ਵਰ੍ਤਮਾਨੇ ਤਥਾ ਰੌਦ੍ਰੇ ਰਾਜਨ੍ਵੀਰਵਰਕ੍ਸ਼ਯੇ। ਸ਼ਕੁਨਿਃ ਸੌਬਲਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ਪਾਣ੍ਡਵਾਨ੍ਸਮੁਪਾਦ੍ਰਵਤ੍
ਜਦੋਂ ਉਹ ਭਿਆਨਕ ਯੁੱਧ ਚੱਲ ਰਿਹਾ ਸੀ ਅਤੇ ਵੱਡੇ ਵੱਡੇ ਵੀਰ ਮਾਰੇ ਜਾ ਰਹੇ ਸਨ, ਰਾਜਨ, ਤਾਂ ਸੁਬਲ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਮਸ਼ਹੂਰ ਸ਼ਕੁਨੀ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਵੱਲ ਵਧਿਆ।
ਤਥੈਵ ਸਾਤ੍ਵਤੋ ਰਾਜਨ੍ਹਾਰ੍ਦਿਕ੍ਯਃ ਪਰਵੀਰਹਾ। ਅਭ੍ਯਦ੍ਰਵਤ ਸਂਗ੍ਰਾਮੇ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨਾਂ ਵਰੂਥਿਨੀਮ੍
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਜਨ, ਸਾਤ੍ਵਤ, ਜੋ ਹਾਰਦਿਕਿਆ ਸੀ ਅਤੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੇ ਵੀਰਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰ ਗਿਆ।
ਤਤਃ ਕਾਮ੍ਭੋਜਮੁਖ੍ਯਾਨਾਂ ਨਦੀਜਾਨਾਂ ਚ ਵਾਜਿਨਾਮ੍ । ਆਰਟ੍ਟਾਨਾਂ ਮਹੀਜਾਨਾਂ ਸਿਨ੍ਧੁਜਾਨਾਂ ਚ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ
ਫਿਰ ਕਾਂਭੋਜਾਂ ਦੇ ਅੱਗੇ-ਅੱਗੇ ਵਾਲੇ, ਦਰਿਆਈ ਇਲਾਕਿਆਂ ਦੇ ਘੋੜਸਵਾਰ, ਆਰਟਟ, ਮਹੀਜ, ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਸਿੰਧੂ ਵੀ,
ਵਨਾਯੁਜਾਨਾਂ ਸ਼ੁਭ੍ਰਾਣਾਂ ਤਥਾ ਪਰ੍ਵਤਵਾਸਿਨਾਮ੍ । ਵਾਜਿਨਾਂ ਬਹੁਭਿਃ ਸਙ੍ਖ੍ਯੇ ਸਮਨ੍ਤਾਤ੍ਪਰਿਵਾਰਯਨ੍
ਵਨਾਯੁਜ, ਚਮਕਦੇ ਹੋਏ ਅਤੇ ਪਹਾੜਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਣ ਵਾਲੇ, ਇਹ ਸਭ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਚਾਰੋਂ ਪਾਸਿਆਂ ਤੋਂ ਬਹੁਤ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਘੇਰ ਲੈਣ ਲੱਗੇ।
ਯੇ ਚਾਪਰੇ ਤਿਤ੍ਤਿਰਿਜਾ ਜਵਨਾ ਵਾਤਰਂਹਸਃ । ਸੁਵਰ੍ਣਾਲਙ੍ਕृਤੈਰੇਤੈਰ੍ਵਰ੍ਮਵਦ੍ਭਿਃ ਸੁਕਲ੍ਪਿਤੈਃ
ਅਤੇ ਹੋਰ ਵੀ, ਜਿਵੇਂ ਤਿੱਤਿਰੀਜ, ਤੇਜ਼ ਦੌੜਨ ਵਾਲੇ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਅਤੇ ਵਧੀਆ ਬਨਾਈ ਹੋਈ ਜੰਗੀ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ,
ਹਯੈਰ੍ਵਾਤਜਵੈਰ੍ਮੁਖ੍ਯੈਃ ਪਾਣ੍ਡਵਸ੍ਯ ਸੁਤੋ ਬਲੀ । ਅਭ੍ਯਵਰ੍ਤਤ ਤਤ੍ਸੈਨ੍ਯਂ ਹृष੍ਟਰੂਪਃ ਪਰਂਤਪਾਃ
ਹਵਾ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼ ਦੌੜਣ ਵਾਲੇ ਚੁਣੇ ਹੋਏ ਘੋੜਿਆਂ ਤੇ, ਪਾਂਡਵ ਦਾ ਬਲਵਾਨ ਪੁੱਤਰ, ਵੈਰੀਆਂ ਲਈ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਸ ਫੌਜ ਵੱਲ ਵਧਿਆ।
ਅਰ੍ਜੁਨਸ੍ਯ ਸੁਤਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨਿਰਾਵਾਨ੍ਨਾਮ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍ । ਸੁਤਾਯਾਂ ਨਾਗਰਾਜਸ੍ਯ ਜਾਤਃ ਪਾਰ੍ਥੇਨ ਧੀਮਤਾ
ਅਰਜੁਨ ਦਾ ਮਸ਼ਹੂਰ ਪੁੱਤਰ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਇਰਾਵਤ ਸੀ, ਜੋ ਸਮਝਦਾਰ ਪਾਰਥ ਅਤੇ ਨਾਗ ਰਾਜਾ ਦੀ ਧੀ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ ਸੀ,
ਐਰਾਵਤੇਨ ਸਾ ਦਤ੍ਤਾ ਅਨਪਤ੍ਯਾ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ । ਪਤ੍ਯੌ ਹਤੇ ਸੁਪਰ੍ਣੇਨ ਕृਪਣਾ ਦੀਨਚੇਤਨਾ
ਉਹ, ਜੋ ਨਿਸ਼ੰਤਾਨ ਸੀ ਤੇ ਉੱਚੇ ਮਨ ਵਾਲੀ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਏਰਾਵਤ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਉਸ ਦਾ ਪਤੀ ਸੁਪਰਨ ਨੇ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਉਹ ਦੁਖੀ ਤੇ ਹਤਾਸ਼ ਰਹਿ ਗਈ।
ਕਾਰ੍ਯਾਰ੍ਥਂ ਤਾਂ ਚ ਜਗ੍ਰਾਹ ਪਾਰ੍ਥਃ ਕਾਮਵਸ਼ਾਨੁਗਾਮ੍ । ਏਵਮੇष ਸਮੁਤ੍ਪਨ੍ਨਃ ਪਰਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰੇऽਰ੍ਜੁਨਾਤ੍ਮਜਃ
ਫ਼ਰਜ਼ ਲਈ, ਪਾਰਥ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵੱਸ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ ਕਬੂਲ ਕਰ ਲਿਆ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਅਰਜੁਨ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਵਿਦੇਸ਼ੀ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ।
ਸ ਨਾਗਲੋਕੇ ਸਂਵृਦ੍ਧੋ ਮਾਤ੍ਰਾ ਚ ਪਰਿਰਕ੍ਸ਼ਿਤਃ । ਪਿਤृਵ੍ਯੇਣ ਪਰਿਤ੍ਯਕ੍ਤਃ ਪਾਰ੍ਥਦ੍ਵੇषਾਦ੍ਦੁਰਾਤ੍ਮਨਾ
ਉਹ ਨਾਗਾਂ ਦੀ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਵਧਿਆ, ਮਾਂ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕੀਤੀ, ਪਰ ਉਸ ਦੇ ਮਾਮੇ ਨੇ, ਪਾਰਥ ਨਾਲ ਵੈਰ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ।
ਖਮੁਤ੍ਪਤ੍ਯ ਮਹਾਰਾਜ ਨਾਗਰਾਟ੍ ਸਤ੍ਯਵਿਕ੍ਰਮਃ । ਇਨ੍ਦ੍ਰਲੋਕਂ ਜਗਾਮਾਸ਼ੁ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤਤ੍ਰਾਰ੍ਜੁਨਂ ਗਤਮ੍
ਉਹ ਨਾਗਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਸੱਚੇ ਬਹਾਦਰ ਸੀ, ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਉੱਡ ਗਿਆ, ਰਾਜਨ, ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਅਰਜੁਨ ਇੰਦਰ ਲੋਕ ਗਿਆ ਹੈ, ਤਾਂ ਓਥੇ ਜਾ ਪਹੁੰਚਿਆ।
ਸੋऽਭਿਗਮ੍ਯ ਮਹਾਬਾਹੁਃ ਪਿਤਰਂ ਸਤ੍ਯਵਿਕ੍ਰਮਃ । ਅਭ੍ਯਵਾਦਯਦਵ੍ਯਗ੍ਰੋ ਵਿਨਯੇਨ ਕृਤਾਞ੍ਜਲਿਃ
ਉਹ ਮਹਾਂਬਾਹੁ, ਸੱਚੇ ਦਿਲ ਵਾਲਾ, ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਕੋਲ ਗਿਆ, ਬਿਨਾ ਝਿਜਕ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਨਮਰਤਾ ਨਾਲ ਪ੍ਰਣਾਮ ਕੀਤਾ।
ਨ੍ਯਵੇਦਯਤ ਚਾਤ੍ਮਾਨਮਰ੍ਜੁਨਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ । ਇਰਾਵਾਨਸ੍ਮਿ ਭਦ੍ਰਂ ਤੇ ਪੁਤ੍ਰਸ਼੍ਚਾਹਂ ਤਵ ਪ੍ਰਭੋ
ਉਸ ਨੇ ਮਹਾਨ ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਪਰਚਾਊ ਦਿੱਤਾ: "ਮੈਂ ਇਰਾਵਤ ਹਾਂ, ਤੁਹਾਡਾ ਪੁੱਤਰ ਹਾਂ, ਪ੍ਰਭੂ, ਤੁਹਾਡੀ ਚੰਗੀ ਹੋਵੇ।"
ਮਾਤੁਃ ਸਮਾਗਮੋ ਯਸ਼੍ਚ ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯਵੇਦਯਤ੍ । ਤਚ੍ਚ ਸਰ੍ਵਂ ਯਥਾਵृਤ੍ਤਮਨੁਸਸ੍ਮਾਰ ਪਾਣ੍ਡਵਃ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਨਾਲ ਹੋਈ ਮੁਲਾਕਾਤ ਅਤੇ ਸਾਰਾ ਹਾਲ ਦੱਸਿਆ; ਪਾਂਡਵ ਨੇ ਵੀ ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਯਾਦ ਕਰ ਲਿਆ।
ਪਰਿष੍ਵਜ੍ਯ ਸੁਤਂ ਚਾਪਿ ਆਤ੍ਮਨਃ ਸਦृਸ਼ਂ ਗੁਣੈਃ । ਪ੍ਰੀਤਿਮਾਨਨਯਤ੍ਪਾਰ੍ਥੋ ਦੇਵਰਾਜਨਿਵੇਸ਼ਨਮ੍
ਪਾਰਥ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ, ਜੋ ਗੁਣਾਂ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਵਰਗਾ ਸੀ, ਗਲੇ ਲਾਇਆ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦੇ ਮਹਿਲ ਵੱਲ ਲੈ ਗਿਆ।
ਸੋऽਰ੍ਜੁਨੇਨ ਸਮਾਜ੍ਞਪ੍ਤੋ ਦੇਵਲੋਕੇ ਤਦਾ ਨृਪ । ਪ੍ਰੀਤਿਪੂਰ੍ਵਂ ਮਹਾਬਾਹੁਃ ਸ੍ਵਕਾਰ੍ਯਂ ਪ੍ਰਤਿ ਭਾਰਤ
ਉਥੇ, ਦੇਵ ਲੋਕ ਵਿੱਚ, ਰਾਜਨ, ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਉਸ ਮਹਾਂਬਾਹੁ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਫ਼ਰਜ਼ ਸਮਝਾਇਆ।
ਸ ਚਾਪਿ ਨਰਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲਃ ਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲਸਮਵਿਕ੍ਰਮਃ।' ਅਬ੍ਰਵੀਚ੍ਚ ਤਦਾ ਪਾਰ੍ਥਮਯਮਸ੍ਮਿ ਤਵਾਨਘ
ਉਹ ਮਰਦਾਂ ਵਿਚ ਸ਼ੇਰ, ਜਿਸ ਦੀ ਹਿੰਮਤ ਵੀ ਸ਼ੇਰ ਵਰਗੀ ਸੀ, ਉਸ ਵੇਲੇ ਪਾਰਥ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗਾ, "ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਹਾਂ, ਹੇ ਪਾਪ ਰਹਿਤ, ਤੇਰਾ ਹੀ ਹਾਂ।"
ਸ੍ਥਿਤਃ ਪ੍ਰੇष੍ਯਸ਼੍ਚ ਪੁਤ੍ਰਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵਥਾ ਤ੍ਵਂ ਪ੍ਰਸ਼ਾਧਿ ਮਾਮ੍ । ਕਂ ਕਰੋਮਿ ਚ ਤੇ ਕਾਮਂ ਕਂ ਚ ਕਾਮਂ ਤ੍ਵਮਿਚ੍ਛਸਿ
ਮੈਂ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤੇਰਾ ਨੌਕਰ ਤੇ ਪੁੱਤਰ ਬਣ ਕੇ ਖੜਾ ਹਾਂ, ਮੈਨੂੰ ਹੁਕਮ ਦੇ। ਦੱਸ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਕੀ ਕਰਵਾਉਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਤੇਰੀ ਕੀ ਇੱਛਾ ਹੈ?
ਪਰਿष੍ਵਜ੍ਯ ਸੁਤਂ ਪ੍ਰੇਮ੍ਣਾ ਵਾਸਵਿਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚ ਤਮ੍। ਪ੍ਰੀਤਿਪੂਰ੍ਵਂ ਚ ਕਾਰ੍ਯਂ ਚ ਕਾਰ੍ਯਾ ਪ੍ਰੀਤਿਸ਼੍ਚ ਮਾਨਦਃ
ਵਾਸਵੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਗਲੇ ਲਾਇਆ ਤੇ ਮਿੱਠੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਆਖਿਆ, "ਕੰਮ ਵੀ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਹੋਵੇ, ਤੇ ਪਿਆਰ ਵੀ ਬਣਿਆ ਰਹੇ, ਹੇ ਮਾਣ ਦੇਣ ਵਾਲੇ।"
ਯੁਦ੍ਧਕਾਲੇ ਤੁ ਸਾਹਾਯ੍ਯਂ ਦਾਤਵ੍ਯਂ ਨੋ ਭਵੇਦਿਤਿ । ਬਾਢਮਿਤ੍ਯੇਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤੁ ਯੁਦ੍ਧਕਾਲ ਇਹਾਗਤਃ
ਪਰ ਜੰਗ ਦੇ ਵੇਲੇ ਮਦਦ ਨਹੀਂ ਦੇਣੀ ਸੀ, ਇਹ ਗੱਲ ਮੰਨ ਲਈ ਸੀ। ਹੁਣ ਜੰਗ ਦਾ ਸਮਾਂ ਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਕਾਮਵਰ੍ਣਜਵੈਰਸ਼੍ਵੈਃ ਸਰ੍ਵਤਃ ਸ਼ੁਸ਼ੁਭੇ ਵृਤਃ । ਤੇ ਹਯਾਃ ਕਾਞ੍ਚਨਾਪੀਡਾ ਨਾਨਾਵਰ੍ਣਾ ਮਨੋਜਵਾਃ
ਚਾਹੀਦੇ ਰੰਗ, ਜਾਤ ਤੇ ਤੇਜ਼ੀ ਵਾਲੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਉਹ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਹ ਘੋੜੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਸਿਰਪੱਟੇ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੰਗਾਂ ਦੇ ਤੇ ਮਨ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼ ਸਨ।
ਉਤ੍ਪੇਤੁਃ ਸਹਸਾ ਰਾਜਨ੍ਹਂਸਾ ਇਵ ਮਹੋਦਧੌ । ਤੇ ਤ੍ਵਦੀਯਾਨ੍ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਹਯਸਂਘਾਨ੍ਮਨੋਜਵਾਨ੍
ਉਹ ਘੋੜੇ, ਰਾਜਨ, ਇਕਦਮ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿਚ ਹੰਸਾਂ ਵਾਂਗ ਛਲਾਂਗ ਲਾ ਗਏ। ਤੇ ਉਹ ਤੇਜ਼ ਘੋੜੇ, ਤੇਰੇ ਘੋੜਿਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹਾਂ ਨੂੰ ਮਿਲ ਕੇ—
ਕ੍ਰੋਡੈਃ ਕ੍ਰੋਡਾਨਭਿਘ੍ਨਨ੍ਤੋ ਘੋਣਾਭਿਸ਼੍ਚ ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍ । ਨਿਪੇਤੁਃ ਸਹਸਾ ਰਾਜਨ੍ਸੁਵੇਗਾਭਿਹਤਾ ਭੁਵਿ
ਛਾਤੀਆਂ ਨਾਲ ਛਾਤੀਆਂ ਤੇ ਨੱਕਾਂ ਨਾਲ ਨੱਕਾਂ ਟਕਰਾ ਕੇ, ਉਹ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ, ਹੇ ਰਾਜਨ।
ਨਿਪਤਦ੍ਭਿਸ੍ਤਥਾ ਤੈਸ਼੍ਚ ਹਯਸਙ੍ਘੈਃ ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍ । ਸ਼ੁਸ਼੍ਰੁਵੇ ਦਾਰੁਣਃ ਸ਼ਬ੍ਦਃ ਸੁਪਰ੍ਣਪਤਨੇ ਯਥਾ
ਜਦ ਉਹ ਘੋੜਿਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਰਹੇ ਸਨ, ਤਾਂ ਇਕ ਡਰਾਉਣਾ ਸ਼ੋਰ ਹੋਇਆ, ਜਿਵੇਂ ਸੁਪਰਨ ਦੀ ਆਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਡਿੱਗਣ ਦੀ ਆਵਾਜ਼।
ਤਥੈਵ ਤਾਵਕਾ ਰਾਜਨ੍ਸਮੇਤ੍ਯਾਨ੍ਯੋਨ੍ਯਮਾਹਵੇ । ਪਰਸ੍ਪਰਵਧਂ ਘੋਰਂ ਚਕ੍ਰੁਸ੍ਤੇ ਹਯਸਾਦਿਨਃ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਤੇਰੇ ਘੋੜਸਵਾਰ ਵੀ ਜੰਗ ਵਿਚ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਮਿਲ ਕੇ, ਭਿਆਨਕ ਕਤਲ ਕਰਦੇ ਰਹੇ।
ਤਸ੍ਮਿਂਸ੍ਤਥਾ ਵਰ੍ਤਮਾਨੇ ਸਂਕੁਲੇ ਤੁਮੁਲੇ ਭृਸ਼ਮ੍ । ਉਭਯੋਰਪਿ ਸਂਸ਼ਾਨ੍ਤਾ ਹਯਸਙ੍ਘਾਃ ਸਮਨ੍ਤਤਃ
ਜਦ ਇਹ ਹੜ੍ਹ-ਮਚੀ ਹੋਈ ਭਿਆਨਕ ਗੜਬੜ ਚੱਲ ਰਹੀ ਸੀ, ਦੋਵੇਂ ਪਾਸਿਆਂ ਦੇ ਘੋੜਿਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਹਰ ਥਾਂ ਠੰਢੇ ਪੈ ਗਏ।
ਪ੍ਰਕ੍ਸ਼ੀਣਸਾਯਕਾਃ ਸ਼ੂਰਾ ਨਿਹਤਾਸ਼੍ਵਾਃ ਸ਼੍ਰਮਾਤੁਰਾਃ । ਵਿਲਯਂ ਸਮਨੁਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾਸ੍ਤਕ੍ਸ਼ਮਾਣਾਃ ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍
ਸ਼ੂਰਵੀਰ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਤੀਰ ਮੁੱਕ ਗਏ, ਘੋੜੇ ਮਾਰੇ ਗਏ, ਤੇ ਥਕਾਵਟ ਨਾਲ ਹਾਲੇ ਹੋਏ, ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਸਹਿੰਦੇ ਹੋਏ ਪਿੱਛੇ ਹਟ ਗਏ।
ਤਤਃ ਕ੍ਸ਼ੀਣੇ ਹਯਾਨਿਕੇ ਕਿਂਚਿਚ੍ਛੇषੇ ਚ ਭਾਰਤ । ਸੌਬਲਸ੍ਯਾਨੁਜਾਃ ਸ਼ੂਰਾ ਨਿਰ੍ਗਤਾ ਰਣਮੂਰ੍ਧਨਿ
ਫਿਰ, ਜਦ ਘੋੜਸਵਾਰੀ ਲਗਭਗ ਖਤਮ ਹੋ ਗਈ ਤੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਬਚੇ, ਹੇ ਭਾਰਤ, ਸੋਬਲ ਦੇ ਵੀਰ ਛੋਟੇ ਭਰਾ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿਚ ਅੱਗੇ ਵਧੇ।
ਵਾਯੁਵੇਗਸਮਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਾਞ੍ਜਵੇ ਵਾਯੁਸਮਾਂਸ਼੍ਚ ਤੇ। ਆਰੁਹ੍ਯ ਬਲਸਂਪਨ੍ਨਾਨ੍ਵਯਃਸ੍ਥਾਂਸ੍ਤੁਰਗੋਤ੍ਤਮਾਨ੍
ਉਹ ਵਧੀਆ ਤੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ਘੋੜਿਆਂ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਜੋ ਹਵਾ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼ ਤੇ ਹਵਾ ਵਰਗਾ ਛੂਹਾ ਰੱਖਦੇ ਸਨ, ਡਟ ਕੇ ਖੜੇ ਹੋ ਗਏ।
ਗਜੋ ਗਵਾਕ੍ਸ਼ੋ ਵृषਕਸ਼੍ਚਰ੍ਮਵਾਨਾਰ੍ਜਯਃ ਸ਼ੁਕਃ। षਡੇਤੇ ਬਲਸਂਪਨ੍ਨਾ ਨਿਰ੍ਯਯੁਰ੍ਮਹਤੋ ਬਲਾਤ੍
ਗਜ, ਗਵਾਕਸ਼, ਵ੍ਰਿਸ਼ਕ, ਚਰਮਵਾਨ, ਅਰਜਯ ਤੇ ਸ਼ੁਕ—ਇਹ ਛੇਵੇਂ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ, ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਵਿਚੋਂ ਨਿਕਲ ਪਏ।