ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੋ ਵ੍ਯਨਦਦ੍ਧੋਰਂ ਸ ਸ਼ਬ੍ਦਸ੍ਤੁਮੁਲੋऽਭਵਤ੍। ਪਰਸ਼੍ਵਥਕ੍ਸ਼ਤਂ ਰਕ੍ਸ਼ਃ ਸੁਸ੍ਰਾਵ ਬਹੁਸ਼ੋਣਿਤਮ੍
ਰਾਖਸ ਨੇ ਡਰਾਉਣਾ ਚੀਕ ਮਾਰੀ, ਉਹ ਆਵਾਜ਼ ਬਹੁਤ ਭਿਆਨਕ ਹੋ ਗਈ। ਪਰਸ਼ੂ ਨਾਲ ਜ਼ਖ਼ਮੀ ਹੋਇਆ ਰਾਖਸ, ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਬਹੁਤ ਲਾਲ ਖ਼ੂਨ ਵਗਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਤਤਸ਼੍ਰੁਕ੍ਰੋਧ ਬਲਵਾਂਸ਼੍ਚਕ੍ਰੇ ਵੇਗਂ ਚ ਸਂਯੁਗੇ। ਆਰ੍ਸ਼੍ਯਸ਼ृਙ੍ਗਿਸ੍ਤਤੋ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸਮਰੇ ਸ਼ਤ੍ਰੁਮੂਰ੍ਚਿਤਮ੍
ਫਿਰ, ਰਾਖਸ ਨੇ ਰੋਣ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰ ਕੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਤੀਬਰ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ। ਆਰਸ਼ਯਸ਼੍ਰਿੰਗੀ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਵਿਰੋਧੀ ਨੂੰ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋਇਆ ਵੇਖ ਕੇ ਕਾਰਵਾਈ ਕੀਤੀ।
ਕृਤ੍ਵਾ ਘੋਰਂ ਮਹਦ੍ਰੂਪਂ ਗ੍ਰਹੀਤੁਮੁਪਚਕ੍ਰਮੇ । ਅਰ੍ਜੁਨਸ੍ਯ ਸੁਤਂ ਵੀਰਮਿਰਾਵਨ੍ਤਂ ਯਸ਼ਸ੍ਵਿਨਮ੍
ਉਹ ਡਰਾਉਣੀ ਤੇ ਵੱਡੀ ਸ਼ਕਲ ਧਾਰ ਕੇ, ਅਰਜੁਨ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਇਰਾਵਾਨ, ਜੋ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਤੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਸੀ, ਨੂੰ ਫੜਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਨ ਲੱਗਾ।
ਸਂਗ੍ਰਾਮਸ਼ਿਰਸੋ ਮਧ੍ਯੇ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਤਤ੍ਰ ਪਸ਼੍ਯਤਾਮ੍। ਤਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਾਦृਸ਼ੀਂ ਮਾਯਾਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਸ੍ਯ ਦੁਰਾਤ੍ਮਨਃ
ਜੰਗ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਸਭ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਉਸ ਰਾਖਸ ਦੀ ਐਸੀ ਮਾਇਆ ਦੇਖੀ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਹੀ ਮੰਦ-ਮਨ ਵਾਲਾ ਸੀ।
ਇਰਾਵਾਨਪਿ ਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਮਾਯਾਂ ਸ੍ਰष੍ਟੁਂ ਪ੍ਰਚਕ੍ਰਮੇ। ਤਸ੍ਯ ਕ੍ਰੋਧਾਭਿਭੂਤਸ੍ਯ ਸਮਰੇष੍ਵਨਿਵਰ੍ਤਿਨਃ
ਇਰਾਵਾਨ ਵੀ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਆਪਣੀ ਮਾਇਆ ਬਣਾਉਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਉਸ ਨੂੰ ਗੁੱਸਾ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਘੇਰ ਚੁੱਕਾ ਸੀ, ਤੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਪਿੱਛੇ ਨਹੀਂ ਹਟਿਆ।
ਯੋऽਨ੍ਵਯੋ ਮਾਤृਕਸ੍ਤਸ੍ਯ ਸ ਏਨਮਭਿਪੇਦਿਵਾਨ੍। ਸ ਨਾਗੈਰ੍ਬਹੁਭੀ ਰਾਜਨ੍ਨਿਰਾਵਾਨ੍ਸਂਵृਤੋ ਰਣੇ
ਜਿਸ ਦੀ ਮਾਂ ਦੀ ਵੰਸ਼ਾਵਲੀ ਸੀ, ਉਹ ਉਸ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰਨ ਲੱਗਾ। ਇਰਾਵਾਨ, ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਸੱਪਾਂ ਨਾਲ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਘਿਰ ਗਿਆ, ਹੇ ਰਾਜਾ।
ਦਧਾਰ ਸੁਮਹਦ੍ਰੂਪਮਨਨ੍ਤ ਇਵ ਭੋਗਵਾਨ੍। ਤਤੋ ਬਹੁਵਿਧੈਰ੍ਨਾਗੈਸ਼੍ਛਾਦਯਾਮਾਸ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਮ੍
ਉਹ ਵੱਡੀ ਤੇ ਸ਼ਕਤਿਸਾਲੀ ਸ਼ਕਲ ਧਾਰ ਲਿਆ, ਅਨੰਤ ਸੱਪ-ਪਤੀ ਵਾਂਗ। ਫਿਰ, ਕਈ ਕਿਸਮ ਦੇ ਸੱਪਾਂ ਨਾਲ ਰਾਖਸ ਨੂੰ ਢੱਕ ਲਿਆ।
ਛਾਦ੍ਯਮਾਨਸ੍ਤੁ ਨਾਗੈਃ ਸ ਧ੍ਯਾਤ੍ਵਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਪੁਙ੍ਗਵਃ। ਸੌਪਰ੍ਣਂ ਰੂਪਮਾਸ੍ਥਾਯ ਭਕ੍ਸ਼ਯਾਮਾਸ ਪਨ੍ਨਗਮ੍
ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੱਪਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਹ ਰਾਖਸ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੀ, ਸੋਚ ਕੇ, ਸੁਪਰਨ (ਗਰੁੜ) ਦੀ ਸ਼ਕਲ ਧਾਰ ਕੇ, ਸੱਪਾਂ ਨੂੰ ਖਾਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਮਾਯਯਾ ਭਕ੍ਸ਼ਿਤੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਨ੍ਵਯੇ ਤਸ੍ਯ ਮਾਤृਕੇ । ਵਿਮੋਹਿਤਮਿਰਾਵਨ੍ਤਂ ਨ੍ਯਹਨਦ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੋऽਸਿਨਾ
ਮਾਇਆ ਨਾਲ, ਜਦ ਉਹ ਮਾਂ ਦੇ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਸੱਪ ਖਾ ਲਏ, ਰਾਖਸ ਨੇ ਹੈਰਾਨ ਹੋਏ ਇਰਾਵਾਨ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਤਲਵਾਰ ਨਾਲ ਵੱਜਿਆ।
ਸਕੁਣ੍ਡਲਂ ਸਮੁਕੁਟਂ ਪਦ੍ਮੇਨ੍ਦੁਸਦृਸ਼ਪ੍ਰਭਮ੍ । ਇਰਾਵਤਃ ਸ਼ਿਰੋ ਰਕ੍ਸ਼ਃ ਪਾਤਯਾਮਾਸ ਭੂਤਲੇ
ਰਾਖਸ ਨੇ ਇਰਾਵਾਨ ਦਾ ਸਿਰ, ਜੋ ਕੁੰਡਲ ਤੇ ਮੁਕੁਟ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਸੀ, ਤੇ ਕਮਲ ਜਾਂ ਚੰਦ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਵੱਢ ਕੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਤਸ੍ਮਿਂਸ੍ਤੁ ਨਿਹਤੇ ਵੀਰੇ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਨਾਰ੍ਜੁਨਾਤ੍ਮਜੇ। ਵਿਸ਼ੋਕਾਃ ਸਮਪਦ੍ਯਨ੍ਤ ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰਾਃ ਸਰਾਜਕਾਃ
ਜਦ ਅਰਜੁਨ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਉਹ ਸ਼ੂਰਵੀਰ, ਰਾਖਸ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਚਿੰਤਾ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਏ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਮਹਤਿ ਸਂਗ੍ਰਾਮੇ ਤਾਦृਸ਼ੇ ਭੈਰਵੇ ਪੁਨਃ। ਮਹਾਨ੍ਵ੍ਯਤਿਕਰੋ ਘੋਰਃ ਸੇਨਯੋਃ ਸਮਪਦ੍ਯਤ
ਉਸ ਵੱਡੀ ਤੇ ਡਰਾਉਣੀ ਜੰਗ ਵਿੱਚ, ਫਿਰ ਇੱਕ ਵਾਰ, ਦੋਨਾਂ ਫੌਜਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਤੀਬਰ ਲੜਾਈ ਹੋਈ।
ਗਜਾ ਹਯਾਃ ਪਦਾਤਾਸ਼੍ਚ ਵਿਮਿਸ਼੍ਰਾ ਦਨ੍ਤਿਭਿਰ੍ਹਤਾਃ । ਰਥਾਸ਼੍ਵਾ ਦਨ੍ਤਿਨਸ਼੍ਚੈਵ ਪਤ੍ਤਿਭਿਸ੍ਤਤ੍ਰ ਸੂਦਿਤਾਃ
ਹਾਥੀ, ਘੋੜੇ ਤੇ ਪੈਦਲ ਸੈਨਿਕ, ਮਿਲ ਕੇ, ਹਾਥੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਮਾਰੇ ਗਏ। ਰਥ, ਘੋੜੇ ਤੇ ਹਾਥੀ ਵੀ ਉਥੇ ਪੈਦਲ ਸੈਨਿਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਮਾਰੇ ਗਏ।
ਤਥਾ ਪਤ੍ਤਿਰਥੌਘਾਸ਼੍ਚ ਹਯਾਸ਼੍ਚ ਬਹਵੋ ਰਣੇ। ਰਥਿਭਿਰ੍ਨਿਹਤਾ ਰਾਜਂਸ੍ਤਵ ਤੇषਾਂ ਚ ਸਂਕੁਲੇ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਪੈਦਲ ਸੈਨਿਕ, ਰਥੀ ਤੇ ਘੋੜੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਰਥੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਮਾਰੇ ਗਏ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਤੇ ਉਸ ਗੁੰਝਲ ਵਿੱਚ—
ਅਜਾਨਨ੍ਨਰ੍ਜੁਨਸ਼੍ਚਾਪਿ ਨਿਹਤਂ ਪੁਤ੍ਰਮੌਰਸਮ੍। ਜਘਾਨ ਸਮਰੇ ਸ਼ੂਰਾਨ੍ਰਾਜ੍ਞਸ੍ਤਾਨ੍ਭੀष੍ਮਰਕ੍ਸ਼ਿਣਃ
ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਸੀ ਕਿ ਉਸ ਦਾ ਆਪਣਾ ਪੁੱਤਰ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਉਹ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਭੀਸ਼ਮ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ ਰਿਹਾ।
ਤਥੈਵ ਤਾਵਕਾ ਰਾਜਨ੍ਸृਞ੍ਜਯਾਸ਼੍ਚ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ। ਜੁਹ੍ਵਤਃ ਸਮਰੇ ਪ੍ਰਾਣਾਨ੍ਨਿਜਘ੍ਰੁਰਿਤਰੇਤਰਮ੍
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਤੇਰੇ ਲੋਕ ਤੇ ਸ੍ਰੰਜਯਾ ਵੀ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਕੁਰਬਾਨ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਮਾਰਦੇ ਰਹੇ।
ਮੁਕ੍ਤਕੇਸ਼ਾ ਵਿਕਵਚਾ ਵਿਰਥਾਸ਼੍ਛਿਨ੍ਨਕਾਰ੍ਮੁਕਾਃ । ਬਾਹੁਭਿਃ ਸਮਯੁਧ੍ਯਨ੍ਤ ਸਮਵੇਤਾਃ ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍
ਖੁੱਲੇ ਵਾਲ, ਬਿਨਾ ਕਵਚ, ਰਥ ਤੋਂ ਉਤਰੇ ਹੋਏ, ਟੁੱਟੇ ਕਮਾਨਾਂ ਨਾਲ, ਉਹ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਹੱਥਾਂ-ਹੱਥ ਲੜਦੇ ਰਹੇ।
ਤਥਾ ਮਰ੍ਮਾਤਿਗੈਰ੍ਭੀष੍ਮੋ ਨਿਜਘਾਨ ਮਹਾਰਥਾਨ੍। ਕਮ੍ਪਯਨ੍ਸਮਰੇ ਸੇਨਾਂ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨਾਂ ਪਰਂਤਪਃ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਮਰਨ ਵਾਲੀਆਂ ਚੋਟਾਂ ਨਾਲ ਵੱਡੇ ਯੋਧਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ, ਤੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਹਿਲਾ ਦਿੱਤਾ, ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨੂੰ ਤਪਾਉਣ ਵਾਲਾ।
ਤੇਨ ਯੌਧਿष੍ਠਿਰੇ ਸੈਨ੍ਯੇ ਬਹਵੋ ਮਾਨਵਾ ਹਤਾਃ। ਦਨ੍ਤਿਨਃ ਸਾਦਿਨਸ਼੍ਚੈਵ ਰਥਿਨੋऽਥ ਹਯਾਸ੍ਤਥਾ
ਉਸ ਨੇ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਦੀ ਫੌਜ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਮਨੁੱਖ ਮਾਰ ਦਿੱਤੇ—ਹਾਥੀ ਤੇ ਚੜ੍ਹਨ ਵਾਲੇ, ਘੋੜੇ ਤੇ ਸਵਾਰ, ਰਥਾਂ ਤੇ ਚਲਣ ਵਾਲੇ ਤੇ ਹੋਰ ਸਿਪਾਹੀ ਵੀ।
ਤਤ੍ਰ ਭਾਰਤ ਭੀष੍ਮਸ੍ਯ ਰਣੇ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪਰਾਕ੍ਰਮਮ੍ । ਅਤ੍ਯਦ੍ਭੁਤਮਪਸ਼੍ਯਾਮ ਸ਼ਕ੍ਰਸ੍ਯੇਵ ਪਰਾਕ੍ਰਮਮ੍
ਓ ਭਾਰਤ, ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ ਭੀਸ਼ਮ ਦੀ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਵਿਰਤਾ ਦੇਖੀ, ਤਾਂ ਅਸੀਂ ਅਜੋਬਾ ਵੇਖਿਆ, ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਇੰਦਰ ਵਰਗੀ ਲੱਗੀ।
ਤਥੈਵ ਭੀਮਸੇਨਸ੍ਯ ਪਾਰ੍षਤਸ੍ਯ ਚ ਭਾਰਤ। ਰੌਦ੍ਰਮਾਸੀਦ੍ਰਣੇ ਯੁਦ੍ਧਂ ਸਾਤ੍ਯਕਸ੍ਯ ਚ ਧਨ੍ਵਿਨਃ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਭੀਮਸੇਨ, ਪਾਰਸ਼ਤ ਦਾ ਪੁੱਤ, ਅਤੇ ਸਾਤ੍ਯਕੀ ਦੀ ਲੜਾਈ ਵੀ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਤਿੱਖੀ ਸੀ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦ੍ਰੋਣਸ੍ਯ ਵਿਕ੍ਰਾਨ੍ਤਂ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨ੍ਭਯਮਾਵਿਸ਼ਤ੍ । ਏਕ ਏਵ ਰਣੇ ਸ਼ਕ੍ਤੋ ਨਿਹਨ੍ਤੁਂ ਸਰ੍ਵਸੈਨਿਕਾਨ੍
ਡ੍ਰੋਣ ਦੀ ਵਿਰਤਾ ਦੇਖ ਕੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਡਰ ਪੈ ਗਿਆ; ਉਹ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਇਕੱਲਾ ਹੀ ਸਾਰੇ ਸਿਪਾਹੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਸਕਦਾ ਸੀ।
ਕਿਂ ਪੁਨਃ ਪृਥਿਵੀਸ਼ੂਰੈਰ੍ਯੋਧਵ੍ਰਾਤੈਃ ਸਮਾਵृਤਃ। ਇਤ੍ਯਬ੍ਰੁਵਨ੍ਮਹਾਰਾਜ ਰਣੇ ਦ੍ਰੋਣੇਨ ਪੀਡਿਤਾਃ
ਫਿਰ ਜੇ ਉਹ ਧਰਤੀ ਦੇ ਵਿਰਲੇ ਰਾਜਿਆਂ ਤੇ ਲੜਾਕੂਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰ ਜਾਵੇ ਤਾਂ ਕੀ ਹੋਵੇ?—ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਡ੍ਰੋਣ ਤੋਂ ਪੀੜਤ ਲੋਕਾਂ ਨੇ, ਹੇ ਮਹਾਰਾਜ, ਇਹ ਗੱਲ ਕਹੀ।
ਵਰ੍ਤਮਾਨੇ ਤਥਾ ਰੌਦ੍ਰੇ ਸਂਗ੍ਰਾਮੇ ਭਰਤਰ੍षਭ । ਉਭਯੋਃ ਸੇਨਯੋਃ ਸ਼ੂਰਾ ਨਾਮृष੍ਯਨ੍ਤ ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍
ਜਦੋਂ ਉਹ ਡਰਾਉਣੀ ਲੜਾਈ ਚੱਲ ਰਹੀ ਸੀ, ਹੇ ਭਾਰਤਾਂ ਦੇ ਸਿਰਮੌਰ, ਦੋਹਾਂ ਫੌਜਾਂ ਦੇ ਸੂਰਮੇ ਇਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਬਿਲਕੁਲ ਬਰਦਾਸ਼ਤ ਨਹੀਂ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ।
ਆਵਿष੍ਟਾ ਇਵ ਯੁਧ੍ਯਨ੍ਤੇ ਰਕ੍ਸ਼ੋਭੂਤੈਰ੍ਮਹਾਬਲੈਃ । ਤਾਵਕਾਃ ਪਾਣ੍ਡਵੇਯਾਸ਼੍ਚ ਸਂਰਬ੍ਧਾਸ੍ਤਾਤ ਧਨ੍ਵਿਨਃ
ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਵੱਡੇ ਭੂਤਾਂ ਵਲੋਂ ਆਉਣ ਵਾਲੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਕੇ ਲੜ ਰਹੇ ਹੋਣ, ਤੇਰੇ ਸਿਪਾਹੀ ਤੇ ਪਾਂਡਵਾਂ, ਹੇ ਪਿਤਾ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ ਤੀਰ ਚਲਾਉਂਦੇ ਸਨ।
ਨ ਸ੍ਮ ਪਸ਼੍ਯਾਮਹੇ ਕਂਚਿਤ੍ਪ੍ਰਾਣਾਨ੍ਯਃ ਪਰਿਰਕ੍ਸ਼ਤਿ। ਦੈਵਾਸੁਰਾਭੇ ਸਮਰੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਯੋਧਾ ਨਰਾਧਿਪ
ਅਸੀਂ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖਿਆ ਜੋ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਬਚਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰੇ; ਉਹ ਜੰਗ, ਜਿਵੇਂ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਦੈਤਾਂ ਦੀ ਲੜਾਈ, ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਸਿਪਾਹੀ ਲੜ ਰਹੇ ਸਨ, ਹੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ।
ਇਰਾਵਨ੍ਤਂ ਤੁ ਨਿਹਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪਾਰ੍ਥਾ ਮਹਾਰਥਾਃ । ਸਂਗ੍ਰਾਮੇ ਕਿਮਕੁਰ੍ਵਨ੍ਤ ਤਨ੍ਮਮਾਚਕ੍ਸ਼੍ਵ ਸਞ੍ਜਯ
ਪਰ ਜਦੋਂ ਇਰਾਵਨ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਪ੍ਰਿਥਾ ਦੇ ਮਹਾਨ ਰਥੀ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਕੀ ਕੀਤਾ? ਇਹ ਮੈਨੂੰ ਦੱਸ, ਸੰਜਯ।
ਇਰਾਵਨ੍ਤਂ ਤੁ ਨਿਹਤਂ ਸਂਗ੍ਰਾਮੇ ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਃ। ਵ੍ਯਨਦਤ੍ਸੁਮਹਾਨਾਦਂ ਭੈਮਸੇਨਿਰ੍ਘਟੋਤ੍ਕਚਃ
ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਇਰਾਵਨ ਨੂੰ ਮਰਿਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਰਾਕਸ਼ਸ ਘਟੋਤਕਚ, ਭੀਮਸੇਨ ਦਾ ਪੁੱਤ, ਨੇ ਵੱਡਾ ਗੂੰਜਦਾ ਹੋਇਆ ਨਾਅਰਾ ਮਾਰਿਆ।
ਨਦਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਸ਼ਬ੍ਦੇਨ ਪृਥਿਵੀ ਸਾਗਰਾਮ੍ਬਰਾ । ਸਪਰ੍ਵਤਵਨਾ ਰਾਜਂਸ਼੍ਚਚਾਲ ਸੁਭृਸ਼ਂ ਤਦਾ
ਉਸ ਦੀ ਗੂੰਜ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਧਰਤੀ, ਸਮੁੰਦਰ, ਅਸਮਾਨ, ਪਹਾੜ ਤੇ ਜੰਗਲ—all ਕੁਝ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਬਹੁਤ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਕੰਬ ਗਿਆ।
ਅਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ਂ ਦਿਸ਼ਸ਼੍ਚੈਵ ਸਰ੍ਵਾਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਦਿਸ਼ਸ੍ਤਥਾ । `ਚੇਲੁਸ਼੍ਚ ਸਹਸਾ ਤਤ੍ਰ ਤੇਨ ਨਾਦੇਨ ਨਾਦਿਤਾਃ
ਉਸ ਨਾਅਰੇ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ, ਅਕਾਸ਼, ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਅਤੇ ਸਾਰੀਆਂ ਪਾਸਿਆਂ ਨੇ ਇਕੱਠੇ ਕੰਬ ਕੇ ਗੂੰਜ ਉਠੀ।