ਰਥਿਨੋ ਰਥਿਭਿਃ ਸਾਰ੍ਧਂ ਕੁਲਪੁਤ੍ਰਾਸ੍ਤਨੁਤ੍ਯਜਃ। ਪਰਾਂ ਸ਼ਕ੍ਤਿਂ ਸਮਾਸ੍ਥਾਯ ਚਕ੍ਰੁਃ ਕਰ੍ਮਾਣ੍ਯਭੀਤਵਤ੍
ਰਥ-ਯੋਧੇ, ਹੋਰ ਰਥ-ਯੋਧਿਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਵੱਡੇ ਘਰਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਵਾਰ ਦਿੱਤੀ, ਆਪਣੀ ਪੂਰੀ ਤਾਕਤ ਲੈ ਕੇ ਨਿਡਰ ਕੰਮ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ।
ਸ੍ਵਯਂਵਰ ਇਵਾਮਰ੍ਦੇ ਪ੍ਰਜਹ੍ਰੁਰਿਤਰੇਤਰਮ੍ । ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਯਾਨਾ ਯਸ਼ੋ ਰਾਜਨ੍ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਵਾ ਯੁਦ੍ਧਸ਼ਾਲਿਨਃ
ਉਸ ਮੌਤ ਵਾਲੀ ਮੁਕਾਬਲੇ ਵਿੱਚ, ਜਿਵੇਂ ਸਵੈ-ਵਰ ਦੀ ਰਸਮ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਚੁਣੌਤੀ ਦੇ ਰਹੇ ਸਨ, ਰਾਜਾ, ਜਾਂ ਤਾਂ ਸ਼ੋਭਾ ਜਾਂ ਯੋਧਿਆਂ ਦਾ ਸੁਵਰਗ ਲੈਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ।
ਤਸ੍ਮਿਂਸ੍ਤਥਾ ਵਰ੍ਤਮਾਨੇ ਸਂਗ੍ਰਾਮੇ ਰੋਮਹਰ੍षਣੇ। ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰਂ ਮਹਤ੍ਸੈਨ੍ਯਂ ਪ੍ਰਯਯੌ ਵਿਮੁਖੀਕृਤਮ੍
ਜਦੋਂ ਉਹ ਰੋਮਾਂ-ਖੜੇ ਕਰ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਲੜਾਈ ਚੱਲ ਰਹੀ ਸੀ, ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰਾਂ ਦੀ ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਪਿੱਛੇ ਹਟ ਗਈ।
ਸ੍ਵਸੈਨ੍ਯਂ ਨਿਹਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਰਾਜਾ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਃ ਸ੍ਵਯਮ੍। ਅਭ੍ਯਧਾਵਤ੍ਸੁਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਭੀਮਸੇਨਮਰਿਨ੍ਦਮਮ੍
ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਮਰਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਦੁਰਯੋਧਨ ਖੁਦ ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਭੀਮਸੇਨ ਵਿਰੋਧੀ ਨੂੰ ਲੜਨ ਲਈ ਦੌੜ ਪਿਆ।
ਪ੍ਰਗृਹ੍ਯ ਸੁਮਹਚ੍ਚਾਪਮਿਨ੍ਦ੍ਰਾਸ਼ਨਿਸਮਸ੍ਵਨਮ੍ । ਮਹਤਾ ਸ਼ਰਵਰ੍षੇਣ ਪਾਣ੍ਡਵਂ ਸਮਵਾਕਿਰਤ੍
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਵੱਡਾ ਧਨੁਸ਼, ਜੋ ਇੰਦਰ ਦੇ ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜਦਾ ਸੀ, ਫੜ ਕੇ ਪਾਂਡਵ ਉੱਤੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਭਾਰੀ ਵਰਖਾ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।
ਅਰ੍ਧਚਨ੍ਦ੍ਰਂ ਚ ਸਂਧਾਯ ਸੁਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਂ ਲੋਮਵਾਪਿਨਮ੍ । ਭੀਮਸੇਨਸ੍ਯ ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਚਾਪਂ ਕ੍ਰੋਧਸਮਨ੍ਵਿਤਃ
ਉਸ ਨੇ ਤੇਜ਼, ਚੰਦਰੀਆ ਆਕਾਰ ਵਾਲਾ, ਵਾਲਾਂ ਵਾਲਾ ਤੀਰ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭੀਮਸੇਨ ਦਾ ਧਨੁਸ਼ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਤਦਨ੍ਤਰਂ ਚ ਸਂਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਤ੍ਵਰਮਾਮੋ ਮਹਾਰਥਃ । ਪ੍ਰਸਂਦਧੇ ਸ਼ਿਤਂ ਬਾਣਂ ਗਿਰੀਣਾਮਪਿ ਦਾਰਣਮ੍
ਉਹ ਮਹਾਂਰਥੀ, ਮੌਕਾ ਵੇਖ ਕੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ, ਪਹਾੜਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਚੀਰ ਸਕਣ ਵਾਲਾ ਤੀਰ ਚੜ੍ਹਾ ਲਿਆ।
ਤੇਨੋਰਸਿ ਮਹਾਰਾਜ ਭੀਮਸੇਨਮਤਾਡਯਤ੍ । ਸ ਗਾਢਵਿਦ੍ਧੋ ਵ੍ਯਥਿਤਃ ਸृਕ੍ਵਿਣੀ ਪਰਿਸਂਲਿਹਨ੍
ਉਸ ਤੀਰ ਨਾਲ, ਰਾਜਾ, ਉਸ ਨੇ ਭੀਮਸੇਨ ਨੂੰ ਛਾਤੀ ਵਿੱਚ ਵੱਜਿਆ; ਭੀਮਸੇਨ ਗਹਿਰੀ ਚੋਟ ਲੱਗਣ ਕਾਰਨ ਦਰਦ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਪਾਸੇ ਚੱਟਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਸਮਾਲਲਮ੍ਬੇ ਤੇਜਸ੍ਵੀ ਧ੍ਵਜਂ ਹੇਮਪਰਿष੍ਕृਤਮ੍। ਤਥਾ ਵਿਮਨਸਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਭੀਮਸੇਨਂ ਘਟੋਤ੍ਕਚਃ
ਭੀਮਸੇਨ ਨੇ ਆਪਣਾ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਝੰਡਾ ਫੜ ਕੇ ਸਹਾਰਾ ਲਿਆ; ਉਸ ਨੂੰ ਐਸਾ ਹਾਲ ਵਿੱਚ ਵੇਖ ਕੇ ਘਟੋਤਕਚ—
ਕ੍ਰੋਧੇਨਾਭਿਪ੍ਰਜਜ੍ਵਾਲ ਦਿਧਕ੍ਸ਼ਨ੍ਨਿਵ ਪਾਵਕਃ। ਅਭਿਮਨ੍ਯੁਮੁਖਾਸ਼੍ਚਾਪਿ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨਾਂ ਮਹਾਰਥਾਃ
ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਸੜਦਾ ਹੋਇਆ, ਜਿਵੇਂ ਸਾੜਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੋਵੇ; ਅਤੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੇ ਮਹਾਂਰਥੀ, ਅਭਿਮਨਯੂ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ—
ਸਮਭ੍ਯਧਾਵਨ੍ਕ੍ਰੋਸ਼ਨ੍ਤੋ ਰਾਜਾਨਂ ਜਾਤਸਂਭ੍ਰਮਾਃ । ਸਂਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਤਾਨ੍ਸਂਪਤਤਃ ਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧਾਞ੍ਜਾਤਸਂਭ੍ਰਮਾਨ੍
ਚੀਕਦੇ ਹੋਏ, ਰਾਜਾ ਵੱਲ ਭੱਜ ਪਏ, ਬੜੀ ਘਬਰਾਹਟ ਨਾਲ; ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਗੁੱਸੇ ਅਤੇ ਡਰ ਨਾਲ ਭੱਜਦੇ ਵੇਖ ਕੇ—
ਭਾਰਦ੍ਵਾਜੋऽਬ੍ਰਵੀਦ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਤਾਵਕਾਨਾਂ ਮਹਾਰਥਾਨ੍ । ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਂ ਗਚ੍ਛਤ ਭਦ੍ਰਂ ਵੋ ਰਾਜਾਨਂ ਪਰਿਰਕ੍ਸ਼ਤ
ਭਾਰਦਵਾਜ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਤੁਹਾਡੇ ਮਹਾਂਰਥੀਆਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਤੁਰੰਤ ਜਾਓ, ਤੁਹਾਡੀ ਭਲਾਈ ਹੋਵੇ, ਰਾਜੇ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੋ!'
ਸਂਸ਼ਯਂ ਪਰਮਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਮਞ੍ਜਨ੍ਤਂ ਵ੍ਯਸਨਾਰ੍ਣਵੇ। ਏਤੇ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਾ ਮਹੇष੍ਵਾਸਾਃ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨਾਂ ਮਹਾਰਥਾਃ
'ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਮੁਸੀਬਤ ਵਿੱਚ ਫਸ ਗਿਆ ਹੈ, ਦੁਖਾਂ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਰਿਹਾ ਹੈ; ਇਹ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੇ ਮਹਾਂਰਥੀ, ਵੱਡੇ ਧਨੁਸ਼ਧਾਰੀ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਹਨ।'
ਭੀਮਸੇਨਂ ਪੁਰਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਮੁਪਾਦ੍ਰਵਨ੍। ਨਾਨਾਵਿਧਾਨਿ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਵਿਸृਜਨ੍ਤੋ ਮਹਾਰਥਾਃ
ਭੀਮਸੇਨ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਮਹਾਂਰਥੀ ਦੁਰਯੋਧਨ ਵੱਲ ਵਧੇ, ਕਈ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹਥਿਆਰ ਵਗਾ ਕੇ।
ਨਦਨ੍ਤੋ ਭੈਰਵਾਨ੍ਨਾਦਾਂਸ੍ਤ੍ਰਾਸਯਨ੍ਤਸ਼੍ਚ ਭੂਮਿਪਾਨ੍ । ਤਦਾऽऽਚਾਰ੍ਯਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸੌਮਦਤ੍ਤਿਪੁਰੋਗਮਾਃ
ਭੈੜੀ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਡਰਾਉਣ ਲੱਗ ਪਏ; ਫਿਰ, ਅਚਾਰਯ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਸੌਮਦੱਤੀ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ—
ਤਾਵਕਾਃ ਸਮਵਰ੍ਤਨ੍ਤ ਪਾਮ੍ਡਵਾਨਾਮਨੀਕਿਨੀਮ੍ । ਕृਪੋ ਭੂਰਿਸ਼੍ਰਵਾਃ ਸ਼ਲ੍ਯੋ ਦ੍ਰੋਣਪੁਤ੍ਰੋ ਵਿਵਿਂਸ਼ਤਿਃ
ਤੁਹਾਡੇ ਲੋਕ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਵੱਲ ਮੁੜ ਗਏ; ਕ੍ਰਿਪਾ, ਭੂਰੀਸ਼ਰਵਾਸ, ਸ਼ਲਯ, ਦ੍ਰੋਣ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਅਤੇ ਵਿਵਿੰਸ਼ਤੀ—
ਚਿਤ੍ਰਸੇਨੋ ਵਿਕਰ੍ਣਸ਼੍ਚ ਸੈਨ੍ਧਵੋऽਥ ਬृਹਦ੍ਬਲਃ । ਆਵਨ੍ਤ੍ਯੌ ਚ ਮਹੇष੍ਵਾਸੌ ਕੌਰਵਂ ਪਰ੍ਯਵਾਰਯਨ੍
ਚਿਤ੍ਰਸੇਨ, ਵਿਕਰਨ, ਸਿੰਧੂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਬ੍ਰਹਦਬਲਾ, ਅਤੇ ਅਵੰਤੀ ਦੇ ਦੋ ਵੱਡੇ ਧਨੁਸ਼ਧਾਰੀ, ਕੌਰਵ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲਿਆ।
ਤੇ ਵਿਂਸ਼ਤਿਪਦਂ ਗਤ੍ਵਾ ਸਂਪ੍ਰਹਾਰਂ ਪ੍ਰਚਕ੍ਰਿਰੇ । ਪਾਣ੍ਡਵਾ ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰਾਸ਼੍ਚ ਪਰਸ੍ਪਰਜਿਘਾਂਸਵਃਕ
ਉਹ ਵੀਹ ਕਦਮ ਵਧ ਕੇ ਲੜਾਈ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ; ਪਾਂਡਵ ਅਤੇ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਮਹਾਬਾਹੁਰ੍ਮਹਦ੍ਵਿष੍ਫਾਰ੍ਯ ਕਾਰ੍ਮੁਕਮ੍ । ਭਾਰਦ੍ਵਾਜਸ੍ਤਤੋ ਭੀਮਂ षਡ੍ਵਿਂਸ਼ਤ੍ਯਾ ਸਮਾਰ੍ਪਯਤ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖ ਕੇ, ਭਾਰਦਵਾਜ ਨੇ ਆਪਣਾ ਵੱਡਾ ਧਨੁਸ਼ ਤਣਿਆ ਅਤੇ ਭੀਮ ਨੂੰ ਛਬੀ (26) ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵੱਜਿਆ।
ਭੂਯਸ਼੍ਚੈਨਂ ਮਹਾਬਾਹੁਃ ਸ਼ਰੈਃ ਸ਼ੀਘ੍ਰਮਵਾਕਿਰਤ੍ । ਪਰ੍ਵਤਂ ਵਾਰਿਧਾਰਾਭਿਃ ਪ੍ਰਾਵृषੀਵ ਵਲਾਹਕਃ
ਫਿਰ, ਉਹ ਵੱਡੀ ਬਾਂਹ ਵਾਲਾ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕ ਲਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਬਾਦਲ ਸਾਵਣ ਵਿੱਚ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਮੀਂਹ ਨਾਲ ਭਿੱਜਾ ਦੇਂਦੇ ਹਨ।
ਤਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯਵਿਧ੍ਯਦ੍ਦਸ਼ਭਿਰ੍ਭੀਮਸੇਨਃ ਸ਼ਿਲੀਮੁਖੈਃ । ਤ੍ਵਰਮਾਣੋ ਮਹੇष੍ਵਾਸਃ ਸਵ੍ਯੇ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵੇ ਮਹਾਬਲਃ
ਭੀਮਸੇਨ, ਵੱਡਾ ਧਨੁਸ਼ਧਾਰੀ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਖੱਬੇ ਪਾਸੇ ਦਸ ਨੁਕੀਲੇ ਤੀਰ ਮਾਰੇ।
ਸ ਗਾਢਵਿਦ੍ਧੋ ਵ੍ਯਥਿਤੋ ਵਯੋਵृਦ੍ਧਸ਼੍ਚ ਭਾਰਤ। ਪ੍ਰਨष੍ਟਸਂਜ੍ਞਃ ਸਹਸਾ ਰਥੋਪਸ੍ਥ ਉਪਾਵਿਸ਼ਤ੍
ਉਹ ਗਹਿਰੀ ਚੋਟ ਲੱਗਣ, ਦਰਦ ਅਤੇ ਉਮਰ ਦੇ ਵਧੇਰੇ ਹੋਣ ਕਾਰਨ, ਭਾਰਤ, ਅਚਾਨਕ ਹੋਸ਼ ਗਵਾ ਬੈਠਾ ਅਤੇ ਰਥ ਵਿੱਚ ਬੈਠ ਗਿਆ।
ਗੁਰੁਂ ਪ੍ਰਵ੍ਯਥਿਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਰਾਜਾ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਃ ਸ੍ਵਯਮ੍ । ਦ੍ਰੌਣਾਯਨਿਸ਼੍ਚ ਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧੌ ਭੀਮਸੇਨਮਭਿਦ੍ਰੁਤੌ
ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਵੇਖ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਦੁਰਯੋਧਨ ਆਪ, ਦ੍ਰੋਣ ਦੇ ਪੁੱਤ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਦੋਵੇਂ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਭੀਮਸੇਨ ਵੱਲ ਦੌੜ ਪਏ।
ਤਾਵਾਪਤਨ੍ਤੌ ਸਂਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਕਾਲਾਨ੍ਤਕਯਮੋਪਮੌ । ਭੀਮਸੇਨੋ ਮਹਾਬਾਹੁਰ੍ਗਦਾਮਾਦਾਯ ਸਤ੍ਵਰਮ੍
ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਜਿਵੇਂ ਮੌਤ ਤੇ ਸਮਾਂ ਦੇ ਅੰਤ ਵਾਂਗ ਆ ਰਹੇ ਸਨ, ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ, ਭੀਮਸੇਨ ਨੇ ਆਪਣੀ ਵੱਡੀ ਬਾਂਹ ਨਾਲ ਗਦਾ ਫੁਰਤੀ ਨਾਲ ਚੁੱਕ ਲੈ।
ਅਵਪ੍ਲੁਤ੍ਯ ਰਥਾਤ੍ਤੂਰ੍ਣਂ ਤਸ੍ਥੌ ਗਿਰਿਰਿਵਾਚਲਃ। ਸਮੁਦ੍ਯਮ੍ਯ ਗਦਾਂ ਗੁਰ੍ਵੀ ਯਮਦਣ੍ਡੋਪਮਾਂ ਰਣੇ
ਭੀਮਸੇਨ ਨੇ ਰਥ ਤੋਂ ਛੇਤੀ ਉੱਤਰ ਕੇ, ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਅਡੋਲ ਹੋ ਕੇ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਤੇ ਜੰਗ ਵਿਚ ਆਪਣੀ ਭਾਰੀ ਗਦਾ, ਜਿਵੇਂ ਯਮ ਦਾ ਦੰਡ, ਉੱਚੀ ਕਰ ਲੈ।
ਤਮੁਦ੍ਯਤਗਦਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਕੈਲਾਸਮਿਵ ਸ਼ृਙ੍ਗਿਣਮ੍। ਕੌਰਵੋ ਦ੍ਰੋਣਪੁਤ੍ਰਸ਼੍ਚ ਸਹਿਤਾਵਭ੍ਯਧਾਵਤਾਮ੍
ਉਸ ਨੂੰ ਗਦਾ ਚੁੱਕੀ ਹੋਈ ਵੇਖ ਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਕੈਲਾਸ ਪਹਾੜ ਦਾ ਚੋਟੀ, ਕੌਰਵ ਤੇ ਦ੍ਰੋਣ ਦਾ ਪੁੱਤ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ ਉਸ ਵੱਲ ਦੌੜ ਪਏ।
ਤਾਵਾਪਤਨ੍ਤੌ ਸਹਿਤੌ ਤ੍ਵਰਿਤੌ ਬਲਿਨਾਂ ਵਰੌ। ਅਭ੍ਯਧਾਵਤ ਵੇਗੇਨ ਤ੍ਵਰਮਾਣੋ ਵृਕੋਦਰਃ
ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਮਿਲ ਕੇ ਤੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ, ਬਲਵਾਨਾਂ ਵਿਚ ਅੱਗੇ, ਭੀਮਸੇਨ ਵੱਲ ਦੌੜੇ, ਤੇ ਵ੍ਰਿਕੋਦਰ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਲਈ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵਧਿਆ।
ਤਮਾਪਤਨ੍ਤਂ ਸਂਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧਂ ਭੀਮਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍ । ਸਮਭ੍ਯਧਾਵਂਸ੍ਤ੍ਵਰਿਤਾਃ ਕੌਰਵਾਣਾਂ ਮਹਾਰਥਾਃ
ਉਸ ਨੂੰ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਤੇ ਡਰਾਉਣੇ ਰੂਪ ਵਿਚ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਕੌਰਵਾਂ ਦੇ ਵੱਡੇ ਰਥੀ ਛੇਤੀ ਉਸ ਨੂੰ ਰੋਕਣ ਵੱਲ ਦੌੜ ਪਏ।
ਭਾਰਦ੍ਵਾਜਮੁਖਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਭੀਮਸੇਨਜਿਘਾਂਸਯਾ । ਨਾਨਾਵਿਧਾਨਿ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਭੀਮਸ੍ਯੋਰਸ੍ਯਪਾਤਯਨ੍
ਭਾਰਦਵਾਜ ਦੇ ਆਗੂ ਹੋ ਕੇ, ਸਭ ਨੇ ਭੀਮਸੇਨ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹਥਿਆਰ ਭੀਮ ਦੇ ਸੀਨੇ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟੇ।
ਸਹਿਤਾਃ ਪਾਣ੍ਡਵਂ ਸਰ੍ਵੇ ਪੀਡਯਨ੍ਤਃ ਸਮਨ੍ਤਤਃ। ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸਂਸ਼ਯਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਪੀਡ੍ਯਮਾਨਂ ਮਹਾਰਥਮ੍
ਸਭ ਮਿਲ ਕੇ ਪਾਂਡਵ ਨੂੰ ਚਾਰ ਪਾਸੋਂ ਘੇਰ ਕੇ ਤੰਗ ਕਰਨ ਲੱਗੇ; ਮਹਾਰਥੀ ਨੂੰ ਮੁਸ਼ਕਲ ਵਿਚ ਤੇ ਤੰਗ ਹੋਇਆ ਵੇਖ ਕੇ,