ਤਥੈਵ ਭੀਮਸੇਨਸ੍ਯ ਪਾਰ੍षਤਸ੍ਯ ਚ ਭਾਰਤ। ਰੌਦ੍ਰਮਾਸੀਦ੍ਰਣੇ ਯੁਦ੍ਧਂ ਸਾਤ੍ਯਕਸ੍ਯ ਚ ਧਨ੍ਵਿਨਃ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਭੀਮਸੇਨ, ਪਾਰਸ਼ਤ ਦਾ ਪੁੱਤ, ਅਤੇ ਸਾਤ੍ਯਕੀ ਦੀ ਲੜਾਈ ਵੀ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਤਿੱਖੀ ਸੀ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦ੍ਰੋਣਸ੍ਯ ਵਿਕ੍ਰਾਨ੍ਤਂ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨ੍ਭਯਮਾਵਿਸ਼ਤ੍ । ਏਕ ਏਵ ਰਣੇ ਸ਼ਕ੍ਤੋ ਨਿਹਨ੍ਤੁਂ ਸਰ੍ਵਸੈਨਿਕਾਨ੍
ਡ੍ਰੋਣ ਦੀ ਵਿਰਤਾ ਦੇਖ ਕੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਡਰ ਪੈ ਗਿਆ; ਉਹ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਇਕੱਲਾ ਹੀ ਸਾਰੇ ਸਿਪਾਹੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਸਕਦਾ ਸੀ।
ਕਿਂ ਪੁਨਃ ਪृਥਿਵੀਸ਼ੂਰੈਰ੍ਯੋਧਵ੍ਰਾਤੈਃ ਸਮਾਵृਤਃ। ਇਤ੍ਯਬ੍ਰੁਵਨ੍ਮਹਾਰਾਜ ਰਣੇ ਦ੍ਰੋਣੇਨ ਪੀਡਿਤਾਃ
ਫਿਰ ਜੇ ਉਹ ਧਰਤੀ ਦੇ ਵਿਰਲੇ ਰਾਜਿਆਂ ਤੇ ਲੜਾਕੂਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰ ਜਾਵੇ ਤਾਂ ਕੀ ਹੋਵੇ?—ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਡ੍ਰੋਣ ਤੋਂ ਪੀੜਤ ਲੋਕਾਂ ਨੇ, ਹੇ ਮਹਾਰਾਜ, ਇਹ ਗੱਲ ਕਹੀ।
ਵਰ੍ਤਮਾਨੇ ਤਥਾ ਰੌਦ੍ਰੇ ਸਂਗ੍ਰਾਮੇ ਭਰਤਰ੍षਭ । ਉਭਯੋਃ ਸੇਨਯੋਃ ਸ਼ੂਰਾ ਨਾਮृष੍ਯਨ੍ਤ ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍
ਜਦੋਂ ਉਹ ਡਰਾਉਣੀ ਲੜਾਈ ਚੱਲ ਰਹੀ ਸੀ, ਹੇ ਭਾਰਤਾਂ ਦੇ ਸਿਰਮੌਰ, ਦੋਹਾਂ ਫੌਜਾਂ ਦੇ ਸੂਰਮੇ ਇਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਬਿਲਕੁਲ ਬਰਦਾਸ਼ਤ ਨਹੀਂ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ।
ਆਵਿष੍ਟਾ ਇਵ ਯੁਧ੍ਯਨ੍ਤੇ ਰਕ੍ਸ਼ੋਭੂਤੈਰ੍ਮਹਾਬਲੈਃ । ਤਾਵਕਾਃ ਪਾਣ੍ਡਵੇਯਾਸ਼੍ਚ ਸਂਰਬ੍ਧਾਸ੍ਤਾਤ ਧਨ੍ਵਿਨਃ
ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਵੱਡੇ ਭੂਤਾਂ ਵਲੋਂ ਆਉਣ ਵਾਲੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਕੇ ਲੜ ਰਹੇ ਹੋਣ, ਤੇਰੇ ਸਿਪਾਹੀ ਤੇ ਪਾਂਡਵਾਂ, ਹੇ ਪਿਤਾ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ ਤੀਰ ਚਲਾਉਂਦੇ ਸਨ।
ਨ ਸ੍ਮ ਪਸ਼੍ਯਾਮਹੇ ਕਂਚਿਤ੍ਪ੍ਰਾਣਾਨ੍ਯਃ ਪਰਿਰਕ੍ਸ਼ਤਿ। ਦੈਵਾਸੁਰਾਭੇ ਸਮਰੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਯੋਧਾ ਨਰਾਧਿਪ
ਅਸੀਂ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖਿਆ ਜੋ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਬਚਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰੇ; ਉਹ ਜੰਗ, ਜਿਵੇਂ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਦੈਤਾਂ ਦੀ ਲੜਾਈ, ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਸਿਪਾਹੀ ਲੜ ਰਹੇ ਸਨ, ਹੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ।
ਇਰਾਵਨ੍ਤਂ ਤੁ ਨਿਹਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪਾਰ੍ਥਾ ਮਹਾਰਥਾਃ । ਸਂਗ੍ਰਾਮੇ ਕਿਮਕੁਰ੍ਵਨ੍ਤ ਤਨ੍ਮਮਾਚਕ੍ਸ਼੍ਵ ਸਞ੍ਜਯ
ਪਰ ਜਦੋਂ ਇਰਾਵਨ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਪ੍ਰਿਥਾ ਦੇ ਮਹਾਨ ਰਥੀ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਕੀ ਕੀਤਾ? ਇਹ ਮੈਨੂੰ ਦੱਸ, ਸੰਜਯ।
ਇਰਾਵਨ੍ਤਂ ਤੁ ਨਿਹਤਂ ਸਂਗ੍ਰਾਮੇ ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਃ। ਵ੍ਯਨਦਤ੍ਸੁਮਹਾਨਾਦਂ ਭੈਮਸੇਨਿਰ੍ਘਟੋਤ੍ਕਚਃ
ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਇਰਾਵਨ ਨੂੰ ਮਰਿਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਰਾਕਸ਼ਸ ਘਟੋਤਕਚ, ਭੀਮਸੇਨ ਦਾ ਪੁੱਤ, ਨੇ ਵੱਡਾ ਗੂੰਜਦਾ ਹੋਇਆ ਨਾਅਰਾ ਮਾਰਿਆ।
ਨਦਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਸ਼ਬ੍ਦੇਨ ਪृਥਿਵੀ ਸਾਗਰਾਮ੍ਬਰਾ । ਸਪਰ੍ਵਤਵਨਾ ਰਾਜਂਸ਼੍ਚਚਾਲ ਸੁਭृਸ਼ਂ ਤਦਾ
ਉਸ ਦੀ ਗੂੰਜ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਧਰਤੀ, ਸਮੁੰਦਰ, ਅਸਮਾਨ, ਪਹਾੜ ਤੇ ਜੰਗਲ—all ਕੁਝ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਬਹੁਤ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਕੰਬ ਗਿਆ।
ਅਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ਂ ਦਿਸ਼ਸ਼੍ਚੈਵ ਸਰ੍ਵਾਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਦਿਸ਼ਸ੍ਤਥਾ । `ਚੇਲੁਸ਼੍ਚ ਸਹਸਾ ਤਤ੍ਰ ਤੇਨ ਨਾਦੇਨ ਨਾਦਿਤਾਃ
ਉਸ ਨਾਅਰੇ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ, ਅਕਾਸ਼, ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਅਤੇ ਸਾਰੀਆਂ ਪਾਸਿਆਂ ਨੇ ਇਕੱਠੇ ਕੰਬ ਕੇ ਗੂੰਜ ਉਠੀ।
ਤਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸੁਮਹਾਨਾਦਂ ਤਵ ਸੈਨ੍ਯਸ੍ਯ ਭਾਰਤ ।। ਊਰੁਸ੍ਤਮ੍ਭਃ ਸਮਭਵਦ੍ਵੇਪਥੁਃ ਸ੍ਵੇਦ ਏਵ ਚ
ਉਹ ਵੱਡਾ ਨਾਅਰਾ ਸੁਣ ਕੇ, ਹੇ ਭਾਰਤ, ਤੇਰੀ ਫੌਜ ਦੇ ਪੱਟੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਸਖਤ ਹੋ ਗਏ, ਕੰਬਣ ਲੱਗੇ ਤੇ ਪਸੀਨਾ ਆ ਗਿਆ।
ਸਰ੍ਵ ਏਵ ਮਹਾਰਾਜ ਤਾਵਕਾ ਦੀਨਚੇਤਸਃ ।। ਸਰ੍ਵਤਃ ਸਮਚੇष੍ਟਨ੍ਤ ਸਿਂਹਭੀਤਾ ਗਜਾ ਇਵ
ਹੇ ਮਹਾਰਾਜ, ਤੇਰੇ ਸਾਰੇ ਸਿਪਾਹੀ ਡਰ ਗਏ; ਹਰ ਪਾਸੇ ਉਹ ਸਿੰਘ ਤੋਂ ਡਰੇ ਹੋਏ ਹਾਥੀਆਂ ਵਾਂਗ ਕੰਬਦੇ ਤੇ ਭੱਜਦੇ ਫਿਰਦੇ ਸਨ।
ਨਰ੍ਦਿਤ੍ਵਾ ਸੁਮਹਾਨਾਦਂ ਨਿਰ੍ਘਾਤਮਿਵ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਃ ।। ਜ੍ਵਲਿਤਂ ਸ਼ੂਲਮੁਦ੍ਯਮ੍ਯ ਰੂਪਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਵਿਭੀषਣਮ੍
ਉਹ ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੇ ਬਿਜਲੀ ਵਰਗਾ ਨਾਅਰਾ ਮਾਰ ਕੇ, ਜਲਦੇ ਹੋਏ ਬਰਛਾ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਡਰਾਉਣਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਿਆ।
ਨਾਨਾਰੂਪਪ੍ਰਹਰਣੈਰ੍ਵृਤੋ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਪੁਙ੍ਗਵੈਃ ।। ਆਜਘਾਨ ਸੁਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧਃ ਕਾਲਾਨ੍ਤਕਯਮੋਪਭਃ
ਕਈ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਲੈਸ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਸਿਰਮੌਰਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰ ਕੇ, ਉਹ ਕਾਲ ਦੇ ਅੰਤ ਵਰਗਾ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਵੈਰੀਆਂ ਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰਦਾ ਗਿਆ।
ਤਮਾਪਤਨ੍ਤਂ ਸਂਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧਂ ਭੀਮਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍ ।। ਸ੍ਵਬਲਂ ਚ ਭਯਾਤ੍ਤਸ੍ਯ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ੋ ਵਿਮੁਖੀਕृਤਮ੍
ਉਸ ਨੂੰ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਭੀਮ ਵਰਗਾ ਡਰਾਉਣਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਤੇ ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਡਰ ਕਰਕੇ ਮੁੜਦੇ ਹੋਏ ਵੇਖ ਕੇ,
ਤਤੋ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨੋ ਰਾਜਾ ਘਟੋਤ੍ਕਚਮੁਪਾਦ੍ਰਵਤ੍ ।। ਪ੍ਰਗृਹ੍ਯ ਵਿਪੁਲਂ ਚਾਪਂ ਸਿਂਹਵਦ੍ਵਿਨਦਨ੍ਮੁਹੁਃ
ਫਿਰ ਰਾਜਾ ਦੁਰਯੋਧਨ ਘਟੋਤਕਚ ਵੱਲ ਦੌੜਿਆ, ਆਪਣਾ ਵੱਡਾ ਧਨੁਸ਼ ਫੜ ਕੇ, ਸਿੰਘ ਵਾਂਗ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਗੂੰਜਦਾ ਹੋਇਆ।
ਪृष੍ਠਤੋऽਨੁਯਯੌ ਚੈਨਂ ਸ੍ਰਵਦ੍ਭਿਃ ਪਰ੍ਵਤੋਪਮੈਃ ।। ਕੁਞ੍ਜਰੈਰ੍ਦਸ਼ਸਾਹਸ੍ਰੈਰ੍ਵਙ੍ਗਾਨਾਮਧਿਪਃ ਸ੍ਵਯਮ੍
ਵੰਗ ਦੇ ਰਾਜਾ ਖੁਦ ਪਿੱਛੋਂ ਆਇਆ, ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਹਾਥੀਆਂ ਨਾਲ, ਜੋ ਪਹਾੜਾਂ ਵਾਂਗੂ ਵੱਡੇ ਤੇ ਮਸਤਕ ਤੋਂ ਰਸ ਵਹਾ ਰਹੇ ਸਨ।
ਪੁਤ੍ਰਂ ਤਵ ਮਹਾਰਾਜ ਚੁਕੋਪ ਸ ਨਿਸ਼ਾਚਰਃ । ਤਤਃ ਪ੍ਰਵਵृਤੇ ਯੁਦ੍ਧਂ ਤੁਮੁਲਂ ਰੋਮਹਰ੍षਣਮ੍
ਮਹਾਰਾਜ, ਉਹ ਰਾਤ ਨੂੰ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲਾ ਰਾਕਸ਼ਸ ਤੇਰੇ ਪੁੱਤ 'ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਹੋ ਗਿਆ; ਫਿਰ ਇੱਕ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਰੋਮਾਂ ਖੜੇ ਕਰ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਲੜਾਈ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਗਈ।
ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਨਾਂ ਚ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਬਲਸ੍ਯ ਚ। ਗਜਾਨੀਕਂ ਚ ਸਂਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਮੇਘਬृਨ੍ਦਮਿਵੋਦਿਤਮ੍
ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਰਾਕਸ਼ਸ ਤੇ ਦੁਰਯੋਧਨ ਦੀ ਫੌਜ, ਹਾਥੀਆਂ ਦੀ ਟੋਲੀ ਨੂੰ ਬੱਦਲਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਵਾਂਗ ਆਉਂਦੇ ਦੇਖ ਕੇ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਉਤਰ ਆਏ।
ਅਭ੍ਯਧਾਵਨ੍ਤ ਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਃ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਪਾਣਯਃ । ਨਦਨ੍ਤੋ ਵਿਵਿਧਾਨ੍ਨਾਦਾਨ੍ਮੇਘਾ ਇਵ ਸਵਿਦ੍ਯੁਤਃ
ਰਾਕਸ਼ਸ ਗੁੱਸੇ ਹੋ ਕੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਬਿਜਲੀ ਵਾਲੇ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗੂ ਗੱਜਦੇ ਹੋਏ ਹਮਲਾ ਕਰਦੇ ਆਏ।
ਸ਼ਰਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯृष੍ਟਿਨਾਰਾਚੈਰ੍ਨਿਘ੍ਨਨ੍ਤੋ ਗਜਯੋਧਿਨਃ । ਭਿਣ੍ਡਿਪਾਲੈਸ੍ਤਥਾ ਸ਼ੂਲੈਰ੍ਮੁਦ੍ਗਰੈਃ ਸਪਰਸ਼੍ਵਥੈਃ
ਉਹ ਤੀਰ, ਭਾਲੇ, ਸੂਈਆਂ, ਲੋਹੇ ਦੇ ਬਾਣ, ਗਦਾ, ਸ਼ੂਲ, ਮੁਗਦਰ ਤੇ ਕੁਲ੍ਹਾੜੀਆਂ ਨਾਲ ਹਾਥੀ ਸਵਾਰਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਦੇ ਸਨ।
ਪਰ੍ਵਤਾਗ੍ਰੈਸ਼੍ਚ ਵृਕ੍ਸ਼ੈਸ਼੍ਚ ਨਿਜਘ੍ਨੁਸ੍ਤੇ ਮਹਾਗਜਾਨ੍ । ਭਿਨ੍ਨਕੁਮ੍ਭਾਨ੍ਵਿਰੁਧਿਰਾਨ੍ਭਿਨ੍ਨਗਾਤ੍ਰਾਂਸ਼੍ਚ ਵਾਰਣਾਨ੍
ਪਹਾੜਾਂ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਤੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਨਾਲ, ਉਹ ਵੱਡੇ ਹਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਦੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਸਤਕ ਚਿਰਦੇ, ਸਰੀਰਾਂ ਨੂੰ ਜ਼ਖ਼ਮੀ ਕਰਦੇ ਤੇ ਲਹੂ ਨਾਲ ਭਰ ਦਿੰਦੇ ਸਨ।
ਅਪਸ਼੍ਯਾਮ ਮਹਾਰਾਜ ਵਧ੍ਯਮਾਨਾਨ੍ਨਿਸ਼ਾਚਰੈਃ । ਤੇषੁ ਪ੍ਰਕ੍ਸ਼ੀਯਮਾਣੇषੁ ਭਗ੍ਨੇषੁ ਗਜਯੋਧਿषੁ
ਮਹਾਰਾਜ, ਅਸੀਂ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਰਾਕਸ਼ਸ ਹਾਥੀ ਸਵਾਰਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਰਹੇ ਸਨ; ਜਦ ਉਹ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਰਹੇ ਤੇ ਭੱਜ ਰਹੇ ਸਨ।
ਦੁਰ੍ਯੋਧਨੋ ਮਹਾਰਾਜ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਨ੍ਸਮੁਪਾਦ੍ਰਵਤ੍। ਅਮਰ੍षਵਸ਼ਮਾਪਨ੍ਨਸ੍ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਜੀਵਿਤਾਤ੍ਮਨਃ
ਮਹਾਰਾਜ, ਦੁਰਯੋਧਨ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਦੀ ਪਰਵਾਹ ਛੱਡ ਕੇ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਵੱਲ ਦੌੜ ਪਿਆ।
ਮੁਮੋਚ ਨਿਸ਼ਿਤਾਨ੍ਬਾਣਾਨ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇषੁ ਪਰਂਤਪ । ਜਘਾਨ ਚ ਮਹੇष੍ਵਾਸਃ ਪ੍ਰਧਾਨਾਂਸ੍ਤਤ੍ਰ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਨ੍
ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨੂੰ ਤਪਾਉਣ ਵਾਲਾ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ 'ਤੇ ਤੇਜ਼ ਤੀਰ ਛੱਡੇ, ਤੇ ਵੱਡਾ ਧਨੁਧਾਰੀ ਉਥੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ।
ਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਭਰਤਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਪੁਤ੍ਰੋ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਸ੍ਤਵ । ਵੇਗਵਨ੍ਤਂ ਮਹਾਰੌਦ੍ਰਂ ਵਿਦ੍ਯੁਜ੍ਜਿਹ੍ਵਂ ਪ੍ਰਮਾਥਿਨਮ੍
ਭਾਰਤਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਤੇਰਾ ਪੁੱਤ ਦੁਰਯੋਧਨ ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਹੋ ਕੇ, ਤੇਜ਼ ਤੇ ਡਰਾਉਣੇ, ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਜੀਭ ਵਾਲੇ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਾਲੇ 'ਤੇ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ।
ਸ਼ਰੈਸ਼੍ਚਤੁਰ੍ਭਿਸ਼੍ਚਤੁਰੋ ਨਿਜਘਾਨ ਮਹਾਬਲਃ । ਤਤਃ ਪੁਨਰਮੇਯਾਤ੍ਮਾ ਸ਼ਰਵਰ੍षਂ ਦੁਰਾਸਦਮ੍
ਉਸ ਵੱਡੇ ਬਲ ਵਾਲੇ ਨੇ ਚਾਰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਚਾਰ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ; ਫਿਰ, ਅਣਗਣੇ ਮਨ ਵਾਲਾ, ਉਹ ਅਸਹਿ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਛੱਡੀ।
ਮੁਮੋਚ ਭਰਤਸ਼੍ਰੇष੍ਠੋ ਨਿਸ਼ਾਚਰਬਲਂ ਪ੍ਰਤਿ। ਤਤ੍ਤੁ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮਹਤ੍ਕਰ੍ਮ ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਤਵ ਮਾਰਿष
ਭਾਰਤਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਉਸ ਨੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੀ ਫੌਜ 'ਤੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਛੱਡੀ; ਤੇਰੇ ਪੁੱਤ ਦਾ ਵੱਡਾ ਕਾਰਜ ਦੇਖ ਕੇ, ਮਾਰਿਸ਼ਾ,
ਕ੍ਰੋਧੇਨਾਭਿਪ੍ਰਜਜ੍ਵਾਲ ਭੈਮਸੇਨਿਰ੍ਮਹਾਬਲਃ । ਸ ਵਿष੍ਫਾਰ੍ਯ ਮਹਚ੍ਚਾਪਮਿਨ੍ਦ੍ਰਾਸ਼ਨਿਸਮਪ੍ਰਭਮ੍
ਭੀਮਸੇਨ, ਜੋ ਜੰਗ ਵਿਚ ਵੱਡਾ ਬਲ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਤਪ ਗਿਆ; ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਵੱਡਾ ਧਨੁਸ਼, ਜੋ ਇੰਦਰ ਦੀ ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਤਾਣਿਆ।
ਅਭਿਦੁਦ੍ਰਾਵ ਵੇਗੇਨ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਮਰਿਨ੍ਦਮਮ੍ । ਤਮਾਪਤਨ੍ਤਮੁਦ੍ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਕਾਲਸृष੍ਟਮਿਵਾਨ੍ਤਕਮ੍
ਉਹ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਦੁਰਯੋਧਨ, ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਵੱਲ ਦੌੜਿਆ; ਉਸ ਨੂੰ ਆਉਂਦੇ ਦੇਖ ਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਸਮੇਂ ਨੇ ਮੌਤ ਬਣਾਈ ਹੋਵੇ।