ਅਸ਼੍ਵਤ੍ਥਾਮਾ ਵਿਕਰ੍ਣਸ਼੍ਚ ਚਿਤ੍ਰਸੇਨੋ ਵਿਵਿਂਸ਼ਤਿਃ। ਰਥਾਸ਼੍ਚਾਨੇਕਸਾਹਸ੍ਰਾ ਯੇ ਤੇषਾਮਨੁਯਾਯਿਨਃ
ਅਸ਼ਵਥਾਮਾ, ਵਿਕਰਨ, ਚਿਤ੍ਰਸੇਨ, ਵਿਵਿੰਸ਼ਤੀ ਅਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਰਥ, ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਚਲੇ।
ਅਭਿਦ੍ਰੁਤਂ ਪਰੀਪ੍ਸਨ੍ਤਃ ਪੁਤ੍ਰਂ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਂ ਤਵ। ਤਦਨੀਕਮਨਾਧृष੍ਯਂ ਪਾਲਿਤਂ ਤੁ ਮਹਾਰਥੈਃ
ਤੁਹਾਡੇ ਪੁੱਤਰ ਦੁਰਯੋਧਨ ਨੂੰ ਬਚਾਉਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਉਹ ਮਹਾਰਥੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਰੱਖਿਆ ਕੀਤੀ ਅਜਿਹੀ ਅਜੈਯ ਫੌਜ ਵੱਲ ਦੌੜ ਪਏ।
ਪਾਤਤਾਯਿਨਮਾਯਾਨ੍ਤਂ ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਸਤ੍ਤਮਃ । ...ਕਮ੍ਪਤ ਮਹਾਬਾਹੁਰ੍ਮੈਨਾਕ ਇਵ ਪਰ੍ਵਤਃਕ
ਰਾਖਸਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਹਥਿਆਰ ਫੈਲਾਏ ਆਉਂਦਾ ਦੇਖ ਕੇ, ਮਹਾਬਲੀ ਪਹਾੜ ਮੈਨਾਕਾ ਵਾਂਗ ਕੰਬ ਗਿਆ।
ਪ੍ਰਗृਹ੍ਯ ਵਿਪੁਲਂ ਚਾਪਂ ਜ੍ਞਾਤਿਭਿਃ ਪਰਿਵਾਰਿਤਃ । ਸ਼ੂਲਮੁਦ੍ਗਰਹਸ੍ਤੈਸ਼੍ਚ ਨਾਨਾਪ੍ਰਹਰਣੈਰਪਿ
ਉਹ ਆਪਣਾ ਵੱਡਾ ਧਨੁਸ਼ ਫੜ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ, ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਭਾਲੇ, ਗਦੇ ਤੇ ਹੋਰ ਹਥਿਆਰ ਲੈ ਕੇ ਖੜਾ ਹੋਇਆ।
ਤਤਃ ਸਮਭਵਦ੍ਯੁਦ੍ਧਂ ਤੁਮੁਲਂ ਰੋਮਹਰ੍षਣਮ੍ । ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਨਾਂ ਚ ਮੁਖ੍ਯਸ੍ਯ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਬਲਸ੍ਯ ਚ
ਫਿਰ ਰਾਖਸਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਤੇ ਦੁਰਯੋਧਨ ਦੀ ਫੌਜ ਵਿਚਕਾਰ ਇੱਕ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਰੋਮਾਂ ਖੜੇ ਕਰ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਲੜਾਈ ਹੋਈ।
ਧਨੁषਾਂ ਕੂਜਤਾਂ ਸ਼ਬ੍ਦਃ ਸਰ੍ਵਤਸ੍ਤੁਮੁਲੋ ਰਣੇ । ਅਸ਼੍ਰੂਯਤ ਮਹਾਰਾਜ ਵਂਸ਼ਾਨਾਂ ਦਹ੍ਯਤਾਮਿਵ
ਮਹਾਰਾਜ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਧਨੁਸ਼ਾਂ ਦੀਆਂ ਤੀਰਾਂ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਹਰ ਪਾਸੇ ਗੂੰਜ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਬਾਂਸ ਦੇ ਜੰਗਲ ਸੜ ਰਹੇ ਹੋਣ।
ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾਣਾਂ ਪਾਤ੍ਯਮਾਨਾਨਾਂ ਕਵਚੇषੁ ਸ਼ਰੀਰਿਣਾਮ੍। ਸ਼ਬ੍ਦਃ ਸਮਭਵਦ੍ਰਾਜਨ੍ਗਿਰੀਣਾਮਿਵ ਭਿਦ੍ਯਤਾਮ੍
ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀਆਂ ਵਾਰਾਂ ਜੰਗੀ ਜਨਾਨ ਦੇ ਕਵਚ ਉੱਤੇ ਪੈਂਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਉਠੀਆਂ, ਰਾਜਨ, ਜਿਵੇਂ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਟੁੱਟਣ ਦੀ ਗੂੰਜ ਹੋਵੇ।
ਵੀਰਬਾਹੁਵਿਸृष੍ਟਾਨਾਂ ਤੋਮਰਾਣਾਂ ਵਿਸ਼ਾਂਪਤੇ । ਰੂਪਮਾਸੀਦ੍ਵਿਯਤ੍ਸ੍ਥਾਨਾਂ ਸਰ੍ਪਾਣਾਮਿਵ ਸਰ੍ਪਤਾਮ੍
ਵੀਰਾਂ ਵੱਲੋਂ ਸੁੱਟੀਆਂ ਭਾਲਾਂ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਰੰਗਤੀਆਂ ਸੱਪਾਂ ਵਾਂਗ ਦਿਸ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।
ਤਤਃ ਪਰਮਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਵਿष੍ਫਾਰ੍ਯ ਸੁਮਹਦ੍ਧਨੁਃ । ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਨ੍ਦ੍ਰੋ ਮਹਾਬਾਹੁਰ੍ਵਿਨਦਨ੍ਭੈਰਵ ਰਵਮ੍
ਫਿਰ ਰਾਖਸਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਨੇ ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਵੱਡਾ ਧਨੁਸ਼ ਤਾਣਿਆ ਤੇ ਡਰਾਉਣੀ ਗੂੰਜ ਕੀਤੀ।
ਆਚਾਰ੍ਯਸ੍ਯਾਰ੍ਧਚਨ੍ਦ੍ਰੇਣ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਸ਼੍ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਕਾਰ੍ਮੁਕਮ੍ । ਸੋਮਦਤ੍ਤਸ੍ਯ ਭਲ੍ਲੇਨ ਧ੍ਵਜਂ ਚੋਨ੍ਮਥ੍ਯ ਚਾਨਦਤ੍
ਉਸ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਅਚਾਰਯਾ ਦਾ ਧਨੁਸ਼ ਅਰਧ-ਚੰਦ ਵਾਲੀ ਤੀਰ ਨਾਲ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਸੋਮਦੱਤ ਦਾ ਝੰਡਾ ਚੌੜੀ ਤੀਰ ਨਾਲ ਢਾਹ ਕੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਕੀਤੀ।
ਬਾਹ੍ਲੀਕਂ ਚ ਤ੍ਰਿਭਿਰ੍ਬਾਣੈਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯਵਿਧ੍ਯਤ੍ਸ੍ਤਨਾਨ੍ਤਰੇ। ਕृਪਮੇਕੇਨ ਵਿਵ੍ਯਾਧ ਚਿਤ੍ਰਸੇਨਂ ਤ੍ਰਿਭਿਃ ਸ਼ਰੈਃ
ਉਸ ਨੇ ਬਾਹਲੀਕ ਨੂੰ ਛਾਤੀ 'ਤੇ ਤਿੰਨ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵੱਜਿਆ, ਕ੍ਰਿਪਾ ਨੂੰ ਇੱਕ ਤੀਰ ਮਾਰਿਆ, ਤੇ ਚਿਤ੍ਰਸੇਨ ਨੂੰ ਤਿੰਨ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਜਖਮੀ ਕੀਤਾ।
ਪੂਰ੍ਣਾਯਤਵਿਸृष੍ਟੇਨ ਸਮ੍ਯਕ੍ਪ੍ਰਣਿਹਿਤੇਨ ਚ। ਜਤ੍ਰੁਦੇਸ਼ੇ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਵਿਕਰ੍ਣਂ ਸਮਤਾਡਯਤ੍
ਉਸ ਨੇ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਖਿੱਚ ਕੇ, ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਿਸ਼ਾਨਾ ਲਾ ਕੇ, ਇੱਕ ਤੀਰ ਨਾਲ ਵਿਕਰਨ ਦੇ ਗਲ ਦੇ ਹਿੱਸੇ 'ਤੇ ਵੱਜਿਆ।
ਨ੍ਯषੀਦਤ੍ਸ੍ਵਰਥੋਪਸ੍ਥੇ ਸ਼ੋਣਿਤੇਨ ਪਰਿਪ੍ਲੁਤਃ । ਤਤਃ ਪੁਨਰਮੇਯਾਤ੍ਮਾ ਨਾਰਾਚਾਨ੍ਦਸ਼ ਪਞ੍ਚ ਚ
ਵਿਕਰਨ ਖੂਨ ਨਾਲ ਭਿੱਜ ਕੇ ਆਪਣੇ ਰਥ 'ਤੇ ਬੈਠ ਗਿਆ; ਫਿਰ, ਜਿਸ ਦੀ ਆਤਮਾ ਅਣਮਾਪ ਹੈ, ਉਸ ਨੇ ਪੰਜ ਲੋਹੇ ਦੇ ਤੀਰ ਚੁੱਕ ਲਏ।
ਭੂਰਿਸ਼੍ਰਵਸਿ ਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧਃ ਪ੍ਰਾਹਿਣੋਦ੍ਭਰਤਰ੍षਭ । ਤੇ ਵਰ੍ਮ ਭਿਤ੍ਤ੍ਵਾ ਤਸ੍ਯਾਸ਼ੁ ਵਿਵਿਸ਼ੁਰ੍ਧਰਣੀਤਲਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਭੂਰੀਸ਼ਰਵਸ 'ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਉਹ ਤੀਰ ਚਲਾਏ; ਉਹ ਤੀਰ ਉਸ ਦੀ ਵਾਰ੍ਹੀ ਨੂੰ ਚੀਰ ਕੇ ਜ਼ਮੀਨ ਵਿਚ ਵੜ ਗਏ।
ਵਿਵਿਂਸ਼ਤੇਸ਼੍ਚ ਦ੍ਰੌਣੇਸ਼੍ਚ ਯਨ੍ਤਾਰੌ ਸਮਤਾਡਯਤ੍। ਤੌ ਪੇਤਤੂ ਰਥੋਪਸ੍ਥੇ ਰਸ਼੍ਮੀਨੁਤ੍ਸृਜ੍ਯ ਵਾਜਿਨਾਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਵਿਵਿੰਸ਼ਤੀ ਤੇ ਦ੍ਰੋਣ ਦੇ ਰਥ-ਚਲਾਕਾਂ ਨੂੰ ਵੱਜਿਆ; ਦੋਵੇਂ ਆਪਣੇ ਰਥ ਦੀ ਫਰਸ਼ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ, ਘੋੜਿਆਂ ਦੀ ਲਗਾਮ ਛੱਡ ਕੇ।
ਸਿਨ੍ਧੁਰਾਜ੍ਞੋऽਰ੍ਧਚਨ੍ਦ੍ਰੇਣ ਵਾਰਾਹਂ ਸ੍ਵਰ੍ਣਭੂषਿਤਮ੍ । ਉਨ੍ਮਮਾਥ ਮਹਾਰਾਜ ਦ੍ਵਿਤੀਯੇਨਾਚ੍ਛਿਨਦ੍ਧਨੁਃ
ਸਿੰਧੂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦੇ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜਾਏ ਸੂਰ ਦੇ ਝੰਡੇ ਨੂੰ ਅਰਧ-ਚੰਦ ਵਾਲੇ ਤੀਰ ਨਾਲ ਤੋੜ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਦੂਜੇ ਤੀਰ ਨਾਲ ਉਸ ਦਾ ਧਨੁਸ਼ ਵੀ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਚਤੁਰ੍ਭਿਰਥ ਨਾਰਾਚੈਰਾਵਨ੍ਤ੍ਯਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ । ਜਘਾਨ ਚਤੁਰੋ ਵਾਹਾਨ੍ਕ੍ਰੋਧਸਂਰਕ੍ਤਲੋਚਨਃ
ਚਾਰ ਲੋਹੇ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋਈਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਅਵੰਤੀ ਦੇ ਮਹਾਨ ਯੋਧੇ ਦੇ ਚਾਰ ਘੋੜੇ ਮਾਰ ਦਿੱਤੇ।
ਪੂਰ੍ਣਾਯਤਵਿਸृष੍ਟੇਨ ਪੀਤੇਨ ਨਿਸ਼ਿਤੇਨ ਚ । ਨਿਰ੍ਬਿਭੇਦ ਮਹਾਰਾਜ ਰਾਜਪੁਤ੍ਰਂ ਬृਹਦ੍ਬਲਮ੍
ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਖਿੱਚ ਕੇ, ਪੀਲੇ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਤੀਰ ਨਾਲ, ਉਹ ਮਹਾਰਾਜ ਨੇ ਰਾਜਪੁੱਤਰ ਬ੍ਰਹਦਬਲ ਨੂੰ ਵੱਜਿਆ।
ਸ ਗਾਢਵਿਦ੍ਧੋ ਵ੍ਯਥਿਤੋ ਰਥੋਪਸ੍ਥ ਉਪਾਵਿਸ਼ਤ੍। ਭृਸ਼ਂ ਕ੍ਰੋਧੇਨ ਚਾਵਿष੍ਟੋ ਰਥਸ੍ਥੋ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਧਿਪਃ
ਬ੍ਰਹਦਬਲ ਗਹਿਰੀ ਚੋਟ ਲੱਗਣ ਤੇ ਦਰਦ ਵਿਚ, ਆਪਣੇ ਰਥ 'ਤੇ ਬੈਠ ਗਿਆ; ਪਰ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦਾ ਸਰਦਾਰ ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਰਥ 'ਤੇ ਖੜਾ ਰਿਹਾ।
ਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਨਿਸ਼ਿਤਾਂਸ੍ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਾਞ੍ਛਰਾਨਾਸ਼ੀਵਿषੋਪਮਾਨ੍। ਬਿਭਿਦੁਸ੍ਤੇ ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ਲ੍ਯਂ ਯੁਦ੍ਧਵਿਸ਼ਾਰਦਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਤੇਜ਼ ਤੇ ਜ਼ਹਿਰੀਲੇ ਸੱਪਾਂ ਵਰਗੇ ਤੀਰ ਚਲਾਏ, ਤੇ ਯੁੱਧ ਦੇ ਮਾਹਿਰ ਸ਼ਲਯ ਨੂੰ ਵੱਜ ਕੇ ਜਖਮੀ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਵਿਮੁਖੀਕृਤ੍ਯ ਵਰ੍ਸਾਂਸ੍ਤੁ ਤਾਵਕਾਨ੍ਯੁਧਿ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਃ। ਜਿਘਾਂਸੁਭਰਤਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਮੁਪਾਦ੍ਰਵਤ੍
ਤੁਹਾਡੇ ਯੋਧਿਆਂ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਰਸਾਤ ਨੂੰ ਰੋਕ ਕੇ, ਰਾਕਸ਼ਸ ਮਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਦੁਰਯੋਧਨ ਵੱਲ ਵਧਿਆ, ਭਾਰਤਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ।
ਤਮਾਪਤਨ੍ਤਂ ਸਂਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਰਾਜਾਨਂ ਪ੍ਰਤਿ ਵੇਗਿਤਮ੍ । ਅਭ੍ਯਧਾਵਞ੍ਜਿਘਾਂਸਨ੍ਤਸ੍ਤਾਵਕਾ ਯੁਦ੍ਧਦੁਰ੍ਮਦਾਃਕ
ਉਸ ਨੂੰ ਰਾਜੇ ਵੱਲ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆਉਂਦੇ ਦੇਖ ਕੇ, ਤੁਹਾਡੇ ਯੁੱਧ-ਪਾਗਲ ਯੋਧੇ ਉਸ ਵੱਲ ਦੌੜੇ, ਮਾਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ।
ਤਾਲਮਾਤ੍ਰਾਣਿ ਚਾਪਾਨਿ ਵਿਕਰ੍षਨ੍ਤੋ ਮਹਾਰਥਾਃ । ਤਮੇਕਮਭ੍ਯਧਾਵਨ੍ਤ ਨਦਨ੍ਤਃ ਸਿਂਹਸਙ੍ਘਵਤ੍
ਮਹਾਨ ਰਥੀ ਆਪਣੇ ਧਨੁਸ਼ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਖਿੱਚ ਕੇ, ਇਕੱਲੇ ਉਸ ਵੱਲ ਵਧੇ, ਸ਼ੇਰਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜਦੇ ਹੋਏ।
ਅਥੈਨਂ ਸ਼ਰਵਰ੍षੇਣ ਸਮਨ੍ਤਾਤ੍ਪਰ੍ਯਵਾਕਿਰਨ੍ । ਪਰ੍ਵਤਂ ਵਾਰਿਧਾਰਾਭਿਃ ਸ਼ਰਦੀਵ ਵਲਾਹਕਾਃ
ਫਿਰ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਉਸ 'ਤੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਰਸਾਤ ਕਰ ਦਿੱਤੀ, ਜਿਵੇਂ ਸਰਦੀਆਂ ਦੇ ਬੱਦਲ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਢੱਕ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਸ ਗਾਢਵਿਦ੍ਧੋ ਵ੍ਯਥਿਤਸ੍ਤੋਤ੍ਰਾਰ੍ਦਿਤ ਇਵ ਦ੍ਵਿਪਃ । ਉਤ੍ਪਪਾਤ ਤਦਾऽऽਕਾਸ਼ਂ ਸਮਨ੍ਤਾਦ੍ਵੈਨਤੇਯਵਤ੍
ਗਹਿਰੀ ਚੋਟ ਲੱਗਣ ਤੇ, ਹਥੌੜੀ ਨਾਲ ਮਾਰੇ ਗਏ ਹਾਥੀ ਵਾਂਗ ਪੀੜ੍ਹਾ ਵਿਚ, ਉਹ ਹਰ ਪਾਸੇ ਗਰੁੜ ਵਾਂਗ ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਉੱਡ ਗਿਆ।
ਵ੍ਯਨਦਤ੍ਸੁਮਹਾਨਾਦਂ ਜੀਮੂਤ ਇਵ ਸ਼ਾਰਦਃ । ਦਿਸ਼ਃ ਖਂ ਵਿਦਿਸ਼ਸ਼੍ਚੈਵ ਨਾਦਯਨ੍ਭੈਰਵਸ੍ਵਨਃ
ਉਸ ਨੇ ਵੱਡਾ ਗੂੰਜਦਾ ਸ਼ੋਰ ਕੀਤਾ, ਸਰਦੀਆਂ ਦੇ ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ, ਤੇ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ, ਅਕਾਸ਼ ਤੇ ਚੌਂਕਾਂ ਭੈੜੇ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਗੂੰਜ ਉਠੀਆਂ।
ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਸ੍ਯ ਤੁ ਤਂ ਸ਼ਬ੍ਦਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਰਾਜਾ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਃ । ਉਵਾਚ ਭਰਤਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਭੀਮਸੇਨਮਰਿਨ੍ਦਮਮ੍
ਯੁੱਧ ਵਿਚ ਰਾਕਸ਼ਸ ਦੀ ਉਹ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਭੀਮਸੇਨ ਨੂੰ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਹਰਾਉਣ ਵਾਲੇ, ਭਾਰਤਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਆਖਿਆ।
ਯੁਧ੍ਯਤੇ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੋ ਨੂਨਂ ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰੈਰ੍ਮਹਾਰਥੈਃ । ਯਥਾऽਸ੍ਯ ਸ਼੍ਰੂਯਤੇ ਸ਼ਬ੍ਦੋ ਨਦਤੋ ਭੈਰਵਂ ਸ੍ਵਨਮ੍
ਰਾਕਸ਼ਸ ਨਿਸ਼ਚਤ ਹੀ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਤੇ ਮਹਾਨ ਰਥੀਆਂ ਨਾਲ ਲੜ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਉਸ ਦੀ ਡਰਾਉਣੀ ਗੂੰਜਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣਾਈ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਅਤਿਭਾਰਂ ਚ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਪੁਙ੍ਗਵੇ । ਪਿਤਾਮਹਸ਼੍ਚ ਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧਃ ਪਾਞ੍ਚਾਲਾਨ੍ਹਨ੍ਤੁਮੁਦ੍ਯਤਃ
ਮੈਂ ਉਸ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ ਉੱਤੇ ਬਹੁਤ ਵੱਡਾ ਭਾਰ ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਤੇ ਪਿਤਾਮਾਹ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਪਾਂਚਾਲਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ।
ਤੇषਾਂ ਚ ਰਕ੍ਸ਼ਣਾਰ੍ਥਾਯ ਯੁਧ੍ਯਤੇ ਫਲ੍ਗੁਨਃ ਪਰੈਃ। ਏਤਜ੍ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਮਹਾਬਾਹੋ ਕਾਰ੍ਯਦ੍ਵਯਮੁਪਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਫਲਗੁਨ ਵੈਰੀਆਂ ਨਾਲ ਲੜ ਰਿਹਾ ਹੈ; ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ, ਹੇ ਮਹਾਬਲੀ, ਸਾਡੇ ਸਾਹਮਣੇ ਦੋ ਕੰਮ ਆ ਖੜੇ ਹਨ।