ਅਸ਼ਕ੍ਤਃ ਪ੍ਰਤਿਯੋਦ੍ਧੁਂ ਵੈ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਸ੍ਯ ਪਰਾਕ੍ਰਮਮ੍।' ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਧਰ੍ਮਂ ਪੁਰਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਆਤ੍ਮਨਸ਼੍ਚਾਤਿਮਾਨਿਤਾਮ੍। ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇऽਪਕ੍ਰਨਯੇ ਰਾਜਾ ਤਸ੍ਥੌ ਗਿਰਿਰਿਵਾਚਲਃ
ਉਸ ਦੀ ਵਿਰਤਾ ਦੇਖ ਕੇ, ਲੜਨ ਦੇ ਯੋਗ ਨਹੀਂ ਰਹਿ ਗਿਆ, ਪਰ ਯੋਧਿਆਂ ਦੇ ਧਰਮ ਤੇ ਆਪਣੀ ਇਜ਼ਤ ਨੂੰ ਸਮਝ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਪਿੱਛੇ ਹਟਣ ਦੇ ਮੌਕੇ 'ਤੇ ਵੀ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਟਿਕਿਆ ਰਿਹਾ।
ਰਾਧਾਨ ਚ ਸ਼ਿਤਂ ਬਾਣਂ ਕਾਲਾਗ੍ਨਿਸਮਤੇਜਸਮ੍। ਸੁਯੋਚ ਧਰਮਕ੍ਰੁਦ੍ਧਸ੍ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਘੋਰੇ ਨਿਸ਼ਾਚਰੇ
ਫਿਰ ਰਾਧਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ, ਵਿਨਾਸ਼ ਦੀ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਤੇਜ਼ ਤੀਰ, ਉਸ ਭਿਆਨਕ ਰਾਤ ਦੇ ਜੀਵ ਉੱਤੇ ਤਾਣ ਲਿਆ।
ਤਮਾਪਤਨ੍ਤਂ ਸਂਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਵਣਿਮਿਨ੍ਦ੍ਰਾਸ਼ਨਿਪ੍ਰਭਮ੍ । ਲਾਘਵਾਨ੍ਮੋਚਯਾਮਾਸ ਮਹਾਤ੍ਮਾ ਵੈ ਘਟੋਤ੍ਕਚਃ
ਇੰਦਰ ਦੀ ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਹਥਿਆਰ ਆਪਣੇ ਵੱਲ ਆਉਂਦਾ ਦੇਖ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਜੀਵ ਵਾਲਾ ਘਟੋਤਕਚਾ ਚਲਾਕੀ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਬਚਾ ਲਿਆ।
ਭੂਯਸ਼੍ਚ ਨਿਨਨਾਦੋषਂ ਕ੍ਰੋਧਸਂਰਕ੍ਤਲੋਚਨਃ । ਤ੍ਰਾਸਯਾਮਾਸ ਰੌਨ੍ਯਾਨਿ ਯੁਗਨ੍ਤੇ ਜਲਦੋ ਯਥਾ
ਉਸ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋਈਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਮੁੜ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਕੀਤੀ, ਤੇ ਵੈਰੀਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਅੰਤ ਦੇ ਬਦਲ ਵਾਂਗ ਡਰਾ ਦਿੱਤਾ।
ਤਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਨਿਨਿਦਂ ਘੋਰਂ ਤਸ੍ਵ ਭੀਮਸ੍ਯ ਰਕ੍ਸ਼ਸਃ। ਆਚਾਰ੍ਯਮੁਸਂਗਮ੍ਯ ਭੀष੍ਮਃ ਸ਼ਾਨ੍ਤਨਵੋऽਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਭੀਮ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਰਾਖਸ ਦੀ ਡਰਾਉਣੀ ਗੂੰਜ ਸੁਣ ਕੇ, ਸ਼ਾਂਤਨੁ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਭੀਸ਼ਮ ਅਚਾਰਯਾ ਕੋਲ ਗਿਆ ਤੇ ਆਖਿਆ।
ਯਥੈਵ ਨਿਨਨ੍ਦੋ ਘੋਰਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤੇ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਰਿਤਃ । ਹੈਡਿਮ੍ਬੋ ਯੁਧ੍ਯਤੇ ਨੂਨਂ ਰਾਜ੍ਞਾ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨੇਨ ਚ
ਜਿਵੇਂ ਇਹ ਡਰਾਉਣੀ ਗੂੰਜ ਸੁਣਾਈ ਦੇ ਰਹੀ ਹੈ, ਨਿਸਚਿਤ ਹੀ ਰਾਖਸ ਹਾਇਡਿੰਬਾ ਰਾਜੇ ਤੇ ਦੁਰਯੋਧਨ ਨਾਲ ਲੜ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਨੈष ਸ਼ਕ੍ਯੋ ਹਿ ਸਂਗ੍ਰਾਮੇ ਜੇਤੁਂ ਭੂਤੇਨ ਕੇਨਚਿਤ੍ । ਤਤ੍ਰ ਗਚ੍ਛਤ ਭਦ੍ਰਂ ਵੋ ਰਾਜਾਨਂ ਪਰਿਰਕ੍ਸ਼ਿਤੁਮ੍
ਉਹ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਕਿਸੇ ਵੀ ਜੀਵ ਵੱਲੋਂ ਜਿੱਤਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ; ਇਸ ਲਈ ਤੁਸੀਂ ਰਾਜੇ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਜਲਦੀ ਜਾਓ, ਤੁਹਾਡੀ ਭਲਾਈ ਹੋਵੇ।
ਅਭਿਦ੍ਰੁਤ੍ਯ ਮਹਾਬਾਹੁਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਨ ਪ੍ਰਪੀਡਿਤਮ੍। ਏਤਦ੍ਧਿ ਪਰਮਂ ਕृਤ੍ਯਂ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਨਃ ਪਰਂਤਪਾਃ
ਰਾਖਸ ਵੱਲੋਂ ਪੀੜਤ ਹੋਏ ਮਹਾਬਲੀ ਦੇ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਤਪਾਉਣ ਵਾਲੇ, ਇਹ ਸਾਡੇ ਸਭ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਫਰਜ ਹੈ।
ਪਿਤਾਮਹਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤ੍ਵਰਮਾਣਾ ਮਹਾਰਥਾਃ । ਉਤ੍ਤਮਂ ਜਵਮਾਸ੍ਥਾਯ ਪ੍ਰਯਯੁਰ੍ਯਤ੍ਰ ਕੌਰਵਃ
ਪਿਤਾਮਾ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਹਾਰਥੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਪੂਰੀ ਰਫਤਾਰ ਫੜ ਕੇ, ਜਿੱਥੇ ਕੌਰਵ ਸੀ, ਉਥੇ ਚਲੇ ਗਏ।
ਦ੍ਰੋਣਸ਼੍ਚ ਸੋਮਦਤ੍ਤਸ਼੍ਚ ਬਾਹ੍ਲੀਕੋऽਥ ਜਯਦ੍ਰਥਃ । ਕृਪੋ ਭਿਰਿਸ਼੍ਰਵਾਃ ਸ਼ਲ੍ਯ ਆਵਨ੍ਤ੍ਯਃ ਸ ਬृਹਦ੍ਬਲਃ
ਦ੍ਰੋਣ, ਸੋਮਦੱਤ, ਬਾਹਲਿਕ, ਜਯਦ੍ਰਥ, ਕ੍ਰਿਪਾ, ਭੂਰੀਸ਼ਰਵਾ, ਸ਼ਲਯ, ਅਵੰਤੀ ਦਾ ਰਾਜਾ ਤੇ ਬ੍ਰਿਹਦਬਲਾ—
ਅਸ਼੍ਵਤ੍ਥਾਮਾ ਵਿਕਰ੍ਣਸ਼੍ਚ ਚਿਤ੍ਰਸੇਨੋ ਵਿਵਿਂਸ਼ਤਿਃ। ਰਥਾਸ਼੍ਚਾਨੇਕਸਾਹਸ੍ਰਾ ਯੇ ਤੇषਾਮਨੁਯਾਯਿਨਃ
ਅਸ਼ਵਥਾਮਾ, ਵਿਕਰਨ, ਚਿਤ੍ਰਸੇਨ, ਵਿਵਿੰਸ਼ਤੀ ਅਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਰਥ, ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਚਲੇ।
ਅਭਿਦ੍ਰੁਤਂ ਪਰੀਪ੍ਸਨ੍ਤਃ ਪੁਤ੍ਰਂ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਂ ਤਵ। ਤਦਨੀਕਮਨਾਧृष੍ਯਂ ਪਾਲਿਤਂ ਤੁ ਮਹਾਰਥੈਃ
ਤੁਹਾਡੇ ਪੁੱਤਰ ਦੁਰਯੋਧਨ ਨੂੰ ਬਚਾਉਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਉਹ ਮਹਾਰਥੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਰੱਖਿਆ ਕੀਤੀ ਅਜਿਹੀ ਅਜੈਯ ਫੌਜ ਵੱਲ ਦੌੜ ਪਏ।
ਪਾਤਤਾਯਿਨਮਾਯਾਨ੍ਤਂ ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਸਤ੍ਤਮਃ । ...ਕਮ੍ਪਤ ਮਹਾਬਾਹੁਰ੍ਮੈਨਾਕ ਇਵ ਪਰ੍ਵਤਃਕ
ਰਾਖਸਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਹਥਿਆਰ ਫੈਲਾਏ ਆਉਂਦਾ ਦੇਖ ਕੇ, ਮਹਾਬਲੀ ਪਹਾੜ ਮੈਨਾਕਾ ਵਾਂਗ ਕੰਬ ਗਿਆ।
ਪ੍ਰਗृਹ੍ਯ ਵਿਪੁਲਂ ਚਾਪਂ ਜ੍ਞਾਤਿਭਿਃ ਪਰਿਵਾਰਿਤਃ । ਸ਼ੂਲਮੁਦ੍ਗਰਹਸ੍ਤੈਸ਼੍ਚ ਨਾਨਾਪ੍ਰਹਰਣੈਰਪਿ
ਉਹ ਆਪਣਾ ਵੱਡਾ ਧਨੁਸ਼ ਫੜ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ, ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਭਾਲੇ, ਗਦੇ ਤੇ ਹੋਰ ਹਥਿਆਰ ਲੈ ਕੇ ਖੜਾ ਹੋਇਆ।
ਤਤਃ ਸਮਭਵਦ੍ਯੁਦ੍ਧਂ ਤੁਮੁਲਂ ਰੋਮਹਰ੍षਣਮ੍ । ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਨਾਂ ਚ ਮੁਖ੍ਯਸ੍ਯ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਬਲਸ੍ਯ ਚ
ਫਿਰ ਰਾਖਸਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਤੇ ਦੁਰਯੋਧਨ ਦੀ ਫੌਜ ਵਿਚਕਾਰ ਇੱਕ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਰੋਮਾਂ ਖੜੇ ਕਰ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਲੜਾਈ ਹੋਈ।
ਧਨੁषਾਂ ਕੂਜਤਾਂ ਸ਼ਬ੍ਦਃ ਸਰ੍ਵਤਸ੍ਤੁਮੁਲੋ ਰਣੇ । ਅਸ਼੍ਰੂਯਤ ਮਹਾਰਾਜ ਵਂਸ਼ਾਨਾਂ ਦਹ੍ਯਤਾਮਿਵ
ਮਹਾਰਾਜ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਧਨੁਸ਼ਾਂ ਦੀਆਂ ਤੀਰਾਂ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਹਰ ਪਾਸੇ ਗੂੰਜ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਬਾਂਸ ਦੇ ਜੰਗਲ ਸੜ ਰਹੇ ਹੋਣ।
ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾਣਾਂ ਪਾਤ੍ਯਮਾਨਾਨਾਂ ਕਵਚੇषੁ ਸ਼ਰੀਰਿਣਾਮ੍। ਸ਼ਬ੍ਦਃ ਸਮਭਵਦ੍ਰਾਜਨ੍ਗਿਰੀਣਾਮਿਵ ਭਿਦ੍ਯਤਾਮ੍
ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀਆਂ ਵਾਰਾਂ ਜੰਗੀ ਜਨਾਨ ਦੇ ਕਵਚ ਉੱਤੇ ਪੈਂਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਉਠੀਆਂ, ਰਾਜਨ, ਜਿਵੇਂ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਟੁੱਟਣ ਦੀ ਗੂੰਜ ਹੋਵੇ।
ਵੀਰਬਾਹੁਵਿਸृष੍ਟਾਨਾਂ ਤੋਮਰਾਣਾਂ ਵਿਸ਼ਾਂਪਤੇ । ਰੂਪਮਾਸੀਦ੍ਵਿਯਤ੍ਸ੍ਥਾਨਾਂ ਸਰ੍ਪਾਣਾਮਿਵ ਸਰ੍ਪਤਾਮ੍
ਵੀਰਾਂ ਵੱਲੋਂ ਸੁੱਟੀਆਂ ਭਾਲਾਂ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਰੰਗਤੀਆਂ ਸੱਪਾਂ ਵਾਂਗ ਦਿਸ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।
ਤਤਃ ਪਰਮਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਵਿष੍ਫਾਰ੍ਯ ਸੁਮਹਦ੍ਧਨੁਃ । ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਨ੍ਦ੍ਰੋ ਮਹਾਬਾਹੁਰ੍ਵਿਨਦਨ੍ਭੈਰਵ ਰਵਮ੍
ਫਿਰ ਰਾਖਸਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਨੇ ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਵੱਡਾ ਧਨੁਸ਼ ਤਾਣਿਆ ਤੇ ਡਰਾਉਣੀ ਗੂੰਜ ਕੀਤੀ।
ਆਚਾਰ੍ਯਸ੍ਯਾਰ੍ਧਚਨ੍ਦ੍ਰੇਣ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਸ਼੍ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਕਾਰ੍ਮੁਕਮ੍ । ਸੋਮਦਤ੍ਤਸ੍ਯ ਭਲ੍ਲੇਨ ਧ੍ਵਜਂ ਚੋਨ੍ਮਥ੍ਯ ਚਾਨਦਤ੍
ਉਸ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਅਚਾਰਯਾ ਦਾ ਧਨੁਸ਼ ਅਰਧ-ਚੰਦ ਵਾਲੀ ਤੀਰ ਨਾਲ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਸੋਮਦੱਤ ਦਾ ਝੰਡਾ ਚੌੜੀ ਤੀਰ ਨਾਲ ਢਾਹ ਕੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਕੀਤੀ।
ਬਾਹ੍ਲੀਕਂ ਚ ਤ੍ਰਿਭਿਰ੍ਬਾਣੈਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯਵਿਧ੍ਯਤ੍ਸ੍ਤਨਾਨ੍ਤਰੇ। ਕृਪਮੇਕੇਨ ਵਿਵ੍ਯਾਧ ਚਿਤ੍ਰਸੇਨਂ ਤ੍ਰਿਭਿਃ ਸ਼ਰੈਃ
ਉਸ ਨੇ ਬਾਹਲੀਕ ਨੂੰ ਛਾਤੀ 'ਤੇ ਤਿੰਨ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵੱਜਿਆ, ਕ੍ਰਿਪਾ ਨੂੰ ਇੱਕ ਤੀਰ ਮਾਰਿਆ, ਤੇ ਚਿਤ੍ਰਸੇਨ ਨੂੰ ਤਿੰਨ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਜਖਮੀ ਕੀਤਾ।
ਪੂਰ੍ਣਾਯਤਵਿਸृष੍ਟੇਨ ਸਮ੍ਯਕ੍ਪ੍ਰਣਿਹਿਤੇਨ ਚ। ਜਤ੍ਰੁਦੇਸ਼ੇ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਵਿਕਰ੍ਣਂ ਸਮਤਾਡਯਤ੍
ਉਸ ਨੇ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਖਿੱਚ ਕੇ, ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਿਸ਼ਾਨਾ ਲਾ ਕੇ, ਇੱਕ ਤੀਰ ਨਾਲ ਵਿਕਰਨ ਦੇ ਗਲ ਦੇ ਹਿੱਸੇ 'ਤੇ ਵੱਜਿਆ।
ਨ੍ਯषੀਦਤ੍ਸ੍ਵਰਥੋਪਸ੍ਥੇ ਸ਼ੋਣਿਤੇਨ ਪਰਿਪ੍ਲੁਤਃ । ਤਤਃ ਪੁਨਰਮੇਯਾਤ੍ਮਾ ਨਾਰਾਚਾਨ੍ਦਸ਼ ਪਞ੍ਚ ਚ
ਵਿਕਰਨ ਖੂਨ ਨਾਲ ਭਿੱਜ ਕੇ ਆਪਣੇ ਰਥ 'ਤੇ ਬੈਠ ਗਿਆ; ਫਿਰ, ਜਿਸ ਦੀ ਆਤਮਾ ਅਣਮਾਪ ਹੈ, ਉਸ ਨੇ ਪੰਜ ਲੋਹੇ ਦੇ ਤੀਰ ਚੁੱਕ ਲਏ।
ਭੂਰਿਸ਼੍ਰਵਸਿ ਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧਃ ਪ੍ਰਾਹਿਣੋਦ੍ਭਰਤਰ੍षਭ । ਤੇ ਵਰ੍ਮ ਭਿਤ੍ਤ੍ਵਾ ਤਸ੍ਯਾਸ਼ੁ ਵਿਵਿਸ਼ੁਰ੍ਧਰਣੀਤਲਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਭੂਰੀਸ਼ਰਵਸ 'ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਉਹ ਤੀਰ ਚਲਾਏ; ਉਹ ਤੀਰ ਉਸ ਦੀ ਵਾਰ੍ਹੀ ਨੂੰ ਚੀਰ ਕੇ ਜ਼ਮੀਨ ਵਿਚ ਵੜ ਗਏ।
ਵਿਵਿਂਸ਼ਤੇਸ਼੍ਚ ਦ੍ਰੌਣੇਸ਼੍ਚ ਯਨ੍ਤਾਰੌ ਸਮਤਾਡਯਤ੍। ਤੌ ਪੇਤਤੂ ਰਥੋਪਸ੍ਥੇ ਰਸ਼੍ਮੀਨੁਤ੍ਸृਜ੍ਯ ਵਾਜਿਨਾਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਵਿਵਿੰਸ਼ਤੀ ਤੇ ਦ੍ਰੋਣ ਦੇ ਰਥ-ਚਲਾਕਾਂ ਨੂੰ ਵੱਜਿਆ; ਦੋਵੇਂ ਆਪਣੇ ਰਥ ਦੀ ਫਰਸ਼ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ, ਘੋੜਿਆਂ ਦੀ ਲਗਾਮ ਛੱਡ ਕੇ।
ਸਿਨ੍ਧੁਰਾਜ੍ਞੋऽਰ੍ਧਚਨ੍ਦ੍ਰੇਣ ਵਾਰਾਹਂ ਸ੍ਵਰ੍ਣਭੂषਿਤਮ੍ । ਉਨ੍ਮਮਾਥ ਮਹਾਰਾਜ ਦ੍ਵਿਤੀਯੇਨਾਚ੍ਛਿਨਦ੍ਧਨੁਃ
ਸਿੰਧੂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦੇ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜਾਏ ਸੂਰ ਦੇ ਝੰਡੇ ਨੂੰ ਅਰਧ-ਚੰਦ ਵਾਲੇ ਤੀਰ ਨਾਲ ਤੋੜ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਦੂਜੇ ਤੀਰ ਨਾਲ ਉਸ ਦਾ ਧਨੁਸ਼ ਵੀ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਚਤੁਰ੍ਭਿਰਥ ਨਾਰਾਚੈਰਾਵਨ੍ਤ੍ਯਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ । ਜਘਾਨ ਚਤੁਰੋ ਵਾਹਾਨ੍ਕ੍ਰੋਧਸਂਰਕ੍ਤਲੋਚਨਃ
ਚਾਰ ਲੋਹੇ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋਈਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਅਵੰਤੀ ਦੇ ਮਹਾਨ ਯੋਧੇ ਦੇ ਚਾਰ ਘੋੜੇ ਮਾਰ ਦਿੱਤੇ।
ਪੂਰ੍ਣਾਯਤਵਿਸृष੍ਟੇਨ ਪੀਤੇਨ ਨਿਸ਼ਿਤੇਨ ਚ । ਨਿਰ੍ਬਿਭੇਦ ਮਹਾਰਾਜ ਰਾਜਪੁਤ੍ਰਂ ਬृਹਦ੍ਬਲਮ੍
ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਖਿੱਚ ਕੇ, ਪੀਲੇ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਤੀਰ ਨਾਲ, ਉਹ ਮਹਾਰਾਜ ਨੇ ਰਾਜਪੁੱਤਰ ਬ੍ਰਹਦਬਲ ਨੂੰ ਵੱਜਿਆ।
ਸ ਗਾਢਵਿਦ੍ਧੋ ਵ੍ਯਥਿਤੋ ਰਥੋਪਸ੍ਥ ਉਪਾਵਿਸ਼ਤ੍। ਭृਸ਼ਂ ਕ੍ਰੋਧੇਨ ਚਾਵਿष੍ਟੋ ਰਥਸ੍ਥੋ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਧਿਪਃ
ਬ੍ਰਹਦਬਲ ਗਹਿਰੀ ਚੋਟ ਲੱਗਣ ਤੇ ਦਰਦ ਵਿਚ, ਆਪਣੇ ਰਥ 'ਤੇ ਬੈਠ ਗਿਆ; ਪਰ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦਾ ਸਰਦਾਰ ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਰਥ 'ਤੇ ਖੜਾ ਰਿਹਾ।
ਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਨਿਸ਼ਿਤਾਂਸ੍ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਾਞ੍ਛਰਾਨਾਸ਼ੀਵਿषੋਪਮਾਨ੍। ਬਿਭਿਦੁਸ੍ਤੇ ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ਲ੍ਯਂ ਯੁਦ੍ਧਵਿਸ਼ਾਰਦਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਤੇਜ਼ ਤੇ ਜ਼ਹਿਰੀਲੇ ਸੱਪਾਂ ਵਰਗੇ ਤੀਰ ਚਲਾਏ, ਤੇ ਯੁੱਧ ਦੇ ਮਾਹਿਰ ਸ਼ਲਯ ਨੂੰ ਵੱਜ ਕੇ ਜਖਮੀ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।