ਸਮਭ੍ਯਧਾਵਨ੍ਕ੍ਰੋਸ਼ਨ੍ਤੋ ਰਾਜਾਨਂ ਜਾਤਸਂਭ੍ਰਮਾਃ । ਸਂਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਤਾਨ੍ਸਂਪਤਤਃ ਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧਾਞ੍ਜਾਤਸਂਭ੍ਰਮਾਨ੍
ਚੀਕਦੇ ਹੋਏ, ਰਾਜਾ ਵੱਲ ਭੱਜ ਪਏ, ਬੜੀ ਘਬਰਾਹਟ ਨਾਲ; ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਗੁੱਸੇ ਅਤੇ ਡਰ ਨਾਲ ਭੱਜਦੇ ਵੇਖ ਕੇ—
ਭਾਰਦ੍ਵਾਜੋऽਬ੍ਰਵੀਦ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਤਾਵਕਾਨਾਂ ਮਹਾਰਥਾਨ੍ । ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਂ ਗਚ੍ਛਤ ਭਦ੍ਰਂ ਵੋ ਰਾਜਾਨਂ ਪਰਿਰਕ੍ਸ਼ਤ
ਭਾਰਦਵਾਜ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਤੁਹਾਡੇ ਮਹਾਂਰਥੀਆਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਤੁਰੰਤ ਜਾਓ, ਤੁਹਾਡੀ ਭਲਾਈ ਹੋਵੇ, ਰਾਜੇ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੋ!'
ਸਂਸ਼ਯਂ ਪਰਮਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਮਞ੍ਜਨ੍ਤਂ ਵ੍ਯਸਨਾਰ੍ਣਵੇ। ਏਤੇ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਾ ਮਹੇष੍ਵਾਸਾਃ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨਾਂ ਮਹਾਰਥਾਃ
'ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਮੁਸੀਬਤ ਵਿੱਚ ਫਸ ਗਿਆ ਹੈ, ਦੁਖਾਂ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਰਿਹਾ ਹੈ; ਇਹ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੇ ਮਹਾਂਰਥੀ, ਵੱਡੇ ਧਨੁਸ਼ਧਾਰੀ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਹਨ।'
ਭੀਮਸੇਨਂ ਪੁਰਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਮੁਪਾਦ੍ਰਵਨ੍। ਨਾਨਾਵਿਧਾਨਿ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਵਿਸृਜਨ੍ਤੋ ਮਹਾਰਥਾਃ
ਭੀਮਸੇਨ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਮਹਾਂਰਥੀ ਦੁਰਯੋਧਨ ਵੱਲ ਵਧੇ, ਕਈ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹਥਿਆਰ ਵਗਾ ਕੇ।
ਨਦਨ੍ਤੋ ਭੈਰਵਾਨ੍ਨਾਦਾਂਸ੍ਤ੍ਰਾਸਯਨ੍ਤਸ਼੍ਚ ਭੂਮਿਪਾਨ੍ । ਤਦਾऽऽਚਾਰ੍ਯਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸੌਮਦਤ੍ਤਿਪੁਰੋਗਮਾਃ
ਭੈੜੀ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਡਰਾਉਣ ਲੱਗ ਪਏ; ਫਿਰ, ਅਚਾਰਯ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਸੌਮਦੱਤੀ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ—
ਤਾਵਕਾਃ ਸਮਵਰ੍ਤਨ੍ਤ ਪਾਮ੍ਡਵਾਨਾਮਨੀਕਿਨੀਮ੍ । ਕृਪੋ ਭੂਰਿਸ਼੍ਰਵਾਃ ਸ਼ਲ੍ਯੋ ਦ੍ਰੋਣਪੁਤ੍ਰੋ ਵਿਵਿਂਸ਼ਤਿਃ
ਤੁਹਾਡੇ ਲੋਕ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਵੱਲ ਮੁੜ ਗਏ; ਕ੍ਰਿਪਾ, ਭੂਰੀਸ਼ਰਵਾਸ, ਸ਼ਲਯ, ਦ੍ਰੋਣ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਅਤੇ ਵਿਵਿੰਸ਼ਤੀ—
ਚਿਤ੍ਰਸੇਨੋ ਵਿਕਰ੍ਣਸ਼੍ਚ ਸੈਨ੍ਧਵੋऽਥ ਬृਹਦ੍ਬਲਃ । ਆਵਨ੍ਤ੍ਯੌ ਚ ਮਹੇष੍ਵਾਸੌ ਕੌਰਵਂ ਪਰ੍ਯਵਾਰਯਨ੍
ਚਿਤ੍ਰਸੇਨ, ਵਿਕਰਨ, ਸਿੰਧੂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਬ੍ਰਹਦਬਲਾ, ਅਤੇ ਅਵੰਤੀ ਦੇ ਦੋ ਵੱਡੇ ਧਨੁਸ਼ਧਾਰੀ, ਕੌਰਵ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲਿਆ।
ਤੇ ਵਿਂਸ਼ਤਿਪਦਂ ਗਤ੍ਵਾ ਸਂਪ੍ਰਹਾਰਂ ਪ੍ਰਚਕ੍ਰਿਰੇ । ਪਾਣ੍ਡਵਾ ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰਾਸ਼੍ਚ ਪਰਸ੍ਪਰਜਿਘਾਂਸਵਃਕ
ਉਹ ਵੀਹ ਕਦਮ ਵਧ ਕੇ ਲੜਾਈ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ; ਪਾਂਡਵ ਅਤੇ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਮਹਾਬਾਹੁਰ੍ਮਹਦ੍ਵਿष੍ਫਾਰ੍ਯ ਕਾਰ੍ਮੁਕਮ੍ । ਭਾਰਦ੍ਵਾਜਸ੍ਤਤੋ ਭੀਮਂ षਡ੍ਵਿਂਸ਼ਤ੍ਯਾ ਸਮਾਰ੍ਪਯਤ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖ ਕੇ, ਭਾਰਦਵਾਜ ਨੇ ਆਪਣਾ ਵੱਡਾ ਧਨੁਸ਼ ਤਣਿਆ ਅਤੇ ਭੀਮ ਨੂੰ ਛਬੀ (26) ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵੱਜਿਆ।
ਭੂਯਸ਼੍ਚੈਨਂ ਮਹਾਬਾਹੁਃ ਸ਼ਰੈਃ ਸ਼ੀਘ੍ਰਮਵਾਕਿਰਤ੍ । ਪਰ੍ਵਤਂ ਵਾਰਿਧਾਰਾਭਿਃ ਪ੍ਰਾਵृषੀਵ ਵਲਾਹਕਃ
ਫਿਰ, ਉਹ ਵੱਡੀ ਬਾਂਹ ਵਾਲਾ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕ ਲਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਬਾਦਲ ਸਾਵਣ ਵਿੱਚ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਮੀਂਹ ਨਾਲ ਭਿੱਜਾ ਦੇਂਦੇ ਹਨ।
ਤਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯਵਿਧ੍ਯਦ੍ਦਸ਼ਭਿਰ੍ਭੀਮਸੇਨਃ ਸ਼ਿਲੀਮੁਖੈਃ । ਤ੍ਵਰਮਾਣੋ ਮਹੇष੍ਵਾਸਃ ਸਵ੍ਯੇ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵੇ ਮਹਾਬਲਃ
ਭੀਮਸੇਨ, ਵੱਡਾ ਧਨੁਸ਼ਧਾਰੀ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਖੱਬੇ ਪਾਸੇ ਦਸ ਨੁਕੀਲੇ ਤੀਰ ਮਾਰੇ।
ਸ ਗਾਢਵਿਦ੍ਧੋ ਵ੍ਯਥਿਤੋ ਵਯੋਵृਦ੍ਧਸ਼੍ਚ ਭਾਰਤ। ਪ੍ਰਨष੍ਟਸਂਜ੍ਞਃ ਸਹਸਾ ਰਥੋਪਸ੍ਥ ਉਪਾਵਿਸ਼ਤ੍
ਉਹ ਗਹਿਰੀ ਚੋਟ ਲੱਗਣ, ਦਰਦ ਅਤੇ ਉਮਰ ਦੇ ਵਧੇਰੇ ਹੋਣ ਕਾਰਨ, ਭਾਰਤ, ਅਚਾਨਕ ਹੋਸ਼ ਗਵਾ ਬੈਠਾ ਅਤੇ ਰਥ ਵਿੱਚ ਬੈਠ ਗਿਆ।
ਗੁਰੁਂ ਪ੍ਰਵ੍ਯਥਿਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਰਾਜਾ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਃ ਸ੍ਵਯਮ੍ । ਦ੍ਰੌਣਾਯਨਿਸ਼੍ਚ ਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧੌ ਭੀਮਸੇਨਮਭਿਦ੍ਰੁਤੌ
ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਵੇਖ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਦੁਰਯੋਧਨ ਆਪ, ਦ੍ਰੋਣ ਦੇ ਪੁੱਤ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਦੋਵੇਂ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਭੀਮਸੇਨ ਵੱਲ ਦੌੜ ਪਏ।
ਤਾਵਾਪਤਨ੍ਤੌ ਸਂਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਕਾਲਾਨ੍ਤਕਯਮੋਪਮੌ । ਭੀਮਸੇਨੋ ਮਹਾਬਾਹੁਰ੍ਗਦਾਮਾਦਾਯ ਸਤ੍ਵਰਮ੍
ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਜਿਵੇਂ ਮੌਤ ਤੇ ਸਮਾਂ ਦੇ ਅੰਤ ਵਾਂਗ ਆ ਰਹੇ ਸਨ, ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ, ਭੀਮਸੇਨ ਨੇ ਆਪਣੀ ਵੱਡੀ ਬਾਂਹ ਨਾਲ ਗਦਾ ਫੁਰਤੀ ਨਾਲ ਚੁੱਕ ਲੈ।
ਅਵਪ੍ਲੁਤ੍ਯ ਰਥਾਤ੍ਤੂਰ੍ਣਂ ਤਸ੍ਥੌ ਗਿਰਿਰਿਵਾਚਲਃ। ਸਮੁਦ੍ਯਮ੍ਯ ਗਦਾਂ ਗੁਰ੍ਵੀ ਯਮਦਣ੍ਡੋਪਮਾਂ ਰਣੇ
ਭੀਮਸੇਨ ਨੇ ਰਥ ਤੋਂ ਛੇਤੀ ਉੱਤਰ ਕੇ, ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਅਡੋਲ ਹੋ ਕੇ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਤੇ ਜੰਗ ਵਿਚ ਆਪਣੀ ਭਾਰੀ ਗਦਾ, ਜਿਵੇਂ ਯਮ ਦਾ ਦੰਡ, ਉੱਚੀ ਕਰ ਲੈ।
ਤਮੁਦ੍ਯਤਗਦਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਕੈਲਾਸਮਿਵ ਸ਼ृਙ੍ਗਿਣਮ੍। ਕੌਰਵੋ ਦ੍ਰੋਣਪੁਤ੍ਰਸ਼੍ਚ ਸਹਿਤਾਵਭ੍ਯਧਾਵਤਾਮ੍
ਉਸ ਨੂੰ ਗਦਾ ਚੁੱਕੀ ਹੋਈ ਵੇਖ ਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਕੈਲਾਸ ਪਹਾੜ ਦਾ ਚੋਟੀ, ਕੌਰਵ ਤੇ ਦ੍ਰੋਣ ਦਾ ਪੁੱਤ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ ਉਸ ਵੱਲ ਦੌੜ ਪਏ।
ਤਾਵਾਪਤਨ੍ਤੌ ਸਹਿਤੌ ਤ੍ਵਰਿਤੌ ਬਲਿਨਾਂ ਵਰੌ। ਅਭ੍ਯਧਾਵਤ ਵੇਗੇਨ ਤ੍ਵਰਮਾਣੋ ਵृਕੋਦਰਃ
ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਮਿਲ ਕੇ ਤੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ, ਬਲਵਾਨਾਂ ਵਿਚ ਅੱਗੇ, ਭੀਮਸੇਨ ਵੱਲ ਦੌੜੇ, ਤੇ ਵ੍ਰਿਕੋਦਰ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਲਈ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵਧਿਆ।
ਤਮਾਪਤਨ੍ਤਂ ਸਂਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧਂ ਭੀਮਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍ । ਸਮਭ੍ਯਧਾਵਂਸ੍ਤ੍ਵਰਿਤਾਃ ਕੌਰਵਾਣਾਂ ਮਹਾਰਥਾਃ
ਉਸ ਨੂੰ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਤੇ ਡਰਾਉਣੇ ਰੂਪ ਵਿਚ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਕੌਰਵਾਂ ਦੇ ਵੱਡੇ ਰਥੀ ਛੇਤੀ ਉਸ ਨੂੰ ਰੋਕਣ ਵੱਲ ਦੌੜ ਪਏ।
ਭਾਰਦ੍ਵਾਜਮੁਖਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਭੀਮਸੇਨਜਿਘਾਂਸਯਾ । ਨਾਨਾਵਿਧਾਨਿ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਭੀਮਸ੍ਯੋਰਸ੍ਯਪਾਤਯਨ੍
ਭਾਰਦਵਾਜ ਦੇ ਆਗੂ ਹੋ ਕੇ, ਸਭ ਨੇ ਭੀਮਸੇਨ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹਥਿਆਰ ਭੀਮ ਦੇ ਸੀਨੇ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟੇ।
ਸਹਿਤਾਃ ਪਾਣ੍ਡਵਂ ਸਰ੍ਵੇ ਪੀਡਯਨ੍ਤਃ ਸਮਨ੍ਤਤਃ। ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸਂਸ਼ਯਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਪੀਡ੍ਯਮਾਨਂ ਮਹਾਰਥਮ੍
ਸਭ ਮਿਲ ਕੇ ਪਾਂਡਵ ਨੂੰ ਚਾਰ ਪਾਸੋਂ ਘੇਰ ਕੇ ਤੰਗ ਕਰਨ ਲੱਗੇ; ਮਹਾਰਥੀ ਨੂੰ ਮੁਸ਼ਕਲ ਵਿਚ ਤੇ ਤੰਗ ਹੋਇਆ ਵੇਖ ਕੇ,
ਅਭਿਮਨ੍ਯੁਪ੍ਰਭृਤਯਃ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨਾਂ ਮਹਾਰਥਾਃਕ । ਅਭ੍ਯਦਾਵਨ੍ਪਰੀਪ੍ਸਨ੍ਤਃ ਪ੍ਰਾਣਾਂਸ੍ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸੁਦੁਸ੍ਤ੍ਯਜਾਨ੍
ਅਭਿਮਨ्यु ਤੇ ਹੋਰ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੇ ਵੱਡੇ ਰਥੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਬਚਾਉਣ ਲਈ, ਆਪਣੀ ਕੀਮਤੀ ਜਾਨ ਵੀ ਛੱਡਣ ਨੂੰ ਤਿਆਰ ਹੋ ਕੇ, ਦੌੜ ਪਏ।
ਅਨੂਪਾਧਿਪਤਿਃ ਸ਼ੂਰੋ ਭੀਮਸ੍ਯ ਦਯਿਤਃ ਸਖਾ । ਨੀਲੋ ਨੀਲਾਮ੍ਬੁਦਪ੍ਰਖ੍ਯਃ ਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਦ੍ਰੌਣਿਮਭ੍ਯਾਤ੍
ਅਨੂਪਾਂ ਦਾ ਸ਼ੂਰਾ ਰਾਜਾ, ਭੀਮ ਦਾ ਪਿਆਰਾ ਦੋਸਤ, ਨੀਲ, ਕਾਲੇ ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ, ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਦ੍ਰੋਣ ਦੇ ਪੁੱਤ ਵੱਲ ਦੌੜ ਪਿਆ।
ਸ੍ਪਰ੍ਧਤੇ ਹਿ ਮਹੇष੍ਵਾਸੋ ਨਿਤ੍ਯਂ ਦ੍ਰੋਣਸੁਤੇਨ ਸਃ। ਸ ਵਿष੍ਫਾਰ੍ਯ ਮਹਚ੍ਚਾਪਂ ਦ੍ਰੌਣਿਂ ਵਿਵ੍ਯਾਧ ਪਤ੍ਰਿਣਾ
ਉਹ ਵੱਡਾ ਧਨੁਧਾਰੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦ੍ਰੋਣ ਦੇ ਪੁੱਤ ਨਾਲ ਮੁਕਾਬਲਾ ਕਰਦਾ ਸੀ; ਆਪਣਾ ਵੱਡਾ ਧਨੁ ਧੁੰਨ ਕੇ, ਨੀਲ ਨੇ ਦ੍ਰੋਣ ਦੇ ਪੁੱਤ ਨੂੰ ਪੰਖੀ ਵਾਲੀ ਤੀਰ ਨਾਲ ਵੱਜਿਆ।
ਯਥਾ ਸ਼ਕ੍ਰੋ ਮਹਾਰਾਜ ਪੁਰਾ ਵਿਵ੍ਯਾਧ ਦਾਨਵਮ੍ । ਵਿਪ੍ਰਚਿਤ੍ਤਿਂ ਦੁਰਾਧਰ੍षਂ ਦੇਵਤਾਨਾਂ ਭਯਂਕਰਮ੍
ਜਿਵੇਂ, ਰਾਜਾ, ਇੰਦਰ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਦਾਨਵ ਵਿਪ੍ਰਚਿੱਤੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਡਰਾਉਣਾ ਤੇ ਜਿੱਤਣ ਵਿਚ ਔਖਾ ਸੀ, ਤੀਰ ਨਾਲ ਵੱਜਿਆ ਸੀ,
ਯੇਨ ਲੋਕਤ੍ਰਯਂ ਕ੍ਰੋਧਾਤ੍ਰਾਸਿਤਂ ਸ੍ਵੇਨ ਤੇਜਸਾਕ । `ਸ ਰੁਦ੍ਰੇਣ ਜਿਤਃ ਪੂਰ੍ਵਂ ਨਿਹਤੋ ਮਾਤਰਿਸ਼੍ਵਨਾ' ਤਥਾ ਨੀਲੇਨ ਨਿਰ੍ਭਿਨ੍ਨਃ ਸਮ੍ਯਙ੍ਭੁਕ੍ਤੇਨ ਪਤ੍ਰਿਣਾ
ਜਿਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਤਿੰਨ ਲੋਕ ਗੁੱਸੇ ਤੇ ਡਰ ਨਾਲ ਕੰਬ ਗਏ ਸਨ — ਉਹ ਪਹਿਲਾਂ ਰੁਦ੍ਰ ਤੇ ਪਵਨ ਦੇਵ ਵੱਲੋਂ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ; ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਨੀਲ ਨੇ ਦ੍ਰੋਣ ਦੇ ਪੁੱਤ ਨੂੰ ਸਹੀ ਤੀਰ ਨਾਲ ਵੱਜਿਆ।
ਸਂਜਾਤਰੁਧਿਰੋਤ੍ਪੀਡੋ ਦ੍ਰੌਣਿਃ ਕ੍ਰੋਧਸਮਨ੍ਵਿਤਃ । ਸ ਵਿष੍ਫਾਰ੍ਯ ਧਨੁਸ਼੍ਚਿਤ੍ਰਮਿਨ੍ਦ੍ਰਾਸ਼ਨਿਸਮਸ੍ਵਨਮ੍
ਦ੍ਰੋਣ ਦਾ ਪੁੱਤ, ਜਿਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਖੂਨ ਵਹਿ ਰਿਹਾ ਸੀ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਆਪਣਾ ਚਮਕਦਾਰ ਧਨੁ, ਜੋ ਇੰਦਰ ਦੀ ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜਦਾ ਸੀ, ਤਾਣ ਲੈ।
ਦਧ੍ਰੇ ਨੀਲਵਿਨਾਸ਼ਾਯ ਮਤਿਂ ਮਤਿਮਤਾਂ ਵਰਃ। ਤਤਃ ਸਂਧਾਯ ਵਿਮਲਾਨ੍ਭਲ੍ਲਾਨ੍ਕਰ੍ਮਾਰਮਾਰ੍ਜਿਤਾਨ੍
ਸਿਆਣਿਆਂ ਵਿਚ ਅੱਗੇ, ਉਸ ਨੇ ਨੀਲ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਦਾ ਮਨ ਬਣਾਇਆ; ਫਿਰ, ਆਪਣੀ ਧਨੁ ਤੇ ਸਾਫ ਤੇ ਮਜਬੂਤ ਤੀਰ ਚੜ੍ਹਾ ਲਏ।
ਜਘਾਨ ਚਤੁਰੋ ਵਾਹਾਨ੍ਪਾਤਯਾਮਾਸ ਚ ਧ੍ਵਜਮ੍। `ਸੂਤਂ ਚੈਕੇਨ ਭਲ੍ਲੇਨ ਰਥਨੀਡਾਦਪਾਹਰਤ੍' ਸਪ੍ਤਮੇਨ ਚ ਭਲ੍ਲੇਨ ਨੀਲਂ ਵਿਵ੍ਯਾਧ ਵਕ੍ਸ਼ਸਿ
ਉਸ ਨੇ ਚਾਰ ਘੋੜੇ ਮਾਰ ਦਿੱਤੇ ਤੇ ਝੰਡਾ ਡਿੱਗਾ ਦਿੱਤਾ; ਇਕ ਤੀਰ ਨਾਲ ਰਥ ਦੇ ਸੂਤ ਨੂੰ ਰਥ ਤੋਂ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਸੱਤਵੇਂ ਤੀਰ ਨਾਲ ਨੀਲ ਦੇ ਸੀਨੇ ਵਿਚ ਵੱਜਿਆ।
ਸ ਗਾਢਵਿਦ੍ਧੋ ਵ੍ਯਥਿਤੋ ਰਥੋਪਸ੍ਥ ਉਪਾਵਿਸ਼ਤ੍। ਮੋਹਿਤਂ ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਰਾਜਾਨਂ ਨੀਲਮਸ਼੍ਮਚਯੋਪਮਮ੍
ਜੋੜੀ ਤੀਰ ਨਾਲ ਜ਼ਖ਼ਮੀ ਹੋ ਕੇ, ਨੀਲ ਤਕਲੀਫ਼ ਵਿਚ ਰਥ ਦੇ ਫਰਸ਼ ਤੇ ਬੈਠ ਗਿਆ; ਨੀਲ ਨੂੰ ਪੱਥਰ ਦੇ ਢੇਰ ਵਾਂਗ ਹੈਰਾਨ ਵੇਖ ਕੇ,
ਘਟੋਤ੍ਕਚੋऽਭਿਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਜ੍ਞਾਤਿਭਿਃ ਪਰਿਵਾਰਿਤਃ । ਅਭਿਦੁਦ੍ਰਾਵ ਵੇਗੇਨ ਦ੍ਰੌਣਿਮਾਹਵਸ਼ੋਭਿਨਮ੍ । ਤਥੇਤਰੇ ਚਾਭ੍ਯਧਾਵਨ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾ ਯੁਦ੍ਧਦੁਰ੍ਮਦਾਃ
ਘਟੋਤਕਚ, ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਤੇ ਆਪਣੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਦ੍ਰੋਣ ਦੇ ਪੁੱਤ ਵੱਲ ਦੌੜ ਪਿਆ, ਜੋ ਜੰਗ ਵਿਚ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ; ਹੋਰ ਰਾਖਸ ਵੀ, ਜੰਗ ਦੇ ਜੋਸ਼ ਵਿਚ, ਉਸ ਵੱਲ ਦੌੜ ਪਏ।