ਤੇ ਸਂਰਬ੍ਧਾਃ ਸਮਾਗਮ੍ਯ ਦ੍ਵਿਸਾਹਸ੍ਰਾਃ ਪ੍ਰਹਾਰਿਣਃ। ਅਚਿਰਾਦ੍ਗਮਯਾਮਾਸੁਃ ਪ੍ਰੇਤਲੋਕਂ ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍
ਉਹ ਦੋ ਹਜ਼ਾਰ ਯੋਧੇ ਜੰਗ ਲਈ ਉਤਸ਼ਾਹਤ ਹੋ ਕੇ ਮਿਲੇ ਤੇ ਥੋੜ੍ਹੀ ਦੇਰ ਵਿੱਚ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਮੌਤ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਭੇਜ ਦਿੱਤਾ।
ਤਸ੍ਮਿਂਸ੍ਤੁ ਨਿਹਤੇ ਸੈਨ੍ਯੇ ਤਾਵੁਭੌ ਯੁਦ੍ਧਦੁਰ੍ਮਦੌ। ਸਂਗ੍ਰਾਮੇ ਸਮਤਿष੍ਠੇਤਾਂ ਯਥਾ ਵੈ ਵृਤ੍ਰਵਾਸਵੌ
ਜਦ ਉਹ لشਕਰ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਦੋਵੇਂ ਜੰਗੀਲੇ ਯੋਧੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਡਟ ਕੇ ਖੜੇ ਰਹੇ, ਜਿਵੇਂ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਤੇ ਇੰਦਰ।
ਆਦ੍ਰਵਨ੍ਤਮਭਿਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਂ ਯੁਦ੍ਧਦੁਰ੍ਮਦਮ੍ । ਇਰਾਵਾਥ ਸਂਰਬ੍ਧਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯਧਾਵਨ੍ਮਹਾਬਲਃ
ਜਦ ਰਾਕਸ਼ਸ ਜੰਗੀਲੇ ਮਨ ਨਾਲ ਚੜ੍ਹਦਾ ਆਇਆ, ਇਰਾਵਾਨ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਤੇ ਮਹਾਬਲੀ ਹੋ ਕੇ ਉਸਨੂੰ ਮਿਲਣ ਲਈ ਦੌੜਿਆ।
ਸਮਭ੍ਯਾਸ਼ਗਤਸ੍ਯਾਜੌ ਤਸ੍ਯ ਖਙ੍ਗੇਨ ਦੁਰ੍ਮਦਃ । ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਕਾਰ੍ਮੁਕਂ ਦੀਪ੍ਤਂ ਸ਼ਰਵਾਪਂ ਚ ਕਞ੍ਚੁਕਮ੍
ਜਦ ਇਰਾਵਾਨ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਨੇੜੇ ਆਇਆ, ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੇ ਤਲਵਾਰ ਨਾਲ ਉਸ ਦਾ ਚਮਕਦਾ ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਛਾਤੀ ਦੀ ਕਵਚ ਕੱਟ ਦਿੱਤੀ।
ਸ ਨਿਕृਤ੍ਤਂ ਧਨੁਰ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਖਂ ਜਵੇਨ ਸਮਾਵਿਸ਼ਤ੍। ਇਰਾਵਨ੍ਤਮਭਿਕ੍ਰੁਦ੍ਧਂ ਮੋਹਯਨ੍ਨਿਵ ਮਾਯਯਾ
ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਕੱਟਿਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਇਰਾਵਾਨ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ ਤੇ ਜਾਦੂ ਨਾਲ ਰਾਕਸ਼ਸ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰਦਾ ਜਿਵੇਂ ਉਸਨੂੰ ਭੁੱਲਾ ਦੇਵੇ।
ਤਤੋऽਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ਮੁਤ੍ਪਤ੍ਯ ਇਰਾਵਾਨਪਿ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਮ੍। ਵਿਮੋਹਯਿਤ੍ਵਾ ਮਾਯਾਭਿਸਤ੍ਸ੍ਯ ਗਾਤ੍ਰਾਮਿ ਸਾਯਕੈਃ
ਫਿਰ, ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਇਰਾਵਾਨ ਨੇ ਜਾਦੂ ਨਾਲ ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੂੰ ਭੁੱਲਾ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਅੰਗਾਂ ਨੂੰ ਵੱਜਿਆ।
ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਸਰ੍ਵਮਰ੍ਮਜ੍ਞਃ ਕਾਮਰੂਪੋ ਦੁਰਾਸਦਃ । ਤਥਾ ਸ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਸ਼੍ਰੇष੍ਠਃ ਸ਼ਰੈਃ ਕृਤ੍ਤਃ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ
ਜੋ ਸਾਰੇ ਮਰਮ ਜਾਣਦਾ, ਰੂਪ ਬਦਲ ਸਕਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਪਹੁੰਚਣ ਵਿੱਚ ਔਖਾ ਸੀ, ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਕੱਟ ਗਿਆ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਵਾਰ-ਵਾਰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਜਖਮੀ ਹੋਇਆ।
ਸਂਬਭੂਵ ਮਹਾਰਾਜ ਸਮਵਾਪ ਚ ਯੌਵਨਮ੍ । ਮਾਯਾ ਹਿ ਸਹਰਾਜ ਸਮਵਾਪ ਚ ਯੌਵਨਮ੍
ਉਹ ਮੁੜ ਪੂਰਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਰਾਜਾ ਜੀ, ਤੇ ਆਪਣਾ ਜਵਾਨੀ ਮੁੜ ਲੈ ਆਇਆ; ਜਾਦੂ ਨਾਲ ਉਸਨੇ ਫਿਰ ਜਵਾਨੀ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲਈ।
ਏਵਂ ਤਦ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਸ੍ਯਾਙ੍ਗਂ ਛਿਨ੍ਨਂਛਿਨ੍ਨਂ ਵ੍ਯਰੋਹਤ । ਇਰਾਵਾਨਪਿ ਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਂ ਤ ਮਹਾਬਲਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਕਸ਼ਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਕੱਟਿਆ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਮੁੜ ਠੀਕ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਸੀ; ਇਰਾਵਾਨ ਵੀ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ ਉਸ ਮਹਾਬਲੀ ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੂੰ ਵੱਜਿਆ।
ਪਰਸ਼੍ਵਥੇਨ ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣੇਨ ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਚ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ । ਸ ਤੇਨ ਬਲਿਨਾ ਵੀਰਸ਼੍ਛਿਦ੍ਯਮਾਨ ਇਵ ਦ੍ਰੁਮਃ
ਉਸਨੇ ਤੇਜ਼ ਕੁਲ੍ਹਾੜੀ ਨਾਲ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਕੱਟਿਆ; ਉਹ ਤਾਕਤਵਰ ਯੋਧਾ ਵਾਂਗ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਦਰਖ਼ਤ ਕੱਟਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੋਵੇ।
ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੋ ਵ੍ਯਨਦਦ੍ਧੋਰਂ ਸ ਸ਼ਬ੍ਦਸ੍ਤੁਮੁਲੋऽਭਵਤ੍। ਪਰਸ਼੍ਵਥਕ੍ਸ਼ਤਂ ਰਕ੍ਸ਼ਃ ਸੁਸ੍ਰਾਵ ਬਹੁਸ਼ੋਣਿਤਮ੍
ਰਾਖਸ ਨੇ ਡਰਾਉਣਾ ਚੀਕ ਮਾਰੀ, ਉਹ ਆਵਾਜ਼ ਬਹੁਤ ਭਿਆਨਕ ਹੋ ਗਈ। ਪਰਸ਼ੂ ਨਾਲ ਜ਼ਖ਼ਮੀ ਹੋਇਆ ਰਾਖਸ, ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਬਹੁਤ ਲਾਲ ਖ਼ੂਨ ਵਗਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਤਤਸ਼੍ਰੁਕ੍ਰੋਧ ਬਲਵਾਂਸ਼੍ਚਕ੍ਰੇ ਵੇਗਂ ਚ ਸਂਯੁਗੇ। ਆਰ੍ਸ਼੍ਯਸ਼ृਙ੍ਗਿਸ੍ਤਤੋ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸਮਰੇ ਸ਼ਤ੍ਰੁਮੂਰ੍ਚਿਤਮ੍
ਫਿਰ, ਰਾਖਸ ਨੇ ਰੋਣ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰ ਕੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਤੀਬਰ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ। ਆਰਸ਼ਯਸ਼੍ਰਿੰਗੀ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਵਿਰੋਧੀ ਨੂੰ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋਇਆ ਵੇਖ ਕੇ ਕਾਰਵਾਈ ਕੀਤੀ।
ਕृਤ੍ਵਾ ਘੋਰਂ ਮਹਦ੍ਰੂਪਂ ਗ੍ਰਹੀਤੁਮੁਪਚਕ੍ਰਮੇ । ਅਰ੍ਜੁਨਸ੍ਯ ਸੁਤਂ ਵੀਰਮਿਰਾਵਨ੍ਤਂ ਯਸ਼ਸ੍ਵਿਨਮ੍
ਉਹ ਡਰਾਉਣੀ ਤੇ ਵੱਡੀ ਸ਼ਕਲ ਧਾਰ ਕੇ, ਅਰਜੁਨ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਇਰਾਵਾਨ, ਜੋ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਤੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਸੀ, ਨੂੰ ਫੜਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਨ ਲੱਗਾ।
ਸਂਗ੍ਰਾਮਸ਼ਿਰਸੋ ਮਧ੍ਯੇ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਤਤ੍ਰ ਪਸ਼੍ਯਤਾਮ੍। ਤਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਾਦृਸ਼ੀਂ ਮਾਯਾਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਸ੍ਯ ਦੁਰਾਤ੍ਮਨਃ
ਜੰਗ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਸਭ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਉਸ ਰਾਖਸ ਦੀ ਐਸੀ ਮਾਇਆ ਦੇਖੀ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਹੀ ਮੰਦ-ਮਨ ਵਾਲਾ ਸੀ।
ਇਰਾਵਾਨਪਿ ਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਮਾਯਾਂ ਸ੍ਰष੍ਟੁਂ ਪ੍ਰਚਕ੍ਰਮੇ। ਤਸ੍ਯ ਕ੍ਰੋਧਾਭਿਭੂਤਸ੍ਯ ਸਮਰੇष੍ਵਨਿਵਰ੍ਤਿਨਃ
ਇਰਾਵਾਨ ਵੀ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਆਪਣੀ ਮਾਇਆ ਬਣਾਉਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਉਸ ਨੂੰ ਗੁੱਸਾ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਘੇਰ ਚੁੱਕਾ ਸੀ, ਤੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਪਿੱਛੇ ਨਹੀਂ ਹਟਿਆ।
ਯੋऽਨ੍ਵਯੋ ਮਾਤृਕਸ੍ਤਸ੍ਯ ਸ ਏਨਮਭਿਪੇਦਿਵਾਨ੍। ਸ ਨਾਗੈਰ੍ਬਹੁਭੀ ਰਾਜਨ੍ਨਿਰਾਵਾਨ੍ਸਂਵृਤੋ ਰਣੇ
ਜਿਸ ਦੀ ਮਾਂ ਦੀ ਵੰਸ਼ਾਵਲੀ ਸੀ, ਉਹ ਉਸ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰਨ ਲੱਗਾ। ਇਰਾਵਾਨ, ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਸੱਪਾਂ ਨਾਲ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਘਿਰ ਗਿਆ, ਹੇ ਰਾਜਾ।
ਦਧਾਰ ਸੁਮਹਦ੍ਰੂਪਮਨਨ੍ਤ ਇਵ ਭੋਗਵਾਨ੍। ਤਤੋ ਬਹੁਵਿਧੈਰ੍ਨਾਗੈਸ਼੍ਛਾਦਯਾਮਾਸ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਮ੍
ਉਹ ਵੱਡੀ ਤੇ ਸ਼ਕਤਿਸਾਲੀ ਸ਼ਕਲ ਧਾਰ ਲਿਆ, ਅਨੰਤ ਸੱਪ-ਪਤੀ ਵਾਂਗ। ਫਿਰ, ਕਈ ਕਿਸਮ ਦੇ ਸੱਪਾਂ ਨਾਲ ਰਾਖਸ ਨੂੰ ਢੱਕ ਲਿਆ।
ਛਾਦ੍ਯਮਾਨਸ੍ਤੁ ਨਾਗੈਃ ਸ ਧ੍ਯਾਤ੍ਵਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਪੁਙ੍ਗਵਃ। ਸੌਪਰ੍ਣਂ ਰੂਪਮਾਸ੍ਥਾਯ ਭਕ੍ਸ਼ਯਾਮਾਸ ਪਨ੍ਨਗਮ੍
ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੱਪਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਹ ਰਾਖਸ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੀ, ਸੋਚ ਕੇ, ਸੁਪਰਨ (ਗਰੁੜ) ਦੀ ਸ਼ਕਲ ਧਾਰ ਕੇ, ਸੱਪਾਂ ਨੂੰ ਖਾਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਮਾਯਯਾ ਭਕ੍ਸ਼ਿਤੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਨ੍ਵਯੇ ਤਸ੍ਯ ਮਾਤृਕੇ । ਵਿਮੋਹਿਤਮਿਰਾਵਨ੍ਤਂ ਨ੍ਯਹਨਦ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੋऽਸਿਨਾ
ਮਾਇਆ ਨਾਲ, ਜਦ ਉਹ ਮਾਂ ਦੇ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਸੱਪ ਖਾ ਲਏ, ਰਾਖਸ ਨੇ ਹੈਰਾਨ ਹੋਏ ਇਰਾਵਾਨ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਤਲਵਾਰ ਨਾਲ ਵੱਜਿਆ।
ਸਕੁਣ੍ਡਲਂ ਸਮੁਕੁਟਂ ਪਦ੍ਮੇਨ੍ਦੁਸਦृਸ਼ਪ੍ਰਭਮ੍ । ਇਰਾਵਤਃ ਸ਼ਿਰੋ ਰਕ੍ਸ਼ਃ ਪਾਤਯਾਮਾਸ ਭੂਤਲੇ
ਰਾਖਸ ਨੇ ਇਰਾਵਾਨ ਦਾ ਸਿਰ, ਜੋ ਕੁੰਡਲ ਤੇ ਮੁਕੁਟ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਸੀ, ਤੇ ਕਮਲ ਜਾਂ ਚੰਦ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਵੱਢ ਕੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਤਸ੍ਮਿਂਸ੍ਤੁ ਨਿਹਤੇ ਵੀਰੇ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਨਾਰ੍ਜੁਨਾਤ੍ਮਜੇ। ਵਿਸ਼ੋਕਾਃ ਸਮਪਦ੍ਯਨ੍ਤ ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰਾਃ ਸਰਾਜਕਾਃ
ਜਦ ਅਰਜੁਨ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਉਹ ਸ਼ੂਰਵੀਰ, ਰਾਖਸ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਚਿੰਤਾ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਏ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਮਹਤਿ ਸਂਗ੍ਰਾਮੇ ਤਾਦृਸ਼ੇ ਭੈਰਵੇ ਪੁਨਃ। ਮਹਾਨ੍ਵ੍ਯਤਿਕਰੋ ਘੋਰਃ ਸੇਨਯੋਃ ਸਮਪਦ੍ਯਤ
ਉਸ ਵੱਡੀ ਤੇ ਡਰਾਉਣੀ ਜੰਗ ਵਿੱਚ, ਫਿਰ ਇੱਕ ਵਾਰ, ਦੋਨਾਂ ਫੌਜਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਤੀਬਰ ਲੜਾਈ ਹੋਈ।
ਗਜਾ ਹਯਾਃ ਪਦਾਤਾਸ਼੍ਚ ਵਿਮਿਸ਼੍ਰਾ ਦਨ੍ਤਿਭਿਰ੍ਹਤਾਃ । ਰਥਾਸ਼੍ਵਾ ਦਨ੍ਤਿਨਸ਼੍ਚੈਵ ਪਤ੍ਤਿਭਿਸ੍ਤਤ੍ਰ ਸੂਦਿਤਾਃ
ਹਾਥੀ, ਘੋੜੇ ਤੇ ਪੈਦਲ ਸੈਨਿਕ, ਮਿਲ ਕੇ, ਹਾਥੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਮਾਰੇ ਗਏ। ਰਥ, ਘੋੜੇ ਤੇ ਹਾਥੀ ਵੀ ਉਥੇ ਪੈਦਲ ਸੈਨਿਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਮਾਰੇ ਗਏ।
ਤਥਾ ਪਤ੍ਤਿਰਥੌਘਾਸ਼੍ਚ ਹਯਾਸ਼੍ਚ ਬਹਵੋ ਰਣੇ। ਰਥਿਭਿਰ੍ਨਿਹਤਾ ਰਾਜਂਸ੍ਤਵ ਤੇषਾਂ ਚ ਸਂਕੁਲੇ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਪੈਦਲ ਸੈਨਿਕ, ਰਥੀ ਤੇ ਘੋੜੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਰਥੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਮਾਰੇ ਗਏ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਤੇ ਉਸ ਗੁੰਝਲ ਵਿੱਚ—
ਅਜਾਨਨ੍ਨਰ੍ਜੁਨਸ਼੍ਚਾਪਿ ਨਿਹਤਂ ਪੁਤ੍ਰਮੌਰਸਮ੍। ਜਘਾਨ ਸਮਰੇ ਸ਼ੂਰਾਨ੍ਰਾਜ੍ਞਸ੍ਤਾਨ੍ਭੀष੍ਮਰਕ੍ਸ਼ਿਣਃ
ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਸੀ ਕਿ ਉਸ ਦਾ ਆਪਣਾ ਪੁੱਤਰ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਉਹ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਭੀਸ਼ਮ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ ਰਿਹਾ।
ਤਥੈਵ ਤਾਵਕਾ ਰਾਜਨ੍ਸृਞ੍ਜਯਾਸ਼੍ਚ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ। ਜੁਹ੍ਵਤਃ ਸਮਰੇ ਪ੍ਰਾਣਾਨ੍ਨਿਜਘ੍ਰੁਰਿਤਰੇਤਰਮ੍
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਤੇਰੇ ਲੋਕ ਤੇ ਸ੍ਰੰਜਯਾ ਵੀ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਕੁਰਬਾਨ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਮਾਰਦੇ ਰਹੇ।
ਮੁਕ੍ਤਕੇਸ਼ਾ ਵਿਕਵਚਾ ਵਿਰਥਾਸ਼੍ਛਿਨ੍ਨਕਾਰ੍ਮੁਕਾਃ । ਬਾਹੁਭਿਃ ਸਮਯੁਧ੍ਯਨ੍ਤ ਸਮਵੇਤਾਃ ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍
ਖੁੱਲੇ ਵਾਲ, ਬਿਨਾ ਕਵਚ, ਰਥ ਤੋਂ ਉਤਰੇ ਹੋਏ, ਟੁੱਟੇ ਕਮਾਨਾਂ ਨਾਲ, ਉਹ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਹੱਥਾਂ-ਹੱਥ ਲੜਦੇ ਰਹੇ।
ਤਥਾ ਮਰ੍ਮਾਤਿਗੈਰ੍ਭੀष੍ਮੋ ਨਿਜਘਾਨ ਮਹਾਰਥਾਨ੍। ਕਮ੍ਪਯਨ੍ਸਮਰੇ ਸੇਨਾਂ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨਾਂ ਪਰਂਤਪਃ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਮਰਨ ਵਾਲੀਆਂ ਚੋਟਾਂ ਨਾਲ ਵੱਡੇ ਯੋਧਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ, ਤੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਹਿਲਾ ਦਿੱਤਾ, ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨੂੰ ਤਪਾਉਣ ਵਾਲਾ।
ਤੇਨ ਯੌਧਿष੍ਠਿਰੇ ਸੈਨ੍ਯੇ ਬਹਵੋ ਮਾਨਵਾ ਹਤਾਃ। ਦਨ੍ਤਿਨਃ ਸਾਦਿਨਸ਼੍ਚੈਵ ਰਥਿਨੋऽਥ ਹਯਾਸ੍ਤਥਾ
ਉਸ ਨੇ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਦੀ ਫੌਜ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਮਨੁੱਖ ਮਾਰ ਦਿੱਤੇ—ਹਾਥੀ ਤੇ ਚੜ੍ਹਨ ਵਾਲੇ, ਘੋੜੇ ਤੇ ਸਵਾਰ, ਰਥਾਂ ਤੇ ਚਲਣ ਵਾਲੇ ਤੇ ਹੋਰ ਸਿਪਾਹੀ ਵੀ।
ਤਤ੍ਰ ਭਾਰਤ ਭੀष੍ਮਸ੍ਯ ਰਣੇ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪਰਾਕ੍ਰਮਮ੍ । ਅਤ੍ਯਦ੍ਭੁਤਮਪਸ਼੍ਯਾਮ ਸ਼ਕ੍ਰਸ੍ਯੇਵ ਪਰਾਕ੍ਰਮਮ੍
ਓ ਭਾਰਤ, ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ ਭੀਸ਼ਮ ਦੀ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਵਿਰਤਾ ਦੇਖੀ, ਤਾਂ ਅਸੀਂ ਅਜੋਬਾ ਵੇਖਿਆ, ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਇੰਦਰ ਵਰਗੀ ਲੱਗੀ।