ਨ ਵਿਵ੍ਯਥੇ ਮਹਾਰਾਜ ਪੁਤ੍ਰੋ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਸ੍ਤਵ। ਅਥੈਨਮਬ੍ਰਵੀਤ੍ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਃ ਕ੍ਰੂਰਃ ਸਂਰਕ੍ਤਲੋਚਨਃ
ਮਹਾਰਾਜ, ਤੇਰਾ ਪੁੱਤ ਦੁਰਯੋਧਨ ਡਰਿਆ ਨਹੀਂ; ਫਿਰ, ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ, ਲਾਲ ਹੋਈਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਕਠੋਰ ਬੋਲ ਕਹੇ।
ਅਦ੍ਯਾਨृਣ੍ਯਂ ਗਮਿष੍ਯਾਮਿ ਪਿਤॄਣਾਂ ਮਾਤੁਰੇਵ ਚ। ਯੇ ਤ੍ਵਯਾ ਸੁਨृਸ਼ਂਸੇਨ ਦੀਰ੍ਘਕਾਲਂ ਪ੍ਰਵਾਸਿਤਾਃ
ਅੱਜ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪਿਤਰਾਂ ਤੇ ਮਾਂ ਦਾ ਕਰਜ਼ਾ ਉਤਾਰਾਂਗਾ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਨਿਰਦਯਤਾ ਨਾਲ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਲਈ ਵਧੇਰੇ ਦੁਖ ਦਿੱਤਾ।
ਯਚ੍ਚ ਤੇ ਪਾਣ੍ਡਵਾ ਰਾਜਂਸ਼੍ਛਲਦ੍ਯੂਤੇ ਪਰਾਜਿਤਾਃ । ਯਚ੍ਚੈਵ ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਕृष੍ਣਾ ਏਵਵਸ੍ਤ੍ਰਾ ਰਜਸ੍ਵਲਾ
ਤੇ ਜਦ, ਰਾਜਾ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ ਤੂੰ ਚਲਾਕੀ ਵਾਲੇ ਜੂਏ 'ਚ ਹਰਾ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਜਦ ਦ੍ਰੌਪਦੀ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਇੱਕ ਹੀ ਵਸਤ੍ਰ ਵਿਚ ਤੇ ਮਾਸਿਕ ਧਰਮ 'ਚ, ਸਭਾ ਵਿਚ ਲਿਆਈ ਗਈ,
ਸਭਾਮਾਨੀਯ ਦੁਰ੍ਬੁਦ੍ਧੇ ਬਹੁਧਾ ਕ੍ਲੇਸ਼ਿਤਾ ਤ੍ਵਯਾ। ਤਵ ਚ ਪ੍ਰਿਯਕਾਮੇਨ ਆਸ਼੍ਰਮਸ੍ਥਾ ਦੁਰਾਤ੍ਮਨਾ
ਦੁਰਬੁੱਧੀਏ, ਤੂੰ ਉਸ ਨੂੰ ਸਭਾ ਵਿਚ ਲਿਆ ਕੇ ਬਹੁਤ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਤੰਗ ਕੀਤਾ; ਤੇ ਤੇਰੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ, ਆਸ਼ਰਮ ਵਿਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ, ਦੁਰਾਤਮਾ, ਤੂੰ ਦੁਖ ਦਿੱਤਾ।
ਸੈਨ੍ਧਵੇਨ ਪਰਾਮृष੍ਟਾ ਪਰਿਭੂਯ ਪਿਤॄਨ੍ਮਮ । ਏਤੇषਾਮਪਮਾਨਾਨਾਮਨ੍ਯੇषਾਂ ਚ ਕੁਲਾਧਮ
ਸਿੰਧੂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਮੇਰੇ ਪੂਰਵਜਾਂ ਦੀ ਬੇਇਜ਼ਤੀ ਕਰਕੇ, ਇਸ ਘਰ ਦੀ ਨਿਕੰਮੀ ਹਸਤੀਆਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਹੋਰ ਘਰਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਬਦਨਾਮ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ।
ਅਨ੍ਤਮਦ੍ਯ ਗਮਿष੍ਯਾਮਿ ਯਦਿ ਨੋਤ੍ਸृਜਸੇ ਰਣਮ੍। ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤੁ ਹੈਡਿਮ੍ਬੋ ਮਹਦ੍ਵਿष੍ਫਾਰ੍ਯ ਕਾਰ੍ਮੁਕਮ੍
ਅੱਜ ਮੈਂ ਉਸ ਦਾ ਅੰਤ ਕਰ ਦਿਆਂਗਾ, ਜੇ ਤੂੰ ਜੰਗ ਛੱਡ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ। ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ ਹਿਡਿੰਬਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਆਪਣਾ ਵੱਡਾ ਧਨੁਸ਼ ਗੂੰਜਦਾ ਹੋਇਆ ਤਾਣ ਲਿਆ।
ਸਂਦਸ਼੍ਯ ਦਸ਼ਨੈਰੋष੍ਠਂ ਸृਕਿਣੀ ਪਰਿਸਂਲਿਹਨ੍। ਸ਼ਰਵਰ੍षੇਣ ਮਹਤਾ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਮਵਾਕਿਰਤ੍। ਪਰ੍ਵਤਂ ਵਾਰਿਧਾਰਾਭਿਃ ਪ੍ਰਾਵृषੀਵ ਬਲਾਹਕਃ
ਉਸ ਨੇ ਦੰਦਾਂ ਨਾਲ ਹੋਠਾਂ ਨੂੰ ਕੱਟ ਕੇ, ਮੂੰਹ ਦੇ ਕੋਨੇ ਚੱਟਦੇ ਹੋਏ, ਦੁਰਯੋਧਨ ਉੱਤੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਭਾਰੀ ਬਰਸਾਤ ਕਰ ਦਿੱਤੀ, ਜਿਵੇਂ ਸਾਵਣ ਵਿੱਚ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਬੱਦਲ ਮੀਂਹ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ।
ਤਤਸ੍ਤਦ੍ਬਾਣਵਰ੍षਂ ਤੁ ਦੁਃਸਹਂ ਦਾਨਵੈਰਪਿ। ਦਧਾਰ ਯੁਧਿ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਯਥਾ ਵਰ੍षਂ ਮਹਾਦ੍ਵਿਪਃ
ਉਹ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਰਸਾਤ, ਜੋ ਦਾਨਵਾਂ ਲਈ ਵੀ ਸਹਿਣਯੋਗ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਵੱਡੇ ਹਾਥੀ ਵਾਂਗ ਸਹਿ ਲਈ।
ਤਤਃ ਕ੍ਰੋਧਸਮਾਵਿष੍ਟੋ ਨਿਃਸ਼੍ਵਸਨ੍ਨਿਵ ਪਨ੍ਨਗਃ । ਸਂਸ਼ਯਂ ਪਰਮਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਃ ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਤੇ ਭਰਤਰ੍षਭ
ਫਿਰ ਤੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ, ਸੱਪ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼ ਸਾਹ ਲੈਂਦੇ ਹੋਏ, ਅਤਿ ਭਿਆਨਕ ਹਾਲਤ 'ਚ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ।
ਮੁਮੋਚ ਨਿਸ਼ਿਤਾਂਸ੍ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਾਨ੍ਨਾਰਾਚਾਨ੍ਪਞ੍ਚਵਿਂਸ਼ਤਿਮ੍। ਤੇऽਪਤਨ੍ਸਹਸਾ ਰਾਜਂਸ੍ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਪੁਙ੍ਗਵੇ
ਉਸ ਨੇ ਪਚੀਸ ਤੇਜ਼ ਤੇ ਨੁਕਲੇ ਲੋਹੇ ਦੇ ਤੀਰ ਛੱਡੇ, ਜੋ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਸਰਵਣੀ ਉੱਤੇ ਜਾ ਕੇ ਤੁਰੰਤ ਪਏ।
ਆਸ਼ੀਵਿषਾ ਇਵ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਾਃ ਪਰ੍ਵਤੇ ਗਨ੍ਧਮਾਦਨੇ । ਸ ਤੈਰ੍ਵਿਦ੍ਧਃ ਸ੍ਰਵਨ੍ਰਕ੍ਤਂ ਪ੍ਰਭਿਨ੍ਨ ਇਵ ਕੁਞ੍ਜਰਃ
ਉਹ ਤੀਰ, ਗੰਧਮਾਦਨ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਗੁੱਸੇ ਸੱਪਾਂ ਵਾਂਗ, ਉਸ ਨੂੰ ਲੱਗੇ, ਤੇ ਉਹ ਹਾਥੀ ਵਾਂਗ ਲਹੂ ਵਗਾਉਂਦਾ ਜਖਮੀ ਹੋ ਗਿਆ।
ਦਧ੍ਰੇ ਮਤਿਂ ਵਿਨਾਸ਼ਾਯ ਰਾਜ੍ਞਃ ਸ ਪਿਸ਼ਿਤਾਸ਼ਨਃ। ਜਗ੍ਰਾਹ ਚ ਮਹਾਸ਼ਕ੍ਤਿਂ ਗਿਰੀਣਾਮਪਿ ਦਾਰਿਣੀਮ੍
ਉਹ ਮਾਸ ਖਾਣ ਵਾਲਾ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਦਾ ਮਨ ਬਣਾਕੇ, ਪਹਾੜਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਚੀਰ ਸਕਣ ਵਾਲੀ ਵੱਡੀ ਭਾਲਾ ਚੁੱਕ ਲਿਆ।
ਸਂਪ੍ਰਦੀਪ੍ਤਾਂ ਮਹੋਲ੍ਕਾਭਾਮਸ਼ਨਿਂ ਜ੍ਵਲਿਤਾਮਿਵ । ਤਮਾਗਚ੍ਛਨ੍ਮਹਾਬਾਹੁਰ੍ਜਿਘਾਂਸੁਸ੍ਤਨਯਂ ਤਵ
ਉਹ ਭਾਲਾ ਵੱਡੀ ਉਲਕਾ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀ, ਤੇ ਜਲਦੀ ਹੋਈ ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਤਪਦੀ ਸੀ। ਵੱਡੇ ਬਾਹਾਂ ਵਾਲਾ ਤੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਲਈ ਆਗੇ ਵਧਿਆ।
ਤਾਮੁਦ੍ਯਤਾਮਭਿਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਵਙ੍ਗਾਨਾਮਧਿਪਸ੍ਤ੍ਵਰਨ੍ । ਕੁਞ੍ਜਰਂ ਗਿਰਿਸਂਕਾਸ਼ਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯਚੋਦਯਤ੍
ਉਹ ਭਾਲਾ ਉੱਪਰ ਚੁੱਕੀ ਦੇਖ ਕੇ, ਵੰਗਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਜਲਦੀ ਕਰਕੇ, ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਵੱਡੇ ਹਾਥੀ ਨੂੰ ਰਾਕਸ਼ਸ ਵੱਲ ਦੌੜਾਇਆ।
ਸ ਨਾਗਪ੍ਰਵਰੇਣਾਜੌ ਬਲਿਨਾ ਸ਼ੀਘ੍ਰਗਾਮਿਨਾ । ਯਤੋ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਰਥਸ੍ਤਂ ਮਾਰ੍ਗਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯषੇਧਯਤ੍
ਜੰਗ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਤਾਕਤਵਰ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਹਾਥੀ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਦੁਰਯੋਧਨ ਦੇ ਰਥ ਦੇ ਰਾਹ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲਿਆ।
ਪਨ੍ਥਾਨਂ ਵਾਰਯਾਮਾਸ ਕੁਞ੍ਜਰੇਣ ਸੁਤਸ੍ਯ ਤੇ। ਮਾਰ੍ਗਮਾਵਾਰਿਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਰਾਜ੍ਞਾ ਵਙ੍ਗੇਨ ਧੀਮਤਾ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹਾਥੀ ਨਾਲ ਤੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਦਾ ਰਾਹ ਰੋਕ ਲਿਆ। ਰਾਹ ਰੁਕਿਆ ਦੇਖ ਕੇ, ਵੰਗਾਂ ਦੇ ਸਮਝਦਾਰ ਰਾਜਾ ਨੂੰ—
ਘਟੋਤ੍ਕਚੋ ਮਹਾਰਾਜ ਕ੍ਰੋਧਸਂਰਕ੍ਤਲੋਚਨਃ । ਉਦ੍ਯਤਾਂ ਤਾਂ ਮਹਾਸ਼ਕ੍ਤਿਕਂ ਤਸ੍ਮਿਂਸ਼੍ਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਵਾਰਣੇ
ਘਟੋਤਕਚ, ਵੱਡੇ ਰਾਜਾ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਅੱਖਾਂ ਲਾਲ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਵੱਡੀ ਭਾਲਾ ਹਾਥੀ ਵੱਲ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤੀ।
ਸ ਤਯਾऽਭਿਹਤੋ ਰਾਜਂਸ੍ਤੇਨ ਬਾਹੁਪ੍ਰਮੁਕ੍ਤਯਾ। ਸਂਜਾਤਰੁਧਿਰੋਤ੍ਪੀਡਃ ਪਪਾਤ ਚ ਮਮਾਰ ਚ
ਉਹ ਭਾਲਾ, ਜੋ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਬਾਹ ਨਾਲ ਸੁੱਟੀ, ਹਾਥੀ ਨੂੰ ਲੱਗੀ। ਹਾਥੀ ਲਹੂ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ, ਡਿੱਗ ਪਿਆ ਤੇ ਮਰ ਗਿਆ।
ਪਤਤ੍ਯਥ ਗਜੇ ਚਾਪਿ ਵਙ੍ਗਾਨਾਮੀਸ਼੍ਵਰੋ ਬਲੀ। ਜਵੇਨ ਸਮਭਿਦ੍ਰੁਤ੍ਯ ਜਗਾਮ ਧਰਣੀਤਲਮ੍
ਹਾਥੀ ਡਿੱਗਦੇ ਸਮੇਂ, ਵੰਗਾਂ ਦਾ ਤਾਕਤਵਰ ਰਾਜਾ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਉਤਰ ਆਇਆ।
ਦੁਰ੍ਯੋਧੋऽਪਿ ਸਂਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਪਤਿਤਂ ਵਰਵਾਰਣਮ੍ । ਪ੍ਰਭਗ੍ਨਂ ਚ ਬਲਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਜਗਾਮ ਪਰਮਾਂ ਵ੍ਯਥਾਮ੍
ਦੁਰਯੋਧਨ ਨੇ ਵੱਡਾ ਹਾਥੀ ਡਿੱਗਿਆ ਤੇ ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਟੁੱਟੀ ਹੋਈ ਦੇਖੀ, ਤਾਂ ਉਹ ਗਹਿਰੀ ਪੀੜ੍ਹ 'ਚ ਆ ਗਿਆ।
ਅਸ਼ਕ੍ਤਃ ਪ੍ਰਤਿਯੋਦ੍ਧੁਂ ਵੈ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਸ੍ਯ ਪਰਾਕ੍ਰਮਮ੍।' ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਧਰ੍ਮਂ ਪੁਰਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਆਤ੍ਮਨਸ਼੍ਚਾਤਿਮਾਨਿਤਾਮ੍। ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇऽਪਕ੍ਰਨਯੇ ਰਾਜਾ ਤਸ੍ਥੌ ਗਿਰਿਰਿਵਾਚਲਃ
ਉਸ ਦੀ ਵਿਰਤਾ ਦੇਖ ਕੇ, ਲੜਨ ਦੇ ਯੋਗ ਨਹੀਂ ਰਹਿ ਗਿਆ, ਪਰ ਯੋਧਿਆਂ ਦੇ ਧਰਮ ਤੇ ਆਪਣੀ ਇਜ਼ਤ ਨੂੰ ਸਮਝ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਪਿੱਛੇ ਹਟਣ ਦੇ ਮੌਕੇ 'ਤੇ ਵੀ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਟਿਕਿਆ ਰਿਹਾ।
ਰਾਧਾਨ ਚ ਸ਼ਿਤਂ ਬਾਣਂ ਕਾਲਾਗ੍ਨਿਸਮਤੇਜਸਮ੍। ਸੁਯੋਚ ਧਰਮਕ੍ਰੁਦ੍ਧਸ੍ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਘੋਰੇ ਨਿਸ਼ਾਚਰੇ
ਫਿਰ ਰਾਧਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ, ਵਿਨਾਸ਼ ਦੀ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਤੇਜ਼ ਤੀਰ, ਉਸ ਭਿਆਨਕ ਰਾਤ ਦੇ ਜੀਵ ਉੱਤੇ ਤਾਣ ਲਿਆ।
ਤਮਾਪਤਨ੍ਤਂ ਸਂਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਵਣਿਮਿਨ੍ਦ੍ਰਾਸ਼ਨਿਪ੍ਰਭਮ੍ । ਲਾਘਵਾਨ੍ਮੋਚਯਾਮਾਸ ਮਹਾਤ੍ਮਾ ਵੈ ਘਟੋਤ੍ਕਚਃ
ਇੰਦਰ ਦੀ ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਹਥਿਆਰ ਆਪਣੇ ਵੱਲ ਆਉਂਦਾ ਦੇਖ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਜੀਵ ਵਾਲਾ ਘਟੋਤਕਚਾ ਚਲਾਕੀ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਬਚਾ ਲਿਆ।
ਭੂਯਸ਼੍ਚ ਨਿਨਨਾਦੋषਂ ਕ੍ਰੋਧਸਂਰਕ੍ਤਲੋਚਨਃ । ਤ੍ਰਾਸਯਾਮਾਸ ਰੌਨ੍ਯਾਨਿ ਯੁਗਨ੍ਤੇ ਜਲਦੋ ਯਥਾ
ਉਸ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋਈਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਮੁੜ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਕੀਤੀ, ਤੇ ਵੈਰੀਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਅੰਤ ਦੇ ਬਦਲ ਵਾਂਗ ਡਰਾ ਦਿੱਤਾ।
ਤਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਨਿਨਿਦਂ ਘੋਰਂ ਤਸ੍ਵ ਭੀਮਸ੍ਯ ਰਕ੍ਸ਼ਸਃ। ਆਚਾਰ੍ਯਮੁਸਂਗਮ੍ਯ ਭੀष੍ਮਃ ਸ਼ਾਨ੍ਤਨਵੋऽਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਭੀਮ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਰਾਖਸ ਦੀ ਡਰਾਉਣੀ ਗੂੰਜ ਸੁਣ ਕੇ, ਸ਼ਾਂਤਨੁ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਭੀਸ਼ਮ ਅਚਾਰਯਾ ਕੋਲ ਗਿਆ ਤੇ ਆਖਿਆ।
ਯਥੈਵ ਨਿਨਨ੍ਦੋ ਘੋਰਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤੇ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਰਿਤਃ । ਹੈਡਿਮ੍ਬੋ ਯੁਧ੍ਯਤੇ ਨੂਨਂ ਰਾਜ੍ਞਾ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨੇਨ ਚ
ਜਿਵੇਂ ਇਹ ਡਰਾਉਣੀ ਗੂੰਜ ਸੁਣਾਈ ਦੇ ਰਹੀ ਹੈ, ਨਿਸਚਿਤ ਹੀ ਰਾਖਸ ਹਾਇਡਿੰਬਾ ਰਾਜੇ ਤੇ ਦੁਰਯੋਧਨ ਨਾਲ ਲੜ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਨੈष ਸ਼ਕ੍ਯੋ ਹਿ ਸਂਗ੍ਰਾਮੇ ਜੇਤੁਂ ਭੂਤੇਨ ਕੇਨਚਿਤ੍ । ਤਤ੍ਰ ਗਚ੍ਛਤ ਭਦ੍ਰਂ ਵੋ ਰਾਜਾਨਂ ਪਰਿਰਕ੍ਸ਼ਿਤੁਮ੍
ਉਹ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਕਿਸੇ ਵੀ ਜੀਵ ਵੱਲੋਂ ਜਿੱਤਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ; ਇਸ ਲਈ ਤੁਸੀਂ ਰਾਜੇ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਜਲਦੀ ਜਾਓ, ਤੁਹਾਡੀ ਭਲਾਈ ਹੋਵੇ।
ਅਭਿਦ੍ਰੁਤ੍ਯ ਮਹਾਬਾਹੁਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਨ ਪ੍ਰਪੀਡਿਤਮ੍। ਏਤਦ੍ਧਿ ਪਰਮਂ ਕृਤ੍ਯਂ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਨਃ ਪਰਂਤਪਾਃ
ਰਾਖਸ ਵੱਲੋਂ ਪੀੜਤ ਹੋਏ ਮਹਾਬਲੀ ਦੇ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਤਪਾਉਣ ਵਾਲੇ, ਇਹ ਸਾਡੇ ਸਭ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਫਰਜ ਹੈ।
ਪਿਤਾਮਹਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤ੍ਵਰਮਾਣਾ ਮਹਾਰਥਾਃ । ਉਤ੍ਤਮਂ ਜਵਮਾਸ੍ਥਾਯ ਪ੍ਰਯਯੁਰ੍ਯਤ੍ਰ ਕੌਰਵਃ
ਪਿਤਾਮਾ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਹਾਰਥੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਪੂਰੀ ਰਫਤਾਰ ਫੜ ਕੇ, ਜਿੱਥੇ ਕੌਰਵ ਸੀ, ਉਥੇ ਚਲੇ ਗਏ।
ਦ੍ਰੋਣਸ਼੍ਚ ਸੋਮਦਤ੍ਤਸ਼੍ਚ ਬਾਹ੍ਲੀਕੋऽਥ ਜਯਦ੍ਰਥਃ । ਕृਪੋ ਭਿਰਿਸ਼੍ਰਵਾਃ ਸ਼ਲ੍ਯ ਆਵਨ੍ਤ੍ਯਃ ਸ ਬृਹਦ੍ਬਲਃ
ਦ੍ਰੋਣ, ਸੋਮਦੱਤ, ਬਾਹਲਿਕ, ਜਯਦ੍ਰਥ, ਕ੍ਰਿਪਾ, ਭੂਰੀਸ਼ਰਵਾ, ਸ਼ਲਯ, ਅਵੰਤੀ ਦਾ ਰਾਜਾ ਤੇ ਬ੍ਰਿਹਦਬਲਾ—