ਤਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯਵਿਧ੍ਯਦ੍ਦਸ਼ਭਿਰ੍ਭੀਮਸੇਨਃ ਸ਼ਿਲੀਮੁਖੈਃ । ਤ੍ਵਰਮਾਣੋ ਮਹੇष੍ਵਾਸਃ ਸਵ੍ਯੇ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵੇ ਮਹਾਬਲਃ
ਭੀਮਸੇਨ, ਵੱਡਾ ਧਨੁਸ਼ਧਾਰੀ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਖੱਬੇ ਪਾਸੇ ਦਸ ਨੁਕੀਲੇ ਤੀਰ ਮਾਰੇ।
ਸ ਗਾਢਵਿਦ੍ਧੋ ਵ੍ਯਥਿਤੋ ਵਯੋਵृਦ੍ਧਸ਼੍ਚ ਭਾਰਤ। ਪ੍ਰਨष੍ਟਸਂਜ੍ਞਃ ਸਹਸਾ ਰਥੋਪਸ੍ਥ ਉਪਾਵਿਸ਼ਤ੍
ਉਹ ਗਹਿਰੀ ਚੋਟ ਲੱਗਣ, ਦਰਦ ਅਤੇ ਉਮਰ ਦੇ ਵਧੇਰੇ ਹੋਣ ਕਾਰਨ, ਭਾਰਤ, ਅਚਾਨਕ ਹੋਸ਼ ਗਵਾ ਬੈਠਾ ਅਤੇ ਰਥ ਵਿੱਚ ਬੈਠ ਗਿਆ।
ਗੁਰੁਂ ਪ੍ਰਵ੍ਯਥਿਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਰਾਜਾ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਃ ਸ੍ਵਯਮ੍ । ਦ੍ਰੌਣਾਯਨਿਸ਼੍ਚ ਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧੌ ਭੀਮਸੇਨਮਭਿਦ੍ਰੁਤੌ
ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਵੇਖ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਦੁਰਯੋਧਨ ਆਪ, ਦ੍ਰੋਣ ਦੇ ਪੁੱਤ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਦੋਵੇਂ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਭੀਮਸੇਨ ਵੱਲ ਦੌੜ ਪਏ।
ਤਾਵਾਪਤਨ੍ਤੌ ਸਂਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਕਾਲਾਨ੍ਤਕਯਮੋਪਮੌ । ਭੀਮਸੇਨੋ ਮਹਾਬਾਹੁਰ੍ਗਦਾਮਾਦਾਯ ਸਤ੍ਵਰਮ੍
ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਜਿਵੇਂ ਮੌਤ ਤੇ ਸਮਾਂ ਦੇ ਅੰਤ ਵਾਂਗ ਆ ਰਹੇ ਸਨ, ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ, ਭੀਮਸੇਨ ਨੇ ਆਪਣੀ ਵੱਡੀ ਬਾਂਹ ਨਾਲ ਗਦਾ ਫੁਰਤੀ ਨਾਲ ਚੁੱਕ ਲੈ।
ਅਵਪ੍ਲੁਤ੍ਯ ਰਥਾਤ੍ਤੂਰ੍ਣਂ ਤਸ੍ਥੌ ਗਿਰਿਰਿਵਾਚਲਃ। ਸਮੁਦ੍ਯਮ੍ਯ ਗਦਾਂ ਗੁਰ੍ਵੀ ਯਮਦਣ੍ਡੋਪਮਾਂ ਰਣੇ
ਭੀਮਸੇਨ ਨੇ ਰਥ ਤੋਂ ਛੇਤੀ ਉੱਤਰ ਕੇ, ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਅਡੋਲ ਹੋ ਕੇ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਤੇ ਜੰਗ ਵਿਚ ਆਪਣੀ ਭਾਰੀ ਗਦਾ, ਜਿਵੇਂ ਯਮ ਦਾ ਦੰਡ, ਉੱਚੀ ਕਰ ਲੈ।
ਤਮੁਦ੍ਯਤਗਦਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਕੈਲਾਸਮਿਵ ਸ਼ृਙ੍ਗਿਣਮ੍। ਕੌਰਵੋ ਦ੍ਰੋਣਪੁਤ੍ਰਸ਼੍ਚ ਸਹਿਤਾਵਭ੍ਯਧਾਵਤਾਮ੍
ਉਸ ਨੂੰ ਗਦਾ ਚੁੱਕੀ ਹੋਈ ਵੇਖ ਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਕੈਲਾਸ ਪਹਾੜ ਦਾ ਚੋਟੀ, ਕੌਰਵ ਤੇ ਦ੍ਰੋਣ ਦਾ ਪੁੱਤ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ ਉਸ ਵੱਲ ਦੌੜ ਪਏ।
ਤਾਵਾਪਤਨ੍ਤੌ ਸਹਿਤੌ ਤ੍ਵਰਿਤੌ ਬਲਿਨਾਂ ਵਰੌ। ਅਭ੍ਯਧਾਵਤ ਵੇਗੇਨ ਤ੍ਵਰਮਾਣੋ ਵृਕੋਦਰਃ
ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਮਿਲ ਕੇ ਤੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ, ਬਲਵਾਨਾਂ ਵਿਚ ਅੱਗੇ, ਭੀਮਸੇਨ ਵੱਲ ਦੌੜੇ, ਤੇ ਵ੍ਰਿਕੋਦਰ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਲਈ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵਧਿਆ।
ਤਮਾਪਤਨ੍ਤਂ ਸਂਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧਂ ਭੀਮਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍ । ਸਮਭ੍ਯਧਾਵਂਸ੍ਤ੍ਵਰਿਤਾਃ ਕੌਰਵਾਣਾਂ ਮਹਾਰਥਾਃ
ਉਸ ਨੂੰ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਤੇ ਡਰਾਉਣੇ ਰੂਪ ਵਿਚ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਕੌਰਵਾਂ ਦੇ ਵੱਡੇ ਰਥੀ ਛੇਤੀ ਉਸ ਨੂੰ ਰੋਕਣ ਵੱਲ ਦੌੜ ਪਏ।
ਭਾਰਦ੍ਵਾਜਮੁਖਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਭੀਮਸੇਨਜਿਘਾਂਸਯਾ । ਨਾਨਾਵਿਧਾਨਿ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਭੀਮਸ੍ਯੋਰਸ੍ਯਪਾਤਯਨ੍
ਭਾਰਦਵਾਜ ਦੇ ਆਗੂ ਹੋ ਕੇ, ਸਭ ਨੇ ਭੀਮਸੇਨ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹਥਿਆਰ ਭੀਮ ਦੇ ਸੀਨੇ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟੇ।
ਸਹਿਤਾਃ ਪਾਣ੍ਡਵਂ ਸਰ੍ਵੇ ਪੀਡਯਨ੍ਤਃ ਸਮਨ੍ਤਤਃ। ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸਂਸ਼ਯਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਪੀਡ੍ਯਮਾਨਂ ਮਹਾਰਥਮ੍
ਸਭ ਮਿਲ ਕੇ ਪਾਂਡਵ ਨੂੰ ਚਾਰ ਪਾਸੋਂ ਘੇਰ ਕੇ ਤੰਗ ਕਰਨ ਲੱਗੇ; ਮਹਾਰਥੀ ਨੂੰ ਮੁਸ਼ਕਲ ਵਿਚ ਤੇ ਤੰਗ ਹੋਇਆ ਵੇਖ ਕੇ,
ਅਭਿਮਨ੍ਯੁਪ੍ਰਭृਤਯਃ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨਾਂ ਮਹਾਰਥਾਃਕ । ਅਭ੍ਯਦਾਵਨ੍ਪਰੀਪ੍ਸਨ੍ਤਃ ਪ੍ਰਾਣਾਂਸ੍ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸੁਦੁਸ੍ਤ੍ਯਜਾਨ੍
ਅਭਿਮਨ्यु ਤੇ ਹੋਰ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੇ ਵੱਡੇ ਰਥੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਬਚਾਉਣ ਲਈ, ਆਪਣੀ ਕੀਮਤੀ ਜਾਨ ਵੀ ਛੱਡਣ ਨੂੰ ਤਿਆਰ ਹੋ ਕੇ, ਦੌੜ ਪਏ।
ਅਨੂਪਾਧਿਪਤਿਃ ਸ਼ੂਰੋ ਭੀਮਸ੍ਯ ਦਯਿਤਃ ਸਖਾ । ਨੀਲੋ ਨੀਲਾਮ੍ਬੁਦਪ੍ਰਖ੍ਯਃ ਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਦ੍ਰੌਣਿਮਭ੍ਯਾਤ੍
ਅਨੂਪਾਂ ਦਾ ਸ਼ੂਰਾ ਰਾਜਾ, ਭੀਮ ਦਾ ਪਿਆਰਾ ਦੋਸਤ, ਨੀਲ, ਕਾਲੇ ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ, ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਦ੍ਰੋਣ ਦੇ ਪੁੱਤ ਵੱਲ ਦੌੜ ਪਿਆ।
ਸ੍ਪਰ੍ਧਤੇ ਹਿ ਮਹੇष੍ਵਾਸੋ ਨਿਤ੍ਯਂ ਦ੍ਰੋਣਸੁਤੇਨ ਸਃ। ਸ ਵਿष੍ਫਾਰ੍ਯ ਮਹਚ੍ਚਾਪਂ ਦ੍ਰੌਣਿਂ ਵਿਵ੍ਯਾਧ ਪਤ੍ਰਿਣਾ
ਉਹ ਵੱਡਾ ਧਨੁਧਾਰੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦ੍ਰੋਣ ਦੇ ਪੁੱਤ ਨਾਲ ਮੁਕਾਬਲਾ ਕਰਦਾ ਸੀ; ਆਪਣਾ ਵੱਡਾ ਧਨੁ ਧੁੰਨ ਕੇ, ਨੀਲ ਨੇ ਦ੍ਰੋਣ ਦੇ ਪੁੱਤ ਨੂੰ ਪੰਖੀ ਵਾਲੀ ਤੀਰ ਨਾਲ ਵੱਜਿਆ।
ਯਥਾ ਸ਼ਕ੍ਰੋ ਮਹਾਰਾਜ ਪੁਰਾ ਵਿਵ੍ਯਾਧ ਦਾਨਵਮ੍ । ਵਿਪ੍ਰਚਿਤ੍ਤਿਂ ਦੁਰਾਧਰ੍षਂ ਦੇਵਤਾਨਾਂ ਭਯਂਕਰਮ੍
ਜਿਵੇਂ, ਰਾਜਾ, ਇੰਦਰ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਦਾਨਵ ਵਿਪ੍ਰਚਿੱਤੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਡਰਾਉਣਾ ਤੇ ਜਿੱਤਣ ਵਿਚ ਔਖਾ ਸੀ, ਤੀਰ ਨਾਲ ਵੱਜਿਆ ਸੀ,
ਯੇਨ ਲੋਕਤ੍ਰਯਂ ਕ੍ਰੋਧਾਤ੍ਰਾਸਿਤਂ ਸ੍ਵੇਨ ਤੇਜਸਾਕ । `ਸ ਰੁਦ੍ਰੇਣ ਜਿਤਃ ਪੂਰ੍ਵਂ ਨਿਹਤੋ ਮਾਤਰਿਸ਼੍ਵਨਾ' ਤਥਾ ਨੀਲੇਨ ਨਿਰ੍ਭਿਨ੍ਨਃ ਸਮ੍ਯਙ੍ਭੁਕ੍ਤੇਨ ਪਤ੍ਰਿਣਾ
ਜਿਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਤਿੰਨ ਲੋਕ ਗੁੱਸੇ ਤੇ ਡਰ ਨਾਲ ਕੰਬ ਗਏ ਸਨ — ਉਹ ਪਹਿਲਾਂ ਰੁਦ੍ਰ ਤੇ ਪਵਨ ਦੇਵ ਵੱਲੋਂ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ; ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਨੀਲ ਨੇ ਦ੍ਰੋਣ ਦੇ ਪੁੱਤ ਨੂੰ ਸਹੀ ਤੀਰ ਨਾਲ ਵੱਜਿਆ।
ਸਂਜਾਤਰੁਧਿਰੋਤ੍ਪੀਡੋ ਦ੍ਰੌਣਿਃ ਕ੍ਰੋਧਸਮਨ੍ਵਿਤਃ । ਸ ਵਿष੍ਫਾਰ੍ਯ ਧਨੁਸ਼੍ਚਿਤ੍ਰਮਿਨ੍ਦ੍ਰਾਸ਼ਨਿਸਮਸ੍ਵਨਮ੍
ਦ੍ਰੋਣ ਦਾ ਪੁੱਤ, ਜਿਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਖੂਨ ਵਹਿ ਰਿਹਾ ਸੀ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਆਪਣਾ ਚਮਕਦਾਰ ਧਨੁ, ਜੋ ਇੰਦਰ ਦੀ ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜਦਾ ਸੀ, ਤਾਣ ਲੈ।
ਦਧ੍ਰੇ ਨੀਲਵਿਨਾਸ਼ਾਯ ਮਤਿਂ ਮਤਿਮਤਾਂ ਵਰਃ। ਤਤਃ ਸਂਧਾਯ ਵਿਮਲਾਨ੍ਭਲ੍ਲਾਨ੍ਕਰ੍ਮਾਰਮਾਰ੍ਜਿਤਾਨ੍
ਸਿਆਣਿਆਂ ਵਿਚ ਅੱਗੇ, ਉਸ ਨੇ ਨੀਲ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਦਾ ਮਨ ਬਣਾਇਆ; ਫਿਰ, ਆਪਣੀ ਧਨੁ ਤੇ ਸਾਫ ਤੇ ਮਜਬੂਤ ਤੀਰ ਚੜ੍ਹਾ ਲਏ।
ਜਘਾਨ ਚਤੁਰੋ ਵਾਹਾਨ੍ਪਾਤਯਾਮਾਸ ਚ ਧ੍ਵਜਮ੍। `ਸੂਤਂ ਚੈਕੇਨ ਭਲ੍ਲੇਨ ਰਥਨੀਡਾਦਪਾਹਰਤ੍' ਸਪ੍ਤਮੇਨ ਚ ਭਲ੍ਲੇਨ ਨੀਲਂ ਵਿਵ੍ਯਾਧ ਵਕ੍ਸ਼ਸਿ
ਉਸ ਨੇ ਚਾਰ ਘੋੜੇ ਮਾਰ ਦਿੱਤੇ ਤੇ ਝੰਡਾ ਡਿੱਗਾ ਦਿੱਤਾ; ਇਕ ਤੀਰ ਨਾਲ ਰਥ ਦੇ ਸੂਤ ਨੂੰ ਰਥ ਤੋਂ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਸੱਤਵੇਂ ਤੀਰ ਨਾਲ ਨੀਲ ਦੇ ਸੀਨੇ ਵਿਚ ਵੱਜਿਆ।
ਸ ਗਾਢਵਿਦ੍ਧੋ ਵ੍ਯਥਿਤੋ ਰਥੋਪਸ੍ਥ ਉਪਾਵਿਸ਼ਤ੍। ਮੋਹਿਤਂ ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਰਾਜਾਨਂ ਨੀਲਮਸ਼੍ਮਚਯੋਪਮਮ੍
ਜੋੜੀ ਤੀਰ ਨਾਲ ਜ਼ਖ਼ਮੀ ਹੋ ਕੇ, ਨੀਲ ਤਕਲੀਫ਼ ਵਿਚ ਰਥ ਦੇ ਫਰਸ਼ ਤੇ ਬੈਠ ਗਿਆ; ਨੀਲ ਨੂੰ ਪੱਥਰ ਦੇ ਢੇਰ ਵਾਂਗ ਹੈਰਾਨ ਵੇਖ ਕੇ,
ਘਟੋਤ੍ਕਚੋऽਭਿਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਜ੍ਞਾਤਿਭਿਃ ਪਰਿਵਾਰਿਤਃ । ਅਭਿਦੁਦ੍ਰਾਵ ਵੇਗੇਨ ਦ੍ਰੌਣਿਮਾਹਵਸ਼ੋਭਿਨਮ੍ । ਤਥੇਤਰੇ ਚਾਭ੍ਯਧਾਵਨ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾ ਯੁਦ੍ਧਦੁਰ੍ਮਦਾਃ
ਘਟੋਤਕਚ, ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਤੇ ਆਪਣੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਦ੍ਰੋਣ ਦੇ ਪੁੱਤ ਵੱਲ ਦੌੜ ਪਿਆ, ਜੋ ਜੰਗ ਵਿਚ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ; ਹੋਰ ਰਾਖਸ ਵੀ, ਜੰਗ ਦੇ ਜੋਸ਼ ਵਿਚ, ਉਸ ਵੱਲ ਦੌੜ ਪਏ।
ਭੀਮਸੇਨੋ ਮਹਾਬਾਹੁਰ੍ਨੀਲਂ ਨੀਲਾਞ੍ਜਨਪ੍ਰਭਮ੍।' ਆਰੋਪ੍ਯ ਸ੍ਵਰਥਂ ਵੀਰੋ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਮਪਾਦ੍ਰਵਤ੍
ਭੀਮਸੇਨ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਬਹੁਤ ਵੱਡੀਆਂ ਹਨ, ਨੇ ਨੀਲੇ ਰੰਗ ਵਾਲੇ, ਕਾਜਲ ਵਰਗੇ ਚਮਕਦੇ ਨੀਲ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ, ਦੁਰਯੋਧਨ ਵੱਲ ਦੌੜ ਪਿਆ।
ਘਟੋਤ੍ਕਚਂ ਚ ਸਂਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਂ ਘੋਰਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍ ।। ਅਭ੍ਯਧਾਵਤ ਤੇਜਸ੍ਵੀ ਭਾਰਜ੍ਵਾਜਾਤ੍ਮਜਸ੍ਤ੍ਵਰਨ੍
ਭੀਮ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਤੇਜ ਵਾਲਾ ਘਟੋਤਕਚ, ਜੋ ਡਰਾਉਣੀ ਸ਼ਕਲ ਵਾਲਾ ਰਾਕਸ਼ਸ ਸੀ, ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਤੁਰੰਤ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵੱਲ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ।
ਨਿਜਘਾਨ ਚ ਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਨ੍ਭੀਮਦਰ੍ਸ਼ਨਾਨ੍। ਯੋऽਭਵਨ੍ਨਗ੍ਰਤਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਸ੍ਯ ਪੁਰਃਸਰਾਃ । ਵਿਮੁਖਾਂਸ਼੍ਚੈਵ ਤਾਨ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦ੍ਰੌਣਿਚਾਪਚ੍ਯੁਤੈਃ ਸ਼ਰੈਃ
ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ, ਘਟੋਤਕਚ ਦੇ ਅੱਗੇ ਖੜ੍ਹੇ ਡਰਾਉਣੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ। ਜਦ ਉਹ ਪਿੱਠ ਕਰ ਗਏ, ਤਾਂ ਦ੍ਰੋਣ ਦੇ ਧਨੁਸ਼ ਤੋਂ ਛੱਡੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਭੇਦ ਦਿੱਤਾ।
ਅਕ੍ਰੁਦ੍ਧ੍ਯਤ ਮਹਾਕਾਯੋ ਭੈਮਸੇਨਿਰ੍ਘਟੋਤ੍ਕਚਃ। ਪ੍ਰਾਦੁਸ਼੍ਚਕ੍ਰੇ ਤਤੋ ਮਾਯਾਂ ਘੋਰਰੂਪਾਂ ਸੁਦਾਰੁਣਾਮ੍
ਭੀਮ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਘਟੋਤਕਚ, ਜਿਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਵੱਡਾ ਸੀ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਆਇਆ; ਉਸ ਨੇ ਡਰਾਉਣੀ ਤੇ ਬਹੁਤ ਹੀ ਭਿਆਨਕ ਮਾਇਆ ਪੈਦਾ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।
ਮੋਹਯਨ੍ਸਮਰੇ ਦ੍ਰੌਣਿਂ ਮਾਯਾਵੀ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਧਿਪਃ। ਤਤਸ੍ਤੇ ਤਾਵਕਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਮਾਯਯਾ ਵਿਮੁਖੀਕृਤਾਃਕ
ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਮਾਇਆ ਵਾਲਾ ਘਟੋਤਕਚ, ਨੇ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਦ੍ਰੋਣ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਭੁੱਲਾ ਦਿੱਤਾ; ਉਸ ਦੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਤੇਰੇ ਸਾਰੇ ਸੈਨਿਕ ਗੁੰਮਨਾਮ ਹੋ ਗਏ।
ਅਨ੍ਯੋਨ੍ਯਂ ਸਮਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤ ਨਿਕृਤ੍ਤਾ ਮੇਦਿਨੀਤਲੇ। ਵਿਚੇष੍ਟਮਾਨਾਃ ਕृਪਣਾਃ ਸ਼ੋਣਿਤੇਨ ਪਰਿਪ੍ਲੁਤਾਃ
ਧਰਤੀ 'ਤੇ, ਉਹ ਇਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਵੈਰੀ ਸਮਝ ਕੇ, ਲਹੂ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੇ ਹੋਏ, ਤੜਫਦੇ ਤੇ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੋ ਕੇ ਪਏ ਸਨ।
ਦ੍ਰੋਣਂ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਂ ਸ਼ਲ੍ਯਮਸ਼੍ਵਤ੍ਥਾਮਾਨਮੇਵ ਚ। ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਸ਼੍ਚ ਮਹੇष੍ਵਾਸਾ ਯੇ ਪ੍ਰਧਾਨਾਃ ਸ੍ਮ ਕੌਰਵਾਃ
ਦ੍ਰੋਣ, ਦੁਰਯੋਧਨ, ਸ਼ਲ੍ਯ, ਅਸ਼ਵਥਾਮਾ ਅਤੇ ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ ਵੱਡੇ ਧਨੁਸ਼ਧਾਰੀ, ਜੋ ਕੌਰਵਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਸਨ—
ਵਿਧ੍ਵਸ੍ਤਾ ਰਥਿਨਃ ਸਰ੍ਵੇ ਗਜਾਸ਼੍ਚ ਵਿਨਿਪਾਤਿਤਾਃ। ਹਯਾਸ਼੍ਚੈਵ ਹਯਾਰੋਹਾਃ ਸਨ੍ਨਿਕृਤ੍ਤਾਃ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ
ਸਾਰੇ ਰਥੀ ਵਿਖੇਰ ਗਏ, ਹਾਥੀ ਡਿੱਗ ਪਏ, ਘੋੜੇ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਵਾਰ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ ਕੱਟੇ ਗਏ।
ਤਦ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਾਵਕਂ ਸੈਨ੍ਯਂ ਵਿਦ੍ਰੁਤਂ ਸ਼ਿਬਿਰਂ ਪ੍ਰਤਿ। ਮਮ ਪ੍ਰਾਕ੍ਰੋਸ਼ਤੋ ਰਾਜਂਸ੍ਤਥਾ ਦੇਵਵ੍ਰਤਸ੍ਯ ਚ
ਜਦ ਤੇਰੀ ਫੌਜ ਡਰ ਕੇ ਛਾਵਣੀ ਵੱਲ ਭੱਜੀ, ਤਦ ਮੈਂ ਅਤੇ ਦੇਵਵ੍ਰਤ ਨੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਆਵਾਜ਼ ਮਾਰੀ।
ਯੁਧ੍ਯਧ੍ਵਂ ਮਾ ਪਲਾਯਧ੍ਵਂ ਮਾਯੈषਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੀ ਰਣੇ। ਘਟੋਤ੍ਕਚਪ੍ਰਮੁਕ੍ਤੇਤਿ ਨਾਤਿष੍ਠਨ੍ਤ ਵਿਮੋਹਿਤਾਃ
‘ਲੜੋ, ਭੱਜੋ ਨਾ! ਇਹ ਰਾਕਸ਼ਸ ਦੀ ਮਾਇਆ ਹੈ, ਘਟੋਤਕਚ ਨੇ ਛੱਡੀ ਹੈ!’ ਪਰ ਉਹ ਗੁੰਮਨਾਮ ਹੋ ਕੇ ਠੀਕ ਨਹੀਂ ਰਹੇ।