ਤਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਪਤਿਤਾਨ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਭੀਤੋ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਸ੍ਤਤਃ। ਅਭ੍ਯਧਾਵਤ ਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਂ ਘੋਰਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍
ਜਦ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਡਿੱਗਿਆ ਵੇਖਿਆ, ਦੁਰਯੋਧਨ ਡਰ ਕੇ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਡਰਾਉਣੇ ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰਨ ਲੱਗਾ।
ਆਰ੍ਸ਼੍ਯਸ਼ृਙ੍ਗਿਂ ਮਹੇष੍ਵਾਸਂ ਮਾਯਾਵਿਨਮਰਿਨ੍ਦਮਮ੍। ਵੈਰਿਣਂ ਭੀਮਸੇਨਸ੍ਯ ਪੂਰ੍ਵਂ ਬਕਵਧੇਨ ਵੈ
ਆਰਸ਼ਯ-ਸ਼੍ਰਿੰਗੀ, ਜੋ ਵੱਡਾ ਧਨੁਰਧਾਰੀ, ਮਾਇਆਵਾਨ ਤੇ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨੂੰ ਦਬਾਉਣ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਭੀਮਸੇਨ ਦਾ ਵੈਰੀ ਬਣ ਕੇ ਬਕਾ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ ਸੀ।
ਪਸ਼੍ਯ ਵੀਰ ਯਥਾ ਹ੍ਯੇष ਫਲ੍ਗੁਨਸ੍ਯ ਸੁਤੋ ਬਲੀ। ਮਾਯਾਵੀ ਵਿਪ੍ਰਿਯਂ ਕਰ੍ਤੁਮਕਾਰ੍षੀਨ੍ਮੇ ਬਲਕ੍ਸ਼ਯਮ੍
ਵੇਖੋ ਸ਼ੂਰ, ਫਲਗੁਨ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਕਿੰਨਾ ਤਾਕਤਵਰ ਹੈ; ਉਸਨੇ ਆਪਣੀ ਜਾਦੂ ਨਾਲ ਮੇਰੇ لشਕਰ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਇਆ ਤੇ ਮੇਰੇ ਮਨ ਨੂੰ ਪਸੰਦ ਨਾ ਆਉਣ ਵਾਲਾ ਕੰਮ ਕੀਤਾ।
ਤ੍ਵਂ ਚ ਕਾਮਗਮਸ੍ਤਾਤ ਮਾਯਾਸ੍ਤ੍ਰੇ ਚ ਵਿਸ਼ਾਰਦਃ । ਕृਤਵੈਰਸ਼੍ਚ ਪਾਰ੍ਥੇਨ ਤਸ੍ਮਾਦੇਨਂ ਰਣੇ ਜਹਿ
ਤੁਸੀਂ ਤਾਂ, ਪਿਤਾ ਜੀ, ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਚੱਲਦੇ ਹੋ ਤੇ ਜਾਦੂਈ ਹਥਿਆਰਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹੋ; ਤੁਸੀਂ ਪਾਰਥ ਨਾਲ ਵੈਰ ਰੱਖਦੇ ਹੋ, ਇਸ ਲਈ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਉਸਨੂੰ ਮਾਰੋ।
ਬਾਢਮਿਤ੍ਯੇਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤੁ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੋ ਘੋਰਦਰ੍ਸ਼ਨਃ । ਪ੍ਰਯਯੌ ਸਿਂਹਨਾਦੇਨ ਯਤ੍ਰਾਰ੍ਜੁਨਸੁਤੋ ਯੁਵਾ
‘ਠੀਕ ਹੈ’ ਕਹਿ ਕੇ, ਡਰਾਉਣੇ ਰੂਪ ਵਾਲਾ ਰਾਕਸ਼ਸ ਸ਼ੇਰ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜਦਾ ਹੋਇਆ ਉੱਥੇ ਚਲਿਆ ਜਿੱਥੇ ਅਰਜੁਨ ਦਾ ਨੌਜਵਾਨ ਪੁੱਤਰ ਸੀ।
ਸ ਯੋਧੈਰ੍ਯੁਦ੍ਧਕੁਸ਼ਲੈਰ੍ਵਿਮਲਪ੍ਰਾਸਯੋਧਿਭਿਃ । ਵੀਰੈਃ ਪ੍ਰਹਾਰਿਭਿਰ੍ਯੁਕ੍ਤੈਃ ਸ੍ਵੈਰਨੀਕੈਃ ਸਮਾਵृਤਃ
ਉਹ ਯੋਧਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜੋ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਚਮਕਦੇ ਭਾਲਿਆਂ ਵਾਲੇ, ਤੇ ਵਿਰਲੇ ਹਮਲੇ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਆਪਣੇ لشਕਰਾਂ ਸਮੇਤ ਆਏ।
[ਹਤਸ਼ੇषੈਰ੍ਮਹਾਰਾਜ ਦ੍ਵਿਸਾਹਸ੍ਤ੍ਰੈਰ੍ਹਯੋਤ੍ਤਮੈਃ] ਨਿਹਨ੍ਤੁਕਾਮਃ ਸਮਰੇ ਇਰਾਵਨ੍ਤਂ ਮਹਾਬਲਮ੍
ਦੋ ਹਜ਼ਾਰ ਵਧੀਆ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ, ਰਾਜਾ ਜੀ, ਉਹ ਮਹਾਬਲੀ ਇਰਾਵਾਨ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਾਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦਾ ਸੀ।
ਇਰਾਵਾਨਪਿ ਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧਸ੍ਤ੍ਵਰਮਾਣਃ ਪਰਾਕ੍ਰਮੀ ਹਨ੍ਤੁਕਾਮਮਯਿਤ੍ਰਘ੍ਨੋ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯਵਾਰਯਤ੍
ਇਰਾਵਾਨ ਵੀ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਤੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ, ਵੈਰੀਆਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੂੰ ਰੋਕਣ ਲਈ ਆ ਗਿਆ।
ਤਮਾਪਤਨ੍ਤਂ ਸਂਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਃ ਸੁਮਹਾਬਲਃ। ਤ੍ਵਰਮਾਣਸ੍ਤਤੋ ਮਾਯਾਂ ਪ੍ਰਯੋਕ੍ਤੁਮੁਪਚਕ੍ਰਮੇ
ਉਸਨੂੰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਰ ਰਾਕਸ਼ਸ ਜਲਦੀ-ਜਲਦੀ ਆਪਣੀ ਜਾਦੂ ਵਰਤਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਤੇਨ ਮਾਯਾਮਯਾਃ ਸृष੍ਟਾ ਹਯਾਸ੍ਤਾਵਨ੍ਤ ਏਵ ਹਿ। ਸ੍ਵਾਰੂਢਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੈਰ੍ਘੋਰੈਃ ਸ਼ੂਲਪਟ੍ਟਸਧਾਰਿਭਿਃ
ਉਸ ਜਾਦੂ ਨਾਲ, ਉਸਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਘੋੜੇ ਪੈਦਾ ਕਰ ਦਿੱਤੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਡਰਾਉਣੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਭਾਲੇ ਤੇ ਗਦਾ ਲੈ ਕੇ ਸਵਾਰ ਹੋਏ।
ਤੇ ਸਂਰਬ੍ਧਾਃ ਸਮਾਗਮ੍ਯ ਦ੍ਵਿਸਾਹਸ੍ਰਾਃ ਪ੍ਰਹਾਰਿਣਃ। ਅਚਿਰਾਦ੍ਗਮਯਾਮਾਸੁਃ ਪ੍ਰੇਤਲੋਕਂ ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍
ਉਹ ਦੋ ਹਜ਼ਾਰ ਯੋਧੇ ਜੰਗ ਲਈ ਉਤਸ਼ਾਹਤ ਹੋ ਕੇ ਮਿਲੇ ਤੇ ਥੋੜ੍ਹੀ ਦੇਰ ਵਿੱਚ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਮੌਤ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਭੇਜ ਦਿੱਤਾ।
ਤਸ੍ਮਿਂਸ੍ਤੁ ਨਿਹਤੇ ਸੈਨ੍ਯੇ ਤਾਵੁਭੌ ਯੁਦ੍ਧਦੁਰ੍ਮਦੌ। ਸਂਗ੍ਰਾਮੇ ਸਮਤਿष੍ਠੇਤਾਂ ਯਥਾ ਵੈ ਵृਤ੍ਰਵਾਸਵੌ
ਜਦ ਉਹ لشਕਰ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਦੋਵੇਂ ਜੰਗੀਲੇ ਯੋਧੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਡਟ ਕੇ ਖੜੇ ਰਹੇ, ਜਿਵੇਂ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਤੇ ਇੰਦਰ।
ਆਦ੍ਰਵਨ੍ਤਮਭਿਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਂ ਯੁਦ੍ਧਦੁਰ੍ਮਦਮ੍ । ਇਰਾਵਾਥ ਸਂਰਬ੍ਧਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯਧਾਵਨ੍ਮਹਾਬਲਃ
ਜਦ ਰਾਕਸ਼ਸ ਜੰਗੀਲੇ ਮਨ ਨਾਲ ਚੜ੍ਹਦਾ ਆਇਆ, ਇਰਾਵਾਨ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਤੇ ਮਹਾਬਲੀ ਹੋ ਕੇ ਉਸਨੂੰ ਮਿਲਣ ਲਈ ਦੌੜਿਆ।
ਸਮਭ੍ਯਾਸ਼ਗਤਸ੍ਯਾਜੌ ਤਸ੍ਯ ਖਙ੍ਗੇਨ ਦੁਰ੍ਮਦਃ । ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਕਾਰ੍ਮੁਕਂ ਦੀਪ੍ਤਂ ਸ਼ਰਵਾਪਂ ਚ ਕਞ੍ਚੁਕਮ੍
ਜਦ ਇਰਾਵਾਨ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਨੇੜੇ ਆਇਆ, ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੇ ਤਲਵਾਰ ਨਾਲ ਉਸ ਦਾ ਚਮਕਦਾ ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਛਾਤੀ ਦੀ ਕਵਚ ਕੱਟ ਦਿੱਤੀ।
ਸ ਨਿਕृਤ੍ਤਂ ਧਨੁਰ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਖਂ ਜਵੇਨ ਸਮਾਵਿਸ਼ਤ੍। ਇਰਾਵਨ੍ਤਮਭਿਕ੍ਰੁਦ੍ਧਂ ਮੋਹਯਨ੍ਨਿਵ ਮਾਯਯਾ
ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਕੱਟਿਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਇਰਾਵਾਨ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ ਤੇ ਜਾਦੂ ਨਾਲ ਰਾਕਸ਼ਸ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰਦਾ ਜਿਵੇਂ ਉਸਨੂੰ ਭੁੱਲਾ ਦੇਵੇ।
ਤਤੋऽਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ਮੁਤ੍ਪਤ੍ਯ ਇਰਾਵਾਨਪਿ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਮ੍। ਵਿਮੋਹਯਿਤ੍ਵਾ ਮਾਯਾਭਿਸਤ੍ਸ੍ਯ ਗਾਤ੍ਰਾਮਿ ਸਾਯਕੈਃ
ਫਿਰ, ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਇਰਾਵਾਨ ਨੇ ਜਾਦੂ ਨਾਲ ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੂੰ ਭੁੱਲਾ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਅੰਗਾਂ ਨੂੰ ਵੱਜਿਆ।
ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਸਰ੍ਵਮਰ੍ਮਜ੍ਞਃ ਕਾਮਰੂਪੋ ਦੁਰਾਸਦਃ । ਤਥਾ ਸ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਸ਼੍ਰੇष੍ਠਃ ਸ਼ਰੈਃ ਕृਤ੍ਤਃ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ
ਜੋ ਸਾਰੇ ਮਰਮ ਜਾਣਦਾ, ਰੂਪ ਬਦਲ ਸਕਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਪਹੁੰਚਣ ਵਿੱਚ ਔਖਾ ਸੀ, ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਕੱਟ ਗਿਆ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਵਾਰ-ਵਾਰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਜਖਮੀ ਹੋਇਆ।
ਸਂਬਭੂਵ ਮਹਾਰਾਜ ਸਮਵਾਪ ਚ ਯੌਵਨਮ੍ । ਮਾਯਾ ਹਿ ਸਹਰਾਜ ਸਮਵਾਪ ਚ ਯੌਵਨਮ੍
ਉਹ ਮੁੜ ਪੂਰਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਰਾਜਾ ਜੀ, ਤੇ ਆਪਣਾ ਜਵਾਨੀ ਮੁੜ ਲੈ ਆਇਆ; ਜਾਦੂ ਨਾਲ ਉਸਨੇ ਫਿਰ ਜਵਾਨੀ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲਈ।
ਏਵਂ ਤਦ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਸ੍ਯਾਙ੍ਗਂ ਛਿਨ੍ਨਂਛਿਨ੍ਨਂ ਵ੍ਯਰੋਹਤ । ਇਰਾਵਾਨਪਿ ਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਂ ਤ ਮਹਾਬਲਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਕਸ਼ਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਕੱਟਿਆ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਮੁੜ ਠੀਕ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਸੀ; ਇਰਾਵਾਨ ਵੀ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ ਉਸ ਮਹਾਬਲੀ ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੂੰ ਵੱਜਿਆ।
ਪਰਸ਼੍ਵਥੇਨ ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣੇਨ ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਚ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ । ਸ ਤੇਨ ਬਲਿਨਾ ਵੀਰਸ਼੍ਛਿਦ੍ਯਮਾਨ ਇਵ ਦ੍ਰੁਮਃ
ਉਸਨੇ ਤੇਜ਼ ਕੁਲ੍ਹਾੜੀ ਨਾਲ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਕੱਟਿਆ; ਉਹ ਤਾਕਤਵਰ ਯੋਧਾ ਵਾਂਗ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਦਰਖ਼ਤ ਕੱਟਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੋਵੇ।
ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੋ ਵ੍ਯਨਦਦ੍ਧੋਰਂ ਸ ਸ਼ਬ੍ਦਸ੍ਤੁਮੁਲੋऽਭਵਤ੍। ਪਰਸ਼੍ਵਥਕ੍ਸ਼ਤਂ ਰਕ੍ਸ਼ਃ ਸੁਸ੍ਰਾਵ ਬਹੁਸ਼ੋਣਿਤਮ੍
ਰਾਖਸ ਨੇ ਡਰਾਉਣਾ ਚੀਕ ਮਾਰੀ, ਉਹ ਆਵਾਜ਼ ਬਹੁਤ ਭਿਆਨਕ ਹੋ ਗਈ। ਪਰਸ਼ੂ ਨਾਲ ਜ਼ਖ਼ਮੀ ਹੋਇਆ ਰਾਖਸ, ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਬਹੁਤ ਲਾਲ ਖ਼ੂਨ ਵਗਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਤਤਸ਼੍ਰੁਕ੍ਰੋਧ ਬਲਵਾਂਸ਼੍ਚਕ੍ਰੇ ਵੇਗਂ ਚ ਸਂਯੁਗੇ। ਆਰ੍ਸ਼੍ਯਸ਼ृਙ੍ਗਿਸ੍ਤਤੋ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸਮਰੇ ਸ਼ਤ੍ਰੁਮੂਰ੍ਚਿਤਮ੍
ਫਿਰ, ਰਾਖਸ ਨੇ ਰੋਣ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰ ਕੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਤੀਬਰ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ। ਆਰਸ਼ਯਸ਼੍ਰਿੰਗੀ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਵਿਰੋਧੀ ਨੂੰ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋਇਆ ਵੇਖ ਕੇ ਕਾਰਵਾਈ ਕੀਤੀ।
ਕृਤ੍ਵਾ ਘੋਰਂ ਮਹਦ੍ਰੂਪਂ ਗ੍ਰਹੀਤੁਮੁਪਚਕ੍ਰਮੇ । ਅਰ੍ਜੁਨਸ੍ਯ ਸੁਤਂ ਵੀਰਮਿਰਾਵਨ੍ਤਂ ਯਸ਼ਸ੍ਵਿਨਮ੍
ਉਹ ਡਰਾਉਣੀ ਤੇ ਵੱਡੀ ਸ਼ਕਲ ਧਾਰ ਕੇ, ਅਰਜੁਨ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਇਰਾਵਾਨ, ਜੋ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਤੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਸੀ, ਨੂੰ ਫੜਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਨ ਲੱਗਾ।
ਸਂਗ੍ਰਾਮਸ਼ਿਰਸੋ ਮਧ੍ਯੇ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਤਤ੍ਰ ਪਸ਼੍ਯਤਾਮ੍। ਤਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਾਦृਸ਼ੀਂ ਮਾਯਾਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਸ੍ਯ ਦੁਰਾਤ੍ਮਨਃ
ਜੰਗ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਸਭ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਉਸ ਰਾਖਸ ਦੀ ਐਸੀ ਮਾਇਆ ਦੇਖੀ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਹੀ ਮੰਦ-ਮਨ ਵਾਲਾ ਸੀ।
ਇਰਾਵਾਨਪਿ ਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਮਾਯਾਂ ਸ੍ਰष੍ਟੁਂ ਪ੍ਰਚਕ੍ਰਮੇ। ਤਸ੍ਯ ਕ੍ਰੋਧਾਭਿਭੂਤਸ੍ਯ ਸਮਰੇष੍ਵਨਿਵਰ੍ਤਿਨਃ
ਇਰਾਵਾਨ ਵੀ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਆਪਣੀ ਮਾਇਆ ਬਣਾਉਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਉਸ ਨੂੰ ਗੁੱਸਾ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਘੇਰ ਚੁੱਕਾ ਸੀ, ਤੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਪਿੱਛੇ ਨਹੀਂ ਹਟਿਆ।
ਯੋऽਨ੍ਵਯੋ ਮਾਤृਕਸ੍ਤਸ੍ਯ ਸ ਏਨਮਭਿਪੇਦਿਵਾਨ੍। ਸ ਨਾਗੈਰ੍ਬਹੁਭੀ ਰਾਜਨ੍ਨਿਰਾਵਾਨ੍ਸਂਵृਤੋ ਰਣੇ
ਜਿਸ ਦੀ ਮਾਂ ਦੀ ਵੰਸ਼ਾਵਲੀ ਸੀ, ਉਹ ਉਸ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰਨ ਲੱਗਾ। ਇਰਾਵਾਨ, ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਸੱਪਾਂ ਨਾਲ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਘਿਰ ਗਿਆ, ਹੇ ਰਾਜਾ।
ਦਧਾਰ ਸੁਮਹਦ੍ਰੂਪਮਨਨ੍ਤ ਇਵ ਭੋਗਵਾਨ੍। ਤਤੋ ਬਹੁਵਿਧੈਰ੍ਨਾਗੈਸ਼੍ਛਾਦਯਾਮਾਸ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਮ੍
ਉਹ ਵੱਡੀ ਤੇ ਸ਼ਕਤਿਸਾਲੀ ਸ਼ਕਲ ਧਾਰ ਲਿਆ, ਅਨੰਤ ਸੱਪ-ਪਤੀ ਵਾਂਗ। ਫਿਰ, ਕਈ ਕਿਸਮ ਦੇ ਸੱਪਾਂ ਨਾਲ ਰਾਖਸ ਨੂੰ ਢੱਕ ਲਿਆ।
ਛਾਦ੍ਯਮਾਨਸ੍ਤੁ ਨਾਗੈਃ ਸ ਧ੍ਯਾਤ੍ਵਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਪੁਙ੍ਗਵਃ। ਸੌਪਰ੍ਣਂ ਰੂਪਮਾਸ੍ਥਾਯ ਭਕ੍ਸ਼ਯਾਮਾਸ ਪਨ੍ਨਗਮ੍
ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੱਪਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਹ ਰਾਖਸ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੀ, ਸੋਚ ਕੇ, ਸੁਪਰਨ (ਗਰੁੜ) ਦੀ ਸ਼ਕਲ ਧਾਰ ਕੇ, ਸੱਪਾਂ ਨੂੰ ਖਾਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਮਾਯਯਾ ਭਕ੍ਸ਼ਿਤੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਨ੍ਵਯੇ ਤਸ੍ਯ ਮਾਤृਕੇ । ਵਿਮੋਹਿਤਮਿਰਾਵਨ੍ਤਂ ਨ੍ਯਹਨਦ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੋऽਸਿਨਾ
ਮਾਇਆ ਨਾਲ, ਜਦ ਉਹ ਮਾਂ ਦੇ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਸੱਪ ਖਾ ਲਏ, ਰਾਖਸ ਨੇ ਹੈਰਾਨ ਹੋਏ ਇਰਾਵਾਨ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਤਲਵਾਰ ਨਾਲ ਵੱਜਿਆ।
ਸਕੁਣ੍ਡਲਂ ਸਮੁਕੁਟਂ ਪਦ੍ਮੇਨ੍ਦੁਸਦृਸ਼ਪ੍ਰਭਮ੍ । ਇਰਾਵਤਃ ਸ਼ਿਰੋ ਰਕ੍ਸ਼ਃ ਪਾਤਯਾਮਾਸ ਭੂਤਲੇ
ਰਾਖਸ ਨੇ ਇਰਾਵਾਨ ਦਾ ਸਿਰ, ਜੋ ਕੁੰਡਲ ਤੇ ਮੁਕੁਟ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਸੀ, ਤੇ ਕਮਲ ਜਾਂ ਚੰਦ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਵੱਢ ਕੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ।