ਅਨ੍ਯੋਨ੍ਯਮਭਿਧਾਵਨ੍ਤਃ ਸਂਪ੍ਰਹਾਰਂ ਪ੍ਰਚਕ੍ਰਿਰੇ । ਵ੍ਯਤਿष੍ਯਕ੍ਤਂ ਮਹਾਰੌਦ੍ਰਂ ਯੁਦ੍ਧਂ ਭੀਰੁਭਯਾਵਹਮ੍
ਇਕ-ਦੂਜੇ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰਦੇ, ਉਹ ਭਿਆਨਕ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਜੁਟ ਗਏ—ਇਹ ਜੰਗ ਬਹੁਤ ਡਰਾਉਣੀ ਤੇ ਗੁੰਝਲਦਾਰ ਸੀ, ਜੋ ਡਰਪੋਕਾਂ ਨੂੰ ਡਰਾ ਦੇਂਦੀ।
ਹਯਾ ਹਯੈਃ ਸਮਾਜਗ੍ਮੁਃ ਪਾਦਾਤਾਸ਼੍ਚ ਪਦਾਤਿਭਿਃ । `ਰਥਾ ਰਥੈਃ ਸਮਾਗਚ੍ਛਨ੍ਨਾਗਾ ਨਾਗੈਸ਼੍ਚ ਸਂਯੁਗੇ' ਅਨ੍ਯੋਨ੍ਯਂ ਸਮਰੇ ਰਾਜਨ੍ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਯਾਨਾਃ ਸਮਭ੍ਯਯੁਃ
ਘੋੜੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ, ਪੈਦਲ ਜਵਾਨ ਪੈਦਲ ਜਵਾਨਾਂ ਨਾਲ, ਰਥ ਰਥਾਂ ਨਾਲ, ਤੇ ਹਾਥੀ ਹਾਥੀਆਂ ਨਾਲ ਜੰਗ ਕਰਦੇ; ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਲੱਭਦੇ ਹੋਏ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਅੱਗੇ ਵਧੇ, ਹੇ ਰਾਜਨ।
ਸਹਸਾ ਚਾਭਵਤ੍ਤੀਵ੍ਰਂ ਸਨ੍ਨਿਪਾਤਨ੍ਮਹਦ੍ਰਜਃ। ਗਜਾਸ਼੍ਵਰਥਪਤ੍ਤੀਨਾਂ ਪਾਦਨੇਮਿਸਮੁਦ੍ਧਤਮ੍
ਅਚਾਨਕ, ਹਾਥੀਆਂ, ਘੋੜਿਆਂ, ਰਥਾਂ ਤੇ ਪੈਦਲ ਜਵਾਨਾਂ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਤੇ ਪਹੀਏ ਤੋਂ, ਵੱਡਾ ਤੇ ਗਾੜਾ ਧੂੜ ਦਾ ਬੱਦਲ ਉਠਿਆ।
ਧੂਮ੍ਰਾਰੁਣਂ ਰਜਸ੍ਤੀਵ੍ਰਂ ਰਣਭੂਮਿਂ ਸਮਾਵृਣੋਤ੍। ਨੈਵ ਸ੍ਵੇ ਨ ਪਰੇ ਰਾਜਨ੍ਸਮਜਾਨਨ੍ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍
ਉਹ ਗਾੜਾ, ਧੂੰਏਂ-ਰੰਗਾ ਧੂੜ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਨੂੰ ਢੱਕ ਲਿਆ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਨਾ ਆਪਣੇ, ਨਾ ਵੈਰੀ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਪਛਾਣ ਸਕੇ।
ਪਿਤਾ ਪੁਤ੍ਰਂ ਨ ਜਾਨੀਤੇ ਪੁਤ੍ਰੋ ਵਾ ਪਿਤਰਂ ਤਥਾ । ਨਿਰ੍ਮਰ੍ਯਾਦੇ ਤਥਾਭੂਤੇ ਵੈਸ਼ਸੇ ਰੋਮਹਰ੍षਣੇ
ਪਿਤਾ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਪਛਾਣ ਸਕਿਆ, ਤੇ ਪੁੱਤਰ ਵੀ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਨਹੀਂ; ਉਹ ਨਿਯਮ-ਰਹਿਤ, ਡਰਾਉਣੀ ਕਤਲਗਾਹ ਵਿੱਚ, ਸਾਰੀ ਹੱਦਾਂ ਟੁੱਟ ਗਈਆਂ।
ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾਣਾਂ ਭਰਤਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਮਨੁष੍ਯਾਣਾਂ ਚ ਰ੍ਜਤਾਮ੍ । ਸੁਮਹਾਨਭਵਚ੍ਛਬ੍ਦਃ ਪ੍ਰੇਤਾਨਾਮਿਵ ਭਾਰਤ
ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਟਕਰ ਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀਆਂ ਚੀਕਾਂ ਵਿਚਕਾਰ, ਵੱਡੀ ਆਵਾਜ਼ ਉਠੀ, ਹੇ ਭਾਰਤਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਜਿਵੇਂ ਮਰੇ ਹੋਏ ਦੀ।
ਗਜਵਾਜਿਮਨੁष੍ਯਾਣਾਂ ਸ਼ੋਣਿਤਾਨ੍ਰਤਰਙ੍ਗਿਣੀ । ਪ੍ਰਾਵਵਰ੍ਤਤ ਨਦੀ ਤਤ੍ਰ ਕੇਸ਼ਸ਼ੈਵਲਸ਼ਾਦ੍ਵਲਾ
ਉਥੇ ਹਾਥੀਆਂ, ਘੋੜਿਆਂ ਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਲਹੂ ਦੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਵਾਲੀ ਇੱਕ ਦਰਿਆ ਵਹਿ ਰਹੀ ਸੀ, ਜਿਸਦੇ ਘਾਹ ਤੇ ਜਲ-ਪੌਦੇ ਕੇਸਾਂ ਨਾਲ ਬਣੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਨਰਾਣਾਂ ਚੈਵ ਕਾਯੇਭ੍ਯਃ ਸ਼ਿਰਸਾਂ ਪਤਤਾਂ ਰਣੇ। ਸ਼ੁਸ਼੍ਰੁਵੇ ਸੁਮਹਾਞ੍ਛਬ੍ਦਃ ਪਤਤਾਮਸ਼੍ਮਨਾਮਿਵ
ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰਾਂ ਤੋਂ ਸਿਰ ਡਿੱਗਦੇ ਸਮੇਂ, ਪੱਥਰਾਂ ਦੇ ਡਿੱਗਣ ਵਰਗਾ ਇਕ ਵੱਡਾ ਸ਼ੋਰ ਸੁਣਾਈ ਦਿੱਤਾ।
ਵਿਸ਼ਿਰਸ੍ਕੈਰ੍ਮਨੁष੍ਯੈਸ਼੍ਚ ਛਿਨ੍ਨਗਾਤ੍ਰੈਸ਼੍ਚ ਵਾਰਣੈਃ । ਅਸ਼੍ਵੈਃ ਸਂਭਿਨ੍ਨਦੇਹੈਸ਼੍ਚ ਸਂਕੀਰ੍ਣਾऽਭੂਦ੍ਵਸੁਂਧਰਾ
ਧਰਤੀ ਉਤੇ ਸਿਰ-ਵਿਗੜੇ ਮਨੁੱਖ, ਟੁੱਟੇ ਅੰਗਾਂ ਵਾਲੇ ਹਾਥੀ ਅਤੇ ਢਹੇ ਹੋਏ ਘੋੜੇ ਪਏ ਹੋਏ ਸਨ।
ਨਾਨਾਵਿਧਾਨਿ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਵਿਸृਜਨ੍ਤੋ ਮਹਾਰਥਾਃ । ਅਨ੍ਯੋਨ੍ਯਮਭਿਧਾਵਨ੍ਤਃ ਸਂਪ੍ਰਹਾਰਾਰ੍ਥਮੁਦ੍ਯਤਾਃ
ਵੱਡੇ ਯੋਧੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹਥਿਆਰ ਛੱਡਦੇ ਹੋਏ, ਇਕ-ਦੂਜੇ ਵੱਲ ਦੌੜ ਪਏ, ਲੜਾਈ ਲਈ ਤਿਆਰ।
ਹਯਾ ਹਯਾਨ੍ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਪ੍ਰੇषਿਤਾ ਹਯਸਾਦਿਭਿਃ । ਸਮਾਹਤ੍ਯ ਰਣੇऽਨ੍ਯੋਨ੍ਯਂ ਨਿਪੇਤੁਰ੍ਗਤਜੀਵਿਤਾਃ
ਘੋੜੇ, ਘੋੜਸਵਾਰਾਂ ਵੱਲੋਂ ਉਕਸਾਏ ਹੋਏ, ਹੋਰ ਘੋੜਿਆਂ ਵੱਲ ਦੌੜੇ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਟਕਰਾ ਕੇ ਮਰੇ ਹੋਏ ਡਿੱਗ ਪਏ।
ਨਰਾ ਨਰਾਨ੍ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਕ੍ਰੋਧਰਕ੍ਤੇਕ੍ਸ਼ਣਾ ਭृਸ਼ਮ੍ । ਉਰਾਂਸ੍ਯੁਰੋਭਿਰਨ੍ਯੋਨ੍ਯਂ ਸਮਾਸ਼੍ਲਿष੍ਯ ਨਿਜਘ੍ਨਿਰੇ
ਮਨੁੱਖ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਲਾਲ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ, ਦੂਜੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਛਾਤੀ-ਛਾਤੀ ਟਕਰਾ ਕੇ ਮਾਰ ਰਹੇ ਸਨ।
ਪ੍ਰੇषਿਤਾਸ਼੍ਚ ਮਹਾਮਾਤ੍ਰੈਰ੍ਵਾਰਣਾਃ ਪਰਵਾਰਣੈਃ । ਅਭ੍ਯਘ੍ਨਨ੍ਤ ਵਿषਣਾਗ੍ਰੈਰ੍ਵਾਰਣਾਨੇਵ ਸਂਯੁਗੇ
ਹਾਥੀ, ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਮਾਹਤਾਂ ਵੱਲੋਂ ਉਕਸਾਏ ਹੋਏ, ਵਿਰੋਧੀ ਹਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਦੰਦਾਂ ਨਾਲ ਵੱਜਦੇ ਹੋਏ ਮਾਰ ਰਹੇ ਸਨ।
ਤੇ ਜਾਤਰੁਧਿਰੋਤ੍ਪੀਡਾਃ ਪਤਾਕਾਭਿਰਲਙ੍ਕृਤਾਃ । ਸਂਸਕ੍ਤਾਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯਦृਸ਼੍ਯਨ੍ਤ ਮੇਘਾ ਇਵ ਸਵਿਦ੍ਯੁਤਃ
ਉਹ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਚੋਟਾਂ ਲੱਗੀਆਂ ਤੇ ਲਹੂ ਵਹਿ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਝੰਡਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ, ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਫਸੇ ਹੋਏ, ਬਿਜਲੀ ਵਾਲੇ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਦਿਸ ਰਹੇ ਸਨ।
ਕੇਚਿਦ੍ਭਿਨ੍ਨਾ ਵਿषਾਣਾਗ੍ਰੈਰ੍ਭਿਨ੍ਨਕੁਮ੍ਭਾਸ਼੍ਚ ਤੋਮਰੈਃ । ਵਿਨਦਨ੍ਤੋऽਭ੍ਯਧਾਵਨ੍ਤ ਗਰ੍ਜਮਾਨਾ ਧਨਾ ਇਵ
ਕੁਝ ਹਾਥੀਆਂ ਦੇ ਦੰਦ ਹੋਰ ਹਾਥੀਆਂ ਦੇ ਦੰਦਾਂ ਨਾਲ ਟੁੱਟ ਗਏ, ਤੇ ਕੁਝ ਦੇ ਸਿਰ ਭਾਲਿਆਂ ਨਾਲ ਚੱਕ ਹੋ ਗਏ, ਉਹ ਗਰਜਦੇ ਹੋਏ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਦੌੜ ਪਏ।
ਕੇਚਿਦ੍ਧਸ੍ਤੈਰ੍ਦ੍ਵਿਧਾਚ੍ਛਿਨ੍ਨੈਸ਼੍ਛਿਨ੍ਨਗਾਤ੍ਰਾਸ੍ਤਥਾऽਪਰੇ । ਨਿਪੇਤੁਸ੍ਤੁਮੁਲੇ ਤਸ੍ਮਿਂਸ਼੍ਛਿਨ੍ਨਪਕ੍ਸ਼ਾ ਇਵਾਦ੍ਰਯਃ
ਕੁਝ ਦੇ ਸੁੰਢੀਆਂ ਕੱਟੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਦੇ ਅੰਗ ਵੱਖਰੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਉਸ ਹਲਚਲ ਵਾਲੀ ਜਗ੍ਹਾ 'ਤੇ ਪਹਾੜਾਂ ਵਾਂਗ ਡਿੱਗ ਪਏ, ਜਿਵੇਂ ਪੰਖ ਕੱਟੇ ਹੋਏ।
ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵੈਸ੍ਤੁ ਦਾਰਿਤੈਰਨ੍ਯੇ ਵਾਰਣੈਰ੍ਵਰਵਾਰਣਾਃ । ਮੁਮੁਚੁਃ ਸ਼ੋਣਿਤਂ ਭੂਰਿ ਧਾਤੂਨਿਵ ਮਹੀਧਰਾਃ
ਕੁਝ ਵਧੀਆ ਹਾਥੀ, ਵਿਰੋਧੀ ਹਾਥੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਪਾਸਿਆਂ ਤੋਂ ਚੀਰ ਦਿੱਤੇ, ਬਹੁਤ ਲਹੂ ਵਹਾ ਰਹੇ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਪਹਾੜਾਂ ਤੋਂ ਧਾਤੂ ਨਿਕਲਦੇ ਹਨ।
ਨਾਰਾਚਨਿਹਤਾਸ੍ਤ੍ਵਨ੍ਯੇ ਤਥਾ ਵਿਦ੍ਧਾਸ਼੍ਚ ਤੋਮਰੈਃ । ਵਿਨਦਨ੍ਤੋऽਭ੍ਯਧਾਵਨ੍ਤ ਵਿਸ਼ृਙ੍ਗਾ ਇਵ ਪਰ੍ਵਤਾਃ
ਕੁਝ ਹਾਥੀ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰੇ ਹੋਏ, ਤੇ ਭਾਲਿਆਂ ਨਾਲ ਛੇਦੇ ਹੋਏ, ਗਰਜਦੇ ਹੋਏ, ਸਿੰਗ-ਰਹਿਤ ਪਹਾੜਾਂ ਵਾਂਗ ਦੌੜ ਪਏ।
ਕੇਚਿਤ੍ਕ੍ਰੋਧਸਮਾਵਿष੍ਟਾ ਮਦਾਨ੍ਧਾ ਨਿਰਵਗ੍ਰਹਾਃ । ਰਥਾਨ੍ਹਯਾਨ੍ਪਦਾਤੀਂਸ਼੍ਚ ਮਮृਦੁਃ ਸ਼ਤਸ਼ੋ ਰਣੇ
ਕੁਝ ਹਾਥੀ ਗੁੱਸੇ ਤੇ ਮਦ ਵਿੱਚ ਅੰਨ੍ਹੇ ਹੋਏ, ਬਿਨਾ ਰੋਕ-ਟੋਕ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਰਥਾਂ, ਘੋੜਿਆਂ ਤੇ ਪੈਦਲ ਸੈਨਿਕਾਂ ਨੂੰ ਕੁਚਲ ਰਹੇ ਸਨ।
ਤਥਾ ਹਯਾ ਹਯਾਰੋਹੈਸ੍ਤਾਡਿਤਾਃ ਪ੍ਰਾਸਤੋਮਰੈਃ । ਤੇਨ ਤੇਨਾਭ੍ਯਵਰ੍ਤਨ੍ਤ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਤੋ ਵ੍ਯਾਕੁਲਾ ਦਿਸ਼ਃ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਘੋੜੇ, ਘੋੜਸਵਾਰਾਂ ਵੱਲੋਂ ਭਾਲਿਆਂ ਤੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵੱਜੇ ਹੋਏ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਭੱਜਦੇ ਹੋਏ ਹਲਚਲ ਪੈਦਾ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ।
ਰਥਿਨੋ ਰਥਿਭਿਃ ਸਾਰ੍ਧਂ ਕੁਲਪੁਤ੍ਰਾਸ੍ਤਨੁਤ੍ਯਜਃ। ਪਰਾਂ ਸ਼ਕ੍ਤਿਂ ਸਮਾਸ੍ਥਾਯ ਚਕ੍ਰੁਃ ਕਰ੍ਮਾਣ੍ਯਭੀਤਵਤ੍
ਰਥ-ਯੋਧੇ, ਹੋਰ ਰਥ-ਯੋਧਿਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਵੱਡੇ ਘਰਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਵਾਰ ਦਿੱਤੀ, ਆਪਣੀ ਪੂਰੀ ਤਾਕਤ ਲੈ ਕੇ ਨਿਡਰ ਕੰਮ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ।
ਸ੍ਵਯਂਵਰ ਇਵਾਮਰ੍ਦੇ ਪ੍ਰਜਹ੍ਰੁਰਿਤਰੇਤਰਮ੍ । ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਯਾਨਾ ਯਸ਼ੋ ਰਾਜਨ੍ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਵਾ ਯੁਦ੍ਧਸ਼ਾਲਿਨਃ
ਉਸ ਮੌਤ ਵਾਲੀ ਮੁਕਾਬਲੇ ਵਿੱਚ, ਜਿਵੇਂ ਸਵੈ-ਵਰ ਦੀ ਰਸਮ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਚੁਣੌਤੀ ਦੇ ਰਹੇ ਸਨ, ਰਾਜਾ, ਜਾਂ ਤਾਂ ਸ਼ੋਭਾ ਜਾਂ ਯੋਧਿਆਂ ਦਾ ਸੁਵਰਗ ਲੈਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ।
ਤਸ੍ਮਿਂਸ੍ਤਥਾ ਵਰ੍ਤਮਾਨੇ ਸਂਗ੍ਰਾਮੇ ਰੋਮਹਰ੍षਣੇ। ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰਂ ਮਹਤ੍ਸੈਨ੍ਯਂ ਪ੍ਰਯਯੌ ਵਿਮੁਖੀਕृਤਮ੍
ਜਦੋਂ ਉਹ ਰੋਮਾਂ-ਖੜੇ ਕਰ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਲੜਾਈ ਚੱਲ ਰਹੀ ਸੀ, ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰਾਂ ਦੀ ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਪਿੱਛੇ ਹਟ ਗਈ।
ਸ੍ਵਸੈਨ੍ਯਂ ਨਿਹਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਰਾਜਾ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਃ ਸ੍ਵਯਮ੍। ਅਭ੍ਯਧਾਵਤ੍ਸੁਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਭੀਮਸੇਨਮਰਿਨ੍ਦਮਮ੍
ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਮਰਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਦੁਰਯੋਧਨ ਖੁਦ ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਭੀਮਸੇਨ ਵਿਰੋਧੀ ਨੂੰ ਲੜਨ ਲਈ ਦੌੜ ਪਿਆ।
ਪ੍ਰਗृਹ੍ਯ ਸੁਮਹਚ੍ਚਾਪਮਿਨ੍ਦ੍ਰਾਸ਼ਨਿਸਮਸ੍ਵਨਮ੍ । ਮਹਤਾ ਸ਼ਰਵਰ੍षੇਣ ਪਾਣ੍ਡਵਂ ਸਮਵਾਕਿਰਤ੍
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਵੱਡਾ ਧਨੁਸ਼, ਜੋ ਇੰਦਰ ਦੇ ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜਦਾ ਸੀ, ਫੜ ਕੇ ਪਾਂਡਵ ਉੱਤੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਭਾਰੀ ਵਰਖਾ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।
ਅਰ੍ਧਚਨ੍ਦ੍ਰਂ ਚ ਸਂਧਾਯ ਸੁਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਂ ਲੋਮਵਾਪਿਨਮ੍ । ਭੀਮਸੇਨਸ੍ਯ ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਚਾਪਂ ਕ੍ਰੋਧਸਮਨ੍ਵਿਤਃ
ਉਸ ਨੇ ਤੇਜ਼, ਚੰਦਰੀਆ ਆਕਾਰ ਵਾਲਾ, ਵਾਲਾਂ ਵਾਲਾ ਤੀਰ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭੀਮਸੇਨ ਦਾ ਧਨੁਸ਼ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਤਦਨ੍ਤਰਂ ਚ ਸਂਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਤ੍ਵਰਮਾਮੋ ਮਹਾਰਥਃ । ਪ੍ਰਸਂਦਧੇ ਸ਼ਿਤਂ ਬਾਣਂ ਗਿਰੀਣਾਮਪਿ ਦਾਰਣਮ੍
ਉਹ ਮਹਾਂਰਥੀ, ਮੌਕਾ ਵੇਖ ਕੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ, ਪਹਾੜਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਚੀਰ ਸਕਣ ਵਾਲਾ ਤੀਰ ਚੜ੍ਹਾ ਲਿਆ।
ਤੇਨੋਰਸਿ ਮਹਾਰਾਜ ਭੀਮਸੇਨਮਤਾਡਯਤ੍ । ਸ ਗਾਢਵਿਦ੍ਧੋ ਵ੍ਯਥਿਤਃ ਸृਕ੍ਵਿਣੀ ਪਰਿਸਂਲਿਹਨ੍
ਉਸ ਤੀਰ ਨਾਲ, ਰਾਜਾ, ਉਸ ਨੇ ਭੀਮਸੇਨ ਨੂੰ ਛਾਤੀ ਵਿੱਚ ਵੱਜਿਆ; ਭੀਮਸੇਨ ਗਹਿਰੀ ਚੋਟ ਲੱਗਣ ਕਾਰਨ ਦਰਦ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਪਾਸੇ ਚੱਟਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਸਮਾਲਲਮ੍ਬੇ ਤੇਜਸ੍ਵੀ ਧ੍ਵਜਂ ਹੇਮਪਰਿष੍ਕृਤਮ੍। ਤਥਾ ਵਿਮਨਸਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਭੀਮਸੇਨਂ ਘਟੋਤ੍ਕਚਃ
ਭੀਮਸੇਨ ਨੇ ਆਪਣਾ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਝੰਡਾ ਫੜ ਕੇ ਸਹਾਰਾ ਲਿਆ; ਉਸ ਨੂੰ ਐਸਾ ਹਾਲ ਵਿੱਚ ਵੇਖ ਕੇ ਘਟੋਤਕਚ—
ਕ੍ਰੋਧੇਨਾਭਿਪ੍ਰਜਜ੍ਵਾਲ ਦਿਧਕ੍ਸ਼ਨ੍ਨਿਵ ਪਾਵਕਃ। ਅਭਿਮਨ੍ਯੁਮੁਖਾਸ਼੍ਚਾਪਿ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨਾਂ ਮਹਾਰਥਾਃ
ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਸੜਦਾ ਹੋਇਆ, ਜਿਵੇਂ ਸਾੜਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੋਵੇ; ਅਤੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੇ ਮਹਾਂਰਥੀ, ਅਭਿਮਨਯੂ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ—