ਭੀਮਸੇਨੋ ਮਹਾਬਾਹੁਰ੍ਨੀਲਂ ਨੀਲਾਞ੍ਜਨਪ੍ਰਭਮ੍।' ਆਰੋਪ੍ਯ ਸ੍ਵਰਥਂ ਵੀਰੋ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਮਪਾਦ੍ਰਵਤ੍
ਭੀਮਸੇਨ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਬਹੁਤ ਵੱਡੀਆਂ ਹਨ, ਨੇ ਨੀਲੇ ਰੰਗ ਵਾਲੇ, ਕਾਜਲ ਵਰਗੇ ਚਮਕਦੇ ਨੀਲ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ, ਦੁਰਯੋਧਨ ਵੱਲ ਦੌੜ ਪਿਆ।
ਘਟੋਤ੍ਕਚਂ ਚ ਸਂਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਂ ਘੋਰਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍ ।। ਅਭ੍ਯਧਾਵਤ ਤੇਜਸ੍ਵੀ ਭਾਰਜ੍ਵਾਜਾਤ੍ਮਜਸ੍ਤ੍ਵਰਨ੍
ਭੀਮ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਤੇਜ ਵਾਲਾ ਘਟੋਤਕਚ, ਜੋ ਡਰਾਉਣੀ ਸ਼ਕਲ ਵਾਲਾ ਰਾਕਸ਼ਸ ਸੀ, ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਤੁਰੰਤ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵੱਲ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ।
ਨਿਜਘਾਨ ਚ ਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਨ੍ਭੀਮਦਰ੍ਸ਼ਨਾਨ੍। ਯੋऽਭਵਨ੍ਨਗ੍ਰਤਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਸ੍ਯ ਪੁਰਃਸਰਾਃ । ਵਿਮੁਖਾਂਸ਼੍ਚੈਵ ਤਾਨ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦ੍ਰੌਣਿਚਾਪਚ੍ਯੁਤੈਃ ਸ਼ਰੈਃ
ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ, ਘਟੋਤਕਚ ਦੇ ਅੱਗੇ ਖੜ੍ਹੇ ਡਰਾਉਣੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ। ਜਦ ਉਹ ਪਿੱਠ ਕਰ ਗਏ, ਤਾਂ ਦ੍ਰੋਣ ਦੇ ਧਨੁਸ਼ ਤੋਂ ਛੱਡੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਭੇਦ ਦਿੱਤਾ।
ਅਕ੍ਰੁਦ੍ਧ੍ਯਤ ਮਹਾਕਾਯੋ ਭੈਮਸੇਨਿਰ੍ਘਟੋਤ੍ਕਚਃ। ਪ੍ਰਾਦੁਸ਼੍ਚਕ੍ਰੇ ਤਤੋ ਮਾਯਾਂ ਘੋਰਰੂਪਾਂ ਸੁਦਾਰੁਣਾਮ੍
ਭੀਮ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਘਟੋਤਕਚ, ਜਿਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਵੱਡਾ ਸੀ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਆਇਆ; ਉਸ ਨੇ ਡਰਾਉਣੀ ਤੇ ਬਹੁਤ ਹੀ ਭਿਆਨਕ ਮਾਇਆ ਪੈਦਾ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।
ਮੋਹਯਨ੍ਸਮਰੇ ਦ੍ਰੌਣਿਂ ਮਾਯਾਵੀ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਧਿਪਃ। ਤਤਸ੍ਤੇ ਤਾਵਕਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਮਾਯਯਾ ਵਿਮੁਖੀਕृਤਾਃਕ
ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਮਾਇਆ ਵਾਲਾ ਘਟੋਤਕਚ, ਨੇ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਦ੍ਰੋਣ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਭੁੱਲਾ ਦਿੱਤਾ; ਉਸ ਦੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਤੇਰੇ ਸਾਰੇ ਸੈਨਿਕ ਗੁੰਮਨਾਮ ਹੋ ਗਏ।
ਅਨ੍ਯੋਨ੍ਯਂ ਸਮਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤ ਨਿਕृਤ੍ਤਾ ਮੇਦਿਨੀਤਲੇ। ਵਿਚੇष੍ਟਮਾਨਾਃ ਕृਪਣਾਃ ਸ਼ੋਣਿਤੇਨ ਪਰਿਪ੍ਲੁਤਾਃ
ਧਰਤੀ 'ਤੇ, ਉਹ ਇਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਵੈਰੀ ਸਮਝ ਕੇ, ਲਹੂ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੇ ਹੋਏ, ਤੜਫਦੇ ਤੇ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੋ ਕੇ ਪਏ ਸਨ।
ਦ੍ਰੋਣਂ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਂ ਸ਼ਲ੍ਯਮਸ਼੍ਵਤ੍ਥਾਮਾਨਮੇਵ ਚ। ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਸ਼੍ਚ ਮਹੇष੍ਵਾਸਾ ਯੇ ਪ੍ਰਧਾਨਾਃ ਸ੍ਮ ਕੌਰਵਾਃ
ਦ੍ਰੋਣ, ਦੁਰਯੋਧਨ, ਸ਼ਲ੍ਯ, ਅਸ਼ਵਥਾਮਾ ਅਤੇ ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ ਵੱਡੇ ਧਨੁਸ਼ਧਾਰੀ, ਜੋ ਕੌਰਵਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਸਨ—
ਵਿਧ੍ਵਸ੍ਤਾ ਰਥਿਨਃ ਸਰ੍ਵੇ ਗਜਾਸ਼੍ਚ ਵਿਨਿਪਾਤਿਤਾਃ। ਹਯਾਸ਼੍ਚੈਵ ਹਯਾਰੋਹਾਃ ਸਨ੍ਨਿਕृਤ੍ਤਾਃ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ
ਸਾਰੇ ਰਥੀ ਵਿਖੇਰ ਗਏ, ਹਾਥੀ ਡਿੱਗ ਪਏ, ਘੋੜੇ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਵਾਰ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ ਕੱਟੇ ਗਏ।
ਤਦ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਾਵਕਂ ਸੈਨ੍ਯਂ ਵਿਦ੍ਰੁਤਂ ਸ਼ਿਬਿਰਂ ਪ੍ਰਤਿ। ਮਮ ਪ੍ਰਾਕ੍ਰੋਸ਼ਤੋ ਰਾਜਂਸ੍ਤਥਾ ਦੇਵਵ੍ਰਤਸ੍ਯ ਚ
ਜਦ ਤੇਰੀ ਫੌਜ ਡਰ ਕੇ ਛਾਵਣੀ ਵੱਲ ਭੱਜੀ, ਤਦ ਮੈਂ ਅਤੇ ਦੇਵਵ੍ਰਤ ਨੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਆਵਾਜ਼ ਮਾਰੀ।
ਯੁਧ੍ਯਧ੍ਵਂ ਮਾ ਪਲਾਯਧ੍ਵਂ ਮਾਯੈषਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੀ ਰਣੇ। ਘਟੋਤ੍ਕਚਪ੍ਰਮੁਕ੍ਤੇਤਿ ਨਾਤਿष੍ਠਨ੍ਤ ਵਿਮੋਹਿਤਾਃ
‘ਲੜੋ, ਭੱਜੋ ਨਾ! ਇਹ ਰਾਕਸ਼ਸ ਦੀ ਮਾਇਆ ਹੈ, ਘਟੋਤਕਚ ਨੇ ਛੱਡੀ ਹੈ!’ ਪਰ ਉਹ ਗੁੰਮਨਾਮ ਹੋ ਕੇ ਠੀਕ ਨਹੀਂ ਰਹੇ।
ਨੈਵ ਤੇ ਸ਼੍ਰਦ੍ਦਧੁਰ੍ਭੀਤਾ ਵਦਤੋਰਾਵਯੋਰ੍ਵਚਃ । ਤਾਂਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਦ੍ਰਵਤੋ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਜਯਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾਸ਼੍ਚ ਪਾਣ੍ਡਵਾਃ
ਡਰੇ ਹੋਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸਾਡੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਮੰਨੀ; ਜਦ ਉਹ ਭੱਜਦੇ ਵੇਖੇ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੇ ਜਿੱਤ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲਈ।
ਘਟੋਤ੍ਕਚੇਨ ਸਹਿਤਾਃ ਸਿਂਹਨਾਦਾਨ੍ਪ੍ਰਚਕ੍ਰਿਰੇ । ਸ਼ਙ੍ਖਦੁਨ੍ਦੁਭਿਨਿਰ੍ਘੋषੈਃ ਸਮਨ੍ਤਾਨ੍ਨੇਦਿਰੇ ਭृਸ਼ਮ੍
ਘਟੋਤਕਚ ਦੇ ਨਾਲ, ਉਹ ਸਿੰਘਾਂ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜੇ; ਸਾਂਖ ਤੇ ਨਗਾਰੇ ਦੀਆਂ ਧੁਨੀਆਂ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਵੱਜੀਆਂ।
ਏਵਂ ਤਵ ਬਲਂ ਸਰ੍ਵਂ ਹੈਡਿਮ੍ਬੇਨ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ। ਸੂਰ੍ਯਾਸ੍ਤਮਨਵੇਲਾਯਾਂ ਪ੍ਰਭਗ੍ਨਂ ਵਿਦ੍ਰੁਤਂ ਦਿਸ਼ਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸੂਰਜ ਡੁੱਬਣ ਵੇਲੇ, ਹਿਡਿੰਬ ਦੇ ਵੱਡੇ ਦਿਲ ਵਾਲੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਤੇਰੀ ਸਾਰੀ ਫੌਜ ਤੋੜ ਕੇ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਭਜਾ ਦਿੱਤੀ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਮਹਤਿ ਸਂਕ੍ਰਨ੍ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਸ੍ਤਦਾ। `ਪਰਾਜਯਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਨ ਨਾਮृष੍ਯਤ ਪਰਂਤਪਃ।' ਗਾਙ੍ਗੇਯਮੁਪਸਂਗਮ੍ਯ ਵਿਨਯੇਨਾਭਿਵਾਦ੍ਯ ਚ
ਉਸ ਵੱਡੇ ਹਲਚਲ ਵਿੱਚ, ਰਾਜਾ ਦੁਰਯੋਧਨ, ਰਾਕਸ਼ਸ ਤੋਂ ਹਾਰ ਕੇ, ਇਹ ਸਹਿ ਨਹੀਂ ਸਕਿਆ; ਭੀਸ਼ਮ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ, ਨਮਰਤਾ ਨਾਲ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਤਸ੍ਯ ਸਰ੍ਵਂ ਯਥਾਵृਤ੍ਤਮਾਖ੍ਯਾਤੁਮੁਪਚਕ੍ਰਮੇ। ਘਟੋਤ੍ਕਚਸ੍ਯ ਵਿਜਯਮਾਤ੍ਮਨਸ਼੍ਚ ਪਰਾਜਯਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਸਭ ਕੁਝ ਜਿਵੇਂ ਹੋਇਆ, ਦੱਸਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ—ਘਟੋਤਕਚ ਦੀ ਜਿੱਤ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਹਾਰ।
ਕਥਯਾਮਾਸ ਦੁਰ੍ਧਰ੍षੋ ਵਿਨਿਃਸ਼੍ਵਸ੍ਯ ਪੁਨਃਪੁਨਃ । ਅਬ੍ਰਵੀਚ੍ਚ ਤਦਾ ਰਾਜਨ੍ਭੀष੍ਮਂ ਕੁਰੁਪਿਤਾਮਹਮ੍
ਦੁਰਯੋਧਨ, ਜੋ ਅਟੱਲ ਸੀ, ਵਾਰ ਵਾਰ ਡੂੰਘੀ ਸਾਹ ਲੈ ਕੇ, ਭੀਸ਼ਮ, ਕੌਰਵਾਂ ਦੇ ਪਿਤਾਮਾ, ਨੂੰ ਦੱਸਣ ਲੱਗਾ।
ਭਵਨ੍ਤਂ ਸਮੁਪਾਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਦ੍ਰੋਣਂ ਚੈਵ ਪਿਤਾਮਹ । ਪਾਣ੍ਡਵੈਰ੍ਵਿਗ੍ਰਹੋ ਘੋਰਃ ਸਮਾਰਬ੍ਧੋ ਮਯਾ ਪ੍ਰਭੋ
ਪਿਤਾਮਾ, ਮੈਂ ਤੇ ਦ੍ਰੋਣ 'ਤੇ ਭਰੋਸਾ ਕਰ ਕੇ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਨਾਲ ਇਹ ਭਿਆਨਕ ਲੜਾਈ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੀ ਹੈ।
ਏਕਾਦਸ਼ ਸਮਾਖ੍ਯਾਤਾ ਅਕ੍ਸ਼ੌਹਿਣ੍ਯਸ਼੍ਚ ਯਾ ਮਮ। ਨਿਦੇਸ਼ੇ ਤਵ ਤਿष੍ਠਨ੍ਤਿ ਮਯਾ ਸਾਰ੍ਧਂ ਪਰਂਤਪ
ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਗਿਆਰਾਂ ਅਕਸ਼ੌਹਿਨੀਆਂ ਫੌਜ ਹੈ, ਜੋ ਤੇਰੇ ਆਦੇਸ਼ 'ਤੇ, ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਖੜ੍ਹੀ ਹੈ, ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਤਪਾਉਣ ਵਾਲੇ।
ਸੋऽਹਂ ਭਰਤਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲ ਭੀਮਸੇਨਪੁਰੋਗਮੈਃ । ਘਟੋਤ੍ਕਚਂ ਸਮਾਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਪਾਣ੍ਡਵੈਰ੍ਯੁਧਿ ਨਿਰ੍ਜਿਤਃ
ਭਾਰਤਾਂ ਦੇ ਸ਼ੇਰ, ਮੈਂ ਭੀਮਸੇਨ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ, ਘਟੋਤਕਚਾ ਤੇ ਭਰੋਸਾ ਕਰਦਿਆਂ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਵਲੋਂ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਹਾਰ ਗਿਆ ਸੀ।
ਤਨ੍ਮੇ ਦਹਤਿ ਗਾਤ੍ਰਾਣਿ ਸ਼ੁष੍ਕਵृਕ੍ਸ਼ਮਿਵਾਨਲਃ । ਤਦਿਚ੍ਛਾਮਿ ਮਹਾਭਾਗ ਤ੍ਵਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦਾਤ੍ਪਰਂਤਪ
ਇਹ ਗੱਲ ਮੇਰੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਸੁੱਕੇ ਰੁੱਖ ਵਾਂਗ ਅੱਗ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਾੜਦੀ ਹੈ। ਹੇ ਮਹਾਨ ਭਾਗ ਵਾਲੇ, ਮੈਂ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਤੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਇਹ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਵੇ।
ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਪਸ਼ਦਂ ਹਨ੍ਤੁਂ ਸ੍ਵਯਮੇਵ ਪਿਤਾਮਹ । ਤ੍ਵਾਂ ਸਮਾਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਦੁਰ੍ਧਰ੍षਂ ਤਨ੍ਮੇ ਕਰ੍ਤੁਂ ਤ੍ਵਮਰ੍ਹਸਿ
ਹੇ ਬਲਵਾਨ ਬਾਹਾਂ ਵਾਲੇ, ਮੈਂ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਰਾਕਸ਼ਸ ਦੇ ਪੁੱਤ ਨੂੰ ਆਪ ਹੀ ਮਾਰਾਂ, ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਭਰੋਸਾ ਕਰਕੇ। ਹੇ ਅਜਿੱਤ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਆਗਿਆ ਦੇ।
ਏਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤੁ ਵਚਨਂ ਰਾਜ੍ਞੋ ਭਰਤਸਤ੍ਤਮ। ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਮਿਦਂ ਵਾਕ੍ਯਂ ਭੀष੍ਮਃ ਸ਼ਾਨ੍ਤਨਵੋऽਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਹੇ ਭਾਰਤਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਰਾਜੇ ਦੇ ਇਹ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਸ਼ਾਂਤਨੂ ਦੇ ਪੁੱਤ ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਦੁਰਯੋਧਨ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਸ਼ृਣੁ ਰਾਜਨ੍ਮਮ ਵਚੋ ਯਤ੍ਤ੍ਵਾਂ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਕੌਰਵ। ਯਥਾ ਤ੍ਵਯਾ ਮਹਾਰਾਜ ਵਰ੍ਤਿਤਵ੍ਯਂ ਪਰਂਤਪ
ਹੇ ਰਾਜਾ, ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣ, ਜੋ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਆਖਣ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹਾਂ। ਹੇ ਕੌਰਵ, ਹੇ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨੂੰ ਤਪਾਉਣ ਵਾਲੇ, ਤੈਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਵਰਤਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਇਹ ਮੈਂ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ।
ਆਤ੍ਮਾ ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਸ੍ਤ੍ਵਯਾ ਤਾਤ ਸਰ੍ਵਾਵਸ੍ਥਾਸ੍ਵਰਿਨ੍ਦਮ। ਧਰ੍ਮਰਾਜੇਨ ਸਂਗ੍ਰਾਮਸ੍ਤ੍ਵਯਾ ਕਾਰ੍ਯਃ ਸਦਾऽਨਘ
ਹੇ ਪੁੱਤ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਹਰ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ। ਹੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲੇ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਧਰਮਰਾਜ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨਾਲ ਧਰਮ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਜੰਗ ਕਰ।
ਅਰ੍ਜੁਨੇਨ ਯਮਾਭ੍ਯਾਂ ਵਾ ਭੀਮਸੇਨੇਨ ਵਾ ਪੁਨਃ । ਅਨ੍ਯੈਰ੍ਵਾ ਪृਥਿਵੀਪਾਲੈ ਰਾਜਾ ਰਾਜਾਨਮृਚ੍ਛਤਿ
ਚਾਹੇ ਅਰਜੁਨ, ਜਮ ਦੋਵਾਂ, ਭੀਮਸੇਨ ਜਾਂ ਹੋਰ ਰਾਜੇ ਹੋਣ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਰਾਜਾ ਰਾਜੇ ਨਾਲ ਹੀ ਟਕਰਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਨ ਤੁ ਕਾਰ੍ਯਸ੍ਤ੍ਵਯਾ ਰਾਜਨ੍ਹੈਡਿਮ੍ਬੇਨ ਦੁਰਾਤ੍ਮਾ। ਅਹਂ ਦ੍ਰੋਣਃ ਕृਪੋ ਦ੍ਰੌਣਿਃ ਕृਤਵਰ੍ਮਾ ਚ ਸਾਤ੍ਵਤਃ। ਸ਼ਲ੍ਯਸ਼੍ਚ ਵृषਸੇਨਸ਼੍ਚ ਵਿਕਰ੍ਣਸ਼੍ਚ ਮਹਾਰਥਃ
ਪਰ ਹੇ ਰਾਜਾ, ਤੂੰ ਹਿਡਿੰਬਾ ਦੇ ਮੰਦ-ਚਿੱਤ ਪੁੱਤ ਨਾਲ ਜੰਗ ਨਾ ਕਰ। ਮੈਂ, ਦ੍ਰੋਣ, ਕ੍ਰਿਪ, ਦ੍ਰੋਣ ਦਾ ਪੁੱਤ, ਸਾਤਵਤ ਕ੍ਰਿਤਵਰਮਾ, ਸ਼ਲਿਆ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਸੇਨ ਤੇ ਮਹਾਰਥੀ ਵਿਕਰਨ—
ਸ਼ੇषਾਸ਼੍ਚ ਭ੍ਰਾਤਰਸ੍ਤ੍ਵਨ੍ਯੇ ਦੁਃਸ਼ਾਸਨਪੁਰੋਗਮਾਃ। ਤ੍ਵਦਰ੍ਥੇ ਪ੍ਰਤਿਯੋਤ੍ਸ੍ਯਾਮੋ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਂ ਤਂ ਮਹਾਬਲਮ੍
ਤੇ ਹੋਰ ਤੇਰੇ ਭਰਾ, ਦੁਸ਼ਾਸਨ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ, ਤੇਰੇ ਲਈ ਉਸ ਬਲਵਾਨ ਰਾਕਸ਼ਸ ਨਾਲ ਜੰਗ ਕਰਨਗੇ।
ਰੌਦ੍ਰੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਨ੍ਦ੍ਰੇ ਯਦਿ ਤੇ ਹृਚ੍ਛਯੋ ਮਹਾਨ੍ । ਅਯਮਾਗਚ੍ਛਤੁ ਰਣਂ ਤਸ੍ਯ ਯੁਦ੍ਧਾਯ ਦੁਰ੍ਮਤੇਃ
ਜੇ ਤੇਰੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਉਸ ਭਿਆਨਕ ਰਾਕਸ਼ਸ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨਾਲ ਜੰਗ ਕਰਨ ਦੀ ਵੱਡੀ ਇੱਛਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਇਸ ਮੰਦ-ਚਿੱਤ ਨਾਲ ਜੰਗ ਲਈ ਆਵੇ।
ਭਗਦਤ੍ਤੋ ਮਹੀਪਾਲਃ ਪੁਰਨ੍ਦਰਸਮੋ ਯੁਧਿ । ਏਤਾਵਦੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਰਾਜਾਨਂ ਭਗਦਤ੍ਤਮਥਾਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਭਗਦੱਤ, ਜੋ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਇੰਦਰ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੈ—ਇਹ ਆਖ ਕੇ, ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਰਾਜਾ ਭਗਦੱਤ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।
ਸਮਕ੍ਸ਼ਂ ਪਾਰ੍ਥਿਵੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਵਾਕ੍ਯਂ ਵਾਕ੍ਯਵਿਸ਼ਾਰਦਃ। ਗਚ੍ਛ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਮਹਾਰਾਜ ਹੈਡਿਮ੍ਬਂ ਯੁਦ੍ਧਦੁਰ੍ਮਦਮ੍
ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਹਾਜਰੀ ਵਿੱਚ, ਵਾਕ-ਕਲਾ ਦੇ ਮਾਹਰ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਹੇ ਮਹਾਰਾਜ, ਹਿਡਿੰਬਾ ਦੇ ਪੁੱਤ, ਜੋ ਜੰਗ ਲਈ ਉਤਸੁਕ ਹੈ, ਉਸ ਵੱਲ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਜਾ।'