ਤਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸੁਮਹਾਨਾਦਂ ਤਵ ਸੈਨ੍ਯਸ੍ਯ ਭਾਰਤ ।। ਊਰੁਸ੍ਤਮ੍ਭਃ ਸਮਭਵਦ੍ਵੇਪਥੁਃ ਸ੍ਵੇਦ ਏਵ ਚ
ਉਹ ਵੱਡਾ ਨਾਅਰਾ ਸੁਣ ਕੇ, ਹੇ ਭਾਰਤ, ਤੇਰੀ ਫੌਜ ਦੇ ਪੱਟੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਸਖਤ ਹੋ ਗਏ, ਕੰਬਣ ਲੱਗੇ ਤੇ ਪਸੀਨਾ ਆ ਗਿਆ।
ਸਰ੍ਵ ਏਵ ਮਹਾਰਾਜ ਤਾਵਕਾ ਦੀਨਚੇਤਸਃ ।। ਸਰ੍ਵਤਃ ਸਮਚੇष੍ਟਨ੍ਤ ਸਿਂਹਭੀਤਾ ਗਜਾ ਇਵ
ਹੇ ਮਹਾਰਾਜ, ਤੇਰੇ ਸਾਰੇ ਸਿਪਾਹੀ ਡਰ ਗਏ; ਹਰ ਪਾਸੇ ਉਹ ਸਿੰਘ ਤੋਂ ਡਰੇ ਹੋਏ ਹਾਥੀਆਂ ਵਾਂਗ ਕੰਬਦੇ ਤੇ ਭੱਜਦੇ ਫਿਰਦੇ ਸਨ।
ਨਰ੍ਦਿਤ੍ਵਾ ਸੁਮਹਾਨਾਦਂ ਨਿਰ੍ਘਾਤਮਿਵ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਃ ।। ਜ੍ਵਲਿਤਂ ਸ਼ੂਲਮੁਦ੍ਯਮ੍ਯ ਰੂਪਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਵਿਭੀषਣਮ੍
ਉਹ ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੇ ਬਿਜਲੀ ਵਰਗਾ ਨਾਅਰਾ ਮਾਰ ਕੇ, ਜਲਦੇ ਹੋਏ ਬਰਛਾ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਡਰਾਉਣਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਿਆ।
ਨਾਨਾਰੂਪਪ੍ਰਹਰਣੈਰ੍ਵृਤੋ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਪੁਙ੍ਗਵੈਃ ।। ਆਜਘਾਨ ਸੁਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧਃ ਕਾਲਾਨ੍ਤਕਯਮੋਪਭਃ
ਕਈ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਲੈਸ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਸਿਰਮੌਰਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰ ਕੇ, ਉਹ ਕਾਲ ਦੇ ਅੰਤ ਵਰਗਾ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਵੈਰੀਆਂ ਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰਦਾ ਗਿਆ।
ਤਮਾਪਤਨ੍ਤਂ ਸਂਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧਂ ਭੀਮਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍ ।। ਸ੍ਵਬਲਂ ਚ ਭਯਾਤ੍ਤਸ੍ਯ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ੋ ਵਿਮੁਖੀਕृਤਮ੍
ਉਸ ਨੂੰ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਭੀਮ ਵਰਗਾ ਡਰਾਉਣਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਤੇ ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਡਰ ਕਰਕੇ ਮੁੜਦੇ ਹੋਏ ਵੇਖ ਕੇ,
ਤਤੋ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨੋ ਰਾਜਾ ਘਟੋਤ੍ਕਚਮੁਪਾਦ੍ਰਵਤ੍ ।। ਪ੍ਰਗृਹ੍ਯ ਵਿਪੁਲਂ ਚਾਪਂ ਸਿਂਹਵਦ੍ਵਿਨਦਨ੍ਮੁਹੁਃ
ਫਿਰ ਰਾਜਾ ਦੁਰਯੋਧਨ ਘਟੋਤਕਚ ਵੱਲ ਦੌੜਿਆ, ਆਪਣਾ ਵੱਡਾ ਧਨੁਸ਼ ਫੜ ਕੇ, ਸਿੰਘ ਵਾਂਗ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਗੂੰਜਦਾ ਹੋਇਆ।
ਪृष੍ਠਤੋऽਨੁਯਯੌ ਚੈਨਂ ਸ੍ਰਵਦ੍ਭਿਃ ਪਰ੍ਵਤੋਪਮੈਃ ।। ਕੁਞ੍ਜਰੈਰ੍ਦਸ਼ਸਾਹਸ੍ਰੈਰ੍ਵਙ੍ਗਾਨਾਮਧਿਪਃ ਸ੍ਵਯਮ੍
ਵੰਗ ਦੇ ਰਾਜਾ ਖੁਦ ਪਿੱਛੋਂ ਆਇਆ, ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਹਾਥੀਆਂ ਨਾਲ, ਜੋ ਪਹਾੜਾਂ ਵਾਂਗੂ ਵੱਡੇ ਤੇ ਮਸਤਕ ਤੋਂ ਰਸ ਵਹਾ ਰਹੇ ਸਨ।
ਪੁਤ੍ਰਂ ਤਵ ਮਹਾਰਾਜ ਚੁਕੋਪ ਸ ਨਿਸ਼ਾਚਰਃ । ਤਤਃ ਪ੍ਰਵਵृਤੇ ਯੁਦ੍ਧਂ ਤੁਮੁਲਂ ਰੋਮਹਰ੍षਣਮ੍
ਮਹਾਰਾਜ, ਉਹ ਰਾਤ ਨੂੰ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲਾ ਰਾਕਸ਼ਸ ਤੇਰੇ ਪੁੱਤ 'ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਹੋ ਗਿਆ; ਫਿਰ ਇੱਕ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਰੋਮਾਂ ਖੜੇ ਕਰ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਲੜਾਈ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਗਈ।
ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਨਾਂ ਚ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਬਲਸ੍ਯ ਚ। ਗਜਾਨੀਕਂ ਚ ਸਂਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਮੇਘਬृਨ੍ਦਮਿਵੋਦਿਤਮ੍
ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਰਾਕਸ਼ਸ ਤੇ ਦੁਰਯੋਧਨ ਦੀ ਫੌਜ, ਹਾਥੀਆਂ ਦੀ ਟੋਲੀ ਨੂੰ ਬੱਦਲਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਵਾਂਗ ਆਉਂਦੇ ਦੇਖ ਕੇ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਉਤਰ ਆਏ।
ਅਭ੍ਯਧਾਵਨ੍ਤ ਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਃ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਪਾਣਯਃ । ਨਦਨ੍ਤੋ ਵਿਵਿਧਾਨ੍ਨਾਦਾਨ੍ਮੇਘਾ ਇਵ ਸਵਿਦ੍ਯੁਤਃ
ਰਾਕਸ਼ਸ ਗੁੱਸੇ ਹੋ ਕੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਬਿਜਲੀ ਵਾਲੇ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗੂ ਗੱਜਦੇ ਹੋਏ ਹਮਲਾ ਕਰਦੇ ਆਏ।
ਸ਼ਰਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯृष੍ਟਿਨਾਰਾਚੈਰ੍ਨਿਘ੍ਨਨ੍ਤੋ ਗਜਯੋਧਿਨਃ । ਭਿਣ੍ਡਿਪਾਲੈਸ੍ਤਥਾ ਸ਼ੂਲੈਰ੍ਮੁਦ੍ਗਰੈਃ ਸਪਰਸ਼੍ਵਥੈਃ
ਉਹ ਤੀਰ, ਭਾਲੇ, ਸੂਈਆਂ, ਲੋਹੇ ਦੇ ਬਾਣ, ਗਦਾ, ਸ਼ੂਲ, ਮੁਗਦਰ ਤੇ ਕੁਲ੍ਹਾੜੀਆਂ ਨਾਲ ਹਾਥੀ ਸਵਾਰਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਦੇ ਸਨ।
ਪਰ੍ਵਤਾਗ੍ਰੈਸ਼੍ਚ ਵृਕ੍ਸ਼ੈਸ਼੍ਚ ਨਿਜਘ੍ਨੁਸ੍ਤੇ ਮਹਾਗਜਾਨ੍ । ਭਿਨ੍ਨਕੁਮ੍ਭਾਨ੍ਵਿਰੁਧਿਰਾਨ੍ਭਿਨ੍ਨਗਾਤ੍ਰਾਂਸ਼੍ਚ ਵਾਰਣਾਨ੍
ਪਹਾੜਾਂ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਤੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਨਾਲ, ਉਹ ਵੱਡੇ ਹਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਦੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਸਤਕ ਚਿਰਦੇ, ਸਰੀਰਾਂ ਨੂੰ ਜ਼ਖ਼ਮੀ ਕਰਦੇ ਤੇ ਲਹੂ ਨਾਲ ਭਰ ਦਿੰਦੇ ਸਨ।
ਅਪਸ਼੍ਯਾਮ ਮਹਾਰਾਜ ਵਧ੍ਯਮਾਨਾਨ੍ਨਿਸ਼ਾਚਰੈਃ । ਤੇषੁ ਪ੍ਰਕ੍ਸ਼ੀਯਮਾਣੇषੁ ਭਗ੍ਨੇषੁ ਗਜਯੋਧਿषੁ
ਮਹਾਰਾਜ, ਅਸੀਂ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਰਾਕਸ਼ਸ ਹਾਥੀ ਸਵਾਰਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਰਹੇ ਸਨ; ਜਦ ਉਹ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਰਹੇ ਤੇ ਭੱਜ ਰਹੇ ਸਨ।
ਦੁਰ੍ਯੋਧਨੋ ਮਹਾਰਾਜ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਨ੍ਸਮੁਪਾਦ੍ਰਵਤ੍। ਅਮਰ੍षਵਸ਼ਮਾਪਨ੍ਨਸ੍ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਜੀਵਿਤਾਤ੍ਮਨਃ
ਮਹਾਰਾਜ, ਦੁਰਯੋਧਨ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਦੀ ਪਰਵਾਹ ਛੱਡ ਕੇ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਵੱਲ ਦੌੜ ਪਿਆ।
ਮੁਮੋਚ ਨਿਸ਼ਿਤਾਨ੍ਬਾਣਾਨ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇषੁ ਪਰਂਤਪ । ਜਘਾਨ ਚ ਮਹੇष੍ਵਾਸਃ ਪ੍ਰਧਾਨਾਂਸ੍ਤਤ੍ਰ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਨ੍
ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨੂੰ ਤਪਾਉਣ ਵਾਲਾ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ 'ਤੇ ਤੇਜ਼ ਤੀਰ ਛੱਡੇ, ਤੇ ਵੱਡਾ ਧਨੁਧਾਰੀ ਉਥੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ।
ਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਭਰਤਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਪੁਤ੍ਰੋ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਸ੍ਤਵ । ਵੇਗਵਨ੍ਤਂ ਮਹਾਰੌਦ੍ਰਂ ਵਿਦ੍ਯੁਜ੍ਜਿਹ੍ਵਂ ਪ੍ਰਮਾਥਿਨਮ੍
ਭਾਰਤਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਤੇਰਾ ਪੁੱਤ ਦੁਰਯੋਧਨ ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਹੋ ਕੇ, ਤੇਜ਼ ਤੇ ਡਰਾਉਣੇ, ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਜੀਭ ਵਾਲੇ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਾਲੇ 'ਤੇ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ।
ਸ਼ਰੈਸ਼੍ਚਤੁਰ੍ਭਿਸ਼੍ਚਤੁਰੋ ਨਿਜਘਾਨ ਮਹਾਬਲਃ । ਤਤਃ ਪੁਨਰਮੇਯਾਤ੍ਮਾ ਸ਼ਰਵਰ੍षਂ ਦੁਰਾਸਦਮ੍
ਉਸ ਵੱਡੇ ਬਲ ਵਾਲੇ ਨੇ ਚਾਰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਚਾਰ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ; ਫਿਰ, ਅਣਗਣੇ ਮਨ ਵਾਲਾ, ਉਹ ਅਸਹਿ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਛੱਡੀ।
ਮੁਮੋਚ ਭਰਤਸ਼੍ਰੇष੍ਠੋ ਨਿਸ਼ਾਚਰਬਲਂ ਪ੍ਰਤਿ। ਤਤ੍ਤੁ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮਹਤ੍ਕਰ੍ਮ ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਤਵ ਮਾਰਿष
ਭਾਰਤਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਉਸ ਨੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੀ ਫੌਜ 'ਤੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਛੱਡੀ; ਤੇਰੇ ਪੁੱਤ ਦਾ ਵੱਡਾ ਕਾਰਜ ਦੇਖ ਕੇ, ਮਾਰਿਸ਼ਾ,
ਕ੍ਰੋਧੇਨਾਭਿਪ੍ਰਜਜ੍ਵਾਲ ਭੈਮਸੇਨਿਰ੍ਮਹਾਬਲਃ । ਸ ਵਿष੍ਫਾਰ੍ਯ ਮਹਚ੍ਚਾਪਮਿਨ੍ਦ੍ਰਾਸ਼ਨਿਸਮਪ੍ਰਭਮ੍
ਭੀਮਸੇਨ, ਜੋ ਜੰਗ ਵਿਚ ਵੱਡਾ ਬਲ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਤਪ ਗਿਆ; ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਵੱਡਾ ਧਨੁਸ਼, ਜੋ ਇੰਦਰ ਦੀ ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਤਾਣਿਆ।
ਅਭਿਦੁਦ੍ਰਾਵ ਵੇਗੇਨ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਮਰਿਨ੍ਦਮਮ੍ । ਤਮਾਪਤਨ੍ਤਮੁਦ੍ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਕਾਲਸृष੍ਟਮਿਵਾਨ੍ਤਕਮ੍
ਉਹ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਦੁਰਯੋਧਨ, ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਵੱਲ ਦੌੜਿਆ; ਉਸ ਨੂੰ ਆਉਂਦੇ ਦੇਖ ਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਸਮੇਂ ਨੇ ਮੌਤ ਬਣਾਈ ਹੋਵੇ।
ਨ ਵਿਵ੍ਯਥੇ ਮਹਾਰਾਜ ਪੁਤ੍ਰੋ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਸ੍ਤਵ। ਅਥੈਨਮਬ੍ਰਵੀਤ੍ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਃ ਕ੍ਰੂਰਃ ਸਂਰਕ੍ਤਲੋਚਨਃ
ਮਹਾਰਾਜ, ਤੇਰਾ ਪੁੱਤ ਦੁਰਯੋਧਨ ਡਰਿਆ ਨਹੀਂ; ਫਿਰ, ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ, ਲਾਲ ਹੋਈਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਕਠੋਰ ਬੋਲ ਕਹੇ।
ਅਦ੍ਯਾਨृਣ੍ਯਂ ਗਮਿष੍ਯਾਮਿ ਪਿਤॄਣਾਂ ਮਾਤੁਰੇਵ ਚ। ਯੇ ਤ੍ਵਯਾ ਸੁਨृਸ਼ਂਸੇਨ ਦੀਰ੍ਘਕਾਲਂ ਪ੍ਰਵਾਸਿਤਾਃ
ਅੱਜ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪਿਤਰਾਂ ਤੇ ਮਾਂ ਦਾ ਕਰਜ਼ਾ ਉਤਾਰਾਂਗਾ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਨਿਰਦਯਤਾ ਨਾਲ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਲਈ ਵਧੇਰੇ ਦੁਖ ਦਿੱਤਾ।
ਯਚ੍ਚ ਤੇ ਪਾਣ੍ਡਵਾ ਰਾਜਂਸ਼੍ਛਲਦ੍ਯੂਤੇ ਪਰਾਜਿਤਾਃ । ਯਚ੍ਚੈਵ ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਕृष੍ਣਾ ਏਵਵਸ੍ਤ੍ਰਾ ਰਜਸ੍ਵਲਾ
ਤੇ ਜਦ, ਰਾਜਾ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ ਤੂੰ ਚਲਾਕੀ ਵਾਲੇ ਜੂਏ 'ਚ ਹਰਾ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਜਦ ਦ੍ਰੌਪਦੀ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਇੱਕ ਹੀ ਵਸਤ੍ਰ ਵਿਚ ਤੇ ਮਾਸਿਕ ਧਰਮ 'ਚ, ਸਭਾ ਵਿਚ ਲਿਆਈ ਗਈ,
ਸਭਾਮਾਨੀਯ ਦੁਰ੍ਬੁਦ੍ਧੇ ਬਹੁਧਾ ਕ੍ਲੇਸ਼ਿਤਾ ਤ੍ਵਯਾ। ਤਵ ਚ ਪ੍ਰਿਯਕਾਮੇਨ ਆਸ਼੍ਰਮਸ੍ਥਾ ਦੁਰਾਤ੍ਮਨਾ
ਦੁਰਬੁੱਧੀਏ, ਤੂੰ ਉਸ ਨੂੰ ਸਭਾ ਵਿਚ ਲਿਆ ਕੇ ਬਹੁਤ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਤੰਗ ਕੀਤਾ; ਤੇ ਤੇਰੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ, ਆਸ਼ਰਮ ਵਿਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ, ਦੁਰਾਤਮਾ, ਤੂੰ ਦੁਖ ਦਿੱਤਾ।
ਸੈਨ੍ਧਵੇਨ ਪਰਾਮृष੍ਟਾ ਪਰਿਭੂਯ ਪਿਤॄਨ੍ਮਮ । ਏਤੇषਾਮਪਮਾਨਾਨਾਮਨ੍ਯੇषਾਂ ਚ ਕੁਲਾਧਮ
ਸਿੰਧੂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਮੇਰੇ ਪੂਰਵਜਾਂ ਦੀ ਬੇਇਜ਼ਤੀ ਕਰਕੇ, ਇਸ ਘਰ ਦੀ ਨਿਕੰਮੀ ਹਸਤੀਆਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਹੋਰ ਘਰਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਬਦਨਾਮ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ।
ਅਨ੍ਤਮਦ੍ਯ ਗਮਿष੍ਯਾਮਿ ਯਦਿ ਨੋਤ੍ਸृਜਸੇ ਰਣਮ੍। ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤੁ ਹੈਡਿਮ੍ਬੋ ਮਹਦ੍ਵਿष੍ਫਾਰ੍ਯ ਕਾਰ੍ਮੁਕਮ੍
ਅੱਜ ਮੈਂ ਉਸ ਦਾ ਅੰਤ ਕਰ ਦਿਆਂਗਾ, ਜੇ ਤੂੰ ਜੰਗ ਛੱਡ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ। ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ ਹਿਡਿੰਬਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਆਪਣਾ ਵੱਡਾ ਧਨੁਸ਼ ਗੂੰਜਦਾ ਹੋਇਆ ਤਾਣ ਲਿਆ।
ਸਂਦਸ਼੍ਯ ਦਸ਼ਨੈਰੋष੍ਠਂ ਸृਕਿਣੀ ਪਰਿਸਂਲਿਹਨ੍। ਸ਼ਰਵਰ੍षੇਣ ਮਹਤਾ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਮਵਾਕਿਰਤ੍। ਪਰ੍ਵਤਂ ਵਾਰਿਧਾਰਾਭਿਃ ਪ੍ਰਾਵृषੀਵ ਬਲਾਹਕਃ
ਉਸ ਨੇ ਦੰਦਾਂ ਨਾਲ ਹੋਠਾਂ ਨੂੰ ਕੱਟ ਕੇ, ਮੂੰਹ ਦੇ ਕੋਨੇ ਚੱਟਦੇ ਹੋਏ, ਦੁਰਯੋਧਨ ਉੱਤੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਭਾਰੀ ਬਰਸਾਤ ਕਰ ਦਿੱਤੀ, ਜਿਵੇਂ ਸਾਵਣ ਵਿੱਚ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਬੱਦਲ ਮੀਂਹ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ।
ਤਤਸ੍ਤਦ੍ਬਾਣਵਰ੍षਂ ਤੁ ਦੁਃਸਹਂ ਦਾਨਵੈਰਪਿ। ਦਧਾਰ ਯੁਧਿ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਯਥਾ ਵਰ੍षਂ ਮਹਾਦ੍ਵਿਪਃ
ਉਹ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਰਸਾਤ, ਜੋ ਦਾਨਵਾਂ ਲਈ ਵੀ ਸਹਿਣਯੋਗ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਵੱਡੇ ਹਾਥੀ ਵਾਂਗ ਸਹਿ ਲਈ।
ਤਤਃ ਕ੍ਰੋਧਸਮਾਵਿष੍ਟੋ ਨਿਃਸ਼੍ਵਸਨ੍ਨਿਵ ਪਨ੍ਨਗਃ । ਸਂਸ਼ਯਂ ਪਰਮਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਃ ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਤੇ ਭਰਤਰ੍षਭ
ਫਿਰ ਤੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ, ਸੱਪ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼ ਸਾਹ ਲੈਂਦੇ ਹੋਏ, ਅਤਿ ਭਿਆਨਕ ਹਾਲਤ 'ਚ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ।
ਮੁਮੋਚ ਨਿਸ਼ਿਤਾਂਸ੍ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਾਨ੍ਨਾਰਾਚਾਨ੍ਪਞ੍ਚਵਿਂਸ਼ਤਿਮ੍। ਤੇऽਪਤਨ੍ਸਹਸਾ ਰਾਜਂਸ੍ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਪੁਙ੍ਗਵੇ
ਉਸ ਨੇ ਪਚੀਸ ਤੇਜ਼ ਤੇ ਨੁਕਲੇ ਲੋਹੇ ਦੇ ਤੀਰ ਛੱਡੇ, ਜੋ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਸਰਵਣੀ ਉੱਤੇ ਜਾ ਕੇ ਤੁਰੰਤ ਪਏ।