ਮਦਾਨ੍ਧਾ ਰੋषਸਂਰਬ੍ਧਾ ਵਿषਾਣਾਗ੍ਰੈਰ੍ਮਹਾਹਵੇ । ਬਿਭਿਦੁਰ੍ਦਨ੍ਤਮੁਸਲੈਃ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍
ਮਦ ਵਿੱਚ ਮਸਤ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹਾਥੀ, ਆਪਣੀਆਂ ਸੁੰਡਾਂ ਦੇ ਅਗਲੇ ਹਿੱਸਿਆਂ ਅਤੇ ਵੱਡੀਆਂ ਲੱਕੜੀਆਂ ਨਾਲ, ਇਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਵਾਰ ਕਰਦੇ ਰਹੇ।
ਹਯਾਸ਼੍ਚ ਚਾਮਰਾਪੀਡਾਃ ਪ੍ਰਾਸਪਾਣਿਭਿਰਾਸ੍ਥਿਤਾਃ । ਚੋਦਿਤਾਃ ਸਾਦਿਭਿਃ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਂ ਨਿਜਘ੍ਰੁਰਿਤਰੇਤਰਮ੍
ਯਕ-ਪੁੱਛੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਘੋੜੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਭਾਲਿਆਂ ਵਾਲੇ ਯੋਧੇ ਸਵਾਰ ਸਨ, ਆਪਣੇ ਸਵਾਰਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਇਕ ਦੂਜੇ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰਦੇ ਰਹੇ।
ਪਾਦਾਤਾਸ਼੍ਚ ਪਦਾਤ੍ਯੋਘੈਸ੍ਤਾਡਿਤਾਃ ਸ਼ਕ੍ਤਿਤੋਮਰੈਃ। ਨ੍ਯਪਤਨ੍ਤ ਤਦਾ ਭੂਮੌ ਸ਼ਤਸ਼ੋऽਥ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ
ਪੈਦਲ ਸੈਨਿਕ, ਪੈਦਲ ਫੌਜ ਵੱਲੋਂ ਛੱਡੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਭਾਲੀਆਂ ਤੇ ਤੋਮਰਾਂ ਨਾਲ ਵੱਜ ਕੇ, ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ।
ਰਥਿਨਸ਼੍ਚ ਰਥਾਕਂਸ਼੍ਚਿਤ੍ਰਾਨ੍ਕਰ੍ਣਿਨਾਲੀਕਤੋਮਰੈਃ । ਨਿਹਤ੍ਯ ਸਮਰੇ ਵੀਰਾਨ੍ਸਿਂਹਨਾਦਾਨ੍ਵਿਨੇਦਿਰੇ
ਰਥਾਂ ਦੇ ਯੋਧੇ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਿਸਮ ਦੇ ਤੀਰ, ਨੁਕੀਲੇ ਤੇ ਤੋਮਰਾਂ ਨਾਲ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਵਿਰਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਸਿੰਘਾਂ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜ ਉਠੇ।
ਤਸ੍ਮਿਂਸ੍ਤਥਾ ਵਰ੍ਤਮਾਨੇ ਸਂਗ੍ਰਾਮੇ ਰੋਮਹਰ੍षਣੇ । ਭਗਤਤ੍ਤੋ ਮਹੇष੍ਵਾਸੋ ਭੀਮਸੇਨਮਥਾਦ੍ਰਵਤ੍
ਜਦੋਂ ਉਹ ਰੋਮਾਂ-ਕੰਪਾ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਲੜਾਈ ਚਲ ਰਹੀ ਸੀ, ਤਾ ਭਗਦੱਤ, ਵੱਡਾ ਧਨੁਧਾਰੀ, ਭੀਮਸੇਨ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰਨ ਆ ਗਿਆ।
ਕੁਞ੍ਜਰੇਣ ਪ੍ਰਭਿਨ੍ਨੇਨ ਸਪ੍ਤਧਾ ਸ੍ਰਵਤਾ ਮਦਮ੍। ਪਰ੍ਵਤੇਨ ਯਥਾ ਤੋਯਂ ਸ੍ਰਵਮਾਣੇਨ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ
ਭਗਦੱਤ ਇਕ ਹਾਥੀ ਉੱਤੇ ਸਵਾਰ ਸੀ, ਜੋ ਸੱਤ ਥਾਵਾਂ ਤੋਂ ਮਦ ਵਗਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਪਹਾੜ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਪਾਣੀ ਵਗਾ ਦੇਂਦਾ ਹੈ।
ਕਿਰਞ੍ਛਰਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਸੁਪ੍ਰਤੀਕਸ਼ਿਰੋਗਤਃ । ਐਰਾਵਤਸ੍ਥੋ ਮਘਵਾਨ੍ਵਾਰਿਧਾਰਾ ਇਵਾਨਘ
ਸੁਪ੍ਰਤੀਕ ਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਭਗਦੱਤ ਬੈਠਾ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਇੰਦਰ ਐਰਾਵਤ ਉੱਤੇ ਬੈਠ ਕੇ ਮੀਂਹ ਪਾ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ, ਹੇ ਨਿਰਮਲ।
ਸ ਭੀਮਂ ਸ਼ਰਧਾਰਾਭਿਸ੍ਤਾਜਯਾਮਾਸ ਪਾਰ੍ਥਿਵਃ । ਪਰ੍ਵਤਂ ਵਾਰਿਧਾਰਾਭਿਸ੍ਤਪਾਨ੍ਤੇ ਜਲਦੋ ਯਥਾ
ਉਹ ਰਾਜਾ ਭੀਮ ਉੱਤੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਗਰਮੀ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਬੱਦਲ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਪਾਣੀ ਪਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਭੀਮਸੇਨਸ੍ਤੁ ਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧਃ ਪਾਦਰਕ੍ਸ਼ਾਨ੍ਪਰਃਸ਼ਤਾਨ੍। ਨਿਜਘਾਨ ਮਹੇष੍ਵਾਸਃ ਸਂਰਬ੍ਧਃ ਸ਼ਰਵृष੍ਟਿਭਿਃ
ਪਰ ਭੀਮਸੇਨ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਵੱਡਾ ਧਨੁਧਾਰੀ, ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਨਾਲ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਪੈਦਲ ਸੈਨਿਕਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਤਾਨ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਨਿਹਤਾਨ੍ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਭਗਦਤ੍ਤਃ ਪ੍ਰਤਾਪਵਾਨ੍ । ਚੋਦਯਾਮਾਸ ਨਾਗੇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਭੀਮਸੇਨਰਥਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਰਿਆ ਦੇਖ ਕੇ, ਭਗਦੱਤ, ਵੱਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਆਪਣੇ ਹਾਥੀ ਨੂੰ ਭੀਮਸੇਨ ਦੇ ਰਥ ਵੱਲ ਚਲਾਇਆ।
ਸ ਨਾਗਃ ਪ੍ਰੇषਿਤਸ੍ਤੇਨ ਬਾਣੋ ਜ੍ਯਾਚੋਦਿਤੋ ਯਥਾ। ਅਭ੍ਯਧਾਵਤ ਵੇਗੇਨ ਭੀਮਸੇਨਪੁਰੋਗਮਾਃ
ਉਹ ਹਾਥੀ, ਭਗਦੱਤ ਵੱਲੋਂ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਤੀਰ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਭੀਮਸੇਨ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਅੱਗੇ ਵਾਲਿਆਂ ਵੱਲ ਦੌੜਿਆ।
ਤਮਾਪਤਨ੍ਤਂ ਸਂਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨਾਂ ਮਹਾਰਥਾਃ। ਅਭ੍ਯਵਰ੍ਤਨ੍ਤ ਵੇਗੇਨ ਭੀਮਸੇਨਪੁਰੋਗਮਾਃ
ਉਸ ਨੂੰ ਆਉਂਦੇ ਦੇਖ ਕੇ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੇ ਵੱਡੇ ਰਥੀ, ਭੀਮਸੇਨ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉਸ ਵੱਲ ਮੋੜ ਗਏ।
ਕੇਕਯਾਸ਼੍ਚਾਭਿਮਨ੍ਯੁਸ਼੍ਚ ਦ੍ਰੌਪਦੇਯਾਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ। ਦਸ਼ਾਰ੍ਣਾਧਿਪਤਿਃ ਸ਼ੂਰਃ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਦੇਵਸ਼੍ਚ ਮਾਰਿष
ਕੇਕੈ, ਅਭਿਮਨ्यु, ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਦੇ ਸਾਰੇ ਪੁੱਤ, ਦਸ਼ਾਰਣਾਂ ਦਾ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਰਾਜਾ ਅਤੇ ਕਸ਼ਤ੍ਰਦੇਵ, ਹੇ ਮਹਾਨ।
ਚੇਦਿਪੋ ਧृष੍ਟਕੇਤੁਸ਼੍ਚ ਸਂਰਬ੍ਧਾਃ ਸਰ੍ਵ ਏਵ ਤੇ। ਉਤ੍ਤਮਾਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਦਿਵ੍ਯਾਨਿ ਦਰ੍ਸ਼ਯਨ੍ਤੋ ਮਹਾਬਲਾਃ
ਚੇਦੀਪ ਅਤੇ ਧ੍ਰਿਸ਼ਟਕੇਤੁ — ਇਹ ਸਾਰੇ, ਗੁੱਸੇ ਅਤੇ ਵੱਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਆਪਣੀਆਂ ਉੱਤਮ ਤੇ ਦਿਵਿਆ ਅਸਤਰਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਗਟਾਵੀ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ।
ਤਮੇਕਂ ਕੁਞ੍ਜਰਂ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਾਃ ਸਮਨ੍ਤਾਤ੍ਪਰ੍ਯਵਾਰਯਨ੍ । ਸ ਵਿਦ੍ਧੋ ਬਹੁਭਿਰ੍ਬਾਣੈਰ੍ਵ੍ਯਰੋਚਤ ਮਹਾਦ੍ਵਿਪਃ
ਉਹ ਇਕ ਹਾਥੀ ਨੂੰ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ ਚਾਰ ਪਾਸਿਆਂ ਤੋਂ ਘੇਰ ਲਿਆ। ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਜਖਮੀ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਵੱਡਾ ਹਾਥੀ ਚਮਕਦਾ ਹੋਇਆ ਦਿਸ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਸਂਜਾਤਰੁਧਿਰੋਤ੍ਪੀਡੋ ਧਾਤੁਚਿਤ੍ਰ ਇਵਾਦ੍ਰਿਰਾਟ੍। ਦਸ਼ਾਰ੍ਣਾਧਿਪਤਿਸ਼੍ਚਾऽਪਿ ਗਜਂ ਭੂਮਿਧਰੋਪਮਮ੍
ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਲਹੂ ਵਹਿ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਉਹ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਰੰਗ-ਬਿਰੰਗੇ ਧਾਤਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਦਸ਼ਾਰਣ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਵੀ, ਪਹਾੜ ਵਰਗੇ ਹਾਥੀ ਵੱਲ ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ।
ਸਮਾਸ੍ਥਿਤੋऽਭਿਦੁਦ੍ਰਾਵ ਭਗਦਤ੍ਤਸ੍ਯ ਵਾਰਣਮ੍। ਤਮਾਪਤਨ੍ਤਂ ਸਮਰੇ ਜਗਂ ਜਗਪਤਿਃ ਸ ਚ
ਆਪਣੇ ਹਾਥੀ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਉਹ ਭਗਦੱਤ ਦੇ ਹਾਥੀ ਵੱਲ ਦੌੜਿਆ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦਾ ਹੋਇਆ, ਹਾਥੀਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਉਸ ਨੂੰ ਸਾਹਮਣਾ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਦਧਾਰ ਸੁਪ੍ਰਤੀਕੋऽਪਿ ਵੇਲੇਵ ਮਕਰਾਲਯਮ੍ । ਵਾਰਿਤਂ ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਨਾਗੇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਦਸ਼ਾਰ੍ਣਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ
ਸੁਪ੍ਰਤੀਕਾ ਨੇ ਵੀ ਠੀਕ ਵਾਂਗ ਕੰਢਾ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਰੋਕਦਾ ਹੈ, ਆਪਣੀ ਜਗ੍ਹਾ ਤੇ ਟਿਕ ਕੇ ਖੜਾ ਰਹਿ ਕੇ, ਦਸ਼ਾਰਣ ਦੇ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਦੇ ਹਾਥੀ ਨੂੰ ਰੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ।
ਸਾਧੁਸਾਧ੍ਵਿਤਿ ਸੈਨ੍ਯਾਨਿ ਤ੍ਵਦੀਯਾਨ੍ਯਭ੍ਯਪੂਜਯਨ੍ । ਤਤਃ ਪ੍ਰਾਗ੍ਜ੍ਯੋਤਿषਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਸ੍ਤੋਮਰਾਨ੍ਵੈ ਚਤੁਰ੍ਦਸ਼
ਤੇਰੇ ਫੌਜੀਆਂ ਨੇ 'ਵਧੀਆ! ਵਧੀਆ!' ਆਖ ਕੇ ਵਧਾਈ ਦਿੱਤੀ। ਫਿਰ ਪ੍ਰਾਗਜੋਤਿਸ਼ਪੁਰ ਦੇ ਭਗਦੱਤ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਚੌਦਾਂ ਭਾਲੇ ਸੁੱਟੇ।
ਪ੍ਰਾਹਿਣੋਤ੍ਤਸ੍ਯ ਨਾਗਸ੍ਯ ਪ੍ਰਮੁਖੇ ਨृਪਸਤ੍ਤਮ। ਤਸ੍ਯ ਕੁਮ੍ਭਪਰਿਤ੍ਰਾਣਾਂ ਸ਼ਾਤਕੁਮ੍ਭਪਰਿष੍ਕृਤਮ੍
ਉਹ ਭਾਲੇ ਹਾਥੀ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਵਾਲੇ ਹਿੱਸੇ ਵੱਲ ਸੁੱਟੇ, ਹੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ। ਉਹ ਭਾਲੇ ਉਸ ਦੇ ਕੰਧਾਂ ਨੂੰ ਬਚਾਉਣ ਵਾਲੀ ਸੋਨੇ ਦੀ ਕਵਚ ਨੂੰ ਛੇਦ ਕੇ ਵੜ ਗਏ।
ਵਿਦਾਰ੍ਯ ਪ੍ਰਾਵਿਸ਼ਨ੍ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਂ ਵਲ੍ਮੀਕਮਿਵ ਪਨ੍ਨਗਾਃ। ਸ ਗਾਢਵਿਦ੍ਧੋ ਵ੍ਯਥਿਤੋ ਨਾਗੋ ਭਰਤਸਤ੍ਤਮ
ਉਹ ਭਾਲੇ ਚੁਸਤਾਈ ਨਾਲ, ਸੱਪ ਵਾਂਗ ਬਿਲ ਵਿੱਚ ਵੜਦੇ ਹਨ, ਹਾਥੀ ਦੇ ਅੰਦਰ ਵੜ ਗਏ। ਡੂੰਘੀ ਚੋਟ ਲੱਗਣ ਕਾਰਨ, ਹਾਥੀ ਦਰਦ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਹੇ ਭਾਰਤਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ।
ਉਪਾਵृਤ੍ਤਮਦਃ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਮਭ੍ਯਵਰ੍ਤਤ ਵੇਗਿਨਃ । ਸ ਪ੍ਰਦੁਦ੍ਰਾਵ ਵੇਗੇਨ ਪ੍ਰਣਦਨ੍ਭੈਰਵਂ ਰਵਮ੍
ਉਸ ਦੀ ਮਸਤ ਹੋਣ ਦੀ ਹਾਲਤ ਛੇਤੀ ਹੀ ਦਬ ਗਈ, ਤੇ ਉਹ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਪਿੱਛੇ ਮੁੜ ਗਿਆ। ਉਹ ਡਰਾਉਣੀ ਗੂੰਜ ਨਾਲ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਭੱਜ ਗਿਆ।
ਸਂਮਰ੍ਦਮਾਨਃ ਸ੍ਵਬਲਂ ਵਾਯੁਰ੍ਵृਕ੍ਸ਼ਾਨਿਵੌਜਸਾ । ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਪਰਾਜਿਤੇ ਨਾਗੇ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨਾਂ ਮਹਾਰਥਾਃ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਹੀ ਫੌਜੀਆਂ ਨੂੰ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਹਵਾ ਵਾਂਗ ਰੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਉਡਾਉਂਦੀ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉਲਟ-ਪੁਲਟ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਹਾਥੀ ਹਾਰ ਗਿਆ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੇ ਮਹਾਨ ਯੋਧੇ।
ਸਿਂਹਨਾਦਂ ਵਿਨਦ੍ਯੋਚ੍ਚੈਰ੍ਯੁਦ੍ਧਾਯੈਵਾਵਤਸ੍ਥਿਰੇ । ਤਤੋ ਭੀਮਂ ਪੁਰਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਭਗਦਤ੍ਤਮੁਪਾਦ੍ਰਵਨ੍
ਸ਼ੇਰਾਂ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜਦੇ ਹੋਏ, ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਜੰਗ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਕੇ ਖੜੇ ਹੋ ਗਏ। ਫਿਰ, ਭੀਮ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਕਰ ਕੇ, ਉਹ ਭਗਦੱਤ ਵੱਲ ਵਧੇ।
ਕਿਰਨ੍ਤੋ ਵਿਵਿਧਾਨ੍ਬਾਣਾਞ੍ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਵਿਵਿਧਾਨਿ ਚ। ਤੇषਾਮਾਪਤਤਾਂ ਰਾਜਨ੍ਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧਾਨਾਮਮਰ੍षਿਣਾਮ੍
ਉਹ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤੀਰ ਤੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਗੁੱਸੇ ਤੇ ਅਡੋਲ ਯੋਧੇ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਜੰਗ ਵੱਲ ਦੌੜੇ।
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸ ਨਿਨਦਂਕ ਘੋਰਮਮਰ੍षਾਦ੍ਗਤਸਾਧ੍ਵਸਃ । ਭਗਦਤ੍ਤੋ ਮਹੇष੍ਵਾਸਃ ਸ੍ਵਨਾਗਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯਚੋਦਯਤ੍
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਡਰਾਉਣੀ ਗੂੰਜ ਸੁਣ ਕੇ, ਭਗਦੱਤ ਡਰਿਆ ਨਹੀਂ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਆਪਣੇ ਹਾਥੀ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕੀਤਾ।
ਅਙ੍ਕੁਸ਼ਾਙ੍ਗੁष੍ਠਨੁਦਿਤਃ ਸ ਗਜਪ੍ਰਵਰੋ ਯੁਧਿ। ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਕ੍ਸ਼ਣੇ ਸਮਭਵਤ੍ਸਾਂਵਰ੍ਤਕ ਇਵਾਨਲਃ
ਅੰਕੁਸ਼ ਤੇ ਪੈਰ ਦੀ ਥਾਪ ਨਾਲ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਹਾਥੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਉਸ ਸਮੇਂ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਕਲਿਆਨ ਦੀ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਹੋ ਗਿਆ।
ਰਥਸਙ੍ਘਾਂਸ੍ਤਥਾ ਨਾਗਾਨ੍ਹਯਾਂਸ਼੍ਚ ਹਯਸਾਦਿਨਃ । ਪਾਦਾਤਾਂਸ਼੍ਚ ਸੁਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧਃ ਸ਼ਤਸ਼ੋऽਥ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃਕ
ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਰਥਾਂ ਦੇ ਜਥੇ, ਹੋਰ ਹਾਥੀ, ਘੋੜੇ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਵਾਰ, ਤੇ ਪੈਦਲ ਫੌਜੀਆਂ ਨੂੰ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ ਕੁਚਲ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਅਮृਦ੍ਗਾਤ੍ਸਮਰੇ ਨਾਗਃ ਸਂਪ੍ਰਧਾਵਂਸ੍ਤਤਸ੍ਤਤਃ। ਤੇਨ ਸਂਲੋਡ੍ਯਮਾਨਂ ਤੁ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨਾਂ ਬਲਂ ਮਹਤ੍
ਉਹ ਹਾਥੀ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਛੱਡ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਇੱਧਰ-ਉੱਧਰ ਦੌੜਦਾ ਹੋਇਆ। ਉਸ ਨੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਕੁਚਲ ਕੇ ਉਲਟ-ਪੁਲਟ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਸਂਚੁਕੋਚ ਮਹਾਰਾਜ ਚਰ੍ਮੇਵਾਗ੍ਨੌ ਸਮਾਹਿਤਮ੍ । ਭਗ੍ਨਂ ਤੁ ਸ੍ਵਬਲਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਭਗਦਤ੍ਤੇਨ ਧੀਮਤਾ
ਹੇ ਰਾਜਾ, ਉਹ ਫੌਜ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਪਵੇ ਹੋਏ ਚਮੜੇ ਵਾਂਗ ਸਿਮਟ ਗਈ। ਭਗਦੱਤ ਨੇ ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਟੁੱਟਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਬੁਧੀਮਾਨ ਸੀ।