ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਪਸ਼ਦਂ ਹਨ੍ਤੁਂ ਸ੍ਵਯਮੇਵ ਪਿਤਾਮਹ । ਤ੍ਵਾਂ ਸਮਾਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਦੁਰ੍ਧਰ੍षਂ ਤਨ੍ਮੇ ਕਰ੍ਤੁਂ ਤ੍ਵਮਰ੍ਹਸਿ
ਹੇ ਬਲਵਾਨ ਬਾਹਾਂ ਵਾਲੇ, ਮੈਂ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਰਾਕਸ਼ਸ ਦੇ ਪੁੱਤ ਨੂੰ ਆਪ ਹੀ ਮਾਰਾਂ, ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਭਰੋਸਾ ਕਰਕੇ। ਹੇ ਅਜਿੱਤ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਆਗਿਆ ਦੇ।
ਏਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤੁ ਵਚਨਂ ਰਾਜ੍ਞੋ ਭਰਤਸਤ੍ਤਮ। ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਮਿਦਂ ਵਾਕ੍ਯਂ ਭੀष੍ਮਃ ਸ਼ਾਨ੍ਤਨਵੋऽਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਹੇ ਭਾਰਤਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਰਾਜੇ ਦੇ ਇਹ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਸ਼ਾਂਤਨੂ ਦੇ ਪੁੱਤ ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਦੁਰਯੋਧਨ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਸ਼ृਣੁ ਰਾਜਨ੍ਮਮ ਵਚੋ ਯਤ੍ਤ੍ਵਾਂ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਕੌਰਵ। ਯਥਾ ਤ੍ਵਯਾ ਮਹਾਰਾਜ ਵਰ੍ਤਿਤਵ੍ਯਂ ਪਰਂਤਪ
ਹੇ ਰਾਜਾ, ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣ, ਜੋ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਆਖਣ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹਾਂ। ਹੇ ਕੌਰਵ, ਹੇ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨੂੰ ਤਪਾਉਣ ਵਾਲੇ, ਤੈਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਵਰਤਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਇਹ ਮੈਂ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ।
ਆਤ੍ਮਾ ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਸ੍ਤ੍ਵਯਾ ਤਾਤ ਸਰ੍ਵਾਵਸ੍ਥਾਸ੍ਵਰਿਨ੍ਦਮ। ਧਰ੍ਮਰਾਜੇਨ ਸਂਗ੍ਰਾਮਸ੍ਤ੍ਵਯਾ ਕਾਰ੍ਯਃ ਸਦਾऽਨਘ
ਹੇ ਪੁੱਤ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਹਰ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ। ਹੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲੇ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਧਰਮਰਾਜ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨਾਲ ਧਰਮ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਜੰਗ ਕਰ।
ਅਰ੍ਜੁਨੇਨ ਯਮਾਭ੍ਯਾਂ ਵਾ ਭੀਮਸੇਨੇਨ ਵਾ ਪੁਨਃ । ਅਨ੍ਯੈਰ੍ਵਾ ਪृਥਿਵੀਪਾਲੈ ਰਾਜਾ ਰਾਜਾਨਮृਚ੍ਛਤਿ
ਚਾਹੇ ਅਰਜੁਨ, ਜਮ ਦੋਵਾਂ, ਭੀਮਸੇਨ ਜਾਂ ਹੋਰ ਰਾਜੇ ਹੋਣ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਰਾਜਾ ਰਾਜੇ ਨਾਲ ਹੀ ਟਕਰਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਨ ਤੁ ਕਾਰ੍ਯਸ੍ਤ੍ਵਯਾ ਰਾਜਨ੍ਹੈਡਿਮ੍ਬੇਨ ਦੁਰਾਤ੍ਮਾ। ਅਹਂ ਦ੍ਰੋਣਃ ਕृਪੋ ਦ੍ਰੌਣਿਃ ਕृਤਵਰ੍ਮਾ ਚ ਸਾਤ੍ਵਤਃ। ਸ਼ਲ੍ਯਸ਼੍ਚ ਵृषਸੇਨਸ਼੍ਚ ਵਿਕਰ੍ਣਸ਼੍ਚ ਮਹਾਰਥਃ
ਪਰ ਹੇ ਰਾਜਾ, ਤੂੰ ਹਿਡਿੰਬਾ ਦੇ ਮੰਦ-ਚਿੱਤ ਪੁੱਤ ਨਾਲ ਜੰਗ ਨਾ ਕਰ। ਮੈਂ, ਦ੍ਰੋਣ, ਕ੍ਰਿਪ, ਦ੍ਰੋਣ ਦਾ ਪੁੱਤ, ਸਾਤਵਤ ਕ੍ਰਿਤਵਰਮਾ, ਸ਼ਲਿਆ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਸੇਨ ਤੇ ਮਹਾਰਥੀ ਵਿਕਰਨ—
ਸ਼ੇषਾਸ਼੍ਚ ਭ੍ਰਾਤਰਸ੍ਤ੍ਵਨ੍ਯੇ ਦੁਃਸ਼ਾਸਨਪੁਰੋਗਮਾਃ। ਤ੍ਵਦਰ੍ਥੇ ਪ੍ਰਤਿਯੋਤ੍ਸ੍ਯਾਮੋ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਂ ਤਂ ਮਹਾਬਲਮ੍
ਤੇ ਹੋਰ ਤੇਰੇ ਭਰਾ, ਦੁਸ਼ਾਸਨ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ, ਤੇਰੇ ਲਈ ਉਸ ਬਲਵਾਨ ਰਾਕਸ਼ਸ ਨਾਲ ਜੰਗ ਕਰਨਗੇ।
ਰੌਦ੍ਰੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਨ੍ਦ੍ਰੇ ਯਦਿ ਤੇ ਹृਚ੍ਛਯੋ ਮਹਾਨ੍ । ਅਯਮਾਗਚ੍ਛਤੁ ਰਣਂ ਤਸ੍ਯ ਯੁਦ੍ਧਾਯ ਦੁਰ੍ਮਤੇਃ
ਜੇ ਤੇਰੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਉਸ ਭਿਆਨਕ ਰਾਕਸ਼ਸ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨਾਲ ਜੰਗ ਕਰਨ ਦੀ ਵੱਡੀ ਇੱਛਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਇਸ ਮੰਦ-ਚਿੱਤ ਨਾਲ ਜੰਗ ਲਈ ਆਵੇ।
ਭਗਦਤ੍ਤੋ ਮਹੀਪਾਲਃ ਪੁਰਨ੍ਦਰਸਮੋ ਯੁਧਿ । ਏਤਾਵਦੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਰਾਜਾਨਂ ਭਗਦਤ੍ਤਮਥਾਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਭਗਦੱਤ, ਜੋ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਇੰਦਰ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੈ—ਇਹ ਆਖ ਕੇ, ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਰਾਜਾ ਭਗਦੱਤ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।
ਸਮਕ੍ਸ਼ਂ ਪਾਰ੍ਥਿਵੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਵਾਕ੍ਯਂ ਵਾਕ੍ਯਵਿਸ਼ਾਰਦਃ। ਗਚ੍ਛ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਮਹਾਰਾਜ ਹੈਡਿਮ੍ਬਂ ਯੁਦ੍ਧਦੁਰ੍ਮਦਮ੍
ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਹਾਜਰੀ ਵਿੱਚ, ਵਾਕ-ਕਲਾ ਦੇ ਮਾਹਰ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਹੇ ਮਹਾਰਾਜ, ਹਿਡਿੰਬਾ ਦੇ ਪੁੱਤ, ਜੋ ਜੰਗ ਲਈ ਉਤਸੁਕ ਹੈ, ਉਸ ਵੱਲ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਜਾ।'
ਵਾਰਯਸ੍ਵ ਰਣੇ ਯਤ੍ਤੋ ਮਿषਤਾਂ ਸਰ੍ਵਧਨ੍ਵਿਨਾਮ੍ । ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਂ ਕ੍ਰੂਰਕਰ੍ਮਾਣਂ ਯਥੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਤਾਰਕਂ ਪੁਰਾ
ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਪੂਰੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਾਲ, ਸਾਰੇ ਧਨੁਧਾਰੀ ਦੇਖਦੇ ਹੋਏ, ਉਸ ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੂੰ ਰੋਕ, ਜੋ ਕਠੋਰ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਇੰਦਰ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਤਾਰਕਾ ਨੂੰ ਰੋਕਿਆ ਸੀ।
ਤਵ ਦਿਵ੍ਯਾਨਿ ਚਾਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਵਿਕ੍ਰਮਸ਼੍ਚ ਪਰਂਤਪ । ਸਮਾਗਮਸ਼੍ਚ ਬਹੁਭਿਃ ਪੁਰਾऽਭੂਦਮਰੈਃ ਸਹ
ਤੇਰੇ ਅਸਲੀਹੇ, ਤੇਰੀ ਸ਼ਕਤੀ, ਹੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਤਪਾਉਣ ਵਾਲੇ, ਤੇਰੇ ਵੱਡੇ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨਾਲ ਪੁਰਾਣੇ ਜੰਗ, ਇਹ ਸਭ ਜਾਣੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਤ੍ਵਂ ਤਸ੍ਯ ਨृਪਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲ ਪ੍ਰਤਿਯੋਦ੍ਧਾ ਮਹਾਹਵੇ । ਸ੍ਵਬਲੇਨਾਵृਤੋ ਗਚ੍ਛ ਜਹਿ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਪੁਙ੍ਗਵਮ੍
ਹੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਸ਼ੇਰ, ਵੱਡੀ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਉਸ ਦਾ ਵਿਰੋਧ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਤੂੰ ਹੀ ਹੈਂ। ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਨਾਲ ਘਿਰ ਕੇ ਜਾ, ਤੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ ਨੂੰ ਮਾਰ।
ਏਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤੁ ਵਚਨਂ ਭੀष੍ਮਸ੍ਯ ਪृਤਨਾਪਤੇਃ। ਪ੍ਰਯਯੌ ਸਿਂਹਨਾਦੇਨ ਪਰਾਨਭਿਮੁਖਕੋ ਦ੍ਰੁਤਮ੍
ਭੀਸ਼ਮ, ਜੋ ਫੌਜ ਦਾ ਸਰਦਾਰ ਸੀ, ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਦੂਜੇ ਪਾਸੇ ਵੈਰੀਆਂ ਵੱਲ ਸਿੰਘ-ਗਰਜ ਨਾਲ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵਧਿਆ।
ਤਮਾਪਤਨ੍ਤਂ ਸਂਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਗਰ੍ਜਨ੍ਤਮਿਵ ਤੋਯਦਮ੍ । ਅਭ੍ਯਵਰ੍ਤਨ੍ਤ ਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧਾਃ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨਾਂ ਮਹਾਰਥਾਃ
ਉਸ ਨੂੰ ਗਰਜਦੇ ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ ਆਉਂਦੇ ਦੇਖ ਕੇ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੇ ਮਹਾਰਥੀ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਉਸ ਵੱਲ ਮੋੜ ਗਏ।
ਭੀਮਸੇਨੋऽਭਿਮਨ੍ਯੁਸ਼੍ਚ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਸ਼੍ਚ ਘਟੋਤ੍ਕਚਃ । ਦ੍ਰੌਪਦੇਯਾਃ ਸਤ੍ਯਧृਤਿਃ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਦੇਵਸ਼੍ਚ ਭਾਰਤ
ਭੀਮਸੇਨ, ਅਭਿਮਨਯੂ, ਰਾਕਸ਼ਸ ਘਟੋਤਕਚਾ, ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਦੇ ਪੁੱਤ, ਸਤਯਧ੍ਰਿਤੀ ਤੇ ਕਸ਼ਤ੍ਰਦੇਵ, ਹੇ ਭਾਰਤ—
ਚੇਦਿਪੋ ਵਸੁਦਾਨਸ਼੍ਚ ਦਸ਼ਾਰ੍ਣਾਧਿਪਤਿਸ੍ਤਥਾ । ਸੁਪ੍ਰਤੀਕੇਨ ਤਾਂਸ਼੍ਚਾਪਿ ਭਗਦਤ੍ਤੋऽਪ੍ਯੁਪਾਦ੍ਰਵਤ੍
ਚੇਦੀਪ, ਵਸੁਦਾਨ ਅਤੇ ਦਸ਼ਾਰਣਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਸੁਪ੍ਰਤੀਕ ਦੇ ਨਾਲ, ਭਗਦੱਤ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤਃ ਸਮਭਵਦ੍ਯੁਦ੍ਧਂ ਘੋਰਰੂਪਂ ਭਯਾਨਕਮ੍। ਪਾਣ੍ਡੂਨਾਂ ਭਗਦਤ੍ਤੇਨ ਯਮਰਾष੍ਟ੍ਰਵਿਵਰ੍ਧਨਮ੍
ਫਿਰ ਪਾਂਡਵਾਂ ਅਤੇ ਭਗਦੱਤ ਵਿਚ ਇਕ ਡਰਾਉਣੀ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਲੜਾਈ ਹੋਈ, ਜੋ ਯਮ ਦੇ ਰਾਜ ਨੂੰ ਵਧਾਉਣ ਵਾਲੀ ਸੀ।
ਪ੍ਰਯੁਕ੍ਤਾ ਰਥਿਭਿਰ੍ਬਾਣਾ ਭੀਮਵੇਗਾਃ ਸੁਤੇਜਨਾਃ । ਤੇ ਨਿਪੇਤੁਰ੍ਮਹਾਰਾਜ ਨਾਗੇषੁ ਚ ਰਥੇषੁ ਚ
ਰਥਾਂ ਦੇ ਯੋਧਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਛੱਡੇ ਗਏ ਤੇਜ਼ ਤੇ ਪੂਰੀ ਤਿਆਰੀ ਨਾਲ ਬਣੇ ਤੀਰ, ਹਾਥੀਆਂ ਤੇ ਰਥਾਂ ਉੱਤੇ ਪਏ, ਹੇ ਰਾਜਾ।
ਪ੍ਰਭਿਨ੍ਨਾਸ਼੍ਚ ਮਹਾਨਾਗਾ ਵਿਨੀਤਾ ਹਸ੍ਤਿਸਾਦਿਭਿਃ । ਪਰਸ੍ਪਰਂ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਸਂਨਿਪੇਤੁਰਭੀਤਵਤ੍
ਵੱਡੇ ਹਾਥੀ, ਆਪਣੇ ਸਵਾਰਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਕਾਬੂ ਕੀਤੇ ਹੋਏ, ਇਕ ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਡਰ-ਭੈਤੋਂ ਰਹਿਤ ਟਕਰਾਏ।
ਮਦਾਨ੍ਧਾ ਰੋषਸਂਰਬ੍ਧਾ ਵਿषਾਣਾਗ੍ਰੈਰ੍ਮਹਾਹਵੇ । ਬਿਭਿਦੁਰ੍ਦਨ੍ਤਮੁਸਲੈਃ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍
ਮਦ ਵਿੱਚ ਮਸਤ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹਾਥੀ, ਆਪਣੀਆਂ ਸੁੰਡਾਂ ਦੇ ਅਗਲੇ ਹਿੱਸਿਆਂ ਅਤੇ ਵੱਡੀਆਂ ਲੱਕੜੀਆਂ ਨਾਲ, ਇਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਵਾਰ ਕਰਦੇ ਰਹੇ।
ਹਯਾਸ਼੍ਚ ਚਾਮਰਾਪੀਡਾਃ ਪ੍ਰਾਸਪਾਣਿਭਿਰਾਸ੍ਥਿਤਾਃ । ਚੋਦਿਤਾਃ ਸਾਦਿਭਿਃ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਂ ਨਿਜਘ੍ਰੁਰਿਤਰੇਤਰਮ੍
ਯਕ-ਪੁੱਛੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਘੋੜੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਭਾਲਿਆਂ ਵਾਲੇ ਯੋਧੇ ਸਵਾਰ ਸਨ, ਆਪਣੇ ਸਵਾਰਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਇਕ ਦੂਜੇ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰਦੇ ਰਹੇ।
ਪਾਦਾਤਾਸ਼੍ਚ ਪਦਾਤ੍ਯੋਘੈਸ੍ਤਾਡਿਤਾਃ ਸ਼ਕ੍ਤਿਤੋਮਰੈਃ। ਨ੍ਯਪਤਨ੍ਤ ਤਦਾ ਭੂਮੌ ਸ਼ਤਸ਼ੋऽਥ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ
ਪੈਦਲ ਸੈਨਿਕ, ਪੈਦਲ ਫੌਜ ਵੱਲੋਂ ਛੱਡੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਭਾਲੀਆਂ ਤੇ ਤੋਮਰਾਂ ਨਾਲ ਵੱਜ ਕੇ, ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ।
ਰਥਿਨਸ਼੍ਚ ਰਥਾਕਂਸ਼੍ਚਿਤ੍ਰਾਨ੍ਕਰ੍ਣਿਨਾਲੀਕਤੋਮਰੈਃ । ਨਿਹਤ੍ਯ ਸਮਰੇ ਵੀਰਾਨ੍ਸਿਂਹਨਾਦਾਨ੍ਵਿਨੇਦਿਰੇ
ਰਥਾਂ ਦੇ ਯੋਧੇ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਿਸਮ ਦੇ ਤੀਰ, ਨੁਕੀਲੇ ਤੇ ਤੋਮਰਾਂ ਨਾਲ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਵਿਰਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਸਿੰਘਾਂ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜ ਉਠੇ।
ਤਸ੍ਮਿਂਸ੍ਤਥਾ ਵਰ੍ਤਮਾਨੇ ਸਂਗ੍ਰਾਮੇ ਰੋਮਹਰ੍षਣੇ । ਭਗਤਤ੍ਤੋ ਮਹੇष੍ਵਾਸੋ ਭੀਮਸੇਨਮਥਾਦ੍ਰਵਤ੍
ਜਦੋਂ ਉਹ ਰੋਮਾਂ-ਕੰਪਾ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਲੜਾਈ ਚਲ ਰਹੀ ਸੀ, ਤਾ ਭਗਦੱਤ, ਵੱਡਾ ਧਨੁਧਾਰੀ, ਭੀਮਸੇਨ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰਨ ਆ ਗਿਆ।
ਕੁਞ੍ਜਰੇਣ ਪ੍ਰਭਿਨ੍ਨੇਨ ਸਪ੍ਤਧਾ ਸ੍ਰਵਤਾ ਮਦਮ੍। ਪਰ੍ਵਤੇਨ ਯਥਾ ਤੋਯਂ ਸ੍ਰਵਮਾਣੇਨ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ
ਭਗਦੱਤ ਇਕ ਹਾਥੀ ਉੱਤੇ ਸਵਾਰ ਸੀ, ਜੋ ਸੱਤ ਥਾਵਾਂ ਤੋਂ ਮਦ ਵਗਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਪਹਾੜ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਪਾਣੀ ਵਗਾ ਦੇਂਦਾ ਹੈ।
ਕਿਰਞ੍ਛਰਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਸੁਪ੍ਰਤੀਕਸ਼ਿਰੋਗਤਃ । ਐਰਾਵਤਸ੍ਥੋ ਮਘਵਾਨ੍ਵਾਰਿਧਾਰਾ ਇਵਾਨਘ
ਸੁਪ੍ਰਤੀਕ ਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਭਗਦੱਤ ਬੈਠਾ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਇੰਦਰ ਐਰਾਵਤ ਉੱਤੇ ਬੈਠ ਕੇ ਮੀਂਹ ਪਾ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ, ਹੇ ਨਿਰਮਲ।
ਸ ਭੀਮਂ ਸ਼ਰਧਾਰਾਭਿਸ੍ਤਾਜਯਾਮਾਸ ਪਾਰ੍ਥਿਵਃ । ਪਰ੍ਵਤਂ ਵਾਰਿਧਾਰਾਭਿਸ੍ਤਪਾਨ੍ਤੇ ਜਲਦੋ ਯਥਾ
ਉਹ ਰਾਜਾ ਭੀਮ ਉੱਤੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਗਰਮੀ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਬੱਦਲ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਪਾਣੀ ਪਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਭੀਮਸੇਨਸ੍ਤੁ ਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧਃ ਪਾਦਰਕ੍ਸ਼ਾਨ੍ਪਰਃਸ਼ਤਾਨ੍। ਨਿਜਘਾਨ ਮਹੇष੍ਵਾਸਃ ਸਂਰਬ੍ਧਃ ਸ਼ਰਵृष੍ਟਿਭਿਃ
ਪਰ ਭੀਮਸੇਨ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਵੱਡਾ ਧਨੁਧਾਰੀ, ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਨਾਲ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਪੈਦਲ ਸੈਨਿਕਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਤਾਨ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਨਿਹਤਾਨ੍ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਭਗਦਤ੍ਤਃ ਪ੍ਰਤਾਪਵਾਨ੍ । ਚੋਦਯਾਮਾਸ ਨਾਗੇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਭੀਮਸੇਨਰਥਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਰਿਆ ਦੇਖ ਕੇ, ਭਗਦੱਤ, ਵੱਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਆਪਣੇ ਹਾਥੀ ਨੂੰ ਭੀਮਸੇਨ ਦੇ ਰਥ ਵੱਲ ਚਲਾਇਆ।