ਸ ਤੇषਾਂ ਰਥਿਨਾਂ ਵੀਰੋ ਭੀष੍ਮਃ ਸ਼ਾਨ੍ਤਨਵੋ ਯੁਧਿ । ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਸਹਸਾ ਰਾਜਨ੍ਬਾਹੂਨਥ ਸ਼ਿਰਾਂਸਿ ਚ
ਉਹ ਮਹਾਂਵੀਰ ਭੀਸ਼ਮ, ਸ਼ਾਂਤਨੂ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਰਥੀ ਸੂਰਮਿਆਂ ਦੇ ਬਾਂਹ ਤੇ ਸਿਰ ਅਚਾਨਕ ਕੱਟ ਦਿੱਤੇ, ਹੇ ਰਾਜਨ।
ਵਿਰਥਾਨ੍ਰਥਿਨਸ਼੍ਚਕ੍ਰੇ ਪਿਤਾ ਦੇਵਵ੍ਰਤਸ੍ਤਵ। ਪਤਿਤਾਨ੍ਯੁਤ੍ਤਮਾਙ੍ਗਾਨਿ ਹਯੇਭ੍ਯੋ ਹਯਸਾਦਿਨਾਮ੍
ਤੇਰੇ ਪਿਤਾ ਦੇਵਵ੍ਰਤ ਨੇ ਰਥੀ ਸੂਰਮਿਆਂ ਨੂੰ ਰਥ ਤੋਂ ਉਤਾਰ ਦਿੱਤਾ; ਘੋੜਸਵਾਰਾਂ ਦੇ ਡਿੱਗੇ ਸਿਰ ਘੋੜਿਆਂ ਤੋਂ ਡਿੱਗ ਪਏ।
ਨਿਰ੍ਮਨੁष੍ਯਾਂਸ਼੍ਚ ਮਾਤਙ੍ਗਾਞ੍ਸ਼ਯਾਨਾਨ੍ਪਰ੍ਵਤੋਪਮਾਨ੍ । ਅਪਸ਼੍ਯਾਮ ਮਹਾਰਾਜ ਭੀष੍ਮਾਸ੍ਤ੍ਰੇਣ ਪ੍ਰਮਾਥਿਤਾਨ੍
ਅਸੀਂ ਵੱਡੇ ਰਾਜਾ, ਭੀਸ਼ਮ ਦੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰੇ ਹੋਏ, ਮਨੁੱਖ ਰਹਿਤ, ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਹਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਪਏ ਹੋਏ ਵੇਖਿਆ।
ਨ ਤਤ੍ਰਾਸੀਤ੍ਪੁਮਾਨ੍ਕਸ਼੍ਚਿਤ੍ਪਾਣ੍ਡਵਾਨਾਂ ਵਿਸ਼ਾਂਪਤੇ। ਅਨ੍ਯਤ੍ਰ ਰਥਿਨਾਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਦ੍ਭੀਮਸੇਨਾਨ੍ਮਹਾਬਲਾਤ੍
ਉਥੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਹੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਸਿਵਾਏ ਰਥੀ ਸੂਰਮਿਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਮਹਾਬਲੀ ਭੀਮਸੇਨ ਦੇ।
ਸ ਹਿ ਭੀष੍ਮਂ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਛਾਦਯਾਮਾਸ ਸਾਯਕੈਃ । ਤਤੋ ਨਿष੍ਟਾਨਕੋ ਘੋਰੋ ਭੀष੍ਮਭੀਮਸਮਾਗਮੇ
ਉਹ, ਭੀਸ਼ਮ ਨੂੰ ਮਿਲ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕ ਲਿਆ; ਫਿਰ ਭੀਸ਼ਮ ਤੇ ਭੀਮ ਦੇ ਮਿਲਾਪ 'ਤੇ ਡਰਾਉਣੀ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਵੱਜੀ।
ਬਭੂਵ ਸਰ੍ਵਸੈਨ੍ਯਾਨਾਂ ਘੋਰਰੂਪੋ ਭਯਾਨਕਃ । ਤਥੈਵ ਪਾਣ੍ਡਵਾ ਹृष੍ਟਾਃ ਸਿਂਹਨਾਦਮਥਾਨਦਨ੍
ਸਾਰੀ ਫੌਜਾਂ ਵਿੱਚ ਡਰਾਉਣੀ ਤੇ ਭੈੜੀ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਬਣ ਗਈ; ਪਾਂਡਵ ਵੀ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਸਿੰਘ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜ ਪਾਈ।
ਤਤੋ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨੋ ਰਾਜਾ ਸੋਦਰ੍ਯੈਃ ਪਰਿਵਾਰਿਤਃ। ਭੀष੍ਮਂ ਜੁਗੋਪ ਸਮਰੇ ਵਰ੍ਤਮਾਨੇ ਜਨਕ੍ਸ਼ਯੇ
ਫਿਰ ਰਾਜਾ ਦੁਰਯੋਧਨ ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਜਦੋਂ ਜੰਗ ਵਿਚ ਲੋਕ ਮਾਰੇ ਜਾ ਰਹੇ ਸਨ, ਭੀਸ਼ਮ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਭੀਮਸ੍ਤੁ ਸਾਰਥਿਂ ਹਤ੍ਵਾ ਭੀष੍ਮਸ੍ਯ ਰਥਿਨਾਂ ਵਰਃ। ਪ੍ਰਦ੍ਰੁਤਾਸ਼੍ਵੇ ਰਥੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਦ੍ਰਵਮਾਣੇ ਸਮਨ੍ਤਤਃ
ਭੀਮ, ਜੋ ਰਥਯੋਧਿਆਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੀ, ਭੀਸ਼ਮ ਦੇ ਰਥ ਦੇ ਸਾਰਥੀ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਹਰ ਪਾਸੇ ਭਜਾਉਂਦਾ ਹੋਇਆ ਰਥ ਚਲਾਉਣ ਲੱਗਾ।
ਸੁਨਾਭਸ੍ਯ ਸ਼ਰੇਣਾਸ਼ੁ ਸ਼ਿਰਸ਼੍ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਭਾਰਤ । ਕ੍ਸ਼ੁਰਪ੍ਰੇਣ ਸੁਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣੇਨ ਸ ਹਤੋ ਨ੍ਯਪਤਦ੍ਭੁਵਿ
ਭਾਰਤ, ਭੀਮ ਨੇ ਤੇਜ਼ ਤੇ ਧਾਰਦਾਰ ਤੀਰ ਨਾਲ ਸੁਨਾਭਾ ਦਾ ਸਿਰ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਉਹ ਮਰ ਕੇ ਧਰਤੀ ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ।
ਹਤੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਮਹਾਰਾਜ ਤਵ ਪੁਤ੍ਰੇ ਮਹਾਰਥੇ । ਨਾਮृष੍ਯਨ੍ਤ ਰਣੇ ਸ਼ੂਰਾਃ ਸੋਦਰਾਃ ਸਪ੍ਤ ਸਂਯੁਗੇ
ਮਹਾਰਾਜ, ਜਦੋਂ ਤੇਰੇ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਰਥਯੋਧਾ ਸੀ, ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਉਸਦੇ ਸੱਤ ਬਹਾਦਰ ਭਰਾਵਾਂ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿਚ ਇਹ ਸਹਿ ਨਹੀਂ ਸਕਿਆ।
ਆਦਿਤ੍ਯਕੇਤੁਰ੍ਬਹ੍ਵਾਸ਼ੀ ਕੁਣ੍ਡਧਾਰੋ ਮਹੋਦਰਃ । ਅਪਰਾਜਿਤਃ ਪਣ੍ਡਿਤਕੋ ਵਿਸ਼ਾਲਾਕ੍ਸ਼ਃ ਸੁਦੁਰ੍ਜਯਃ
ਆਦਿਤ੍ਯਕੇਤੁ, ਬਹਵਾਸ਼ੀ, ਕੁੰਡਧਾਰਾ, ਮਹੋਦਰਾ, ਅਪਰਾਜਿਤ, ਪੰਡਿਤਕਾ ਤੇ ਵਿਸ਼ਾਲਾਖਸ਼ਾ — ਇਹ ਸਭ ਵੱਡੇ ਤੇ ਅਜਿੱਤ ਯੋਧੇ ਸਨ।
ਪਾਣ੍ਡਵਂ ਚਿਤ੍ਰਸਨ੍ਨਾਹਾ ਵਿਚਿਤ੍ਰਕਵਚਧ੍ਵਜਾਃ । ਅਭ੍ਯਦ੍ਰਵਨ੍ਤ ਸਂਗ੍ਰਾਮੇ ਯੋਦ੍ਧੁਕਾਮਾਰਿਮਰ੍ਦਨਾਃ
ਇਹ ਸਜੀ ਹੋਈ ਕਵਚ ਤੇ ਝੰਡਿਆਂ ਨਾਲ, ਵਿਰੋਧੀ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦੇ ਹੋਏ, ਪੰਡਵ ਵੱਲ ਜੰਗ ਵਿਚ ਹਮਲਾ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਮਹੋਦਰਸ੍ਤੁ ਸਮਰੇ ਭੀਮਂ ਵਿਵ੍ਯਾਧ ਪਤ੍ਰਿਭਿਃ । ਨਵਭਿਰ੍ਵਦ੍ਰਸਂਕਾਸ਼ੈਰ੍ਨਮੁਚਿਂ ਵृਤ੍ਰਹਾ ਯਥਾ
ਜੰਗ ਵਿਚ ਮਹੋਦਰਾ ਨੇ ਭੀਮ ਨੂੰ ਨੌ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵਿੱਧਿਆ, ਜੋ ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਇੰਦਰ ਨੇ ਨਮੁਚੀ ਨੂੰ ਵਿੱਧਿਆ ਸੀ।
ਆਦਿਤ੍ਯਕੇਤੁਃ ਸਪ੍ਤਤ੍ਯਾ ਬਹ੍ਵਾਸ਼ੀ ਚਾਪਿ ਪਞ੍ਚਭਿਃ । ਨਵਤ੍ਯਾ ਕੁਣ੍ਡਧਾਰਸ਼੍ਚ ਵਿਸ਼ਾਲਾਕ੍ਸ਼ਸ਼੍ਚ ਪਞ੍ਚਭਿਃ
ਆਦਿਤ੍ਯਕੇਤੁ ਨੇ ਸੱਤ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਬਹਵਾਸ਼ੀ ਨੇ ਪੰਜ, ਕੁੰਡਧਾਰਾ ਨੇ ਨਵੇਂ ਤੇ ਵਿਸ਼ਾਲਾਖਸ਼ਾ ਨੇ ਪੰਜ ਹੋਰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵਿੱਧਿਆ।
ਅਪਰਾਜਿਤੋ ਮਹਾਰਾਜ ਪਰਾਜਿष੍ਣੁਰ੍ਮਹਾਰਥਮ੍ । ਸ਼ਰੈਰ੍ਬਹੁਭਿਰਾਨਰ੍ਚ੍ਛਦ੍ਭੀਮਸੇਨਂ ਮਹਾਬਲਮ੍
ਮਹਾਰਾਜ, ਅਪਰਾਜਿਤ ਨੇ ਮਹਾਬਲੀ ਭੀਮਸੇਨ, ਜੋ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਜੰਗ ਵਿਚ ਵਿੱਧਿਆ।
ਰਣੇ ਪਣ੍ਡਿਤਕਸ਼੍ਚੈਨਂ ਤ੍ਰਿਭਿਰ੍ਬਾਣੈਃ ਸਮਾਰ੍ਪਯਤ੍। ਸ ਤਂ ਨ ਮਮृषੇ ਭੀਮਃ ਸ਼ਤ੍ਰੁਭਿਰ੍ਵਧਮਾਹਵੇ
ਪੰਡਿਤਕਾ ਨੇ ਵੀ ਜੰਗ ਵਿਚ ਭੀਮ ਨੂੰ ਤਿੰਨ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵਿੱਧਿਆ; ਪਰ ਭੀਮ ਆਪਣੇ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਜੰਗ ਵਿਚ ਵਿੱਧਿਆ ਜਾਣਾ ਸਹਿ ਨਹੀਂ ਸਕਿਆ।
ਧਨੁਃ ਪ੍ਰਪੀਡ੍ਯ ਵਾਮੇਨ ਕਰੇਣਾਮਿਤ੍ਰਕਰ੍ਸਨਃ । ਸ਼ਿਰਸ਼੍ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਸਮਰੇ ਸ਼ਰੇਣਾਨਤਪਰ੍ਵਣਾ
ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨੂੰ ਦਬਾਉਣ ਵਾਲਾ, ਆਪਣੇ ਖੱਬੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਧਨੁਸ਼ ਫੜ ਕੇ, ਜੰਗ ਵਿਚ ਤੇਜ਼ ਤੇ ਪੂਰੀ ਤਿਆਰ ਤੀਰ ਨਾਲ ਦੁਸ਼ਮਣ ਦਾ ਸਿਰ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਅਪਰਾਜਿਤਸ੍ਯ ਸੁਨਸਂ ਤਵ ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਸਂਯੁਗੇ । ਪਰਾਜਿਤਸ੍ਯ ਭੀਮੇਨ ਕृਤ੍ਤਂ ਗਾਮਪਤਚ੍ਛਿਰਃ
ਜੰਗ ਵਿਚ, ਭੀਮ ਨੇ ਤੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਸੁਨਾਸਾ ਦਾ ਸਿਰ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਹਾਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਅਥਾਪਰੇਣ ਭਲ੍ਲੇਨ ਕੁਣ੍ਡਧਾਰਂ ਮਹਾਰਥਮ੍ । ਪ੍ਰਾਹਿਣੋਨ੍ਮृਤ੍ਯੁਲੋਕਾਯ ਸਰ੍ਵਲੋਕਸ੍ਯ ਪਸ਼੍ਯਤਃ
ਫਿਰ, ਇਕ ਹੋਰ ਚੌੜਾ ਤੇ ਧਾਰਦਾਰ ਤੀਰ ਨਾਲ, ਭੀਮ ਨੇ ਮਹਾਨ ਰਥਯੋਧਾ ਕੁੰਡਧਾਰਾ ਨੂੰ ਸਾਰਿਆਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਮੌਤ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿਚ ਭੇਜ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤਃ ਪੁਨਰਮੇਯਾਤ੍ਮਾ ਪ੍ਰਸਂਧਾਯ ਸ਼ਿਲੀਮੁਖਮ੍ । ਪ੍ਰੇषਯਾਮਾਸ ਸਮਰੇ ਪਣ੍ਡਿਤਂ ਪ੍ਰਤਿ ਭਾਰਤ
ਫਿਰ, ਅਤੁੱਲ ਆਤਮਾ ਭੀਮ ਨੇ ਤੀਰ ਚੜਾ ਕੇ, ਜੰਗ ਵਿਚ ਪੰਡਿਤਕਾ ਵੱਲ ਤੀਰ ਚਲਾਇਆ, ਹੇ ਭਾਰਤ।
ਸ ਸ਼ਰਃ ਪਣ੍ਡਿਤਂ ਹਤ੍ਵਾ ਵਿਵੇਸ਼ ਧਰਣੀਤਲਮ੍ । ਯਥਾ ਨਰਂ ਨਿਹਤ੍ਯਾਸ਼ੁ ਭੁਜਗਃ ਕਾਲਚੋਦਿਤਃ
ਉਹ ਤੀਰ, ਪੰਡਿਤਕਾ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਧਰਤੀ ਵਿਚ ਸਮਾ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਕਿਸੇ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਤੁਰੰਤ ਮਾਰ ਕੇ, ਸੱਪ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਵਿਚ ਲੁਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਵਿਸ਼ਾਲਾਕ੍ਸ਼ਸ਼ਿਰਸ਼੍ਛਿਤ੍ਤ੍ਵਾ ਪਾਤਯਾਮਾਸ ਭੂਤਲੇ। ਤ੍ਰਿਭਿਃ ਸ਼ਰੈਰਦੀਨਾਤ੍ਮਾ ਸ੍ਮਰਨ੍ਕ੍ਲੇਸ਼ਂ ਪੁਰਾਤਨਮ੍
ਭੀਮ, ਜੋ ਡੋਲਿਆ ਨਹੀਂ, ਪੁਰਾਣੇ ਦੁੱਖ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ, ਤਿੰਨ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵਿਸ਼ਾਲਾਖਸ਼ਾ ਦਾ ਸਿਰ ਕੱਟ ਕੇ ਧਰਤੀ ਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਮਹੋਦਰਂ ਮਹੇष੍ਵਾਸਂ ਨਾਰਾਚੇਨ ਸ੍ਤਨਾਨ੍ਤਰੇ । ਵਿਵ੍ਯਾਧ ਸਮਰੇ ਰਾਜਨ੍ਸ ਹਤੋ ਨ੍ਯਪਤਦ੍ਭੁਵਿ
ਜੰਗ ਵਿਚ, ਭੀਮ ਨੇ ਮਹੋਦਰਾ, ਜੋ ਵੱਡਾ ਧਨੁਸ਼ਧਾਰੀ ਸੀ, ਨੂੰ ਚੌੜੇ ਤੇ ਧਾਰਦਾਰ ਤੀਰ ਨਾਲ ਛਾਤੀ ਵਿਚ ਵਿੱਧਿਆ, ਤੇ ਉਹ ਮਰ ਕੇ ਧਰਤੀ ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ, ਹੇ ਰਾਜਾ।
ਆਦਿਤ੍ਯਕੇਤੋਃ ਕੇਤੁਂ ਚ ਚ੍ਛਿਤ੍ਤ੍ਵਾ ਬਾਣੇਨ ਸਂਯੁਗੇ । ਭਲ੍ਲੇਨ ਭृਸ਼ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣੇਨ ਸ਼ਿਰਸ਼੍ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਭਾਰਤ
ਜੰਗ ਵਿਚ, ਭੀਮ ਨੇ ਆਦਿਤ੍ਯਕੇਤੁ ਦੇ ਝੰਡੇ ਨੂੰ ਤੀਰ ਨਾਲ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਬਹੁਤ ਤੇਜ਼ ਚੌੜੇ ਤੀਰ ਨਾਲ, ਹੇ ਭਾਰਤ, ਉਸ ਦਾ ਸਿਰ ਵੀ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਬਹ੍ਵਾਸ਼ਿਨਂ ਤਤ ਭੀਮਃ ਸ਼ਰੇਣਾਨਤਰ੍ਵਣਾ । ਪ੍ਰੇषਯਾਮਾਸ ਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਯਮਸ੍ਯ ਸਦਨਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਫਿਰ ਭੀਮ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਤੇਜ਼ ਤੀਰ ਨਾਲ ਉਸ ਵੱਡੇ ਖਾਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਵੱਜਿਆ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਯਮ ਦੇ ਘਰ ਭੇਜ ਦਿੱਤਾ।
ਪ੍ਰਦੁਦ੍ਰੁਵੁਸ੍ਤਤਸ੍ਤੇऽਨ੍ਯੇ ਪੁਤ੍ਰਾਸ੍ਤਵ ਵਿਸ਼ਾਂਪਤੇ । ਮਨ੍ਯਮਾਨਾ ਹਿ ਤਤ੍ਸਤ੍ਯਂ ਸਭਾਯਾਂ ਤਸ੍ਯ ਭਾषਿਤਮ੍
ਇਸ 'ਤੇ ਤੇਰੇ ਹੋਰ ਪੁੱਤਰ, ਹੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਡਰ ਕੇ ਭੱਜ ਗਏ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਮੰਨਦੇ ਸਨ ਕਿ ਸਭਾ ਵਿਚ ਭੀਮ ਨੇ ਜੋ ਕਿਹਾ ਸੀ, ਉਹ ਹੁਣ ਸੱਚ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਤਤੋ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨੋ ਰਾਜਾ ਭ੍ਰਾਤृਵ੍ਯਸਨਕਰ੍ਸ਼ਿਤਃ। ਅਬ੍ਰਵੀਤ੍ਤਾਵਕਾਨ੍ਯੋਧਾਨ੍ਭੀਮੋऽਯਂ ਵਧ੍ਯਤਾਮਿਤਿ
ਫਿਰ ਰਾਜਾ ਦੁਰਯੋਧਨ, ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਦੀ ਮੁਸੀਬਤ ਨਾਲ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਸੈਨਿਕਾਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਇਸ ਭੀਮ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦੋ।'
ਏਵਮੇਤੇ ਮਹੇष੍ਵਾਸਾਃ ਪੁਤ੍ਰਾਸ੍ਤ੍ਵ ਵਿਸ਼ਾਂਪਤੇ । ਭ੍ਰਾਤॄਨ੍ਸਂਦृਸ਼੍ਯ ਨਿਹਤਾਨ੍ਪ੍ਰਸ੍ਮਰਂਸ੍ਤੇ ਹਿ ਤਦ੍ਵਚਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਤੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਜੋ ਵੱਡੇ ਧਨੁਧਾਰੀ ਸਨ, ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਨੂੰ ਮਰੇ ਹੋਏ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਉਹੀ ਗੱਲ ਯਾਦ ਆ ਗਈ।
ਯਦੁਕ੍ਤਵਾਨ੍ਮਹਾਪ੍ਰਾਜ੍ਞਃ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਤਾ ਹਿਤਮਨਾਮਯਮ੍ । ਤਦਿਦਂ ਸਮਨੁਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਵਚਨਂ ਦਿਵ੍ਯਦਰ੍ਸ਼ਿਨਃ
ਜੋ ਬੁਧੀਮਾਨ ਵਿਦੁਰ ਨੇ ਤੇਰੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਪਹਿਲਾਂ ਕਿਹਾ ਸੀ — ਉਹ ਰਿਸ਼ੀ ਦੀ ਗੱਲ ਹੁਣ ਸੱਚ ਹੋ ਗਈ ਹੈ।
ਲੋਭਮੋਹਸਮਾਵਿष੍ਟਃ ਪੁਤ੍ਰਪ੍ਰੀਤ੍ਯਾ ਜਨਾਧਿਪ। ਨ ਬੁਧ੍ਯਸੇ ਪੁਰਾ ਯਤ੍ਤਤ੍ਤਥ੍ਯਮੁਕ੍ਤਂ ਵਚੋ ਮਹਤ੍
ਪਰ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਲਾਲਚ ਤੇ ਮੋਹ ਵਿਚ ਫਸ ਕੇ ਤੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰੀਤ ਵਿਚ, ਤੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਕਹੀ ਗਈ ਵੱਡੀ ਤੇ ਸੱਚੀ ਗੱਲ ਨੂੰ ਸਮਝ ਨਹੀਂ ਸਕਿਆ।