ਪਾਣ੍ਡਵਾਸ਼੍ਚ ਮਹਾਰਾਜ ਭੀਮਸੇਨਪੁਰੋਗਮਾਃ । ਸਾਧੁਸਾਧ੍ਵਿਤਿ ਨਾਦੇਨ ਪृਥਿਵੀਮਨ੍ਵਨਾਦਯਨ੍
ਤੇ ਪਾਂਡਵ, ਮਹਾਰਾਜਾ, ਭੀਮਸੇਨ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ, 'ਵਧੀਆ, ਵਧੀਆ!' ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਗੂੰਜਾ ਦਿੱਤਾ।
ਤਂ ਤੁ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਮਹਾਨਾਦਂ ਪ੍ਰਹृष੍ਟਾਨਾਂ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾਮ੍ । ਨਾਮृष੍ਯਤ ਮਹੇष੍ਵਾਸੋ ਭਗਦਤ੍ਤਃ ਪ੍ਰਤਾਪਵਾਨ੍
ਉਹ ਵੱਡੀ ਗੂੰਜ, ਖੁਸ਼ ਹੋਏ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਸੁਣ ਕੇ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਧਨੁਧਾਰੀ ਭਗਦੱਤ, ਜੋਸ਼ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਇਹ ਸਹਿ ਨਾ ਸਕਿਆ।
ਸ ਵਿष੍ਫਾਰ੍ਯ ਮਹਚ੍ਚਾਪਮਿਨ੍ਦ੍ਰਾਸ਼ਾਨਿਸਮਪ੍ਰਭਮ੍ । ਅਭਿਦੁਦ੍ਰਾਵ ਵੇਗੇਨ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨਾਂ ਮਹਾਰਥਾਨ੍
ਉਸਨੇ ਆਪਣਾ ਵੱਡਾ ਧਨੁ, ਜੋ ਇੰਦਰ ਦੀ ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਖਿੱਚਿਆ ਤੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੇ ਵੱਡੇ ਰਥੀਆਂ ਵੱਲ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਦੌੜਿਆ।
ਵਿਸृਜਨ੍ਵਿਮਲਾਂਸ੍ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਾਨ੍ਨਾਰਾਚਾਞ੍ਜ੍ਵਲਨਪ੍ਰਭਾਨ੍ । ਭੀਮਮੇਕੇਨ ਵਿਵ੍ਯਾਧ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਂ ਨਵਭਿਃ ਸ਼ਰੈਃ
ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ, ਸਾਫ਼ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਤੀਰ ਛੱਡ ਕੇ, ਉਸਨੇ ਭੀਮ ਨੂੰ ਇੱਕ ਤੇ ਰਾਖਸ਼ਸ ਨੂੰ ਨੌਂ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵੱਜਿਆ।
ਅਭਿਮਨ੍ਯੁਂ ਤ੍ਰਿਭਿਸ਼੍ਚੈਵ ਕੇਕਯਾਨ੍ਪਞ੍ਚ ਪਞ੍ਚਭਿਃ । ਪੂਰ੍ਣਾਯਤਵਿਸृष੍ਟੇਨ ਸ਼ਰੇਣਾਨਤਪਰ੍ਵਣਾ
ਅਭਿਮਨ्यु ਨੂੰ ਤਿੰਨ ਤੇ ਕੇਕਯਾਂ ਨੂੰ ਪੰਜ-ਪੰਜ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਪੂਰੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਖਿੱਚ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੱਜਿਆ।
ਬਿਭੇਦ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਂ ਬਾਹੁਂ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰੇਦਵਸ੍ਯ ਚਾਹਵੇ । ਪਪਾਤ ਸਹਸਾ ਤਸ੍ਯ ਸਸ਼ਰਂ ਧਨੁਰੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ, ਉਸਨੇ ਕਸ਼ਤ੍ਰਦੇਵ ਦੇ ਸੱਜੇ ਬਾਂਹ ਨੂੰ ਵੱਜਿਆ, ਤੇ ਉਸਦਾ ਵਧੀਆ ਧਨੁ ਤੀਰ ਸਮੇਤ ਅਚਾਨਕ ਹੱਥੋਂ ਡਿੱਗ ਗਿਆ।
ਦ੍ਰੌਪਦੇਯਾਂਸ੍ਤਤਃ ਪਞ੍ਚ ਪਞ੍ਚਭਿਃ ਸਮਤਾਡਯਤ੍ । ਭੀਮਸੇਨਸ੍ਯ ਚ ਕ੍ਰੋਧਾਨ੍ਨਿਜਘਾਨ ਤੁਰਂਗਮਾਨ੍
ਫਿਰ ਉਸਨੇ ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਦੇ ਪੰਜ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਪੰਜ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵੱਜਿਆ, ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਭੀਮਸੇਨ ਦੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਵੱਜਿਆ।
ਧ੍ਵਜਂ ਕੇਸਰਿਣਂ ਚਾਸ੍ਯ ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਵਿਸ਼ਿਖੈਸ੍ਤ੍ਰਿਭਿਃ । ਨਿਰ੍ਬਿਭੇਦ ਤ੍ਰਿਭਿਸ਼੍ਚਾਨ੍ਯੈਃ ਸਾਰਥਿਂ ਚਾਸ੍ਯ ਪਤ੍ਰਿਭਿਃ
ਤਿੰਨ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸਨੇ ਭੀਮਸੇਨ ਦਾ ਝੰਡਾ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਹੋਰ ਤਿੰਨ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸਦੇ ਸਾਰਥੀ ਨੂੰ ਵੱਜਿਆ।
ਸ ਗਾਢਵਿਦ੍ਧੋ ਵ੍ਯਥਿਤੋ ਰਥੋਪਸ੍ਥ ਉਪਾਵਿਸ਼ਤ੍ । ਵਿਸ਼ੋਕੋ ਭਰਤਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਭਗਦਤ੍ਤੇਨ ਸਂਯੁਗੇ
ਗਹਿਰੀ ਚੋਟ ਲੱਗਣ ਤੇ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ, ਸਾਰਥੀ ਰਥ ਵਿੱਚ ਬੈਠ ਗਿਆ, ਪਰ ਵਿਸ਼ੋਕਾ, ਭਾਰਤਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਵਧੀਆ, ਭਗਦੱਤ ਵੱਲੋਂ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਅਡੋਲ ਰਿਹਾ।
ਤਤੋ ਭੀਮੋ ਮਹਾਬਾਹੁਰ੍ਵਿਰਥੋ ਰਥਿਨਾਂ ਵਰਃ । ਗਦਾਂ ਪ੍ਰਗृਹ੍ਯ ਵੇਗੇਨ ਪ੍ਰਚਸ੍ਕਨ੍ਦ ਰਥੋਤ੍ਤਮਾਤ੍
ਫਿਰ ਭੀਮ, ਵੱਡੀ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ, ਰਥੀਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਆਪਣੀ ਗਦਾ ਫੜ ਕੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵਧੀਆ ਰਥ ਤੋਂ ਉਤਰ ਗਿਆ।
ਤਮੁਦ੍ਯਤਗਦਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸਸ਼ृਙ੍ਗਮਿਵ ਪਰ੍ਵਤਮ੍ । ਤਾਵਕਾਨਾਂ ਭਯਂ ਘੋਰਂ ਸਮਪਦ੍ਯਤ ਭਾਰਤ
ਉਸ ਨੂੰ ਗਦਾ ਚੁੱਕੀ ਹੋਈ ਵੇਖ ਕੇ, ਪਰਵਤ ਦੇ ਚੋਟੀ ਵਾਲੇ ਰੂਪ ਵਾਂਗ, ਤੇਰੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਡਰਾਉਣਾ ਡਰ ਪੈ ਗਿਆ, ਭਾਰਤ।
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨੇਵ ਕਾਲੇ ਤੁ ਪਾਣ੍ਡਵਃ ਕृष੍ਣਸਾਰਥਿਃ । ਆਜਗਾਮ ਮਹਾਰਾਜ ਨਿਘ੍ਨਞ੍ਸ਼ਤ੍ਰੂਨ੍ਸਮਨ੍ਤਤਃ
ਇਸੇ ਸਮੇਂ, ਰਾਜਾ, ਪਾਂਡਵ ਜਿਸ ਦਾ ਰਥ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਚਲਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ ਹੋਇਆ ਆ ਗਿਆ।
ਯਤ੍ਰ ਤੌ ਪੁਰੁषਵ੍ਯਾਘ੍ਰੌ ਪਿਤਾਪੁਤ੍ਰੌ ਮਹਾਬਲੌ । ਪ੍ਰਾਗ੍ਜ੍ਯੋਤਿषੇਣ ਸਂਯੁਕ੍ਤੌ ਭੀਮਸੇਨਘਟੋਤ੍ਕਚੌ
ਉਥੇ ਉਹ ਦੋ ਮਰਦਾਂ ਵਿਚੋਂ ਬਾਹਦੁਰ, ਪਿਤਾ-ਪੁੱਤਰ ਭੀਮਸੇਨ ਤੇ ਘਟੋਤਕਚ, ਪ੍ਰਾਗਜੋਤਿਸ਼ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨਾਲ ਮਿਲੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਚ ਪਾਣ੍ਡਵੋ ਭ੍ਰਾਤॄਨ੍ਯੁਧ੍ਯਮਾਨਾਨ੍ਮਹਾਰਥਾਨ੍ । ਤ੍ਵਰਿਤੋ ਭਰਤਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਤਤ੍ਰਾਯੁਧ੍ਯਤ੍ਕਿਰਞ੍ਛਰਾਨ੍
ਪਾਂਡਵ ਨੇ ਆਪਣੇ ਭਰਾ, ਵੱਡੇ ਯੋਧਿਆਂ ਨੂੰ ਲੜਦੇ ਵੇਖਿਆ, ਤੇ ਭਾਰਤਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਤੇਜ਼, ਉਥੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰਕੇ ਲੜਿਆ।
ਤਤੋ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨੋ ਰਾਜਾ ਤ੍ਵਰਮਾਣੋ ਮਹਾਰਥਃ । ਸੇਨਾਮਚੋਦਯਤ੍ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਂ ਰਥਨਾਗਾਸ਼੍ਵਸਂਕੁਲਾਮ੍
ਫਿਰ ਰਾਜਾ ਦੁਰਯੋਧਨ, ਵੱਡਾ ਰਥੀ, ਜਲਦੀ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ, ਰਥਾਂ, ਹਾਥੀਆਂ ਤੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਤੁਰਨ ਲਈ ਉਕਸਾਇਆ।
ਤਾਮਾਪਤਨ੍ਤੀਂ ਸਹਸਾ ਕੌਰਵਾਣਾਂ ਮਹਾਚਮੂਮ੍ । ਅਭਿਦੁਦ੍ਰਾਵ ਵੇਗੇਨ ਪਾਣ੍ਡਵਃ ਸ਼੍ਵੇਤਵਾਹਨਃ
ਕੌਰਵਾਂ ਦੀ ਵੱਡੀ ਫੌਜ, ਅਚਾਨਕ ਆਉਂਦੀ ਹੋਈ, ਪਾਂਡਵ ਜਿਸ ਦੇ ਰਥ ਦੇ ਘੋੜੇ ਚਿੱਟੇ ਸਨ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਸਾਹਮਣੇ ਵਧਿਆ।
ਭਗਦਤ੍ਤਸ਼੍ਚ ਸਮਰੇ ਤੇਨ ਨਾਗੇਨ ਭਾਰਤ। ਵਿਮृਦ੍ਗਨ੍ਪਾਣ੍ਡਵਬਲਂ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਮੁਪਾਦ੍ਰਵਤ੍
ਭਗਦੱਤ ਨੇ, ਭਾਰਤ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਹਾਥੀ ਨਾਲ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਦਬਾ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਵੱਲ ਵਧਿਆ।
ਤਦਾਸੀਤ੍ਸੁਮਹਦ੍ਯੁਦ੍ਧਂ ਭਗਦਤ੍ਤਸ੍ਯ ਮਾਰਿष। ਪਾਞ੍ਚਾਲੈਃ ਪਾਣ੍ਡਵੇਯੈਸ਼੍ਚ ਕੇਕਯੈਸ਼੍ਚੋਦ੍ਯਤਾਯੁਧੈਃ
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਭਗਦੱਤ ਤੇ ਪਾਂਚਾਲ, ਪਾਂਡਵ ਤੇ ਕੇਕੈ, ਹਥਿਆਰ ਚੁੱਕੇ ਹੋਏ, ਵਿਚਕਾਰ ਵੱਡਾ ਜੰਗ ਹੋਇਆ।
ਭੀਮਸੇਨੋऽਪਿ ਸਮਰੇ ਤਾਵੁਭੌ ਕੇਸ਼ਵਾਰ੍ਜਿਨੌ । ਅਸ਼੍ਰਾਵਯਦ੍ਯਥਾਵृਤ੍ਤਮਿਰਾਵਦ੍ਵਧਤੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਭੀਮਸੇਨ ਨੇ ਵੀ ਜੰਗ ਵਿੱਚ, ਕੇਸ਼ਵ ਤੇ ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ, ਇਰਾਵਨ ਦੇ ਵਧੇ ਦੀ ਸਾਰੀ ਗੱਲ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ।
ਪੁਤ੍ਰਂ ਵਿਨਿਹਤਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਇਰਾਵਨ੍ਤਂ ਧਨ?ਞ੍ਜਯਃ। ਦੁਃਖੇਨ ਮਹਤਾऽऽਵਿष੍ਟੋ ਨਿਃਸ਼੍ਵਸਨ੍ਪਨ੍ਨਗੋ ਯਥਾ
ਪੁੱਤਰ ਇਰਾਵਨ ਦੀ ਮੌਤ ਸੁਣ ਕੇ, ਧਨੰਜਯਾ ਵੱਡੇ ਦੁੱਖ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਗਿਆ, ਤੇ ਸੱਪ ਵਾਂਗ ਹਾਫਣ ਲੱਗਾ।
ਅਬ੍ਰਵੀਤ੍ਸਮਰੇ ਰਾਜਨ੍ਵਾਸੁਦੇਵਮਿਦਂ ਵਚਃ। ਇਦਂ ਨੂਨਂ ਮਹਾਪ੍ਰਾਜ੍ਞੋ ਵਿਦੁਰੋ ਦृष੍ਟਵਾਨ੍ਪੁਰਾ
ਜੰਗ ਵਿੱਚ, ਰਾਜਾ, ਉਸ ਨੇ ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ: 'ਇਹ ਤਾਂ ਵਿਦੁਰ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਵੇਖ ਲਿਆ ਸੀ।'
ਕੁਰੂਣਾਂ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨਾਂ ਚ ਕ੍ਸ਼ਯਂ ਘੋਰਂ ਮਹਾਮਤਿਃਕ । ਸ ਤਤੋ ਨਿਵਾਰਿਤਵਾਨ੍ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰਂ ਜਨੇਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਉਹ ਵੱਡੀ ਸੋਚ ਵਾਲਾ ਵਿਦੁਰ, ਕੌਰਵਾਂ ਤੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਭਿਆਨਕ ਨਾਸ ਵੇਖ ਕੇ, ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਨੂੰ ਰੋਕਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ।
ਅਨ੍ਯੇ ਚ ਬਹਵੋ ਵੀਰਾਃ ਸਂਗ੍ਰਾਮੇ ਮਧੁਸੂਦਨ। ਨਿਹਤਾਃ ਕੌਰਵੈਃ ਸਙ੍ਖ੍ਯੇ ਤਥਾऽਸ੍ਮਾਭਿਸ਼੍ਚ ਕੌਰਵਾਃ
ਤੇ ਹੋਰ ਵੀ ਕਈ ਵਿਰਲੇ, ਮਧੁਸੂਦਨ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਕੌਰਵਾਂ ਵੱਲੋਂ ਮਾਰੇ ਗਏ ਹਨ, ਤੇ ਅਸੀਂ ਵੀ ਕੌਰਵਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ।
ਅਰ੍ਥਹੇਤੋਰ੍ਨਰਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਕ੍ਰਿਯਤੇ ਕਰ੍ਮ ਕੁਤ੍ਸਿਤਮ੍। ਧਿਗਰ੍ਥਾਨ੍ਯਤ੍ਕृਤੇ ਹ੍ਯੇਵਂ ਕ੍ਰਿਯਤੇ ਜ੍ਞਾਤਿਸਂਕ੍ਸ਼ਯਃ
ਲਾਭ ਲਈ, ਮਰਦਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਚੰਗਾ, ਨਿਕਰਲੇ ਕੰਮ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਹਾਏ, ਧਨ ਲਈ ਇੰਨਾ ਆਪਣੇ ਦੀ ਨਾਸ ਹੋਈ।
ਅਧਨਸ੍ਯ ਮृਤਂ ਸ਼੍ਰੇਯੋ ਨ ਚ ਜ੍ਞਾਤਿਵਧਾਦ੍ਵਨਮ੍ । ਕਿਂ ਨੁ ਪ੍ਰਾਪ੍ਸ੍ਯਾਮਹੇ ਕृष੍ਣ ਹਤ੍ਵਾ ਜ੍ਞਾਤੀਨ੍ਸਮਾਗਤਾਨ੍
ਜਿਸ ਕੋਲ ਧਨ ਨਹੀਂ, ਉਸ ਲਈ ਮੌਤ ਆਪਣੇ ਦੀ ਮਾਰ ਤੋਂ ਚੰਗੀ ਹੈ; ਅਸੀਂ ਕੀ ਲਾਭ ਲੈਣਗੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਆਪਣੇ ਜਮ੍ਹਾਂ ਹੋਏ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ?
ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਾਪਰਾਧੇਨ ਸ਼ਕੁਨੇਃ ਸੌਬਲਸ੍ਯ ਚ। ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਾ ਨਿਧਨਂ ਯਾਨ੍ਤਿ ਕਰ੍ਣਦੁਰ੍ਮਨ੍ਤ੍ਰਿਤੇਨ ਚ
ਦੁਰਯੋਧਨ ਦੀ ਗਲਤੀ, ਸ਼ਕੁਨੀ ਸੁਬਲਪੁੱਤਰ ਦੀ, ਤੇ ਕਰਣ ਦੀ ਮਾੜੀ ਸਲਾਹ ਕਰਕੇ, ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਦੀ ਮੌਤ ਆ ਰਹੀ ਹੈ।
ਇਦਾਨੀਂ ਚ ਵਿਜਾਨਾਮਿ ਸੁਕृਤਂ ਮਧੁਸੂਦਨ। ਕृਤਂ ਰਾਜ੍ਞਾ ਮਹਾਬਾਹੋ ਯਾਚਤਾ ਤ ਸੁਯੋਧਨਮ੍
ਹੁਣ ਮੈਂ ਸਮਝ ਗਿਆ, ਮਧੁਸੂਦਨ, ਰਾਜੇ ਨੇ ਵੱਡੀ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ ਹੋ ਕੇ, ਸੁਯੋਧਨ ਨੂੰ ਮੰਗ ਕੇ ਚੰਗਾ ਕੀਤਾ ਸੀ।
ਰਾਜ੍ਯਾਰ੍ਧਂ ਪਞ੍ਚ ਵਾ ਗ੍ਰਾਮਾਨ੍ਨਾਕਾਰ੍षੀਤ੍ਸ ਚ ਦੁਰ੍ਮਤਿਃਕ । ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਹਿ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਾਞ੍ਸ਼ੂਰਾਞ੍ਸ਼ਯਾਨਾਨ੍ਧਰਣੀਤਲੇ
ਉਸ ਮਾੜੀ ਸੋਚ ਵਾਲੇ ਨੇ ਰਾਜ ਦਾ ਅੱਧਾ ਹਿੱਸਾ ਜਾਂ ਪੰਜ ਪਿੰਡ ਵੀ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤੇ, ਜਦ ਕਿ ਉਹ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਮਰੇ ਹੋਏ ਬਹਾਦਰ ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਨਿਨ੍ਦਾਮਿ ਭृਸ਼ਮਾਤ੍ਮਾਨਂ ਧਿਗਸ੍ਤੁ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਜੀਵਿਕਾਮ੍ । ਅਸ਼ਕ੍ਤਮਿਤਿ ਮਾਮੇਤੇ ਜ੍ਞਾਸ੍ਯਨ੍ਤੇ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਾ ਰਣੇ
ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਬੜੀ ਸਖ਼ਤੀ ਨਾਲ ਦੋਸ਼ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ; ਯੋਧਿਆਂ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਨੂੰ ਲਾਨਤ ਹੋਵੇ। ਜੰਗ ਵਿੱਚ, ਕਸ਼ਤਰੀ ਮੈਨੂੰ ਬੇਬਸ ਜਾਣਣਗੇ।
ਏਤਦਰ੍ਥਂ ਮਯਾ ਯੁਦ੍ਧਂ ਰੋਚਿਤਂ ਮਧੁਸੂਦਨ। ਸਂਚੋਦਯ ਹਯਾਞ੍ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰਚਮੂਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਇਸ ਲਈ, ਮਧੁਸੂਦਨ, ਮੈਂ ਜੰਗ ਕਰਨ ਦਾ ਫੈਸਲਾ ਕੀਤਾ ਹੈ। ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੀ ਫੌਜ ਵੱਲ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਲੈ ਚਲੋ।