ਸ ਸ਼ਰਃ ਪਣ੍ਡਿਤਂ ਹਤ੍ਵਾ ਵਿਵੇਸ਼ ਧਰਣੀਤਲਮ੍ । ਯਥਾ ਨਰਂ ਨਿਹਤ੍ਯਾਸ਼ੁ ਭੁਜਗਃ ਕਾਲਚੋਦਿਤਃ
ਉਹ ਤੀਰ, ਪੰਡਿਤਕਾ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਧਰਤੀ ਵਿਚ ਸਮਾ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਕਿਸੇ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਤੁਰੰਤ ਮਾਰ ਕੇ, ਸੱਪ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਵਿਚ ਲੁਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਵਿਸ਼ਾਲਾਕ੍ਸ਼ਸ਼ਿਰਸ਼੍ਛਿਤ੍ਤ੍ਵਾ ਪਾਤਯਾਮਾਸ ਭੂਤਲੇ। ਤ੍ਰਿਭਿਃ ਸ਼ਰੈਰਦੀਨਾਤ੍ਮਾ ਸ੍ਮਰਨ੍ਕ੍ਲੇਸ਼ਂ ਪੁਰਾਤਨਮ੍
ਭੀਮ, ਜੋ ਡੋਲਿਆ ਨਹੀਂ, ਪੁਰਾਣੇ ਦੁੱਖ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ, ਤਿੰਨ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵਿਸ਼ਾਲਾਖਸ਼ਾ ਦਾ ਸਿਰ ਕੱਟ ਕੇ ਧਰਤੀ ਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਮਹੋਦਰਂ ਮਹੇष੍ਵਾਸਂ ਨਾਰਾਚੇਨ ਸ੍ਤਨਾਨ੍ਤਰੇ । ਵਿਵ੍ਯਾਧ ਸਮਰੇ ਰਾਜਨ੍ਸ ਹਤੋ ਨ੍ਯਪਤਦ੍ਭੁਵਿ
ਜੰਗ ਵਿਚ, ਭੀਮ ਨੇ ਮਹੋਦਰਾ, ਜੋ ਵੱਡਾ ਧਨੁਸ਼ਧਾਰੀ ਸੀ, ਨੂੰ ਚੌੜੇ ਤੇ ਧਾਰਦਾਰ ਤੀਰ ਨਾਲ ਛਾਤੀ ਵਿਚ ਵਿੱਧਿਆ, ਤੇ ਉਹ ਮਰ ਕੇ ਧਰਤੀ ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ, ਹੇ ਰਾਜਾ।
ਆਦਿਤ੍ਯਕੇਤੋਃ ਕੇਤੁਂ ਚ ਚ੍ਛਿਤ੍ਤ੍ਵਾ ਬਾਣੇਨ ਸਂਯੁਗੇ । ਭਲ੍ਲੇਨ ਭृਸ਼ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣੇਨ ਸ਼ਿਰਸ਼੍ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਭਾਰਤ
ਜੰਗ ਵਿਚ, ਭੀਮ ਨੇ ਆਦਿਤ੍ਯਕੇਤੁ ਦੇ ਝੰਡੇ ਨੂੰ ਤੀਰ ਨਾਲ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਬਹੁਤ ਤੇਜ਼ ਚੌੜੇ ਤੀਰ ਨਾਲ, ਹੇ ਭਾਰਤ, ਉਸ ਦਾ ਸਿਰ ਵੀ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਬਹ੍ਵਾਸ਼ਿਨਂ ਤਤ ਭੀਮਃ ਸ਼ਰੇਣਾਨਤਰ੍ਵਣਾ । ਪ੍ਰੇषਯਾਮਾਸ ਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਯਮਸ੍ਯ ਸਦਨਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਫਿਰ ਭੀਮ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਤੇਜ਼ ਤੀਰ ਨਾਲ ਉਸ ਵੱਡੇ ਖਾਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਵੱਜਿਆ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਯਮ ਦੇ ਘਰ ਭੇਜ ਦਿੱਤਾ।
ਪ੍ਰਦੁਦ੍ਰੁਵੁਸ੍ਤਤਸ੍ਤੇऽਨ੍ਯੇ ਪੁਤ੍ਰਾਸ੍ਤਵ ਵਿਸ਼ਾਂਪਤੇ । ਮਨ੍ਯਮਾਨਾ ਹਿ ਤਤ੍ਸਤ੍ਯਂ ਸਭਾਯਾਂ ਤਸ੍ਯ ਭਾषਿਤਮ੍
ਇਸ 'ਤੇ ਤੇਰੇ ਹੋਰ ਪੁੱਤਰ, ਹੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਡਰ ਕੇ ਭੱਜ ਗਏ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਮੰਨਦੇ ਸਨ ਕਿ ਸਭਾ ਵਿਚ ਭੀਮ ਨੇ ਜੋ ਕਿਹਾ ਸੀ, ਉਹ ਹੁਣ ਸੱਚ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਤਤੋ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨੋ ਰਾਜਾ ਭ੍ਰਾਤृਵ੍ਯਸਨਕਰ੍ਸ਼ਿਤਃ। ਅਬ੍ਰਵੀਤ੍ਤਾਵਕਾਨ੍ਯੋਧਾਨ੍ਭੀਮੋऽਯਂ ਵਧ੍ਯਤਾਮਿਤਿ
ਫਿਰ ਰਾਜਾ ਦੁਰਯੋਧਨ, ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਦੀ ਮੁਸੀਬਤ ਨਾਲ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਸੈਨਿਕਾਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਇਸ ਭੀਮ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦੋ।'
ਏਵਮੇਤੇ ਮਹੇष੍ਵਾਸਾਃ ਪੁਤ੍ਰਾਸ੍ਤ੍ਵ ਵਿਸ਼ਾਂਪਤੇ । ਭ੍ਰਾਤॄਨ੍ਸਂਦृਸ਼੍ਯ ਨਿਹਤਾਨ੍ਪ੍ਰਸ੍ਮਰਂਸ੍ਤੇ ਹਿ ਤਦ੍ਵਚਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਤੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਜੋ ਵੱਡੇ ਧਨੁਧਾਰੀ ਸਨ, ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਨੂੰ ਮਰੇ ਹੋਏ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਉਹੀ ਗੱਲ ਯਾਦ ਆ ਗਈ।
ਯਦੁਕ੍ਤਵਾਨ੍ਮਹਾਪ੍ਰਾਜ੍ਞਃ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਤਾ ਹਿਤਮਨਾਮਯਮ੍ । ਤਦਿਦਂ ਸਮਨੁਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਵਚਨਂ ਦਿਵ੍ਯਦਰ੍ਸ਼ਿਨਃ
ਜੋ ਬੁਧੀਮਾਨ ਵਿਦੁਰ ਨੇ ਤੇਰੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਪਹਿਲਾਂ ਕਿਹਾ ਸੀ — ਉਹ ਰਿਸ਼ੀ ਦੀ ਗੱਲ ਹੁਣ ਸੱਚ ਹੋ ਗਈ ਹੈ।
ਲੋਭਮੋਹਸਮਾਵਿष੍ਟਃ ਪੁਤ੍ਰਪ੍ਰੀਤ੍ਯਾ ਜਨਾਧਿਪ। ਨ ਬੁਧ੍ਯਸੇ ਪੁਰਾ ਯਤ੍ਤਤ੍ਤਥ੍ਯਮੁਕ੍ਤਂ ਵਚੋ ਮਹਤ੍
ਪਰ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਲਾਲਚ ਤੇ ਮੋਹ ਵਿਚ ਫਸ ਕੇ ਤੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰੀਤ ਵਿਚ, ਤੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਕਹੀ ਗਈ ਵੱਡੀ ਤੇ ਸੱਚੀ ਗੱਲ ਨੂੰ ਸਮਝ ਨਹੀਂ ਸਕਿਆ।
ਤਥੈਵ ਚ ਵਧਾਰ੍ਥਾਯ ਪੁਤ੍ਰਾਣਾਂ ਪਾਣ੍ਡਵੋ ਬਲੀ। ਨੂਨਂ ਜਾਤੋ ਮਹਾਬਾਹੁਰ੍ਯਥਾ ਹਨ੍ਤਿ ਸ੍ਮ ਕੌਰਵਾਨ੍
ਇਹੀ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਪਾਂਡੂ ਦਾ ਵੱਡੀ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ ਪੁੱਤਰ ਤੇਰੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ ਹੀ ਜੰਮਿਆ ਸੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਕੌਰਵਾਂ ਨੂੰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਾਰ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਤਤੋ ਦੁਰਯੋਧਨੋ ਰਾਜਾ ਭੀष੍ਮਮਾਸਾਦ੍ਯ ਸਂਯੁਗੇ। ਦੁਃਖੇਨ ਮਹਤਾऽऽਵਿष੍ਟੋ ਵਿਲਲਾਪ ਸੁਦੁਃਖਿਤਃ
ਫਿਰ ਰਾਜਾ ਦੁਰਯੋਧਨ ਯੁੱਧ ਵਿਚ ਭੀਸ਼ਮ ਕੋਲ ਗਿਆ, ਤੇ ਵੱਡੇ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਘਿਰ ਕੇ, ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਰੋਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਨਿਹਤਾ ਭ੍ਰਾਤਰਃ ਸ਼ੂਰਾ ਭੀਮਸੇਨੇਨ ਮੇ ਯੁਧਿ। ਯਤਮਾਨਾਸ੍ਤਥਾਨ੍ਯੇऽਪਿ ਹਨ੍ਯਨ੍ਤੇ ਸਰ੍ਵਸੈਨਿਕਾਃ
ਮੇਰੇ ਸ਼ੂਰਾ ਭਰਾ ਭੀਮਸੇਨ ਨੇ ਯੁੱਧ ਵਿਚ ਮਾਰ ਦਿੱਤੇ ਹਨ, ਤੇ ਹੋਰ ਜਿਹੜੇ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਸੈਨਿਕ ਵੀ ਮਾਰੇ ਜਾ ਰਹੇ ਹਨ।
ਭਵਾਂਸ਼੍ਚ ਮਧ੍ਯਸ੍ਥਤਯਾ ਨਿਤ੍ਯਮਸ੍ਮਾਨੁਪੇਕ੍ਸ਼ਤੇ। ਸੋऽਹਂ ਕੁਪਥਮਾਰੂਢਃ ਪਸ਼੍ਯ ਦੈਵਮਿਦਂ ਮਮ
ਅਤੇ ਤੁਸੀਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਨਿਰਪੱਖ ਰਹਿ ਕੇ ਸਾਡੀ ਉਣਡਿੱਠੀ ਕਰਦੇ ਹੋ; ਇਸ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਗਲਤ ਰਾਹ ਤੇ ਚੱਲ ਪਿਆ ਹਾਂ, ਤੇ ਆਪਣਾ ਇਹ ਹਾਲ ਦੇਖ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।
ਏਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਚਃ ਕ੍ਰੂਰਂ ਪਿਤਾ ਦੇਵਵ੍ਰਤਸ੍ਤਵ। ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਮਿਦਂ ਵਾਕ੍ਯਮਬ੍ਰਵੀਤ੍ਸਮਾਸ਼੍ਰੁਲੋਚਨਃ
ਇਹ ਕਠੋਰ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਤੇਰੇ ਪਿਤਾ ਦੇਵਵ੍ਰਤ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਹੰਜੂਆਂ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈਆਂ, ਤੇ ਉਸ ਨੇ ਦੁਰਯੋਧਨ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਉਕ੍ਤਮੇਤਨ੍ਮਯਾ ਪੂਰ੍ਵਂ ਦ੍ਰੋਣੇਨ ਵਿਦੁਰੇਣ ਚ । ਗਾਨ੍ਧਾਰ੍ਯਾ ਚ ਯਸ਼ਸ੍ਵਿਨ੍ਯਾ ਤਤ੍ਤ੍ਵਂ ਤਾਤ ਨ ਬੁਦ੍ਧਵਾਨ੍
ਇਹ ਗੱਲ ਪਹਿਲਾਂ ਮੈਂ, ਦ੍ਰੋਣ, ਵਿਦੁਰ ਤੇ ਮਹਾਨ ਗਾਂਧਾਰੀ ਨੇ ਕਹੀ ਸੀ; ਪਰ, ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰ, ਤੂੰ ਉਸ ਸੱਚ ਨੂੰ ਸਮਝ ਨਹੀਂ ਸਕਿਆ।
ਸਮਯਸ਼੍ਚ ਮਯਾ ਪੂਰ੍ਵਂ ਕृਤੋ ਵੈ ਸ਼ਤ੍ਰੁਕਰ੍ਸ਼ਨ । ਨਾਹਂਯੁਧਿ ਨਿਯੋਕ੍ਤਵ੍ਯੋ ਨਾਪ੍ਯਾਚਾਰ੍ਯਃ ਕਥਂਚਨਾ
ਤੇ, ਹੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਤਕਲੀਫ ਦੇਣ ਵਾਲੇ, ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਅਦਾ ਕੀਤਾ ਸੀ ਕਿ ਮੈਂ ਤੇ ਆਚਾਰਯੁ ਯੁੱਧ ਵਿਚ ਕਿਸੇ ਵੀ ਹਾਲਤ ਵਿਚ ਆਗਿਆ ਨਹੀਂ ਮੰਨਣੀ।
ਯਯ ਹਿ ਧਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰਾਣਾਂ ਭੀਮੋ ਦ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਤਿ ਸਂਯੁਗੇ। ਹਨਿष੍ਯਤਿ ਰਣੇ ਨਿਤ੍ਯਂ ਸਤ੍ਯਮੇਤਦ੍ਬ੍ਰਵੀਮਿ ਤੇ
ਜਦ ਤਕ ਭੀਮ ਯੁੱਧ ਵਿਚ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖੇਗਾ, ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ ਰਹੇਗਾ; ਇਹ ਗੱਲ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸੱਚੀ ਆਖਦਾ ਹਾਂ।
ਸ ਤ੍ਵਂ ਰਾਜਨ੍ਸ੍ਥਿਰੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਰਣੇ ਕृਤ੍ਵਾ ਦृਢਾਂ ਮਤਿਮ੍ । ਯੋਧਯਸ੍ਵ ਰਣੇ ਪਾਰ੍ਥਾਨ੍ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਪਰਾਯਣਮ੍
ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਯੁੱਧ ਵਿਚ ਡਟ ਕੇ, ਆਪਣਾ ਮਨ ਪੱਕਾ ਕਰ, ਤੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨਾਲ ਲੜ, ਤੇ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਲਕੜ ਬਣਾਅ।
ਨ ਸ਼ਕ੍ਯਃ ਪਾਣ੍ਡਵਾ ਜੇਤੁਂ ਸੇਨ੍ਦ੍ਰੈਰਪਿ ਸੁਰਾਸੁਰੈਃ । ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਯੁਦ੍ਧੇ ਸ੍ਥਿਰਾਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਮਤਿਂ ਯੁਦ੍ਧ੍ਯਸ੍ਵ ਭਾਰਤ
ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ ਇੰਦਰ ਸਮੇਤ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਅਸੁਰ ਵੀ ਨਹੀਂ ਜਿੱਤ ਸਕਦੇ; ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਭਾਰਤ, ਯੁੱਧ ਵਿਚ ਆਪਣਾ ਮਨ ਪੱਕਾ ਕਰ ਕੇ ਲੜ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮੇ ਨਿਹਤਾਨ੍ਪੁਤ੍ਰਾਨ੍ਬਹੂਨੇਕੇਨ ਸਞ੍ਜਯ । ਭੀष੍ਮੋ ਦ੍ਰੋਣਃ ਕृਪਸ਼੍ਚੈਵ ਕਿਮਕੁਰ੍ਵਤ ਸਂਯੁਗੇ
ਮੇਰੇ ਬਹੁਤ ਪੁੱਤਰ ਇੱਕ ਨੇ ਮਾਰ ਦਿੱਤੇ, ਹੇ ਸੰਜਯ, ਤਾਂ ਭੀਸ਼ਮ, ਦ੍ਰੋਣ ਤੇ ਕ੍ਰਿਪਾ ਨੇ ਯੁੱਧ ਵਿਚ ਕੀ ਕੀਤਾ?
ਅਹਨ੍ਯਹਨਿ ਮੇ ਪੁਤ੍ਰਾਃ ਕ੍ਸ਼ਯਂ ਗਚ੍ਛਨ੍ਤਿ ਸਞ੍ਜਯ । ਮਨ੍ਯੇऽਹਂ ਸਰ੍ਵਥਾ ਪੁਤ੍ਰਾਨ੍ਦੈਵੇਨੋਪਹਤਾਨ੍ਭृਸ਼ਮ੍
ਹਰ ਰੋਜ਼ ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਮਾਰੇ ਜਾ ਰਹੇ ਹਨ, ਹੇ ਸੰਜਯ; ਮੈਂ ਮੰਨਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਿਸਮਤ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਰਹੇ ਹਨ।
ਯਤ੍ਰ ਮੇ ਤਨਯਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਜੀਯਨ੍ਤੇ ਨ ਜਯਨ੍ਤ੍ਯੁਤ । ਯਤ੍ਰ ਭੀष੍ਮਸ੍ਯ ਦ੍ਰੋਣਸ੍ਯ ਕृਪਸ੍ਯ ਚ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ
ਜਿੱਥੇ ਮੇਰੇ ਸਾਰੇ ਪੁੱਤਰ ਜੀਵਦੇ ਰਹੇ ਪਰ ਜਿੱਤ ਨਹੀਂ ਸਕੇ, ਜਿੱਥੇ ਭੀਸ਼ਮ, ਦ੍ਰੋਣ ਤੇ ਵੱਡੇ ਮਨ ਵਾਲੇ ਕ੍ਰਿਪਾ—
ਸੌਮਦਤ੍ਤੇਸ਼੍ਚ ਵੀਰਸ੍ਯ ਭਗਦਤ੍ਤਸ੍ਯ ਚੋਭਯੋਃ । ਅਸ਼੍ਵਤ੍ਥਾਮ੍ਨਸ੍ਤਥਾ ਤਾਤ ਸ਼ੂਰਾਣਾਮਨਿਵਰ੍ਤਿਨਾਮ੍
ਸੌਮਦੱਤ ਦਾ ਸ਼ੂਰਾ, ਭਗਦੱਤ ਤੇ ਅਸ਼ਵਥਾਮਾ ਵੀ, ਪਿਤਾ ਜੀ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਜੋ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਕਦੇ ਪਿੱਛੇ ਨਹੀਂ ਹਟਦੇ—
ਅਨ੍ਯੇषਾਂ ਚੈਵ ਸ਼ੂਰਾਣਾਂ ਮਧ੍ਯਗਾਸ੍ਤਨਯਾ ਮਮ । ਯਦਹਨ੍ਯਨ੍ਤ ਸਂਗ੍ਰਾਮੇ ਕਿਮਨ੍ਯਦ੍ਭਾਗਧੇਯਤਃ
ਅਤੇ ਹੋਰ ਵੀਰਾਂ ਵਿਚ ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਮੱਧ ਵਿਚ ਖੜੇ ਸਨ; ਜਦ ਉਹ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਾਰੇ ਗਏ, ਤਾਂ ਕਿਸਮਤ ਹੋਰ ਕੀ ਕਰ ਸਕਦੀ ਸੀ?
ਨ ਹਿ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨੋ ਮਨ੍ਦਃ ਪੁਰਾ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਮਬੁਧ੍ਯਤ । ਵਾਰ੍ਯਮਾਣੋ ਮਯਾ ਤਾਤ ਭੀष੍ਮੇਣ ਵਿਦੁਰੇਣ ਚ
ਦੁਰਯੋਧਨ, ਜੋ ਮੰਦਾ ਸੋਚਦਾ ਸੀ, ਪਹਿਲਾਂ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਸਮਝਿਆ; ਮੈਂ, ਭੀਸ਼ਮ ਤੇ ਵਿਦੁਰ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਰੋਕਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ, ਪਿਤਾ ਜੀ।
ਗਨ੍ਧਾਰ੍ਯਾ ਚੈਵ ਦੁਰ੍ਮੇਧਾਃ ਸਤਤਂ ਹਿਤਕਾਮ੍ਯਯਾ । ਨਾਬੁਧ੍ਯਤ ਪੁਰਾ ਮੋਹਾਤ੍ਤਸ੍ਯ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਮਿਦਂ ਫਲਮ੍
ਗਾਂਧਾਰੀ ਵੀ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਸ ਦੀ ਭਲਾਈ ਚਾਹੁੰਦੀ, ਸਮਝਾਉਂਦੀ ਰਹੀ; ਪਰ ਉਹ ਗਲਤ ਸੋਚ ਵਾਲਾ ਪਹਿਲਾਂ ਨਹੀਂ ਸਮਝਿਆ, ਮੋਹ ਵਿਚ ਫਸਿਆ ਰਹਾ; ਹੁਣ ਉਸ ਨੂੰ ਇਹ ਨਤੀਜਾ ਮਿਲਿਆ।
ਯਦ੍ਭੀਮਸੇਨਃ ਸਮਰੇ ਪੁਤ੍ਰਾਨ੍ਮਮ ਵਿਚੇਤਸਃ । ਅਹਨ੍ਯਹਨਿ ਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਨਯਤੇ ਯਮਸਾਦਨਮ੍
ਭੀਮਸੇਨ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ, ਹਰ ਰੋਜ਼ ਮੇਰੇ ਭਟਕਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਯਮ ਦੇ ਘਰ ਭੇਜਦਾ ਰਹਾ—
ਇਦਂ ਤਤ੍ਸਮਨੁਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਤੁਰ੍ਵਚਨਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਨ ਬੁਦ੍ਧਵਾਨਸ੍ਮਿ ਵਿਭੋ ਪ੍ਰੋਚ੍ਯਮਾਨਮਿਦਂ ਤਦਾ
ਇਹੀ ਹੋ ਗਿਆ—ਕਸ਼ਤਰੀ ਨੇ ਜੋ ਵਧੀਆ ਗੱਲਾਂ ਆਖੀਆਂ, ਮੈਂ ਉਹ ਸਮੇਂ ਸਮਝ ਨਹੀਂ ਸਕਿਆ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ।
ਨਿਵਾਰਯ ਸੁਤਂ ਦ੍ਯੂਤਾਤ੍ਪਾਣ੍ਡਵਾਨ੍ਮਾ ਦ੍ਰੁਹੇਤਿ ਚ । ਸੁਹृਦਾਂ ਹਿਤਕਾਮਾਨਾਂ ਬ੍ਰੁਵਤਾਂ ਤਤ੍ਤਦੇਵ ਚ
‘ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਜੂਏ ਤੋਂ ਰੋਕੋ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਨਾਲ ਵੈਰ ਨਾ ਕਰੋ’—ਮਿੱਤਰਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਚਾਹੁੰਦੇ ਸਭ ਨੇ ਇਹੀ ਆਖਿਆ।