ਵਾਰਯਸ੍ਵ ਰਣੇ ਯਤ੍ਤੋ ਮਿषਤਾਂ ਸਰ੍ਵਧਨ੍ਵਿਨਾਮ੍ । ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਂ ਕ੍ਰੂਰਕਰ੍ਮਾਣਂ ਯਥੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਤਾਰਕਂ ਪੁਰਾ
ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਪੂਰੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਾਲ, ਸਾਰੇ ਧਨੁਧਾਰੀ ਦੇਖਦੇ ਹੋਏ, ਉਸ ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੂੰ ਰੋਕ, ਜੋ ਕਠੋਰ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਇੰਦਰ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਤਾਰਕਾ ਨੂੰ ਰੋਕਿਆ ਸੀ।
ਤਵ ਦਿਵ੍ਯਾਨਿ ਚਾਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਵਿਕ੍ਰਮਸ਼੍ਚ ਪਰਂਤਪ । ਸਮਾਗਮਸ਼੍ਚ ਬਹੁਭਿਃ ਪੁਰਾऽਭੂਦਮਰੈਃ ਸਹ
ਤੇਰੇ ਅਸਲੀਹੇ, ਤੇਰੀ ਸ਼ਕਤੀ, ਹੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਤਪਾਉਣ ਵਾਲੇ, ਤੇਰੇ ਵੱਡੇ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨਾਲ ਪੁਰਾਣੇ ਜੰਗ, ਇਹ ਸਭ ਜਾਣੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਤ੍ਵਂ ਤਸ੍ਯ ਨृਪਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲ ਪ੍ਰਤਿਯੋਦ੍ਧਾ ਮਹਾਹਵੇ । ਸ੍ਵਬਲੇਨਾਵृਤੋ ਗਚ੍ਛ ਜਹਿ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਪੁਙ੍ਗਵਮ੍
ਹੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਸ਼ੇਰ, ਵੱਡੀ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਉਸ ਦਾ ਵਿਰੋਧ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਤੂੰ ਹੀ ਹੈਂ। ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਨਾਲ ਘਿਰ ਕੇ ਜਾ, ਤੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ ਨੂੰ ਮਾਰ।
ਏਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤੁ ਵਚਨਂ ਭੀष੍ਮਸ੍ਯ ਪृਤਨਾਪਤੇਃ। ਪ੍ਰਯਯੌ ਸਿਂਹਨਾਦੇਨ ਪਰਾਨਭਿਮੁਖਕੋ ਦ੍ਰੁਤਮ੍
ਭੀਸ਼ਮ, ਜੋ ਫੌਜ ਦਾ ਸਰਦਾਰ ਸੀ, ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਦੂਜੇ ਪਾਸੇ ਵੈਰੀਆਂ ਵੱਲ ਸਿੰਘ-ਗਰਜ ਨਾਲ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵਧਿਆ।
ਤਮਾਪਤਨ੍ਤਂ ਸਂਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਗਰ੍ਜਨ੍ਤਮਿਵ ਤੋਯਦਮ੍ । ਅਭ੍ਯਵਰ੍ਤਨ੍ਤ ਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧਾਃ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨਾਂ ਮਹਾਰਥਾਃ
ਉਸ ਨੂੰ ਗਰਜਦੇ ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ ਆਉਂਦੇ ਦੇਖ ਕੇ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੇ ਮਹਾਰਥੀ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਉਸ ਵੱਲ ਮੋੜ ਗਏ।
ਭੀਮਸੇਨੋऽਭਿਮਨ੍ਯੁਸ਼੍ਚ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਸ਼੍ਚ ਘਟੋਤ੍ਕਚਃ । ਦ੍ਰੌਪਦੇਯਾਃ ਸਤ੍ਯਧृਤਿਃ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਦੇਵਸ਼੍ਚ ਭਾਰਤ
ਭੀਮਸੇਨ, ਅਭਿਮਨਯੂ, ਰਾਕਸ਼ਸ ਘਟੋਤਕਚਾ, ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਦੇ ਪੁੱਤ, ਸਤਯਧ੍ਰਿਤੀ ਤੇ ਕਸ਼ਤ੍ਰਦੇਵ, ਹੇ ਭਾਰਤ—
ਚੇਦਿਪੋ ਵਸੁਦਾਨਸ਼੍ਚ ਦਸ਼ਾਰ੍ਣਾਧਿਪਤਿਸ੍ਤਥਾ । ਸੁਪ੍ਰਤੀਕੇਨ ਤਾਂਸ਼੍ਚਾਪਿ ਭਗਦਤ੍ਤੋऽਪ੍ਯੁਪਾਦ੍ਰਵਤ੍
ਚੇਦੀਪ, ਵਸੁਦਾਨ ਅਤੇ ਦਸ਼ਾਰਣਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਸੁਪ੍ਰਤੀਕ ਦੇ ਨਾਲ, ਭਗਦੱਤ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤਃ ਸਮਭਵਦ੍ਯੁਦ੍ਧਂ ਘੋਰਰੂਪਂ ਭਯਾਨਕਮ੍। ਪਾਣ੍ਡੂਨਾਂ ਭਗਦਤ੍ਤੇਨ ਯਮਰਾष੍ਟ੍ਰਵਿਵਰ੍ਧਨਮ੍
ਫਿਰ ਪਾਂਡਵਾਂ ਅਤੇ ਭਗਦੱਤ ਵਿਚ ਇਕ ਡਰਾਉਣੀ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਲੜਾਈ ਹੋਈ, ਜੋ ਯਮ ਦੇ ਰਾਜ ਨੂੰ ਵਧਾਉਣ ਵਾਲੀ ਸੀ।
ਪ੍ਰਯੁਕ੍ਤਾ ਰਥਿਭਿਰ੍ਬਾਣਾ ਭੀਮਵੇਗਾਃ ਸੁਤੇਜਨਾਃ । ਤੇ ਨਿਪੇਤੁਰ੍ਮਹਾਰਾਜ ਨਾਗੇषੁ ਚ ਰਥੇषੁ ਚ
ਰਥਾਂ ਦੇ ਯੋਧਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਛੱਡੇ ਗਏ ਤੇਜ਼ ਤੇ ਪੂਰੀ ਤਿਆਰੀ ਨਾਲ ਬਣੇ ਤੀਰ, ਹਾਥੀਆਂ ਤੇ ਰਥਾਂ ਉੱਤੇ ਪਏ, ਹੇ ਰਾਜਾ।
ਪ੍ਰਭਿਨ੍ਨਾਸ਼੍ਚ ਮਹਾਨਾਗਾ ਵਿਨੀਤਾ ਹਸ੍ਤਿਸਾਦਿਭਿਃ । ਪਰਸ੍ਪਰਂ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਸਂਨਿਪੇਤੁਰਭੀਤਵਤ੍
ਵੱਡੇ ਹਾਥੀ, ਆਪਣੇ ਸਵਾਰਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਕਾਬੂ ਕੀਤੇ ਹੋਏ, ਇਕ ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਡਰ-ਭੈਤੋਂ ਰਹਿਤ ਟਕਰਾਏ।
ਮਦਾਨ੍ਧਾ ਰੋषਸਂਰਬ੍ਧਾ ਵਿषਾਣਾਗ੍ਰੈਰ੍ਮਹਾਹਵੇ । ਬਿਭਿਦੁਰ੍ਦਨ੍ਤਮੁਸਲੈਃ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍
ਮਦ ਵਿੱਚ ਮਸਤ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹਾਥੀ, ਆਪਣੀਆਂ ਸੁੰਡਾਂ ਦੇ ਅਗਲੇ ਹਿੱਸਿਆਂ ਅਤੇ ਵੱਡੀਆਂ ਲੱਕੜੀਆਂ ਨਾਲ, ਇਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਵਾਰ ਕਰਦੇ ਰਹੇ।
ਹਯਾਸ਼੍ਚ ਚਾਮਰਾਪੀਡਾਃ ਪ੍ਰਾਸਪਾਣਿਭਿਰਾਸ੍ਥਿਤਾਃ । ਚੋਦਿਤਾਃ ਸਾਦਿਭਿਃ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਂ ਨਿਜਘ੍ਰੁਰਿਤਰੇਤਰਮ੍
ਯਕ-ਪੁੱਛੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਘੋੜੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਭਾਲਿਆਂ ਵਾਲੇ ਯੋਧੇ ਸਵਾਰ ਸਨ, ਆਪਣੇ ਸਵਾਰਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਇਕ ਦੂਜੇ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰਦੇ ਰਹੇ।
ਪਾਦਾਤਾਸ਼੍ਚ ਪਦਾਤ੍ਯੋਘੈਸ੍ਤਾਡਿਤਾਃ ਸ਼ਕ੍ਤਿਤੋਮਰੈਃ। ਨ੍ਯਪਤਨ੍ਤ ਤਦਾ ਭੂਮੌ ਸ਼ਤਸ਼ੋऽਥ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ
ਪੈਦਲ ਸੈਨਿਕ, ਪੈਦਲ ਫੌਜ ਵੱਲੋਂ ਛੱਡੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਭਾਲੀਆਂ ਤੇ ਤੋਮਰਾਂ ਨਾਲ ਵੱਜ ਕੇ, ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ।
ਰਥਿਨਸ਼੍ਚ ਰਥਾਕਂਸ਼੍ਚਿਤ੍ਰਾਨ੍ਕਰ੍ਣਿਨਾਲੀਕਤੋਮਰੈਃ । ਨਿਹਤ੍ਯ ਸਮਰੇ ਵੀਰਾਨ੍ਸਿਂਹਨਾਦਾਨ੍ਵਿਨੇਦਿਰੇ
ਰਥਾਂ ਦੇ ਯੋਧੇ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਿਸਮ ਦੇ ਤੀਰ, ਨੁਕੀਲੇ ਤੇ ਤੋਮਰਾਂ ਨਾਲ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਵਿਰਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਸਿੰਘਾਂ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜ ਉਠੇ।
ਤਸ੍ਮਿਂਸ੍ਤਥਾ ਵਰ੍ਤਮਾਨੇ ਸਂਗ੍ਰਾਮੇ ਰੋਮਹਰ੍षਣੇ । ਭਗਤਤ੍ਤੋ ਮਹੇष੍ਵਾਸੋ ਭੀਮਸੇਨਮਥਾਦ੍ਰਵਤ੍
ਜਦੋਂ ਉਹ ਰੋਮਾਂ-ਕੰਪਾ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਲੜਾਈ ਚਲ ਰਹੀ ਸੀ, ਤਾ ਭਗਦੱਤ, ਵੱਡਾ ਧਨੁਧਾਰੀ, ਭੀਮਸੇਨ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰਨ ਆ ਗਿਆ।
ਕੁਞ੍ਜਰੇਣ ਪ੍ਰਭਿਨ੍ਨੇਨ ਸਪ੍ਤਧਾ ਸ੍ਰਵਤਾ ਮਦਮ੍। ਪਰ੍ਵਤੇਨ ਯਥਾ ਤੋਯਂ ਸ੍ਰਵਮਾਣੇਨ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ
ਭਗਦੱਤ ਇਕ ਹਾਥੀ ਉੱਤੇ ਸਵਾਰ ਸੀ, ਜੋ ਸੱਤ ਥਾਵਾਂ ਤੋਂ ਮਦ ਵਗਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਪਹਾੜ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਪਾਣੀ ਵਗਾ ਦੇਂਦਾ ਹੈ।
ਕਿਰਞ੍ਛਰਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਸੁਪ੍ਰਤੀਕਸ਼ਿਰੋਗਤਃ । ਐਰਾਵਤਸ੍ਥੋ ਮਘਵਾਨ੍ਵਾਰਿਧਾਰਾ ਇਵਾਨਘ
ਸੁਪ੍ਰਤੀਕ ਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਭਗਦੱਤ ਬੈਠਾ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਇੰਦਰ ਐਰਾਵਤ ਉੱਤੇ ਬੈਠ ਕੇ ਮੀਂਹ ਪਾ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ, ਹੇ ਨਿਰਮਲ।
ਸ ਭੀਮਂ ਸ਼ਰਧਾਰਾਭਿਸ੍ਤਾਜਯਾਮਾਸ ਪਾਰ੍ਥਿਵਃ । ਪਰ੍ਵਤਂ ਵਾਰਿਧਾਰਾਭਿਸ੍ਤਪਾਨ੍ਤੇ ਜਲਦੋ ਯਥਾ
ਉਹ ਰਾਜਾ ਭੀਮ ਉੱਤੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਗਰਮੀ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਬੱਦਲ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਪਾਣੀ ਪਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਭੀਮਸੇਨਸ੍ਤੁ ਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧਃ ਪਾਦਰਕ੍ਸ਼ਾਨ੍ਪਰਃਸ਼ਤਾਨ੍। ਨਿਜਘਾਨ ਮਹੇष੍ਵਾਸਃ ਸਂਰਬ੍ਧਃ ਸ਼ਰਵृष੍ਟਿਭਿਃ
ਪਰ ਭੀਮਸੇਨ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਵੱਡਾ ਧਨੁਧਾਰੀ, ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਨਾਲ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਪੈਦਲ ਸੈਨਿਕਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਤਾਨ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਨਿਹਤਾਨ੍ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਭਗਦਤ੍ਤਃ ਪ੍ਰਤਾਪਵਾਨ੍ । ਚੋਦਯਾਮਾਸ ਨਾਗੇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਭੀਮਸੇਨਰਥਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਰਿਆ ਦੇਖ ਕੇ, ਭਗਦੱਤ, ਵੱਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਆਪਣੇ ਹਾਥੀ ਨੂੰ ਭੀਮਸੇਨ ਦੇ ਰਥ ਵੱਲ ਚਲਾਇਆ।
ਸ ਨਾਗਃ ਪ੍ਰੇषਿਤਸ੍ਤੇਨ ਬਾਣੋ ਜ੍ਯਾਚੋਦਿਤੋ ਯਥਾ। ਅਭ੍ਯਧਾਵਤ ਵੇਗੇਨ ਭੀਮਸੇਨਪੁਰੋਗਮਾਃ
ਉਹ ਹਾਥੀ, ਭਗਦੱਤ ਵੱਲੋਂ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਤੀਰ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਭੀਮਸੇਨ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਅੱਗੇ ਵਾਲਿਆਂ ਵੱਲ ਦੌੜਿਆ।
ਤਮਾਪਤਨ੍ਤਂ ਸਂਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨਾਂ ਮਹਾਰਥਾਃ। ਅਭ੍ਯਵਰ੍ਤਨ੍ਤ ਵੇਗੇਨ ਭੀਮਸੇਨਪੁਰੋਗਮਾਃ
ਉਸ ਨੂੰ ਆਉਂਦੇ ਦੇਖ ਕੇ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੇ ਵੱਡੇ ਰਥੀ, ਭੀਮਸੇਨ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉਸ ਵੱਲ ਮੋੜ ਗਏ।
ਕੇਕਯਾਸ਼੍ਚਾਭਿਮਨ੍ਯੁਸ਼੍ਚ ਦ੍ਰੌਪਦੇਯਾਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ। ਦਸ਼ਾਰ੍ਣਾਧਿਪਤਿਃ ਸ਼ੂਰਃ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਦੇਵਸ਼੍ਚ ਮਾਰਿष
ਕੇਕੈ, ਅਭਿਮਨ्यु, ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਦੇ ਸਾਰੇ ਪੁੱਤ, ਦਸ਼ਾਰਣਾਂ ਦਾ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਰਾਜਾ ਅਤੇ ਕਸ਼ਤ੍ਰਦੇਵ, ਹੇ ਮਹਾਨ।
ਚੇਦਿਪੋ ਧृष੍ਟਕੇਤੁਸ਼੍ਚ ਸਂਰਬ੍ਧਾਃ ਸਰ੍ਵ ਏਵ ਤੇ। ਉਤ੍ਤਮਾਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਦਿਵ੍ਯਾਨਿ ਦਰ੍ਸ਼ਯਨ੍ਤੋ ਮਹਾਬਲਾਃ
ਚੇਦੀਪ ਅਤੇ ਧ੍ਰਿਸ਼ਟਕੇਤੁ — ਇਹ ਸਾਰੇ, ਗੁੱਸੇ ਅਤੇ ਵੱਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਆਪਣੀਆਂ ਉੱਤਮ ਤੇ ਦਿਵਿਆ ਅਸਤਰਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਗਟਾਵੀ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ।
ਤਮੇਕਂ ਕੁਞ੍ਜਰਂ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਾਃ ਸਮਨ੍ਤਾਤ੍ਪਰ੍ਯਵਾਰਯਨ੍ । ਸ ਵਿਦ੍ਧੋ ਬਹੁਭਿਰ੍ਬਾਣੈਰ੍ਵ੍ਯਰੋਚਤ ਮਹਾਦ੍ਵਿਪਃ
ਉਹ ਇਕ ਹਾਥੀ ਨੂੰ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ ਚਾਰ ਪਾਸਿਆਂ ਤੋਂ ਘੇਰ ਲਿਆ। ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਜਖਮੀ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਵੱਡਾ ਹਾਥੀ ਚਮਕਦਾ ਹੋਇਆ ਦਿਸ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਸਂਜਾਤਰੁਧਿਰੋਤ੍ਪੀਡੋ ਧਾਤੁਚਿਤ੍ਰ ਇਵਾਦ੍ਰਿਰਾਟ੍। ਦਸ਼ਾਰ੍ਣਾਧਿਪਤਿਸ਼੍ਚਾऽਪਿ ਗਜਂ ਭੂਮਿਧਰੋਪਮਮ੍
ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਲਹੂ ਵਹਿ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਉਹ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਰੰਗ-ਬਿਰੰਗੇ ਧਾਤਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਦਸ਼ਾਰਣ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਵੀ, ਪਹਾੜ ਵਰਗੇ ਹਾਥੀ ਵੱਲ ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ।
ਸਮਾਸ੍ਥਿਤੋऽਭਿਦੁਦ੍ਰਾਵ ਭਗਦਤ੍ਤਸ੍ਯ ਵਾਰਣਮ੍। ਤਮਾਪਤਨ੍ਤਂ ਸਮਰੇ ਜਗਂ ਜਗਪਤਿਃ ਸ ਚ
ਆਪਣੇ ਹਾਥੀ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਉਹ ਭਗਦੱਤ ਦੇ ਹਾਥੀ ਵੱਲ ਦੌੜਿਆ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦਾ ਹੋਇਆ, ਹਾਥੀਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਉਸ ਨੂੰ ਸਾਹਮਣਾ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਦਧਾਰ ਸੁਪ੍ਰਤੀਕੋऽਪਿ ਵੇਲੇਵ ਮਕਰਾਲਯਮ੍ । ਵਾਰਿਤਂ ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਨਾਗੇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਦਸ਼ਾਰ੍ਣਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ
ਸੁਪ੍ਰਤੀਕਾ ਨੇ ਵੀ ਠੀਕ ਵਾਂਗ ਕੰਢਾ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਰੋਕਦਾ ਹੈ, ਆਪਣੀ ਜਗ੍ਹਾ ਤੇ ਟਿਕ ਕੇ ਖੜਾ ਰਹਿ ਕੇ, ਦਸ਼ਾਰਣ ਦੇ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਦੇ ਹਾਥੀ ਨੂੰ ਰੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ।
ਸਾਧੁਸਾਧ੍ਵਿਤਿ ਸੈਨ੍ਯਾਨਿ ਤ੍ਵਦੀਯਾਨ੍ਯਭ੍ਯਪੂਜਯਨ੍ । ਤਤਃ ਪ੍ਰਾਗ੍ਜ੍ਯੋਤਿषਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਸ੍ਤੋਮਰਾਨ੍ਵੈ ਚਤੁਰ੍ਦਸ਼
ਤੇਰੇ ਫੌਜੀਆਂ ਨੇ 'ਵਧੀਆ! ਵਧੀਆ!' ਆਖ ਕੇ ਵਧਾਈ ਦਿੱਤੀ। ਫਿਰ ਪ੍ਰਾਗਜੋਤਿਸ਼ਪੁਰ ਦੇ ਭਗਦੱਤ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਚੌਦਾਂ ਭਾਲੇ ਸੁੱਟੇ।
ਪ੍ਰਾਹਿਣੋਤ੍ਤਸ੍ਯ ਨਾਗਸ੍ਯ ਪ੍ਰਮੁਖੇ ਨृਪਸਤ੍ਤਮ। ਤਸ੍ਯ ਕੁਮ੍ਭਪਰਿਤ੍ਰਾਣਾਂ ਸ਼ਾਤਕੁਮ੍ਭਪਰਿष੍ਕृਤਮ੍
ਉਹ ਭਾਲੇ ਹਾਥੀ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਵਾਲੇ ਹਿੱਸੇ ਵੱਲ ਸੁੱਟੇ, ਹੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ। ਉਹ ਭਾਲੇ ਉਸ ਦੇ ਕੰਧਾਂ ਨੂੰ ਬਚਾਉਣ ਵਾਲੀ ਸੋਨੇ ਦੀ ਕਵਚ ਨੂੰ ਛੇਦ ਕੇ ਵੜ ਗਏ।