ਮਨੋਭਿਸ੍ਤੇ ਮਨੁष੍ਯੇਨ੍ਦ੍ਰ ਯੁਦ੍ਧਂ ਯੋਧਾਃ ਪ੍ਰਚਕ੍ਰਿਰੇ ।' ਪੁਨਰਾਹੂਯ ਤੇऽਨ੍ਯੋਨ੍ਯਂ ਸ਼ਰੀਰੈਰਪਿ ਚਕ੍ਰਿਰੇ
ਮਨ ਵਿਚ ਨਿਸ਼ਚਾ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਯੋਧੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਉਤਰੇ; ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਚੁਣੌਤੀ ਦਿੰਦੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਸਰੀਰ ਨਾਲ ਵੀ ਲੜੇ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਵਵृਤੇ ਯੁਦ੍ਧਂ ਘੋਰਰੂਪਂ ਭਯਾਵਹਮ੍ । ਤਾਵਕਾਨਾਂ ਪਰੇषਾਂ ਚ ਨਿਘ੍ਨਤਾਮਿਤਰੇਤਰਮ੍
ਫਿਰ, ਡਰਾਉਣੀ ਤੇ ਭੈੜੀ ਜੰਗ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਈ, ਤੇਰੀ ਫੌਜ ਤੇ ਵਿਰੋਧੀ ਫੌਜ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਮਾਰਦੇ ਹੋਏ।
ਨਾਰਾਚਾ ਨਿਸ਼ਿਤਾਃ ਸਙ੍ਖ੍ਯੇ ਸਂਪਤਨ੍ਤਿ ਸ੍ਮ ਭਾਰਤ । ਵ੍ਯਾਤ੍ਤਾਨਨਾ ਭਯਕਰਾ ਉਰਗਾ ਇਵ ਸਙ੍ਘਸ਼ਃ
ਤੇਜ਼ ਤੀਰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਉਡਦੇ, ਭਾਰਤ, ਖੁੱਲ੍ਹੀ ਮੂੰਹ ਵਾਲੇ, ਡਰਾਉਣੇ, ਸੱਪਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਵਾਂਗ।
ਨਿष੍ਪੇਤੁਰ੍ਵਿਮਲਾਃ ਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯਸ੍ਤੈਲਧੌਤਾਃ ਸੁਤੇਜਨਾਃ । ਅਮ੍ਬੁਦੇਭ੍ਯੋ ਯਥਾ ਰਾਜਨ੍ਭ੍ਰਾਜਮਾਨਾਃ ਸ਼ਤਹ੍ਰਦਾਃ
ਚਮਕਦਾਰ, ਤੇਲ ਲਗੀਆਂ ਤੇ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬਣੀਆਂ ਬਰਢਾਂ ਬੱਦਲਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਨਿਕਲੀਆਂ, ਰਾਜਾ, ਜਿਵੇਂ ਚਮਕਦਾਰ ਨਦੀਆਂ।
ਗਦਾਸ਼੍ਚ ਵਿਮਲੈਃ ਪਟ੍ਟੈਃ ਪਿਨਦ੍ਧਾਃ ਸ੍ਵਰ੍ਣਭੂषਿਤਾਃ। ਪਤਨ੍ਤ੍ਯਸ੍ਤਤ੍ਰ ਦृਸ੍ਯਨ੍ਤੇ ਗਿਰਿਸ਼ृਙ੍ਗੋਪਮਾਃ ਸ਼ੁਭਾਃ
ਸਾਫ਼ ਕਪੜੇ ਨਾਲ ਲਪੇਟੀਆਂ, ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ ਗਦਾਂ ਉਥੇ ਡਿੱਗਦੀਆਂ ਦਿਸਦੀਆਂ, ਪਹਾੜਾਂ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਵਾਂਗ ਸੋਹਣੀਆਂ।
ਨਿਸ੍ਤ੍ਰਿਂਸ਼ਾਸ਼੍ਚ ਵ੍ਯਦृਸ਼੍ਯਨ੍ਤ ਵਿਮਲਾਮ੍ਬਰਸਨ੍ਨਿਭਾਃ । ਆਰ੍षਭਾਣਿ ਚ ਚਰ੍ਮਾਣਿ ਸ਼ਤਚਨ੍ਦ੍ਰਾਣਿ ਭਾਰਤਤ
ਤਲਵਾਰਾਂ ਵੀ ਦਿਸਦੀਆਂ, ਸਾਫ਼ ਅਸਮਾਨ ਵਾਂਗ, ਤੇ ਬਲਦ ਦੀ ਖਾਲ ਨਾਲ ਬਣੀਆਂ, ਸੌ ਚੰਦਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਢਾਲਾਂ, ਭਾਰਤ।
ਅਸ਼ੋਭਨ੍ਤ ਰਣੇ ਰਾਜਨ੍ਪਾਤ੍ਯਮਾਨਾਨਿ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ । ਤੇऽਨ੍ਯੋਨ੍ਯਂ ਸਮਰੇ ਸੇਨੇ ਯੁਧ੍ਯਮਾਨੇ ਨਰਾਧਿਪ
ਉਹ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਹਰ ਪਾਸੇ ਡਿੱਗਦੀਆਂ ਚਮਕ ਰਹੀਆਂ, ਰਾਜਾ, ਜਦੋਂ ਫੌਜਾਂ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਲੜ ਰਹੀਆਂ।
ਅਸ਼ੋਭੇਤਾਂ ਯਥਾ ਦੇਵਦੈਤ੍ਯਸੇਨੇ ਸਮੁਦ੍ਯਤੇ। ਅਭ੍ਯਦ੍ਰਵਨ੍ਤ ਸਮਰੇ ਤੇऽਨ੍ਯੋਨ੍ਯਂ ਵੈ ਸਮਨ੍ਤਤਃ
ਉਹ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚਮਕ ਰਹੀਆਂ ਜਿਵੇਂ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦੀਆਂ ਫੌਜਾਂ ਜੰਗ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋਣ; ਉਹ ਹਰ ਪਾਸੇ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰ ਰਹੀਆਂ।
ਰਥਾਸ੍ਤੁ ਰਥਿਭਿਸ੍ਤੂਰ੍ਣਂ ਪ੍ਰੇषਿਤਾਃ ਪਰਮਾਹਵੇ। ਯੁਗੈਰ੍ਯੁਗਾਨਿ ਸਂਸ਼੍ਲਿष੍ਯ ਯੁਯੁਧੁਃ ਪਾਰ੍ਥਿਵਰ੍षਭਾਃ
ਰਥਾਂ ਨੂੰ ਰਥੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚਲਾਉਂਦੇ ਹੋਏ ਵੱਡੀ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਲੈ ਗਏ। ਰਥਾਂ ਦੇ ਯੁਗ ਮਿਲਾ ਕੇ, ਵੱਡੇ ਰਾਜੇ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਲੜੇ।
ਦਨ੍ਤਿਨਾਂ ਯੁਧ੍ਯਮਾਨਾਨਾਂ ਸਂਘਰ੍षਾਤ੍ਪਾਵਕੋऽਭਵਤ੍ । ਦਨ੍ਤੇषੁ ਭਰਤਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਸਧੂਮਃ ਸਰ੍ਵਤੋ ਦਿਸ਼ਮ੍
ਹਾਥੀਆਂ ਦੀ ਟਕਰ ਤੋਂ, ਹੇ ਭਾਰਤਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦੰਦਾਂ ਵਿਚੋਂ ਧੂੰਏਂ ਵਾਲੀ ਅੱਗ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਫੈਲ ਗਈ।
ਪ੍ਰਾਸੈਰਭਿਹਤਾਃ ਕੇਚਿਦ੍ਗਜਯੋਧਾਃ ਸਮਨ੍ਤਤਃ । ਪਤਮਾਨਾਃ ਸ੍ਮ ਦृਸ਼੍ਯਨ੍ਤੇ ਗਿਰਿਸ਼ृਙ੍ਗਾਨ੍ਨਗਾ ਇਵ
ਕਈ ਹਾਥੀ-ਸਵਾਰਾਂ ਨੂੰ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਭਾਲਿਆਂ ਨਾਲ ਵੱਜ ਕੇ, ਪਹਾੜਾਂ ਤੋਂ ਦਰੱਖਤਾਂ ਵਾਂਗ ਡਿੱਗਦੇ ਹੋਏ ਵੇਖਿਆ ਗਿਆ।
ਪਾਦਾਤਾਸ਼੍ਚਾਪ੍ਯਦृਸ਼੍ਯਨ੍ਤ ਨਿਘ੍ਨਨ੍ਤੋऽਥ ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍ । ਚਿਤ੍ਰਰੂਪਧਰਾਃ ਸ਼ੂਰਾ ਨਖਰਪ੍ਰਾਸਯੋਧਿਨਃ
ਪੈਦਲ ਸਿਪਾਹੀ ਵੀ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਮਾਰਦੇ ਹੋਏ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲੇ, ਨਖਾਂ ਤੇ ਭਾਲਿਆਂ ਨਾਲ ਲੜਦੇ ਹੋਏ ਦਿਖਾਈ ਦਿੱਤੇ।
ਅਨ੍ਯੋਨ੍ਯਂ ਤੇ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਕੁਰੁਪਾਣ੍ਡਵਸੈਨਿਕਾਃ । ਅਸ੍ਤ੍ਰੈਰ੍ਨਾਨਾਵਿਧੈਰ੍ਘੋਰੈ ਰਣੇ ਨਿਨ੍ਯੁਰ੍ਯਮਕ੍ਸ਼ਯਮ੍
ਕੁਰੂ ਤੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੇ ਸਿਪਾਹੀ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਡਰਾਉਣੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਕਈਆਂ ਨੂੰ ਯਮ ਦੇ ਘਰ ਭੇਜ ਦਿਤਾ।
ਤਤਃ ਸ਼ਾਨ੍ਤਨਵੋ ਭੀष੍ਮੋ ਰਥਘੋषੇਣ ਨਾਦਯਨ੍ । ਅਭ੍ਯਾਗਮਦ੍ਰਣੇ ਪਾਰ੍ਥਾਨ੍ਧਨੁਃਸ਼ਬ੍ਦੇਨ ਮੋਹਯਨ੍
ਫਿਰ ਸ਼ਾਂਤਨੂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਆਪਣੇ ਰਥ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਗੂੰਜ ਪਾਈ, ਤੇ ਆਪਣੀ ਧਨੁਸ਼ ਦੀ ਧੁਨ ਨਾਲ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ ਭੁੱਲਾ ਦਿੱਤਾ।
ਪਾਣ੍ਡਵਾਨਾਂ ਰਥਾਸ਼੍ਚਾਪਿ ਨਦਨ੍ਤੋ ਭੈਰਵਂ ਸ੍ਵਨਮ੍ । ਅਭ੍ਯਦ੍ਰਵਨ੍ਤ ਸਂਯਤ੍ਤਾ ਧृष੍ਟਦ੍ਯੁਮ੍ਨਪੁਰੋਗਮਾਃ
ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੇ ਰਥ ਵੀ ਡਰਾਉਣੀ ਗੂੰਜ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਧ੍ਰਿਸ਼ਟਦੁਮਨ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ ਜੰਗ ਵੱਲ ਵਧੇ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਵਵृਤੇ ਯੁਦ੍ਧਂ ਤਵ ਤੇषਾਂ ਚ ਭਾਰਤ। ਨਰਾਸ਼੍ਵਰਥਨਾਗਾਨਾਂ ਵ੍ਯਤਿषਕ੍ਤਂ ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍
ਫਿਰ ਤੇਰੇ ਪਾਸੇ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਾਸੇ ਜੰਗ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਈ, ਹੇ ਭਾਰਤ, ਜਿੱਥੇ ਮਨੁੱਖ, ਘੋੜੇ, ਰਥ ਤੇ ਹਾਥੀ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਗੁੰਝੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਭੀष੍ਮਂ ਤੁ ਸਮਰੇ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਂ ਪ੍ਰਤਪਨ੍ਤਂ ਸਮਨ੍ਤਤਃ। ਨ ਸ਼ੇਕੁਃ ਪਾਣ੍ਡਵਾ ਦ੍ਰष੍ਟੁਂ ਤਪਨ੍ਤਮਿਵ ਭਾਸ੍ਕਰਮ੍
ਪਰ ਪਾਂਡਵ ਭੀਸ਼ਮ ਨੂੰ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਗੁੱਸੇ ਤੇ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਚਮਕਦੇ ਹੋਏ, ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਸਹਿ ਨਹੀਂ ਸਕੇ।
ਤਤਃ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਸੈਨ੍ਯਾਨਿ ਧਰ੍ਮਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਸ਼ਾਸਨਾਤ੍। ਅਭ੍ਯਦ੍ਰਵਨ੍ਤ ਗਾਙ੍ਗੇਯਂ ਮਰ੍ਦਯਨ੍ਤਂ ਸ਼ਿਤੈਃ ਸ਼ਰੈਃ
ਫਿਰ ਧਰਮ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਹੁਕਮ 'ਤੇ ਸਾਰੀ ਫੌਜਾਂ ਗੰਗਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਈ, ਜੋ ਤਿੱਖੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕੁਚਲ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਸ ਤੁ ਭੀष੍ਮੋ ਰਣਸ਼੍ਲਾਘੀ ਤੋਮਕਾਨ੍ਸਹਸृਜ੍ਜਯਾਨ੍ । ਪਾਞ੍ਚਾਲਾਂਸ਼੍ਚ ਮਹੇष੍ਵਾਸਾਨ੍ਪਾਤਯਾਮਾਸ ਸਾਯਕੈਃ
ਭੀਸ਼ਮ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਾਣ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਟੋਮਕਾ ਤੇ ਜਯਨ ਤੀਰ ਛੱਡ ਕੇ, ਪਾਂਚਾਲਾਂ ਦੇ ਵੱਡੇ ਧਨੁਧਾਰੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਡਿੱਗਾ ਦਿੱਤਾ।
ਤੇ ਵਧ੍ਯਮਾਨਾ ਭੀष੍ਮੇਣ ਪਾਞ੍ਚਾਲਾਃ ਪਾਣ੍ਡਵੈਃ ਸਹ। ਭੀष੍ਮਮੇਵਾਭ੍ਯਯੁਸ੍ਤੂਰ੍ਣਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਮृਤ੍ਯੁਕृਤਂ ਭਯਮ੍
ਭੀਸ਼ਮ ਵਲੋਂ ਮਾਰੇ ਜਾਂਦੇ ਪਾਂਚਾਲ ਤੇ ਪਾਂਡਵ, ਮੌਤ ਦਾ ਡਰ ਛੱਡ ਕੇ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਭੀਸ਼ਮ ਵੱਲ ਵਧੇ।
ਸ ਤੇषਾਂ ਰਥਿਨਾਂ ਵੀਰੋ ਭੀष੍ਮਃ ਸ਼ਾਨ੍ਤਨਵੋ ਯੁਧਿ । ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਸਹਸਾ ਰਾਜਨ੍ਬਾਹੂਨਥ ਸ਼ਿਰਾਂਸਿ ਚ
ਉਹ ਮਹਾਂਵੀਰ ਭੀਸ਼ਮ, ਸ਼ਾਂਤਨੂ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਰਥੀ ਸੂਰਮਿਆਂ ਦੇ ਬਾਂਹ ਤੇ ਸਿਰ ਅਚਾਨਕ ਕੱਟ ਦਿੱਤੇ, ਹੇ ਰਾਜਨ।
ਵਿਰਥਾਨ੍ਰਥਿਨਸ਼੍ਚਕ੍ਰੇ ਪਿਤਾ ਦੇਵਵ੍ਰਤਸ੍ਤਵ। ਪਤਿਤਾਨ੍ਯੁਤ੍ਤਮਾਙ੍ਗਾਨਿ ਹਯੇਭ੍ਯੋ ਹਯਸਾਦਿਨਾਮ੍
ਤੇਰੇ ਪਿਤਾ ਦੇਵਵ੍ਰਤ ਨੇ ਰਥੀ ਸੂਰਮਿਆਂ ਨੂੰ ਰਥ ਤੋਂ ਉਤਾਰ ਦਿੱਤਾ; ਘੋੜਸਵਾਰਾਂ ਦੇ ਡਿੱਗੇ ਸਿਰ ਘੋੜਿਆਂ ਤੋਂ ਡਿੱਗ ਪਏ।
ਨਿਰ੍ਮਨੁष੍ਯਾਂਸ਼੍ਚ ਮਾਤਙ੍ਗਾਞ੍ਸ਼ਯਾਨਾਨ੍ਪਰ੍ਵਤੋਪਮਾਨ੍ । ਅਪਸ਼੍ਯਾਮ ਮਹਾਰਾਜ ਭੀष੍ਮਾਸ੍ਤ੍ਰੇਣ ਪ੍ਰਮਾਥਿਤਾਨ੍
ਅਸੀਂ ਵੱਡੇ ਰਾਜਾ, ਭੀਸ਼ਮ ਦੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰੇ ਹੋਏ, ਮਨੁੱਖ ਰਹਿਤ, ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਹਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਪਏ ਹੋਏ ਵੇਖਿਆ।
ਨ ਤਤ੍ਰਾਸੀਤ੍ਪੁਮਾਨ੍ਕਸ਼੍ਚਿਤ੍ਪਾਣ੍ਡਵਾਨਾਂ ਵਿਸ਼ਾਂਪਤੇ। ਅਨ੍ਯਤ੍ਰ ਰਥਿਨਾਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਦ੍ਭੀਮਸੇਨਾਨ੍ਮਹਾਬਲਾਤ੍
ਉਥੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਹੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਸਿਵਾਏ ਰਥੀ ਸੂਰਮਿਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਮਹਾਬਲੀ ਭੀਮਸੇਨ ਦੇ।
ਸ ਹਿ ਭੀष੍ਮਂ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਛਾਦਯਾਮਾਸ ਸਾਯਕੈਃ । ਤਤੋ ਨਿष੍ਟਾਨਕੋ ਘੋਰੋ ਭੀष੍ਮਭੀਮਸਮਾਗਮੇ
ਉਹ, ਭੀਸ਼ਮ ਨੂੰ ਮਿਲ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕ ਲਿਆ; ਫਿਰ ਭੀਸ਼ਮ ਤੇ ਭੀਮ ਦੇ ਮਿਲਾਪ 'ਤੇ ਡਰਾਉਣੀ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਵੱਜੀ।
ਬਭੂਵ ਸਰ੍ਵਸੈਨ੍ਯਾਨਾਂ ਘੋਰਰੂਪੋ ਭਯਾਨਕਃ । ਤਥੈਵ ਪਾਣ੍ਡਵਾ ਹृष੍ਟਾਃ ਸਿਂਹਨਾਦਮਥਾਨਦਨ੍
ਸਾਰੀ ਫੌਜਾਂ ਵਿੱਚ ਡਰਾਉਣੀ ਤੇ ਭੈੜੀ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਬਣ ਗਈ; ਪਾਂਡਵ ਵੀ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਸਿੰਘ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜ ਪਾਈ।
ਤਤੋ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨੋ ਰਾਜਾ ਸੋਦਰ੍ਯੈਃ ਪਰਿਵਾਰਿਤਃ। ਭੀष੍ਮਂ ਜੁਗੋਪ ਸਮਰੇ ਵਰ੍ਤਮਾਨੇ ਜਨਕ੍ਸ਼ਯੇ
ਫਿਰ ਰਾਜਾ ਦੁਰਯੋਧਨ ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਜਦੋਂ ਜੰਗ ਵਿਚ ਲੋਕ ਮਾਰੇ ਜਾ ਰਹੇ ਸਨ, ਭੀਸ਼ਮ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਭੀਮਸ੍ਤੁ ਸਾਰਥਿਂ ਹਤ੍ਵਾ ਭੀष੍ਮਸ੍ਯ ਰਥਿਨਾਂ ਵਰਃ। ਪ੍ਰਦ੍ਰੁਤਾਸ਼੍ਵੇ ਰਥੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਦ੍ਰਵਮਾਣੇ ਸਮਨ੍ਤਤਃ
ਭੀਮ, ਜੋ ਰਥਯੋਧਿਆਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੀ, ਭੀਸ਼ਮ ਦੇ ਰਥ ਦੇ ਸਾਰਥੀ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਹਰ ਪਾਸੇ ਭਜਾਉਂਦਾ ਹੋਇਆ ਰਥ ਚਲਾਉਣ ਲੱਗਾ।
ਸੁਨਾਭਸ੍ਯ ਸ਼ਰੇਣਾਸ਼ੁ ਸ਼ਿਰਸ਼੍ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਭਾਰਤ । ਕ੍ਸ਼ੁਰਪ੍ਰੇਣ ਸੁਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣੇਨ ਸ ਹਤੋ ਨ੍ਯਪਤਦ੍ਭੁਵਿ
ਭਾਰਤ, ਭੀਮ ਨੇ ਤੇਜ਼ ਤੇ ਧਾਰਦਾਰ ਤੀਰ ਨਾਲ ਸੁਨਾਭਾ ਦਾ ਸਿਰ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਉਹ ਮਰ ਕੇ ਧਰਤੀ ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ।
ਹਤੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਮਹਾਰਾਜ ਤਵ ਪੁਤ੍ਰੇ ਮਹਾਰਥੇ । ਨਾਮृष੍ਯਨ੍ਤ ਰਣੇ ਸ਼ੂਰਾਃ ਸੋਦਰਾਃ ਸਪ੍ਤ ਸਂਯੁਗੇ
ਮਹਾਰਾਜ, ਜਦੋਂ ਤੇਰੇ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਰਥਯੋਧਾ ਸੀ, ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਉਸਦੇ ਸੱਤ ਬਹਾਦਰ ਭਰਾਵਾਂ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿਚ ਇਹ ਸਹਿ ਨਹੀਂ ਸਕਿਆ।