ਸ਼ਿਰਾਂਸਿ ਰਥਿਨਾਂ ਭੀष੍ਮਃ ਪਾਤਯਾਮਾਸ ਸਂਯੁਗੇ। ਤਾਲੇਭ੍ਯਃ ਪਰਿਪਕ੍ਵਾਨਿ ਫਲਾਨਿ ਕੁਸ਼ਲੋ ਨਰਃ
ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਰਥੀ ਯੋਧਿਆਂ ਦੇ ਸਿਰ ਢਾਹ ਦਿੱਤੇ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਨਿਪੁੰਨ ਮਨੁੱਖ ਤਾਲ ਦੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਤੋਂ ਪੱਕੇ ਫਲ ਤੋੜ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਪਤਦ੍ਭਿਸ਼੍ਚ ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ਿਰੋਭਿਰ੍ਧਰਣੀਤਲੇ। ਬਭੂਵ ਤੁਮੁਲਃ ਸ਼ਬ੍ਦਃ ਪਤਤਾਮਸ਼੍ਮਨਾਮਿਵ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਸਿਰ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗਣ ਲੱਗੇ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਤਾਂ ਉਥੇ ਵੱਡਾ ਸ਼ੋਰ ਹੋਇਆ, ਜਿਵੇਂ ਪੱਥਰ ਡਿੱਗਣ ਤੇ ਧਮਾਕਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਸੁਤੁਮੁਲੇ ਯੁਦ੍ਧੇ ਵਰ੍ਤਮਾਨੇ ਭਯਾਨਕੇ। ਸਰ੍ਵੇषਾਮੇਵ ਸੈਨ੍ਯਾਨਾਮਾਸੀਦ੍ਵ੍ਯਤਿਕਰੋ ਮਹਾਨ੍
ਉਸ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਹੜ੍ਹ-ਵਾਂਗੂ ਜੰਗ ਵਿੱਚ, ਸਾਰੀਆਂ ਫੌਜਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਡਾ ਉਲਝਣ ਪੈ ਗਿਆ।
ਭਿਨ੍ਨੇषੁ ਤੇषੁ ਵ੍ਯੂਹੇषੁ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਾ ਇਤਰੇਤਰਮ੍ । ਏਕਮੇਕਂ ਸਮਾਹੂਯ ਯੁਦ੍ਧਾਯੈਵਾਵਤਸ੍ਥਿਰੇ
ਜਦੋਂ ਜੰਗ ਦੀਆਂ ਕਤਾਰਾਂ ਟੁੱਟ ਗਈਆਂ, ਤਾਂ ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਨੇ ਇਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਲਲਕਾਰਿਆ ਤੇ ਹਰ ਕੋਈ ਆਪਣੇ ਵਿਰੋਧੀ ਨੂੰ ਲੜਾਈ ਲਈ ਬੁਲਾਉਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਸ਼ਿਖਣ੍ਡੀ ਤੁ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਭਰਤਾਨਾਂ ਪਿਤਾਮਹਮ੍ । ਅਭਿਦੁਦ੍ਰਾਵ ਵੇਗੇਨ ਤਿष੍ਠਤਿष੍ਠੇਤਿ ਚਾਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਪਰ ਸ਼ਿਖੰਡੀ, ਭਾਰਤਾਂ ਦੇ ਪਰਦਾਦਾ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵੱਲ ਦੌੜਿਆ ਤੇ ਆਖਿਆ, 'ਠਹਿਰ, ਠਹਿਰ!'
ਅਨਾਦृਤ੍ਯ ਤਤੋ ਭੀष੍ਮਸ੍ਤਂ ਸ਼ਿਖਣ੍ਡਿਨਮਾਹਵੇ । ਪ੍ਰਯਯੌ ਸृਞ੍ਜਯਾਨ੍ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਃ ਸ੍ਤ੍ਰੀਤ੍ਵਂ ਤਸ੍ਯ ਵਿਚਿਨ੍ਤਯਨ੍
ਫਿਰ ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਸ਼ਿਖੰਡੀ ਨੂੰ ਅਣਡਿੱਠਾ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਦੇ ਔਰਤ ਹੋਣ ਬਾਰੇ ਸੋਚਦੇ ਹੋਏ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਸ੍ਰੰਜਯਿਆਂ ਵੱਲ ਰੁਖ ਕਰ ਲਿਆ।
ਸृਂਜਯਾਸ੍ਤੁ ਤਤੋ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਹृष੍ਟਂ ਭੀष੍ਮ ਮਹਾਰਣੇ । ਸਿਂਹਨਾਦਾਂਸ਼੍ਚ ਵਿਵਿਧਾਂਸ਼੍ਚਕ੍ਰੁਃ ਸ਼ਙ੍ਖਵਿਮਿਸ਼੍ਰਿਤਾਨ੍
ਫਿਰ ਸ੍ਰੰਜਯਿਆਂ ਨੇ, ਭੀਸ਼ਮ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ ਵੇਖ ਕੇ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਿਸਮ ਦੇ ਸਿੰਘ-ਗর্জਨ ਕੀਤੇ, ਜੋ ਸ਼ੰਖਾਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਰਲ ਗਏ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਵਵृਤੇ ਯੁਦ੍ਧਂ ਵ੍ਯਤਿषਕ੍ਤਰਥਦ੍ਵਿਪਮ੍ । ਪਸ਼੍ਚਿਮਾਂ ਦਿਸ਼ਮਾਸਾਦ੍ਯ ਸ੍ਥਿਤੇ ਸਵਿਤਰਿ ਪ੍ਰਭੋ
ਫਿਰ ਜਦੋਂ ਸੂਰਜ ਪੱਛਮ ਵੱਲ ਖੜਾ ਸੀ, ਰਥਾਂ ਤੇ ਹਾਥੀਆਂ ਦੇ ਮਿਲਾਪ ਨਾਲ ਜੰਗ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਗਈ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ।
ਧृष੍ਟਦ੍ਯੁਮ੍ਨੋऽਥ ਪਾਞ੍ਚਾਲ੍ਯਃ ਸਾਤ੍ਯਕਿਸ਼੍ਚ ਮਹਾਰਥਃ । ਪੀਡਯਨ੍ਤੌ ਭृਸ਼ਂ ਸੈਨ੍ਯਂ ਸ਼ਕ੍ਤਿਤੋਮਰਵृष੍ਟਿਭਿਃ
ਫਿਰ ਪਾਂਚਾਲ ਦੇ ਧ੍ਰਿਸ਼ਟਦੁਮਨ ਤੇ ਮਹਾਨ ਯੋਧਾ ਸਾਤ੍ਯਕੀ ਨੇ, ਬਰਸਾਤ ਵਾਂਗ ਭਾਲਿਆਂ ਤੇ ਨੇਜ਼ਿਆਂ ਨਾਲ ਫੌਜ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਤੰਗ ਕੀਤਾ।
ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰੈਸ਼੍ਚ ਬਹੁਭੀ ਰਾਜਞ੍ਜਘ੍ਨਤੁਸ੍ਤਾਵਕਾਨ੍ਰਣੇ । ਤੇ ਹਨ੍ਯਮਾਨਾਃ ਸਮਰੇ ਤਾਵਕਾ ਭਰਤਰ੍षਭ
ਤੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਤੇਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਾਰਿਆ; ਤੇਰੇ ਯੋਧੇ, ਹੇ ਭਾਰਤਾਂ ਦੇ ਸਿਰਮੌਰ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਾਰੇ ਗਏ।
ਆਰ੍ਯਾਂ ਯੁਦ੍ਧੇ ਮਤਿਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਨ ਤ੍ਯਜਨ੍ਤਿ ਸ੍ਮ ਸਂਯੁਗਮ੍। ਯਥੋਤ੍ਸਾਹਂ ਤੁ ਸਮਰੇ ਨਿਜਘ੍ਨੁਸ੍ਤਾਵਕਾ ਰਣੇ
ਉਹ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਉੱਚੇ ਆਚਰਨ ਦਾ ਫੈਸਲਾ ਕਰਕੇ, ਲੜਾਈ ਛੱਡ ਕੇ ਭੱਜੇ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਹਰ ਕੋਈ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਅਨੁਸਾਰ ਤੇਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਾਰਦਾ ਰਿਹਾ।
ਤਤ੍ਰਾਕ੍ਰਨ੍ਦੋ ਮਹਾਨਾਸੀਤ੍ਤਾਵਕਾਨਾਂ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਾਮ੍ । ਵਧ੍ਯਤਾਂ ਸਮਰੇ ਰਾਜਨ੍ਪਾਰ੍षਤੇਨ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ
ਉਸ ਸਮੇਂ ਤੇਰੇ ਮਹਾਨ ਯੋਧਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਵੱਡਾ ਰੋਲਾ ਪੈ ਗਿਆ, ਜਦ ਉਹ ਪ੍ਰਿਸ਼ਤ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਾਰੇ ਜਾ ਰਹੇ ਸਨ।
ਤਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਨਿਨਦਂ ਘੋਰਂ ਤਾਵਕਾਨਾਂ ਮਹਾਰਥੌ । ਵਿਨ੍ਦਾਨੁਵਿਨ੍ਦਾਵਾਵਨ੍ਤ੍ਯੌ ਪਾਰ੍षਤਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਪਸ੍ਥਿਤੌ
ਉਹ ਤੇਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭਿਆਨਕ ਗੂੰਜ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੋ ਮਹਾਨ ਯੋਧੇ, ਅਵੰਤੀ ਦੇ ਵਿੰਦਾ ਤੇ ਅਨੁਵਿੰਦਾ, ਪ੍ਰਿਸ਼ਤ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਵੱਲ ਵਧੇ।
ਤੌ ਤਸ੍ਯ ਤੁਰਗਾਨ੍ਹਤ੍ਵਾ ਤ੍ਵਰਮਾਣੌ ਮਹਾਰਥੌ । ਛਾਦਯਾਮਾਸਤੁਰੁਭੌ ਸ਼ਰਵਰ੍षੇਣ ਪਾਰ੍षਤਮ੍
ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਮਹਾਨ ਯੋਧੇ, ਉਸ ਦੇ ਘੋੜੇ ਮਾਰ ਕੇ, ਜਲਦੀ ਨਾਲ ਪ੍ਰਿਸ਼ਤ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਉੱਤੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਛਾ ਗਏ।
ਅਵਪ੍ਲੁਤ੍ਯਾਥ ਪਾਞ੍ਚਾਲ੍ਯੋ ਰਥਾਤ੍ਤੂਰ੍ਣਂ ਮਹਾਬਲਃ । ਆਰੁਰੋਹਕ ਰਥਂ ਤੂਰ੍ਣਂ ਸਾਤ੍ਯਕੇਸ੍ਤੁ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ
ਫਿਰ ਪਾਂਚਾਲੀ ਦੇ ਬੇਟੇ ਨੇ ਆਪਣੇ ਰਥ ਤੋਂ ਫੁਰਤੀ ਨਾਲ ਥੱਲੇ ਉੱਤਰ ਕੇ ਵੱਡੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਮਹਾਤਮਾ ਸਾਤ੍ਯਕੀ ਦੇ ਰਥ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹਾਈ ਕਰ ਲਈ।
ਤਤੋ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰੋ ਰਾਜਾ ਮਹਤ੍ਯਾ ਸੇਨਯਾ ਵृਤਃ। ਆਵਨ੍ਤ੍ਯੌ ਸਮਰੇ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਾਵਭ੍ਯਯਾਤ੍ਸ ਪਰਂਤਪੌ
ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਰਾਜਾ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਆਪਣੀ ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਗੁੱਸੇ ਹੋਏ ਦੋ ਆਵੰਤੀ ਭਰਾਵਾਂ ਵੱਲ ਵਧਿਆ।
ਤਥੈਵ ਤਵ ਪੁਤ੍ਰੋऽਪਿ ਸਰ੍ਵੋਦ੍ਯੋਗੇਨ ਮਾਰਿष । ਵਿਨ੍ਦਾਨੁਵਿਨ੍ਦੌ ਸਮਰੇ ਪਰਿਵਾਰ੍ਯਾਵਤਸ੍ਥਿਵਾਨ੍
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਭਾਰਤ ਵੰਸ਼ੀ, ਤੇਰੇ ਪੁੱਤ ਨੇ ਵੀ ਪੂਰੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਵਿਂਦ ਅਤੇ ਅਨੁਵਿੰਦ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਘੇਰ ਲਿਆ ਤੇ ਉਥੇ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਅਰ੍ਜੁਨਸ਼੍ਚਾਪਿ ਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧਃ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਾਨ੍ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਰ੍षਭਃ । ਅਯੋਧਯਤ ਸਂਗ੍ਰਾਮੇ ਵਜ੍ਰਪਾਣਿਰਿਵਾਸੁਰਾਨ੍
ਅਰਜੁਨ ਵੀ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ, ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਿਰਮੌਰ, ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਯੋਧਿਆਂ ਨਾਲ ਇੰਝ ਲੜਿਆ ਜਿਵੇਂ ਇੰਦਰ ਵਜਰ ਨਾਲ ਅਸੁਰਾਂ ਨਾਲ ਲੜਦਾ ਹੈ।
ਦ੍ਰੋਣਾਸ੍ਤੁ ਸਮਰੇ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਃ ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਪ੍ਰਿਯਕृਤ੍ਤਵ । ਵ੍ਯਧਮਤ੍ਸਰ੍ਵਪਾਞ੍ਚਾਲਾਂਸ੍ਤੂਲਰਾਸ਼ਿਮਿਵਾਨਲਃ
ਦ੍ਰੋਣ, ਜੋ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਗੁੱਸੇ ਅਤੇ ਤੇਰੇ ਪੁੱਤ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਸਾਰੇ ਪਾਂਚਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਇੰਝ ਮਾਰਿਆ ਜਿਵੇਂ ਅੱਗ ਸੁੱਕੀ ਘਾਹ ਦੀ ਢੇਰੀ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਪੁਰੋਗਾਸ੍ਤੁ ਪੁਤ੍ਰਾਸ੍ਤਵ ਵਿਸ਼ਾਂਪਤੇ । ਪਰਿਵਾਰ੍ਯ ਰਣੇ ਭੀष੍ਮਂ ਯੁਯੁਧੁਃ ਪਾਣ੍ਡਵੈਃ ਸਹ
ਫਿਰ ਤੇਰੇ ਪੁੱਤ, ਵਿਸ਼ਾਲ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਦੁਰਯੋਧਨ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਹੇਠ ਭੀਸ਼ਮ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਘੇਰ ਕੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨਾਲ ਲੜਨ ਲੱਗ ਪਏ।
ਤਤੋ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨੋ ਰਾਜਾ ਲੋਹਿਤਾਯਤਿ ਭਾਸ੍ਕਰੇ। ਅਬ੍ਰਵੀਤ੍ਤਾਵਕਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਂਸ੍ਤ੍ਵਰਧ੍ਵਮਿਤਿ ਭਾਰਤ
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਜਦੋਂ ਸੂਰਜ ਲਾਲ ਹੋ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਰਾਜਾ ਦੁਰਯੋਧਨ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਸਿਪਾਹੀਆਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਚਲੋ, ਜਲਦੀ ਕਰੋ!'
ਯੁਧ੍ਯਤਾਂ ਤੁ ਤਥਾ ਤੇषਾਂ ਕੁਰ੍ਵਤਾਂ ਕਰ੍ਮ ਦੁष੍ਕਰਮ੍। ਅਸ੍ਤਂ ਗਿਰਿਮਥਾਰੂਢੇ ਅਪ੍ਰਕਾਸ਼ਤਿ ਭਾਸ੍ਕਰੇ
ਜਦ ਉਹ ਸਭ ਮੁਸ਼ਕਲ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਲੜ ਰਹੇ ਸਨ, ਤਾਂ ਸੂਰਜ ਪਹਾੜ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਲੁਕ ਗਿਆ ਤੇ ਚਾਨਣ ਮੁੱਕ ਗਿਆ।
ਪ੍ਰਾਵਰ੍ਤਤ ਨਦੀ ਘੋਰਾ ਸ਼ੋਣਿਤੌਘਤਰਙ੍ਗਿਣੀ । ਗੋਮਾਯੁਗਣਸਂਕੀਰ੍ਣਾ ਕ੍ਸ਼ਣੇਨ ਕ੍ਸ਼ਣਦਾਮੁਖੇ
ਰਾਤ ਦੇ ਆਉਣ ਤੇ, ਇਕ ਡਰਾਉਣੀ ਦਰਿਆ ਵਗਣ ਲੱਗ ਪਈ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਲਾਲ ਖੂਨ ਨਾਲ ਬਣੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ, ਤੇ ਜਿੱਥੇ ਜਗ੍ਹਾ-ਜਗ੍ਹਾ ਗਿਦੜਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਭਰੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਸ਼ਿਵਾਭਿਰਸ਼ਿਵਾਭਿਸ਼੍ਚ ਰੁਵਦ੍ਭਿਰ੍ਭੈਰਵਂ ਰਵਮ੍। ਘੋਰਮਾਯੋਧਨਂ ਜਜ੍ਞੇ ਭੂਤਸਙ੍ਘੈਃ ਸਮਾਕੁਲਮ੍
ਚੰਗੀਆਂ ਤੇ ਮਾੜੀਆਂ ਆਤਮਾਵਾਂ ਭਿਆਨਕ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਕਰਦੀਆਂ, ਭਿਆਨਕ ਜੰਗ ਹੋਈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਭੂਤਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ।
ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਸ਼੍ਚ ਪਿਸ਼ਾਚਾਸ਼੍ਚ ਤਥਾਨ੍ਯੇ ਪਿਸ਼ਿਤਾਸ਼ਿਨਃ । ਸਮਨ੍ਤਤੋ ਵ੍ਯਦृਸ਼੍ਯਨ੍ਤ ਸ਼ਤਸ਼ੋऽਥ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ
ਰਾਕਸ਼ਸ, ਪਿਸਾਚ ਤੇ ਹੋਰ ਮਾਸ ਖਾਣ ਵਾਲੇ ਜਣੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ ਦਿਖਾਈ ਦਿੱਤੇ।
ਅਰ੍ਜੁਨੋऽਥ ਸੁਸ਼ਰ੍ਮਾਦੀਨ੍ਰਾਜ੍ਞਸ੍ਤਾਨ੍ਸਪਦਾਨੁਗਾਨ੍। ਵਿਜਿਤ੍ਯ ਪृਤਨਾਮਧ੍ਯੇ ਯਯੌ ਸ੍ਵਸ਼ਿਬਿਰਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਫਿਰ ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਸੁਸ਼ਰਮਾ ਵਰਗੇ ਰਾਜਿਆਂ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਫੌਜ ਵਿਚਕਾਰ ਹਰਾਕੇ, ਆਪਣੇ ਕੈਂਪ ਵੱਲ ਰੁਖ ਕੀਤਾ।
ਯੁਧਿष੍ਟਿਰੋऽਪਿ ਕੌਰਵ੍ਯੋ ਭ੍ਰਾਤृਭ੍ਯਾਂ ਸਹਿਤਸ੍ਤਥਾ। ਯਯੌ ਸ੍ਵਸ਼ਿਬਿਰਂ ਰਾਜਾ ਨਿਸ਼ਾਯਾਂ ਸੇਨਯਾ ਵृਤਃ
ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਵੀ, ਜੋ ਕੌਰਵ ਰਾਜਾ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਤੇ ਫੌਜ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਰਾਤ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਕੈਂਪ ਵੱਲ ਚਲ ਪਿਆ।
ਭੀਮਸੇਨੋऽਪਿ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਮੁਖਾਨ੍ਰਥਾਨ੍ । ਅਵਜਿਤ੍ਯ ਤਤਃ ਸਙ੍ਖ੍ਯੇ ਯਯੌ ਸ੍ਵਸ਼ਿਬਿਰਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਭੀਮਸੇਨ ਨੇ ਵੀ, ਰਾਜਨ, ਦੁਰਯੋਧਨ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਰਥ ਸਵਾਰਾਂ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਹਰਾਕੇ, ਫਿਰ ਆਪਣੇ ਕੈਂਪ ਵੱਲ ਰੁਖ ਕੀਤਾ।
ਦੁਰ੍ਯੋਧਨੋऽਪਿ ਨृਪਤਿਃ ਪਰਿਵਾਰ੍ਯ ਮਹਾਰਣੇ। ਭੀष੍ਮਂ ਸ਼ਾਨ੍ਤਨਵਂ ਤੂਰ੍ਣਂ ਪ੍ਰਯਾਤਃ ਸ਼ਿਬਿਰਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਦੁਰਯੋਧਨ ਨੇ ਵੀ, ਰਾਜਾ ਹੋਣ ਦੇ ਨਾਤੇ, ਵੱਡੀ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਭੀਸ਼ਮ, ਸ਼ਾਂਤਨੁ ਦੇ ਪੁੱਤ ਨੂੰ ਘੇਰ ਕੇ, ਜਲਦੀ ਆਪਣੇ ਕੈਂਪ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋਇਆ।
ਦ੍ਰੋਣੋ ਦ੍ਰੌਣਿਃ ਕृਪਃ ਸ਼ਲ੍ਯਃ ਕृਤਵਰ੍ਮਾ ਚ ਸਾਤ੍ਵਤਃ । ਪਰਿਵਾਰ੍ਯ ਚਮੂਂ ਸਰ੍ਵਾਃ ਪ੍ਰਯਯੁਃ ਸ਼ਿਬਿਰਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਦ੍ਰੋਣ, ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤ, ਕ੍ਰਿਪ, ਸ਼ਲ੍ਯ ਤੇ ਸਾਤ੍ਵਤ ਕ੍ਰਿਤਵਰਮਾ, ਸਾਰੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਕਰਕੇ ਆਪਣੇ ਕੈਂਪ ਵੱਲ ਚਲੇ।