ਘਟੋਤ੍ਕਚੋऽਥ ਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਭਗਦਤ੍ਤਮੁਪਾਦ੍ਰਵਤ੍। ਵਿਕਟਃ ਪਰੁषੋ ਰਾਜਨ੍ਦੀਪ੍ਤਾਸ੍ਯੋ ਦੀਪ੍ਤਲੋਚਨਃ
ਫਿਰ ਘਟੋਤਕਚ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਭਗਦੱਤ ਵੱਲ ਵਧਿਆ। ਉਹ ਡਰਾਉਣਾ ਤੇ ਰੁੱਖਾ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਉਸ ਦਾ ਮੂੰਹ ਤੇ ਅੱਖਾਂ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।
ਰੂਪਂ ਵਿਭੀषਣਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਰੋषੇਣ ਪ੍ਰਜ੍ਵਲਨ੍ਨਿਵ । ਜਗ੍ਰਾਹ ਵਿਮਲਂ ਸ਼ੂਲਂ ਗਿਰੀਣਾਮਪਿ ਦਾਰਣਮ੍
ਉਹ ਡਰਾਉਣਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਇਕ ਚਮਕਦਾਰ ਬਰਛਾ ਫੜੀ, ਜੋ ਪਹਾੜਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਚੀਰ ਸਕਦੀ ਸੀ।
ਨਾਗਂ ਜਿਘਾਂਸੁਃ ਸਹਸਾ ਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਚ ਮਹਾਬਲਃ। ਸ ਵਿਸ੍ਫੁਲਿਙ੍ਗਮਾਲਾਭਿਃ ਸਮਨ੍ਤਾਤ੍ਪਰਿਵੇष੍ਟਿਤਮ੍
ਸਰਪ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਉਹ ਜਲਦੀ ਉਸਨੂੰ ਸੁੱਟਿਆ, ਜਿਸਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਚਿੰਗਾਰੀਆਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਸੀ।
ਤਮਾਪਤਨ੍ਤਂ ਸਹਸਾ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪ੍ਰਾਗ੍ਜ੍ਯੋਤਿषੋ ਨृਪਃ । ਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਰੁਚਿਰਂ ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਮਰ੍ਧਚਨ੍ਦ੍ਰਂ ਸੁਦਾਰੁਣਮ੍
ਉਸ ਹਥਿਆਰ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆਉਂਦੇ ਦੇਖ ਕੇ, ਪ੍ਰਾਗਜੋਤਿਸ਼ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਇੱਕ ਸੋਹਣਾ, ਤੇਜ਼ ਤੇ ਡਰਾਉਣਾ ਅਰਧ-ਚੰਦ ਆਕਾਰ ਦਾ ਤੀਰ ਛੱਡਿਆ।
ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਤਨ੍ਮਹਚ੍ਛੂਲਂ ਤੇਨ ਬਾਣੇਨ ਵੇਗਵਾਨ੍ । ਉਤ੍ਪਪਾਤ ਦ੍ਵਿਧਾ ਚ੍ਛਿਨ੍ਨਂ ਸ਼ੂਲਂ ਹੇਮਪਰਿष੍ਕृਤਮ੍
ਉਸ ਤੇਜ਼ ਤੀਰ ਨਾਲ, ਉਸਨੇ ਵੱਡਾ ਭਾਲਾ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ; ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਭਾਲਾ ਦੋ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੱਢ ਕੇ ਉੱਡ ਗਿਆ।
ਮਹਾਸ਼ਨਿਰ੍ਯਥਾ ਭ੍ਰष੍ਟਾ ਸ਼ਕ੍ਰਮੁਕ੍ਤਾ ਨਭੋਗਤਾ । ਸ਼ੂਲਂ ਨਿਪਤਿਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦ੍ਵਿਧਾ ਕृਤ੍ਤਂ ਚ ਪਾਰ੍ਥਿਵਃ
ਇੰਦਰ ਵੱਲੋਂ ਛੱਡੀ ਗਈ ਵੱਡੀ ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ, ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚੋਂ ਡਿੱਗਦੀ ਹੋਈ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਭਾਲਾ ਨੂੰ ਦੋ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੱਢਿਆ ਹੋਇਆ ਡਿੱਗਦੇ ਦੇਖਿਆ।
ਰੁਕ੍ਮਦਣ੍ਡਾਂ ਮਹਾਸ਼ਕ੍ਤਿਂ ਜਗ੍ਰਾਹਾਗ੍ਨਿਸ਼ਿਖੋਪਮਾਨ੍ । ਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਤਾਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਸ੍ਯ ਤਿष੍ਠਿਤਿष੍ਠੇਤਿ ਚਾਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਉਸਨੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਡੰਡੇ ਵਾਲੀ ਵੱਡੀ ਸ਼ਕਤੀ, ਜੋ ਅੱਗ ਦੀ ਜ਼ਬਾਨ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ, ਫੜੀ, ਰਾਖਸ਼ਸ ਵੱਲ ਸੁੱਟੀ ਤੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ, 'ਰੁਕੋ, ਰੁਕੋ!'
ਤਾਮਾਪਤਨ੍ਤੀਂ ਸਂਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਵਿਯਤ੍ਸ੍ਥਾਮਸ਼ਨੀਮਿਵ । ਉਤ੍ਪਤ੍ਯ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਸ੍ਤੂਰ੍ਣਂ ਜਗ੍ਰਾਹ ਚ ਨਨਾਦ ਚ
ਉਸ ਹਥਿਆਰ ਨੂੰ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਧੂਮਕੇਤੂ ਵਾਂਗ ਆਉਂਦੇ ਦੇਖ ਕੇ, ਰਾਖਸ਼ਸ ਨੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉੱਡ ਕੇ ਉਸਨੂੰ ਫੜ ਲਿਆ ਤੇ ਗਰਜਿਆ।
ਬਭਞ੍ਜ ਚੈਨਾਂ ਤ੍ਵਰਿਤੋ ਜਾਨੁਨ੍ਯਾਰੋਪ੍ਯ ਭਾਰਤ। ਪਸ਼੍ਯਤਃ ਪਾਰ੍ਥਿਵੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਤਦਦ੍ਭੁਤਮਿਵਾਭਵਤ੍
ਉਸਨੇ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੀ ਗੋਡ 'ਤੇ ਰੱਖ ਕੇ ਜਲਦੀ ਤੋੜ ਦਿੱਤਾ, ਭਾਰਤ, ਜਦ ਰਾਜਾ ਦੇਖ ਰਿਹਾ ਸੀ; ਇਹ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਅਜੋਬਾ ਜਿਹਾ ਲੱਗਾ।
ਤਦਵੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਕृਤਂ ਕਰ੍ਮ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਨ ਬਲੀਯਸਾ। ਦਿਵਿ ਦੇਵਾਃ ਸਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾ ਮੁਨਯਸ਼੍ਚਾਪਿ ਵਿਸ੍ਮਿਤਾਃ
ਉਹ ਤਾਕਤਵਾਨ ਰਾਖਸ਼ਸ ਵੱਲੋਂ ਕੀਤਾ ਕੰਮ ਦੇਖ ਕੇ, ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਦੇਵਤੇ, ਗੰਧਰਵ ਤੇ ਰਿਸ਼ੀ ਵੀ ਹੈਰਾਨ ਰਹਿ ਗਏ।
ਪਾਣ੍ਡਵਾਸ਼੍ਚ ਮਹਾਰਾਜ ਭੀਮਸੇਨਪੁਰੋਗਮਾਃ । ਸਾਧੁਸਾਧ੍ਵਿਤਿ ਨਾਦੇਨ ਪृਥਿਵੀਮਨ੍ਵਨਾਦਯਨ੍
ਤੇ ਪਾਂਡਵ, ਮਹਾਰਾਜਾ, ਭੀਮਸੇਨ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ, 'ਵਧੀਆ, ਵਧੀਆ!' ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਗੂੰਜਾ ਦਿੱਤਾ।
ਤਂ ਤੁ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਮਹਾਨਾਦਂ ਪ੍ਰਹृष੍ਟਾਨਾਂ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾਮ੍ । ਨਾਮृष੍ਯਤ ਮਹੇष੍ਵਾਸੋ ਭਗਦਤ੍ਤਃ ਪ੍ਰਤਾਪਵਾਨ੍
ਉਹ ਵੱਡੀ ਗੂੰਜ, ਖੁਸ਼ ਹੋਏ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਸੁਣ ਕੇ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਧਨੁਧਾਰੀ ਭਗਦੱਤ, ਜੋਸ਼ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਇਹ ਸਹਿ ਨਾ ਸਕਿਆ।
ਸ ਵਿष੍ਫਾਰ੍ਯ ਮਹਚ੍ਚਾਪਮਿਨ੍ਦ੍ਰਾਸ਼ਾਨਿਸਮਪ੍ਰਭਮ੍ । ਅਭਿਦੁਦ੍ਰਾਵ ਵੇਗੇਨ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨਾਂ ਮਹਾਰਥਾਨ੍
ਉਸਨੇ ਆਪਣਾ ਵੱਡਾ ਧਨੁ, ਜੋ ਇੰਦਰ ਦੀ ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਖਿੱਚਿਆ ਤੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੇ ਵੱਡੇ ਰਥੀਆਂ ਵੱਲ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਦੌੜਿਆ।
ਵਿਸृਜਨ੍ਵਿਮਲਾਂਸ੍ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਾਨ੍ਨਾਰਾਚਾਞ੍ਜ੍ਵਲਨਪ੍ਰਭਾਨ੍ । ਭੀਮਮੇਕੇਨ ਵਿਵ੍ਯਾਧ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਂ ਨਵਭਿਃ ਸ਼ਰੈਃ
ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ, ਸਾਫ਼ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਤੀਰ ਛੱਡ ਕੇ, ਉਸਨੇ ਭੀਮ ਨੂੰ ਇੱਕ ਤੇ ਰਾਖਸ਼ਸ ਨੂੰ ਨੌਂ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵੱਜਿਆ।
ਅਭਿਮਨ੍ਯੁਂ ਤ੍ਰਿਭਿਸ਼੍ਚੈਵ ਕੇਕਯਾਨ੍ਪਞ੍ਚ ਪਞ੍ਚਭਿਃ । ਪੂਰ੍ਣਾਯਤਵਿਸृष੍ਟੇਨ ਸ਼ਰੇਣਾਨਤਪਰ੍ਵਣਾ
ਅਭਿਮਨ्यु ਨੂੰ ਤਿੰਨ ਤੇ ਕੇਕਯਾਂ ਨੂੰ ਪੰਜ-ਪੰਜ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਪੂਰੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਖਿੱਚ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੱਜਿਆ।
ਬਿਭੇਦ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਂ ਬਾਹੁਂ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰੇਦਵਸ੍ਯ ਚਾਹਵੇ । ਪਪਾਤ ਸਹਸਾ ਤਸ੍ਯ ਸਸ਼ਰਂ ਧਨੁਰੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ, ਉਸਨੇ ਕਸ਼ਤ੍ਰਦੇਵ ਦੇ ਸੱਜੇ ਬਾਂਹ ਨੂੰ ਵੱਜਿਆ, ਤੇ ਉਸਦਾ ਵਧੀਆ ਧਨੁ ਤੀਰ ਸਮੇਤ ਅਚਾਨਕ ਹੱਥੋਂ ਡਿੱਗ ਗਿਆ।
ਦ੍ਰੌਪਦੇਯਾਂਸ੍ਤਤਃ ਪਞ੍ਚ ਪਞ੍ਚਭਿਃ ਸਮਤਾਡਯਤ੍ । ਭੀਮਸੇਨਸ੍ਯ ਚ ਕ੍ਰੋਧਾਨ੍ਨਿਜਘਾਨ ਤੁਰਂਗਮਾਨ੍
ਫਿਰ ਉਸਨੇ ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਦੇ ਪੰਜ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਪੰਜ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵੱਜਿਆ, ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਭੀਮਸੇਨ ਦੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਵੱਜਿਆ।
ਧ੍ਵਜਂ ਕੇਸਰਿਣਂ ਚਾਸ੍ਯ ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਵਿਸ਼ਿਖੈਸ੍ਤ੍ਰਿਭਿਃ । ਨਿਰ੍ਬਿਭੇਦ ਤ੍ਰਿਭਿਸ਼੍ਚਾਨ੍ਯੈਃ ਸਾਰਥਿਂ ਚਾਸ੍ਯ ਪਤ੍ਰਿਭਿਃ
ਤਿੰਨ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸਨੇ ਭੀਮਸੇਨ ਦਾ ਝੰਡਾ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਹੋਰ ਤਿੰਨ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸਦੇ ਸਾਰਥੀ ਨੂੰ ਵੱਜਿਆ।
ਸ ਗਾਢਵਿਦ੍ਧੋ ਵ੍ਯਥਿਤੋ ਰਥੋਪਸ੍ਥ ਉਪਾਵਿਸ਼ਤ੍ । ਵਿਸ਼ੋਕੋ ਭਰਤਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਭਗਦਤ੍ਤੇਨ ਸਂਯੁਗੇ
ਗਹਿਰੀ ਚੋਟ ਲੱਗਣ ਤੇ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ, ਸਾਰਥੀ ਰਥ ਵਿੱਚ ਬੈਠ ਗਿਆ, ਪਰ ਵਿਸ਼ੋਕਾ, ਭਾਰਤਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਵਧੀਆ, ਭਗਦੱਤ ਵੱਲੋਂ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਅਡੋਲ ਰਿਹਾ।
ਤਤੋ ਭੀਮੋ ਮਹਾਬਾਹੁਰ੍ਵਿਰਥੋ ਰਥਿਨਾਂ ਵਰਃ । ਗਦਾਂ ਪ੍ਰਗृਹ੍ਯ ਵੇਗੇਨ ਪ੍ਰਚਸ੍ਕਨ੍ਦ ਰਥੋਤ੍ਤਮਾਤ੍
ਫਿਰ ਭੀਮ, ਵੱਡੀ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ, ਰਥੀਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਆਪਣੀ ਗਦਾ ਫੜ ਕੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵਧੀਆ ਰਥ ਤੋਂ ਉਤਰ ਗਿਆ।
ਤਮੁਦ੍ਯਤਗਦਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸਸ਼ृਙ੍ਗਮਿਵ ਪਰ੍ਵਤਮ੍ । ਤਾਵਕਾਨਾਂ ਭਯਂ ਘੋਰਂ ਸਮਪਦ੍ਯਤ ਭਾਰਤ
ਉਸ ਨੂੰ ਗਦਾ ਚੁੱਕੀ ਹੋਈ ਵੇਖ ਕੇ, ਪਰਵਤ ਦੇ ਚੋਟੀ ਵਾਲੇ ਰੂਪ ਵਾਂਗ, ਤੇਰੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਡਰਾਉਣਾ ਡਰ ਪੈ ਗਿਆ, ਭਾਰਤ।
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨੇਵ ਕਾਲੇ ਤੁ ਪਾਣ੍ਡਵਃ ਕृष੍ਣਸਾਰਥਿਃ । ਆਜਗਾਮ ਮਹਾਰਾਜ ਨਿਘ੍ਨਞ੍ਸ਼ਤ੍ਰੂਨ੍ਸਮਨ੍ਤਤਃ
ਇਸੇ ਸਮੇਂ, ਰਾਜਾ, ਪਾਂਡਵ ਜਿਸ ਦਾ ਰਥ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਚਲਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ ਹੋਇਆ ਆ ਗਿਆ।
ਯਤ੍ਰ ਤੌ ਪੁਰੁषਵ੍ਯਾਘ੍ਰੌ ਪਿਤਾਪੁਤ੍ਰੌ ਮਹਾਬਲੌ । ਪ੍ਰਾਗ੍ਜ੍ਯੋਤਿषੇਣ ਸਂਯੁਕ੍ਤੌ ਭੀਮਸੇਨਘਟੋਤ੍ਕਚੌ
ਉਥੇ ਉਹ ਦੋ ਮਰਦਾਂ ਵਿਚੋਂ ਬਾਹਦੁਰ, ਪਿਤਾ-ਪੁੱਤਰ ਭੀਮਸੇਨ ਤੇ ਘਟੋਤਕਚ, ਪ੍ਰਾਗਜੋਤਿਸ਼ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨਾਲ ਮਿਲੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਚ ਪਾਣ੍ਡਵੋ ਭ੍ਰਾਤॄਨ੍ਯੁਧ੍ਯਮਾਨਾਨ੍ਮਹਾਰਥਾਨ੍ । ਤ੍ਵਰਿਤੋ ਭਰਤਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਤਤ੍ਰਾਯੁਧ੍ਯਤ੍ਕਿਰਞ੍ਛਰਾਨ੍
ਪਾਂਡਵ ਨੇ ਆਪਣੇ ਭਰਾ, ਵੱਡੇ ਯੋਧਿਆਂ ਨੂੰ ਲੜਦੇ ਵੇਖਿਆ, ਤੇ ਭਾਰਤਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਤੇਜ਼, ਉਥੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰਕੇ ਲੜਿਆ।
ਤਤੋ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨੋ ਰਾਜਾ ਤ੍ਵਰਮਾਣੋ ਮਹਾਰਥਃ । ਸੇਨਾਮਚੋਦਯਤ੍ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਂ ਰਥਨਾਗਾਸ਼੍ਵਸਂਕੁਲਾਮ੍
ਫਿਰ ਰਾਜਾ ਦੁਰਯੋਧਨ, ਵੱਡਾ ਰਥੀ, ਜਲਦੀ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ, ਰਥਾਂ, ਹਾਥੀਆਂ ਤੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਤੁਰਨ ਲਈ ਉਕਸਾਇਆ।
ਤਾਮਾਪਤਨ੍ਤੀਂ ਸਹਸਾ ਕੌਰਵਾਣਾਂ ਮਹਾਚਮੂਮ੍ । ਅਭਿਦੁਦ੍ਰਾਵ ਵੇਗੇਨ ਪਾਣ੍ਡਵਃ ਸ਼੍ਵੇਤਵਾਹਨਃ
ਕੌਰਵਾਂ ਦੀ ਵੱਡੀ ਫੌਜ, ਅਚਾਨਕ ਆਉਂਦੀ ਹੋਈ, ਪਾਂਡਵ ਜਿਸ ਦੇ ਰਥ ਦੇ ਘੋੜੇ ਚਿੱਟੇ ਸਨ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਸਾਹਮਣੇ ਵਧਿਆ।
ਭਗਦਤ੍ਤਸ਼੍ਚ ਸਮਰੇ ਤੇਨ ਨਾਗੇਨ ਭਾਰਤ। ਵਿਮृਦ੍ਗਨ੍ਪਾਣ੍ਡਵਬਲਂ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਮੁਪਾਦ੍ਰਵਤ੍
ਭਗਦੱਤ ਨੇ, ਭਾਰਤ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਹਾਥੀ ਨਾਲ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਦਬਾ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਵੱਲ ਵਧਿਆ।
ਤਦਾਸੀਤ੍ਸੁਮਹਦ੍ਯੁਦ੍ਧਂ ਭਗਦਤ੍ਤਸ੍ਯ ਮਾਰਿष। ਪਾਞ੍ਚਾਲੈਃ ਪਾਣ੍ਡਵੇਯੈਸ਼੍ਚ ਕੇਕਯੈਸ਼੍ਚੋਦ੍ਯਤਾਯੁਧੈਃ
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਭਗਦੱਤ ਤੇ ਪਾਂਚਾਲ, ਪਾਂਡਵ ਤੇ ਕੇਕੈ, ਹਥਿਆਰ ਚੁੱਕੇ ਹੋਏ, ਵਿਚਕਾਰ ਵੱਡਾ ਜੰਗ ਹੋਇਆ।
ਭੀਮਸੇਨੋऽਪਿ ਸਮਰੇ ਤਾਵੁਭੌ ਕੇਸ਼ਵਾਰ੍ਜਿਨੌ । ਅਸ਼੍ਰਾਵਯਦ੍ਯਥਾਵृਤ੍ਤਮਿਰਾਵਦ੍ਵਧਤੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਭੀਮਸੇਨ ਨੇ ਵੀ ਜੰਗ ਵਿੱਚ, ਕੇਸ਼ਵ ਤੇ ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ, ਇਰਾਵਨ ਦੇ ਵਧੇ ਦੀ ਸਾਰੀ ਗੱਲ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ।
ਪੁਤ੍ਰਂ ਵਿਨਿਹਤਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਇਰਾਵਨ੍ਤਂ ਧਨ?ਞ੍ਜਯਃ। ਦੁਃਖੇਨ ਮਹਤਾऽऽਵਿष੍ਟੋ ਨਿਃਸ਼੍ਵਸਨ੍ਪਨ੍ਨਗੋ ਯਥਾ
ਪੁੱਤਰ ਇਰਾਵਨ ਦੀ ਮੌਤ ਸੁਣ ਕੇ, ਧਨੰਜਯਾ ਵੱਡੇ ਦੁੱਖ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਗਿਆ, ਤੇ ਸੱਪ ਵਾਂਗ ਹਾਫਣ ਲੱਗਾ।