ਖਮੁਤ੍ਪਤ੍ਯ ਮਹਾਰਾਜ ਨਾਗਰਾਟ੍ ਸਤ੍ਯਵਿਕ੍ਰਮਃ । ਇਨ੍ਦ੍ਰਲੋਕਂ ਜਗਾਮਾਸ਼ੁ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤਤ੍ਰਾਰ੍ਜੁਨਂ ਗਤਮ੍
ਉਹ ਨਾਗਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਸੱਚੇ ਬਹਾਦਰ ਸੀ, ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਉੱਡ ਗਿਆ, ਰਾਜਨ, ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਅਰਜੁਨ ਇੰਦਰ ਲੋਕ ਗਿਆ ਹੈ, ਤਾਂ ਓਥੇ ਜਾ ਪਹੁੰਚਿਆ।
ਸੋऽਭਿਗਮ੍ਯ ਮਹਾਬਾਹੁਃ ਪਿਤਰਂ ਸਤ੍ਯਵਿਕ੍ਰਮਃ । ਅਭ੍ਯਵਾਦਯਦਵ੍ਯਗ੍ਰੋ ਵਿਨਯੇਨ ਕृਤਾਞ੍ਜਲਿਃ
ਉਹ ਮਹਾਂਬਾਹੁ, ਸੱਚੇ ਦਿਲ ਵਾਲਾ, ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਕੋਲ ਗਿਆ, ਬਿਨਾ ਝਿਜਕ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਨਮਰਤਾ ਨਾਲ ਪ੍ਰਣਾਮ ਕੀਤਾ।
ਨ੍ਯਵੇਦਯਤ ਚਾਤ੍ਮਾਨਮਰ੍ਜੁਨਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ । ਇਰਾਵਾਨਸ੍ਮਿ ਭਦ੍ਰਂ ਤੇ ਪੁਤ੍ਰਸ਼੍ਚਾਹਂ ਤਵ ਪ੍ਰਭੋ
ਉਸ ਨੇ ਮਹਾਨ ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਪਰਚਾਊ ਦਿੱਤਾ: "ਮੈਂ ਇਰਾਵਤ ਹਾਂ, ਤੁਹਾਡਾ ਪੁੱਤਰ ਹਾਂ, ਪ੍ਰਭੂ, ਤੁਹਾਡੀ ਚੰਗੀ ਹੋਵੇ।"
ਮਾਤੁਃ ਸਮਾਗਮੋ ਯਸ਼੍ਚ ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯਵੇਦਯਤ੍ । ਤਚ੍ਚ ਸਰ੍ਵਂ ਯਥਾਵृਤ੍ਤਮਨੁਸਸ੍ਮਾਰ ਪਾਣ੍ਡਵਃ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਨਾਲ ਹੋਈ ਮੁਲਾਕਾਤ ਅਤੇ ਸਾਰਾ ਹਾਲ ਦੱਸਿਆ; ਪਾਂਡਵ ਨੇ ਵੀ ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਯਾਦ ਕਰ ਲਿਆ।
ਪਰਿष੍ਵਜ੍ਯ ਸੁਤਂ ਚਾਪਿ ਆਤ੍ਮਨਃ ਸਦृਸ਼ਂ ਗੁਣੈਃ । ਪ੍ਰੀਤਿਮਾਨਨਯਤ੍ਪਾਰ੍ਥੋ ਦੇਵਰਾਜਨਿਵੇਸ਼ਨਮ੍
ਪਾਰਥ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ, ਜੋ ਗੁਣਾਂ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਵਰਗਾ ਸੀ, ਗਲੇ ਲਾਇਆ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦੇ ਮਹਿਲ ਵੱਲ ਲੈ ਗਿਆ।
ਸੋऽਰ੍ਜੁਨੇਨ ਸਮਾਜ੍ਞਪ੍ਤੋ ਦੇਵਲੋਕੇ ਤਦਾ ਨृਪ । ਪ੍ਰੀਤਿਪੂਰ੍ਵਂ ਮਹਾਬਾਹੁਃ ਸ੍ਵਕਾਰ੍ਯਂ ਪ੍ਰਤਿ ਭਾਰਤ
ਉਥੇ, ਦੇਵ ਲੋਕ ਵਿੱਚ, ਰਾਜਨ, ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਉਸ ਮਹਾਂਬਾਹੁ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਫ਼ਰਜ਼ ਸਮਝਾਇਆ।
ਸ ਚਾਪਿ ਨਰਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲਃ ਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲਸਮਵਿਕ੍ਰਮਃ।' ਅਬ੍ਰਵੀਚ੍ਚ ਤਦਾ ਪਾਰ੍ਥਮਯਮਸ੍ਮਿ ਤਵਾਨਘ
ਉਹ ਮਰਦਾਂ ਵਿਚ ਸ਼ੇਰ, ਜਿਸ ਦੀ ਹਿੰਮਤ ਵੀ ਸ਼ੇਰ ਵਰਗੀ ਸੀ, ਉਸ ਵੇਲੇ ਪਾਰਥ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗਾ, "ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਹਾਂ, ਹੇ ਪਾਪ ਰਹਿਤ, ਤੇਰਾ ਹੀ ਹਾਂ।"
ਸ੍ਥਿਤਃ ਪ੍ਰੇष੍ਯਸ਼੍ਚ ਪੁਤ੍ਰਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵਥਾ ਤ੍ਵਂ ਪ੍ਰਸ਼ਾਧਿ ਮਾਮ੍ । ਕਂ ਕਰੋਮਿ ਚ ਤੇ ਕਾਮਂ ਕਂ ਚ ਕਾਮਂ ਤ੍ਵਮਿਚ੍ਛਸਿ
ਮੈਂ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤੇਰਾ ਨੌਕਰ ਤੇ ਪੁੱਤਰ ਬਣ ਕੇ ਖੜਾ ਹਾਂ, ਮੈਨੂੰ ਹੁਕਮ ਦੇ। ਦੱਸ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਕੀ ਕਰਵਾਉਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਤੇਰੀ ਕੀ ਇੱਛਾ ਹੈ?
ਪਰਿष੍ਵਜ੍ਯ ਸੁਤਂ ਪ੍ਰੇਮ੍ਣਾ ਵਾਸਵਿਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚ ਤਮ੍। ਪ੍ਰੀਤਿਪੂਰ੍ਵਂ ਚ ਕਾਰ੍ਯਂ ਚ ਕਾਰ੍ਯਾ ਪ੍ਰੀਤਿਸ਼੍ਚ ਮਾਨਦਃ
ਵਾਸਵੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਗਲੇ ਲਾਇਆ ਤੇ ਮਿੱਠੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਆਖਿਆ, "ਕੰਮ ਵੀ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਹੋਵੇ, ਤੇ ਪਿਆਰ ਵੀ ਬਣਿਆ ਰਹੇ, ਹੇ ਮਾਣ ਦੇਣ ਵਾਲੇ।"
ਯੁਦ੍ਧਕਾਲੇ ਤੁ ਸਾਹਾਯ੍ਯਂ ਦਾਤਵ੍ਯਂ ਨੋ ਭਵੇਦਿਤਿ । ਬਾਢਮਿਤ੍ਯੇਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤੁ ਯੁਦ੍ਧਕਾਲ ਇਹਾਗਤਃ
ਪਰ ਜੰਗ ਦੇ ਵੇਲੇ ਮਦਦ ਨਹੀਂ ਦੇਣੀ ਸੀ, ਇਹ ਗੱਲ ਮੰਨ ਲਈ ਸੀ। ਹੁਣ ਜੰਗ ਦਾ ਸਮਾਂ ਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਕਾਮਵਰ੍ਣਜਵੈਰਸ਼੍ਵੈਃ ਸਰ੍ਵਤਃ ਸ਼ੁਸ਼ੁਭੇ ਵृਤਃ । ਤੇ ਹਯਾਃ ਕਾਞ੍ਚਨਾਪੀਡਾ ਨਾਨਾਵਰ੍ਣਾ ਮਨੋਜਵਾਃ
ਚਾਹੀਦੇ ਰੰਗ, ਜਾਤ ਤੇ ਤੇਜ਼ੀ ਵਾਲੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਉਹ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਹ ਘੋੜੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਸਿਰਪੱਟੇ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੰਗਾਂ ਦੇ ਤੇ ਮਨ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼ ਸਨ।
ਉਤ੍ਪੇਤੁਃ ਸਹਸਾ ਰਾਜਨ੍ਹਂਸਾ ਇਵ ਮਹੋਦਧੌ । ਤੇ ਤ੍ਵਦੀਯਾਨ੍ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਹਯਸਂਘਾਨ੍ਮਨੋਜਵਾਨ੍
ਉਹ ਘੋੜੇ, ਰਾਜਨ, ਇਕਦਮ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿਚ ਹੰਸਾਂ ਵਾਂਗ ਛਲਾਂਗ ਲਾ ਗਏ। ਤੇ ਉਹ ਤੇਜ਼ ਘੋੜੇ, ਤੇਰੇ ਘੋੜਿਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹਾਂ ਨੂੰ ਮਿਲ ਕੇ—
ਕ੍ਰੋਡੈਃ ਕ੍ਰੋਡਾਨਭਿਘ੍ਨਨ੍ਤੋ ਘੋਣਾਭਿਸ਼੍ਚ ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍ । ਨਿਪੇਤੁਃ ਸਹਸਾ ਰਾਜਨ੍ਸੁਵੇਗਾਭਿਹਤਾ ਭੁਵਿ
ਛਾਤੀਆਂ ਨਾਲ ਛਾਤੀਆਂ ਤੇ ਨੱਕਾਂ ਨਾਲ ਨੱਕਾਂ ਟਕਰਾ ਕੇ, ਉਹ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ, ਹੇ ਰਾਜਨ।
ਨਿਪਤਦ੍ਭਿਸ੍ਤਥਾ ਤੈਸ਼੍ਚ ਹਯਸਙ੍ਘੈਃ ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍ । ਸ਼ੁਸ਼੍ਰੁਵੇ ਦਾਰੁਣਃ ਸ਼ਬ੍ਦਃ ਸੁਪਰ੍ਣਪਤਨੇ ਯਥਾ
ਜਦ ਉਹ ਘੋੜਿਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਰਹੇ ਸਨ, ਤਾਂ ਇਕ ਡਰਾਉਣਾ ਸ਼ੋਰ ਹੋਇਆ, ਜਿਵੇਂ ਸੁਪਰਨ ਦੀ ਆਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਡਿੱਗਣ ਦੀ ਆਵਾਜ਼।
ਤਥੈਵ ਤਾਵਕਾ ਰਾਜਨ੍ਸਮੇਤ੍ਯਾਨ੍ਯੋਨ੍ਯਮਾਹਵੇ । ਪਰਸ੍ਪਰਵਧਂ ਘੋਰਂ ਚਕ੍ਰੁਸ੍ਤੇ ਹਯਸਾਦਿਨਃ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਤੇਰੇ ਘੋੜਸਵਾਰ ਵੀ ਜੰਗ ਵਿਚ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਮਿਲ ਕੇ, ਭਿਆਨਕ ਕਤਲ ਕਰਦੇ ਰਹੇ।
ਤਸ੍ਮਿਂਸ੍ਤਥਾ ਵਰ੍ਤਮਾਨੇ ਸਂਕੁਲੇ ਤੁਮੁਲੇ ਭृਸ਼ਮ੍ । ਉਭਯੋਰਪਿ ਸਂਸ਼ਾਨ੍ਤਾ ਹਯਸਙ੍ਘਾਃ ਸਮਨ੍ਤਤਃ
ਜਦ ਇਹ ਹੜ੍ਹ-ਮਚੀ ਹੋਈ ਭਿਆਨਕ ਗੜਬੜ ਚੱਲ ਰਹੀ ਸੀ, ਦੋਵੇਂ ਪਾਸਿਆਂ ਦੇ ਘੋੜਿਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਹਰ ਥਾਂ ਠੰਢੇ ਪੈ ਗਏ।
ਪ੍ਰਕ੍ਸ਼ੀਣਸਾਯਕਾਃ ਸ਼ੂਰਾ ਨਿਹਤਾਸ਼੍ਵਾਃ ਸ਼੍ਰਮਾਤੁਰਾਃ । ਵਿਲਯਂ ਸਮਨੁਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾਸ੍ਤਕ੍ਸ਼ਮਾਣਾਃ ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍
ਸ਼ੂਰਵੀਰ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਤੀਰ ਮੁੱਕ ਗਏ, ਘੋੜੇ ਮਾਰੇ ਗਏ, ਤੇ ਥਕਾਵਟ ਨਾਲ ਹਾਲੇ ਹੋਏ, ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਸਹਿੰਦੇ ਹੋਏ ਪਿੱਛੇ ਹਟ ਗਏ।
ਤਤਃ ਕ੍ਸ਼ੀਣੇ ਹਯਾਨਿਕੇ ਕਿਂਚਿਚ੍ਛੇषੇ ਚ ਭਾਰਤ । ਸੌਬਲਸ੍ਯਾਨੁਜਾਃ ਸ਼ੂਰਾ ਨਿਰ੍ਗਤਾ ਰਣਮੂਰ੍ਧਨਿ
ਫਿਰ, ਜਦ ਘੋੜਸਵਾਰੀ ਲਗਭਗ ਖਤਮ ਹੋ ਗਈ ਤੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਬਚੇ, ਹੇ ਭਾਰਤ, ਸੋਬਲ ਦੇ ਵੀਰ ਛੋਟੇ ਭਰਾ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿਚ ਅੱਗੇ ਵਧੇ।
ਵਾਯੁਵੇਗਸਮਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਾਞ੍ਜਵੇ ਵਾਯੁਸਮਾਂਸ਼੍ਚ ਤੇ। ਆਰੁਹ੍ਯ ਬਲਸਂਪਨ੍ਨਾਨ੍ਵਯਃਸ੍ਥਾਂਸ੍ਤੁਰਗੋਤ੍ਤਮਾਨ੍
ਉਹ ਵਧੀਆ ਤੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ਘੋੜਿਆਂ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਜੋ ਹਵਾ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼ ਤੇ ਹਵਾ ਵਰਗਾ ਛੂਹਾ ਰੱਖਦੇ ਸਨ, ਡਟ ਕੇ ਖੜੇ ਹੋ ਗਏ।
ਗਜੋ ਗਵਾਕ੍ਸ਼ੋ ਵृषਕਸ਼੍ਚਰ੍ਮਵਾਨਾਰ੍ਜਯਃ ਸ਼ੁਕਃ। षਡੇਤੇ ਬਲਸਂਪਨ੍ਨਾ ਨਿਰ੍ਯਯੁਰ੍ਮਹਤੋ ਬਲਾਤ੍
ਗਜ, ਗਵਾਕਸ਼, ਵ੍ਰਿਸ਼ਕ, ਚਰਮਵਾਨ, ਅਰਜਯ ਤੇ ਸ਼ੁਕ—ਇਹ ਛੇਵੇਂ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ, ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਵਿਚੋਂ ਨਿਕਲ ਪਏ।
ਵਾਰ੍ਯਮਾਣਾਃ ਸ਼ਕੁਨਿਨਾ ਸ੍ਵੈਸ਼੍ਚ ਯੋਧੈਰ੍ਮਹਾਬਲੈਃ । ਸਨ੍ਨਦ੍ਧਾ ਯੁਦ੍ਧਕੁਸ਼ਲਾ ਰੌਦ੍ਰਰੂਪਾ ਮਹਾਬਲਾਃ
ਸ਼ਕੁਨੀ ਤੇ ਆਪਣੇ ਹੀ ਬਲਵਾਨ ਸਿਪਾਹੀਆਂ ਵਲੋਂ ਰੋਕੇ ਜਾਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਉਹ ਪੂਰੀ ਤਿਆਰੀ ਨਾਲ, ਜੰਗ ਦੇ ਮਾਹਰ, ਡਰਾਉਣੇ ਤੇ ਬੜੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ ਸਨ।
ਤਦਨੀਕਂ ਮਹਾਬਹੋ ਭਿਤ੍ਤ੍ਵਾ ਪਰਮਦੁਰ੍ਜਯਮ੍ । ਬਲੇਨ ਮਹਤਾ ਯੁਕ੍ਤਾਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਾਯ ਵਿਜਯੈषਿਣਃ
ਉਹ ਬੜੀ ਮੁਸ਼ਕਲ ਨਾਲ ਜਿੱਤਣ ਯੋਗ ਫੌਜ ਨੂੰ ਤੋੜ ਕੇ, ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਜਿੱਤ ਤੇ ਸੁਰਗ ਦੀ ਆਸ ਰੱਖਦੇ ਹੋਏ, ਅੱਗੇ ਵਧੇ।
ਵਿਵਿਸ਼ੁਸ੍ਤੇ ਤਦਾ ਹृष੍ਟਾ ਗਾਨ੍ਧਾਰਾ ਯੁਦ੍ਧਦੁਰ੍ਮਦਾਃ । ਤਾਨ੍ਪ੍ਰਵਿष੍ਟਾਂਸ੍ਤਦਾ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਇਰਾਵਾਨਪਿ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍
ਉਸ ਵੇਲੇ ਗਾਂਧਾਰ ਦੇ ਜੰਗੀ ਜੋਸ਼ ਵਿਚ ਮਸਤ ਹੋਏ ਸਿਪਾਹੀ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਅੰਦਰ ਵੜ ਗਏ। ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੜਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਵੀਰ ਇਰਾਵਾਨ—
ਅਬ੍ਰਵੀਤ੍ਸਮਰੇ ਯੋਧਾਨ੍ਸ੍ਵਾਨ੍ਵਿਚਿਤ੍ਰਹਯਸ੍ਥਿਤਾਨ੍ । ਯਥੈਤੇ ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰਸ੍ਯ ਯੋਧਾਃ ਸਾਨੁਗਵਾਹਨਾਃ
ਜੰਗ ਵਿਚ ਆਪਣੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੰਗਾਂ ਵਾਲੇ ਘੋੜਿਆਂ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹੇ ਸਿਪਾਹੀਆਂ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗਾ, "ਜਿਵੇਂ ਇਹ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਸਿਪਾਹੀ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਤੇ ਵਾਹਨਾਂ ਸਮੇਤ ਆਏ ਹਨ—"
ਹਨ੍ਯਨ੍ਤੇ ਸਮਰੇ ਸਰ੍ਵੇ ਤਥਾ ਨੀਤਿਰ੍ਵਿਧੀਯਤਾਮ੍ । ਬਾਢਮਿਤ੍ਯੇਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤੇ ਸਰ੍ਵੇ ਯੋਧਾ ਇਰਾਵਤਃ
ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਸਭ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ, ਤੇ ਚਲਾਕੀ ਨਾਲ ਯੋਜਨਾ ਬਣਾਈ ਜਾਵੇ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਇਰਾਵਨ ਤੇ ਸਾਰੇ ਯੋਧੇ ਕਹਿ ਉਠੇ, 'ਜਿਵੇਂ ਆਖਿਆ, ਓਹੀ ਹੋਵੇ।'
ਜਘ੍ਨੁਸ੍ਤੇषਾਂ ਬਲਾਨੀਕਂ ਦੁਰ੍ਜਯਂ ਸਮਰੇ ਪਰੈਃ । ਤਦਨੀਕਮਨੀਕੇਨ ਸਮਰੇ ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਪਾਤਿਤਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਦੀ ਉਸ ਤਾਕਤਵਰ ਫੌਜ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਢਾਹ ਦਿੱਤਾ, ਜੋ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਤੋਂ ਜਿੱਤੀ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦੀ ਸੀ। ਅਨੀਕੇਨ ਨੇ ਉਸ ਫੌਜ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਗਿਰਦੇ ਵੇਖਿਆ।
ਅਮृष੍ਯਮਾਣਾਸ੍ਤੇ ਸਰ੍ਵੇ ਸੁਬਲਸ੍ਯਾਤ੍ਮਜਾ ਰਣੇ । ਇਰਾਵਨ੍ਤਮਭਿਦ੍ਰੁਤ੍ਯ ਸਰ੍ਵਤਃ ਪਰ੍ਯਵਾਰਯਨ੍
ਸੁਬਲ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਇਹ ਸਹਿ ਨਾ ਸਕੇ, ਤੇ ਇਰਾਵਨ ਉੱਤੇ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਹਮਲਾ ਕਰਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲਿਆ।
ਤਾਡਯਨ੍ਤਃ ਸ਼ਿਤੈਃ ਪ੍ਰਾਸੈਸ਼੍ਚੋਦਯਨ੍ਤਃ ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍। ਤੇ ਸ਼ੂਰਾਃ ਪਰ੍ਯਧਾਵਨ੍ਤ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਤੋ ਮਹਦਾਕੁਲਮ੍
ਉਹ ਵੀਰ ਤੇਜ਼ ਬਰਛਿਆਂ ਨਾਲ ਵਾਰ ਕਰਦੇ, ਇਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕਰਦੇ, ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਦੌੜਦੇ, ਤੇ ਵੱਡਾ ਹਲਚਲ ਪੈਦਾ ਕਰਦੇ।
ਇਰਾਵਾਨਥ ਨਿਰ੍ਭਿਨ੍ਨਃ ਪ੍ਰਾਸੈਸ੍ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣੈਰ੍ਮਹਾਤ੍ਮਭਿਃ । ਸ੍ਰਵਤਾ ਰੁਧਿਰੇਣਾਕ੍ਤਸ੍ਤੋਤ੍ਰੈਰ੍ਵਿਦ੍ਧ ਇਵ ਦ੍ਵਿਪਃ
ਫਿਰ ਇਰਾਵਨ, ਵੱਡੇ ਯੋਧਿਆਂ ਦੇ ਤੇਜ਼ ਬਰਛਿਆਂ ਨਾਲ ਛੇਦੀ ਹੋਇਆ, ਲਹੂ ਵਿੱਚ ਭਿੱਜ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਹਥੀ ਗੋਡਿਆਂ ਨਾਲ ਜਖਮੀ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਉਰਸ੍ਯਪਿ ਚ ਪृष੍ਠੇ ਚ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵਯੋਸ਼੍ਚ ਭृਸ਼ਾਹਤਃ । ਏਕੋ ਬਹੁਭਿਰਤ੍ਯਰ੍ਥਂ ਧੈਰ੍ਯਾਦ੍ਰਾਜਨ੍ਨ ਵਿਵ੍ਯਥੇ
ਉਸ ਦੇ ਛਾਤੀ, ਪਿੱਠ ਤੇ ਪਾਸਿਆਂ ਉੱਤੇ ਵੱਡੇ ਵਾਰ ਹੋਏ, ਪਰ ਉਹ ਇਕੱਲਾ ਹੋ ਕੇ ਵੀ ਬਹੁਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਹਮਲਾ ਹੋਣ 'ਤੇ, ਆਪਣੇ ਹੌਸਲੇ ਕਰਕੇ ਡਿਗਿਆ ਨਹੀਂ, ਰਾਜਾ ਜੀ।