ਆਰ੍ਯਾਂ ਯੁਦ੍ਧੇ ਮਤਿਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਨ ਤ੍ਯਜਨ੍ਤਿ ਸ੍ਮ ਸਂਯੁਗਮ੍। ਯਥੋਤ੍ਸਾਹਂ ਤੁ ਸਮਰੇ ਨਿਜਘ੍ਨੁਸ੍ਤਾਵਕਾ ਰਣੇ
ਉਹ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਉੱਚੇ ਆਚਰਨ ਦਾ ਫੈਸਲਾ ਕਰਕੇ, ਲੜਾਈ ਛੱਡ ਕੇ ਭੱਜੇ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਹਰ ਕੋਈ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਅਨੁਸਾਰ ਤੇਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਾਰਦਾ ਰਿਹਾ।
ਤਤ੍ਰਾਕ੍ਰਨ੍ਦੋ ਮਹਾਨਾਸੀਤ੍ਤਾਵਕਾਨਾਂ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਾਮ੍ । ਵਧ੍ਯਤਾਂ ਸਮਰੇ ਰਾਜਨ੍ਪਾਰ੍षਤੇਨ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ
ਉਸ ਸਮੇਂ ਤੇਰੇ ਮਹਾਨ ਯੋਧਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਵੱਡਾ ਰੋਲਾ ਪੈ ਗਿਆ, ਜਦ ਉਹ ਪ੍ਰਿਸ਼ਤ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਾਰੇ ਜਾ ਰਹੇ ਸਨ।
ਤਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਨਿਨਦਂ ਘੋਰਂ ਤਾਵਕਾਨਾਂ ਮਹਾਰਥੌ । ਵਿਨ੍ਦਾਨੁਵਿਨ੍ਦਾਵਾਵਨ੍ਤ੍ਯੌ ਪਾਰ੍षਤਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਪਸ੍ਥਿਤੌ
ਉਹ ਤੇਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭਿਆਨਕ ਗੂੰਜ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੋ ਮਹਾਨ ਯੋਧੇ, ਅਵੰਤੀ ਦੇ ਵਿੰਦਾ ਤੇ ਅਨੁਵਿੰਦਾ, ਪ੍ਰਿਸ਼ਤ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਵੱਲ ਵਧੇ।
ਤੌ ਤਸ੍ਯ ਤੁਰਗਾਨ੍ਹਤ੍ਵਾ ਤ੍ਵਰਮਾਣੌ ਮਹਾਰਥੌ । ਛਾਦਯਾਮਾਸਤੁਰੁਭੌ ਸ਼ਰਵਰ੍षੇਣ ਪਾਰ੍षਤਮ੍
ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਮਹਾਨ ਯੋਧੇ, ਉਸ ਦੇ ਘੋੜੇ ਮਾਰ ਕੇ, ਜਲਦੀ ਨਾਲ ਪ੍ਰਿਸ਼ਤ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਉੱਤੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਛਾ ਗਏ।
ਅਵਪ੍ਲੁਤ੍ਯਾਥ ਪਾਞ੍ਚਾਲ੍ਯੋ ਰਥਾਤ੍ਤੂਰ੍ਣਂ ਮਹਾਬਲਃ । ਆਰੁਰੋਹਕ ਰਥਂ ਤੂਰ੍ਣਂ ਸਾਤ੍ਯਕੇਸ੍ਤੁ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ
ਫਿਰ ਪਾਂਚਾਲੀ ਦੇ ਬੇਟੇ ਨੇ ਆਪਣੇ ਰਥ ਤੋਂ ਫੁਰਤੀ ਨਾਲ ਥੱਲੇ ਉੱਤਰ ਕੇ ਵੱਡੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਮਹਾਤਮਾ ਸਾਤ੍ਯਕੀ ਦੇ ਰਥ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹਾਈ ਕਰ ਲਈ।
ਤਤੋ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰੋ ਰਾਜਾ ਮਹਤ੍ਯਾ ਸੇਨਯਾ ਵृਤਃ। ਆਵਨ੍ਤ੍ਯੌ ਸਮਰੇ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਾਵਭ੍ਯਯਾਤ੍ਸ ਪਰਂਤਪੌ
ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਰਾਜਾ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਆਪਣੀ ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਗੁੱਸੇ ਹੋਏ ਦੋ ਆਵੰਤੀ ਭਰਾਵਾਂ ਵੱਲ ਵਧਿਆ।
ਤਥੈਵ ਤਵ ਪੁਤ੍ਰੋऽਪਿ ਸਰ੍ਵੋਦ੍ਯੋਗੇਨ ਮਾਰਿष । ਵਿਨ੍ਦਾਨੁਵਿਨ੍ਦੌ ਸਮਰੇ ਪਰਿਵਾਰ੍ਯਾਵਤਸ੍ਥਿਵਾਨ੍
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਭਾਰਤ ਵੰਸ਼ੀ, ਤੇਰੇ ਪੁੱਤ ਨੇ ਵੀ ਪੂਰੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਵਿਂਦ ਅਤੇ ਅਨੁਵਿੰਦ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਘੇਰ ਲਿਆ ਤੇ ਉਥੇ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਅਰ੍ਜੁਨਸ਼੍ਚਾਪਿ ਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧਃ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਾਨ੍ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਰ੍षਭਃ । ਅਯੋਧਯਤ ਸਂਗ੍ਰਾਮੇ ਵਜ੍ਰਪਾਣਿਰਿਵਾਸੁਰਾਨ੍
ਅਰਜੁਨ ਵੀ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ, ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਿਰਮੌਰ, ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਯੋਧਿਆਂ ਨਾਲ ਇੰਝ ਲੜਿਆ ਜਿਵੇਂ ਇੰਦਰ ਵਜਰ ਨਾਲ ਅਸੁਰਾਂ ਨਾਲ ਲੜਦਾ ਹੈ।
ਦ੍ਰੋਣਾਸ੍ਤੁ ਸਮਰੇ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਃ ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਪ੍ਰਿਯਕृਤ੍ਤਵ । ਵ੍ਯਧਮਤ੍ਸਰ੍ਵਪਾਞ੍ਚਾਲਾਂਸ੍ਤੂਲਰਾਸ਼ਿਮਿਵਾਨਲਃ
ਦ੍ਰੋਣ, ਜੋ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਗੁੱਸੇ ਅਤੇ ਤੇਰੇ ਪੁੱਤ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਸਾਰੇ ਪਾਂਚਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਇੰਝ ਮਾਰਿਆ ਜਿਵੇਂ ਅੱਗ ਸੁੱਕੀ ਘਾਹ ਦੀ ਢੇਰੀ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਪੁਰੋਗਾਸ੍ਤੁ ਪੁਤ੍ਰਾਸ੍ਤਵ ਵਿਸ਼ਾਂਪਤੇ । ਪਰਿਵਾਰ੍ਯ ਰਣੇ ਭੀष੍ਮਂ ਯੁਯੁਧੁਃ ਪਾਣ੍ਡਵੈਃ ਸਹ
ਫਿਰ ਤੇਰੇ ਪੁੱਤ, ਵਿਸ਼ਾਲ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਦੁਰਯੋਧਨ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਹੇਠ ਭੀਸ਼ਮ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਘੇਰ ਕੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨਾਲ ਲੜਨ ਲੱਗ ਪਏ।
ਤਤੋ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨੋ ਰਾਜਾ ਲੋਹਿਤਾਯਤਿ ਭਾਸ੍ਕਰੇ। ਅਬ੍ਰਵੀਤ੍ਤਾਵਕਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਂਸ੍ਤ੍ਵਰਧ੍ਵਮਿਤਿ ਭਾਰਤ
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਜਦੋਂ ਸੂਰਜ ਲਾਲ ਹੋ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਰਾਜਾ ਦੁਰਯੋਧਨ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਸਿਪਾਹੀਆਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਚਲੋ, ਜਲਦੀ ਕਰੋ!'
ਯੁਧ੍ਯਤਾਂ ਤੁ ਤਥਾ ਤੇषਾਂ ਕੁਰ੍ਵਤਾਂ ਕਰ੍ਮ ਦੁष੍ਕਰਮ੍। ਅਸ੍ਤਂ ਗਿਰਿਮਥਾਰੂਢੇ ਅਪ੍ਰਕਾਸ਼ਤਿ ਭਾਸ੍ਕਰੇ
ਜਦ ਉਹ ਸਭ ਮੁਸ਼ਕਲ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਲੜ ਰਹੇ ਸਨ, ਤਾਂ ਸੂਰਜ ਪਹਾੜ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਲੁਕ ਗਿਆ ਤੇ ਚਾਨਣ ਮੁੱਕ ਗਿਆ।
ਪ੍ਰਾਵਰ੍ਤਤ ਨਦੀ ਘੋਰਾ ਸ਼ੋਣਿਤੌਘਤਰਙ੍ਗਿਣੀ । ਗੋਮਾਯੁਗਣਸਂਕੀਰ੍ਣਾ ਕ੍ਸ਼ਣੇਨ ਕ੍ਸ਼ਣਦਾਮੁਖੇ
ਰਾਤ ਦੇ ਆਉਣ ਤੇ, ਇਕ ਡਰਾਉਣੀ ਦਰਿਆ ਵਗਣ ਲੱਗ ਪਈ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਲਾਲ ਖੂਨ ਨਾਲ ਬਣੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ, ਤੇ ਜਿੱਥੇ ਜਗ੍ਹਾ-ਜਗ੍ਹਾ ਗਿਦੜਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਭਰੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਸ਼ਿਵਾਭਿਰਸ਼ਿਵਾਭਿਸ਼੍ਚ ਰੁਵਦ੍ਭਿਰ੍ਭੈਰਵਂ ਰਵਮ੍। ਘੋਰਮਾਯੋਧਨਂ ਜਜ੍ਞੇ ਭੂਤਸਙ੍ਘੈਃ ਸਮਾਕੁਲਮ੍
ਚੰਗੀਆਂ ਤੇ ਮਾੜੀਆਂ ਆਤਮਾਵਾਂ ਭਿਆਨਕ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਕਰਦੀਆਂ, ਭਿਆਨਕ ਜੰਗ ਹੋਈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਭੂਤਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ।
ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਸ਼੍ਚ ਪਿਸ਼ਾਚਾਸ਼੍ਚ ਤਥਾਨ੍ਯੇ ਪਿਸ਼ਿਤਾਸ਼ਿਨਃ । ਸਮਨ੍ਤਤੋ ਵ੍ਯਦृਸ਼੍ਯਨ੍ਤ ਸ਼ਤਸ਼ੋऽਥ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ
ਰਾਕਸ਼ਸ, ਪਿਸਾਚ ਤੇ ਹੋਰ ਮਾਸ ਖਾਣ ਵਾਲੇ ਜਣੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ ਦਿਖਾਈ ਦਿੱਤੇ।
ਅਰ੍ਜੁਨੋऽਥ ਸੁਸ਼ਰ੍ਮਾਦੀਨ੍ਰਾਜ੍ਞਸ੍ਤਾਨ੍ਸਪਦਾਨੁਗਾਨ੍। ਵਿਜਿਤ੍ਯ ਪृਤਨਾਮਧ੍ਯੇ ਯਯੌ ਸ੍ਵਸ਼ਿਬਿਰਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਫਿਰ ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਸੁਸ਼ਰਮਾ ਵਰਗੇ ਰਾਜਿਆਂ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਫੌਜ ਵਿਚਕਾਰ ਹਰਾਕੇ, ਆਪਣੇ ਕੈਂਪ ਵੱਲ ਰੁਖ ਕੀਤਾ।
ਯੁਧਿष੍ਟਿਰੋऽਪਿ ਕੌਰਵ੍ਯੋ ਭ੍ਰਾਤृਭ੍ਯਾਂ ਸਹਿਤਸ੍ਤਥਾ। ਯਯੌ ਸ੍ਵਸ਼ਿਬਿਰਂ ਰਾਜਾ ਨਿਸ਼ਾਯਾਂ ਸੇਨਯਾ ਵृਤਃ
ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਵੀ, ਜੋ ਕੌਰਵ ਰਾਜਾ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਤੇ ਫੌਜ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਰਾਤ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਕੈਂਪ ਵੱਲ ਚਲ ਪਿਆ।
ਭੀਮਸੇਨੋऽਪਿ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਮੁਖਾਨ੍ਰਥਾਨ੍ । ਅਵਜਿਤ੍ਯ ਤਤਃ ਸਙ੍ਖ੍ਯੇ ਯਯੌ ਸ੍ਵਸ਼ਿਬਿਰਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਭੀਮਸੇਨ ਨੇ ਵੀ, ਰਾਜਨ, ਦੁਰਯੋਧਨ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਰਥ ਸਵਾਰਾਂ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਹਰਾਕੇ, ਫਿਰ ਆਪਣੇ ਕੈਂਪ ਵੱਲ ਰੁਖ ਕੀਤਾ।
ਦੁਰ੍ਯੋਧਨੋऽਪਿ ਨृਪਤਿਃ ਪਰਿਵਾਰ੍ਯ ਮਹਾਰਣੇ। ਭੀष੍ਮਂ ਸ਼ਾਨ੍ਤਨਵਂ ਤੂਰ੍ਣਂ ਪ੍ਰਯਾਤਃ ਸ਼ਿਬਿਰਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਦੁਰਯੋਧਨ ਨੇ ਵੀ, ਰਾਜਾ ਹੋਣ ਦੇ ਨਾਤੇ, ਵੱਡੀ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਭੀਸ਼ਮ, ਸ਼ਾਂਤਨੁ ਦੇ ਪੁੱਤ ਨੂੰ ਘੇਰ ਕੇ, ਜਲਦੀ ਆਪਣੇ ਕੈਂਪ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋਇਆ।
ਦ੍ਰੋਣੋ ਦ੍ਰੌਣਿਃ ਕृਪਃ ਸ਼ਲ੍ਯਃ ਕृਤਵਰ੍ਮਾ ਚ ਸਾਤ੍ਵਤਃ । ਪਰਿਵਾਰ੍ਯ ਚਮੂਂ ਸਰ੍ਵਾਃ ਪ੍ਰਯਯੁਃ ਸ਼ਿਬਿਰਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਦ੍ਰੋਣ, ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤ, ਕ੍ਰਿਪ, ਸ਼ਲ੍ਯ ਤੇ ਸਾਤ੍ਵਤ ਕ੍ਰਿਤਵਰਮਾ, ਸਾਰੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਕਰਕੇ ਆਪਣੇ ਕੈਂਪ ਵੱਲ ਚਲੇ।
ਤਥੈਵ ਸਾਤ੍ਯਕੀ ਰਾਜਨ੍ਧृष੍ਟਦ੍ਯੁਮ੍ਨਸ਼੍ਚ ਪਾਰ੍षਤਃ। ਪਰਿਵਾਰ੍ਯ ਰਣੇ ਯੋਧਾਨ੍ਯਯਤੁਃ ਸ਼ਿਬਿਰਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਜਨ, ਸਾਤ੍ਯਕੀ ਤੇ ਪਾਰਸ਼ਤ ਧ੍ਰਿਸ਼ਟਦ੍ਯੁਮਨ ਨੇ ਵੀ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਯੋਧਿਆਂ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਕਰਕੇ ਆਪਣੇ ਕੈਂਪ ਵੱਲ ਰੁਖ ਕੀਤਾ।
ਏਵਮੇਤੇ ਮਹਾਰਾਜ ਤਾਵਕਾਃ ਪਾਣ੍ਡਵੈਃ ਸਹ। ਪਰ੍ਯਵਰ੍ਤਨ੍ਤ ਸਹਿਤਾ ਨਿਸ਼ਾਕਾਲੇ ਪਰਂਤਪ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵੱਡੇ ਰਾਜਾ, ਤੇਰੇ ਲੋਕ ਤੇ ਪਾਂਡਵ, ਸਾਰੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ, ਰਾਤ ਦੇ ਸਮੇਂ ਜੰਗ ਤੋਂ ਵਾਪਸ ਮੁੜ ਗਏ।
ਤਤਃ ਸ੍ਵਸ਼ਿਬਿਰਂ ਗਤ੍ਵਾ ਪਾਣ੍ਡਵਾਃ ਕੁਰਵਸ੍ਤਥਾ । ਨ੍ਯਵਸਨ੍ਤ ਮਹਾਰਾਜ ਪੂਜਯਨ੍ਤਃ ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍
ਫਿਰ ਪਾਂਡਵ ਤੇ ਕੁਰੁ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਸ਼ਿਵਿਰਾਂ ਵਿੱਚ ਵਾਪਸ ਆ ਗਏ, ਰਾਜਾ ਜੀ, ਤੇ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਦੀ ਇਜ਼ਤ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਉਥੇ ਰਹੇ।
ਰਕ੍ਸ਼ਾਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਤਤਃ ਸ਼ੂਰਾ ਨ੍ਯਸ੍ਯ ਗੁਲ੍ਮਾਨ੍ਯਥਾਵਿਧਿ। ਅਪਨੀਯ ਚ ਸ਼ਲ੍ਯਾਨਿ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਚ ਵਿਵਿਧੈਰ੍ਜਲੈਃ
ਉਹ ਸ਼ੂਰਵੀਰਾਂ ਨੇ ਰੱਖਿਆ ਦਾ ਪੂਰਾ ਇੰਤਜ਼ਾਮ ਕਰਕੇ, ਫੌਜਾਂ ਨੂੰ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਲਗਾ ਦਿੱਤਾ, ਤੀਰਾਂ ਨੂੰ ਹਟਾ ਕੇ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਜਲਾਂ ਨਾਲ ਨ੍ਹਾ ਲਿਆ।
ਕृਤਸ੍ਵਸ੍ਤ੍ਯਯਨਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸ੍ਤੂਯਮਾਨਾਸ਼੍ਚ ਬਨ੍ਦਿਭਿਃ । ਗੀਤਵਾਦਿਤ੍ਰਸ਼ਬ੍ਦੇਨ ਵ੍ਯਕ੍ਰੀਡਨ੍ਤ ਯਸ਼ਸ੍ਵਿਨਃ
ਸਭ ਨੇ ਸ਼ੁਭ ਰਸਮਾਂ ਕੀਤੀਆਂ, ਤੇ ਗਾਇਕਾਂ ਵਲੋਂ ਵਧਾਈ ਮਿਲਦਿਆਂ, ਗੀਤ ਤੇ ਵਾਦਯਾਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ 'ਚ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਖੇਡਦੇ ਰਹੇ।
ਮੁਹੂਰ੍ਤਾਦਿਵ ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਮਭਵਤ੍ਸ੍ਵਰ੍ਗਸਨ੍ਨਿਭਮ੍ । ਨ ਹਿ ਯੁਦ੍ਧਕਥਾਂ ਕਾਂਚਿਤ੍ਤਤ੍ਰਾਕੁਰ੍ਵਨ੍ਮਹਾਰਥਾਃ
ਇੱਕ ਪਲ ਲਈ, ਉਹ ਸਾਰਾ ਮਾਹੌਲ ਸੁਰਗ ਵਰਗਾ ਹੋ ਗਿਆ; ਮਹਾਂਰਥੀਆਂ ਨੇ ਉਥੇ ਲੜਾਈ ਦੀ ਕੋਈ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ।
ਤੇ ਪ੍ਰਸੁਪ੍ਤੇ ਬਲੇ ਤਤ੍ਰ ਪਰਿਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤਜਨੇ ਨृਪ । ਹਸ੍ਤ੍ਯਸ਼੍ਵਬਹੁਲੇ ਰਾਤ੍ਰੌ ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼ਣੀਯੇ ਬਭੂਵਤੁਃ
ਜਦ ਫੌਜ ਉਥੇ ਸੁੱਤੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਲੋਕ ਥਕ ਚੁੱਕੇ ਸਨ, ਰਾਤ ਨੂੰ ਹਾਥੀਆਂ ਤੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਮੰਜ਼ਰ ਦੇਖਣ ਯੋਗ ਬਣ ਗਿਆ।
ਪਰਿਣਾਮ੍ਯ ਨਿਸ਼ਾਂ ਤਾਂ ਤੁ ਸੁਖਸੁਪ੍ਤਾ ਜਨੇਸ਼੍ਵਰਾਃ। ਕੁਰਵਃ ਪਾਣ੍ਡਵਾਸ਼੍ਚੈਵ ਪੁਨਰ੍ਯੁਦ੍ਧਾਯ ਨਿਰ੍ਯਯੁਃ
ਜਦ ਉਹ ਰਾਤ ਲੰਘ ਗਈ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਕੁਰੁ ਤੇ ਪਾਂਡਵ, ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁੱਤ ਹੋਏ, ਫਿਰ ਲੜਾਈ ਲਈ ਨਿਕਲ ਪਏ।
ਤਤਃ ਸ਼ਬ੍ਦੋ ਮਹਾਨਾਸੀਤ੍ਸੇਨਯੋਰੁਭਯੋਰ੍ਨृਪ । ਨਿਰ੍ਗਚ੍ਛਮਾਨਯੋਃ ਸਙ੍ਖ੍ਯੇ ਯਥਾ ਸਾਗਰਯੋਰਿਵ
ਫਿਰ, ਰਾਜਾ ਜੀ, ਦੋਵਾਂ ਫੌਜਾਂ ਵਲੋਂ ਵੱਡੀ ਆਵਾਜ਼ ਉਠੀ, ਜਿਵੇਂ ਦੋ ਸਮੁੰਦਰਾਂ ਦੀ ਗੂੰਜ ਹੋਵੇ, ਜਦ ਉਹ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵੱਲ ਵਧੇ।
ਤਤੋ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨੋ ਰਾਜਾ ਚਿਤ੍ਰਸੇਨੋ ਵਿਵਿਂਸ਼ਤਿਃ। ਭੀष੍ਮਸ਼੍ਚ ਰਥਿਨਾਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠੋ ਭਾਰਦ੍ਵਾਜਸ਼੍ਚ ਵੈ ਦ੍ਵਿਜਃ
ਫਿਰ ਰਾਜਾ ਦੁਰਯੋਧਨ, ਚਿਤ੍ਰਸੇਨ, ਵਿਵਿੰਸ਼ਤੀ, ਰਥੀਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਭੀਸ਼ਮ, ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਭਾਰਦਵਾਜ ਉਥੇ ਸਨ।