ਤਂ ਤੁ ਚ੍ਛਿਤ੍ਵਾ ਰਣੇ ਭੀष੍ਮੋ ਨਾਰਾਚਂ ਕਲਸਂਮਿਤਮ੍ । ਨਜਘ੍ਨੇ ਕੌਰਵੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਹਯਾਨ੍ਕਾਞ੍ਚਨਭੂषਣਾਨ੍
ਜਦ ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਉਹ ਜਹਾਜ਼ ਵਰਗਾ ਤੀਰ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ, ਤਾਂ ਉਸਨੇ ਕੌਰਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦੇ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਮਾਰਿਆ।
ਹਤਾਸ਼੍ਵਂ ਤੁ ਰਥਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਧਰ੍ਮਪੁਤ੍ਰੋ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਃ। ਆਰੁਰੋਹ ਰਥਂ ਤੂਰ੍ਣਂ ਨਕੁਲਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃਕ
ਜਦ ਉਸਦੇ ਘੋੜੇ ਮਾਰੇ ਗਏ, ਤਾਂ ਧਰਮਪੁੱਤਰ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਆਪਣਾ ਰਥ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਜਲਦੀ ਨਾਲ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਨਕੁਲ ਦੇ ਰਥ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ।
ਯਮਾਵਪਿ ਹਿ ਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧਃ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਰਣੇ ਤਦਾ । ਸ਼ਰੈਃ ਸਂਛਾਦਯਾਮਾਸ ਭੀष੍ਮਃ ਪਰਪੁਰਂਜਯਃ
ਫਿਰ ਭੀਸ਼ਮ, ਜੋ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਜਦੋ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਗੁੱਸੇ ਹੋਏ ਜੁੜਵਾਂ ਭਰਾਵਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆਇਆ, ਤਾਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕ ਲਿਆ।
ਤੌ ਤੁ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮਹਾਰਾਜ ਭੀष੍ਮਬਾਣਪ੍ਰਪੀਡਿਤੌ। ਜਗਾਮ ਪਰਮਾਂ ਚਿਨ੍ਤਾਂ ਭੀष੍ਮਸ੍ਯ ਵਧਕਾਙ੍ਕ੍ਸ਼ਯਾ
ਉਹ ਜੁੜਵਾਂ ਭਰਾ ਭੀਸ਼ਮ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋਏ ਵੇਖ ਕੇ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਭੀਸ਼ਮ ਦੀ ਮੌਤ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਿਆਂ ਗਹਿਰੀ ਚਿੰਤਾ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਗਿਆ।
ਤਤੋ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰੋ ਵਸ਼੍ਯਾਨ੍ਰਾਜ੍ਞਸ੍ਤਾਨ੍ਸਮਚੋਦਯਤ੍ । ਭੀष੍ਮਂ ਸ਼ਾਨ੍ਤਨਵਂ ਸਰ੍ਵੇ ਨਿਹਤੇਤਿ ਸੁਹृਦ੍ਗਣਾਨ੍
ਫਿਰ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਆਗਿਆਕਾਰੀ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕੀਤਾ, 'ਆਓ ਅਸੀਂ ਸਾਰੇ ਮਿਲ ਕੇ ਸ਼ਾਂਤਨੂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਭੀਸ਼ਮ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਈਏ!'
ਤਤਸ੍ਤੇ ਪਾਰ੍ਥਿਵਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਪਾਰ੍ਥਸ੍ਯ ਭਾषਿਤਮ੍ । ਮਹਤਾ ਰਥਵਂਸ਼ੇਨ ਪਰਿਵਵ੍ਰੁਃ ਪਿਤਾਮਹਮ੍
ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਦੇ ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਸੁਣ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਰਾਜੇ ਵੱਡੇ ਰਥਾਂ ਦੇ ਜਥੇ ਨਾਲ ਪਿਤਾਮਾ ਭੀਸ਼ਮ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲਿਆ।
ਸ ਸਮਨ੍ਤਾਤ੍ਪਰਿਵृਤਃ ਪਿਤਾ ਦੇਵਵ੍ਰਤਸ੍ਤਵ। ਚਿਕ੍ਰੀਡ ਧਨੁषਾ ਰਾਜਨ੍ਪਾਤਯਾਨੋ ਮਹਾਰਥਾਨ੍
ਤੇਰੇ ਪਿਤਾ ਦੇਵਵ੍ਰਤ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਘਿਰੇ ਹੋਏ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਆਪਣੀ ਧਨੁਸ਼ ਨਾਲ ਖੇਡਦੇ ਹੋਏ ਵੱਡੇ ਵੱਡੇ ਯੋਧਿਆਂ ਨੂੰ ਢਾਹ ਰਹੇ ਸਨ।
ਤਂ ਚਰਨ੍ਤਂ ਰਣੇ ਪਾਰ੍ਥਾ ਦਦृਸ਼ੁਃ ਕੌਰਵਂ ਯੁਧਿ। ਮृਗਮਧ੍ਯਂ ਪ੍ਰਵਿਸ਼੍ਯੇਵ ਯਥਾ ਸਿਂਹਸ਼ਿਸ਼ੁਂ ਵਨੇ
ਪ੍ਰਿਥਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੇ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਉਸ ਕੌਰਵ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਯੋਧਿਆਂ ਵਿਚ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਘੁੰਮ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਹਿਰਨਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਸਿੰਘ ਦਾ ਬੱਚਾ ਦਾਖਲ ਹੋ ਜਾਵੇ।
ਤਰ੍ਜਯਾਨਂ ਰਮੇ ਵੀਰਾਂਸ੍ਤ੍ਰਾਸਯਾਨਂ ਚ ਸਾਯਕੈਃ । ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤ੍ਰੇਸੁਰ੍ਮਹਾਰਾਜ ਸਿਂਹਂ ਮृਗਗਣਾ ਇਵ
ਉਸ ਨੂੰ ਵੱਡੇ ਵੱਡੇ ਯੋਧਿਆਂ ਨੂੰ ਡਰਾਉਂਦੇ ਤੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਭਜਾਉਂਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਹੇ ਮਹਾਰਾਜ, ਸਾਰੇ ਯੋਧੇ ਕੰਬਣ ਲੱਗ ਪਏ, ਜਿਵੇਂ ਸਿੰਘ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਹਿਰਨਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਕੰਬਦੇ ਹਨ।
ਰਣੇ ਭਾਰਤ ਸਿਂਹਸ੍ਯ ਦਦृਸ਼ੁਃ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਾ ਗਤਿਮ੍। ਅਗ੍ਨੇਰ੍ਵਾਯੁਸਹਾਯਸ੍ਯ ਯਥਾ ਕਕ੍ਸ਼ਂ ਦਿਧਕ੍ਸ਼ਤਃ
ਹੇ ਭਾਰਤ, ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ, ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਨੇ ਉਸ ਸਿੰਘ ਵਰਗੇ ਯੋਧੇ ਦੀ ਚਾਲ ਵੇਖੀ, ਜਿਵੇਂ ਹਵਾ ਨਾਲ ਮਿਲੀ ਅੱਗ ਜੰਗਲ ਨੂੰ ਸਾੜਨ ਲਈ ਵਧਦੀ ਹੋਵੇ।
ਸ਼ਿਰਾਂਸਿ ਰਥਿਨਾਂ ਭੀष੍ਮਃ ਪਾਤਯਾਮਾਸ ਸਂਯੁਗੇ। ਤਾਲੇਭ੍ਯਃ ਪਰਿਪਕ੍ਵਾਨਿ ਫਲਾਨਿ ਕੁਸ਼ਲੋ ਨਰਃ
ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਰਥੀ ਯੋਧਿਆਂ ਦੇ ਸਿਰ ਢਾਹ ਦਿੱਤੇ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਨਿਪੁੰਨ ਮਨੁੱਖ ਤਾਲ ਦੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਤੋਂ ਪੱਕੇ ਫਲ ਤੋੜ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਪਤਦ੍ਭਿਸ਼੍ਚ ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ਿਰੋਭਿਰ੍ਧਰਣੀਤਲੇ। ਬਭੂਵ ਤੁਮੁਲਃ ਸ਼ਬ੍ਦਃ ਪਤਤਾਮਸ਼੍ਮਨਾਮਿਵ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਸਿਰ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗਣ ਲੱਗੇ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਤਾਂ ਉਥੇ ਵੱਡਾ ਸ਼ੋਰ ਹੋਇਆ, ਜਿਵੇਂ ਪੱਥਰ ਡਿੱਗਣ ਤੇ ਧਮਾਕਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਸੁਤੁਮੁਲੇ ਯੁਦ੍ਧੇ ਵਰ੍ਤਮਾਨੇ ਭਯਾਨਕੇ। ਸਰ੍ਵੇषਾਮੇਵ ਸੈਨ੍ਯਾਨਾਮਾਸੀਦ੍ਵ੍ਯਤਿਕਰੋ ਮਹਾਨ੍
ਉਸ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਹੜ੍ਹ-ਵਾਂਗੂ ਜੰਗ ਵਿੱਚ, ਸਾਰੀਆਂ ਫੌਜਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਡਾ ਉਲਝਣ ਪੈ ਗਿਆ।
ਭਿਨ੍ਨੇषੁ ਤੇषੁ ਵ੍ਯੂਹੇषੁ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਾ ਇਤਰੇਤਰਮ੍ । ਏਕਮੇਕਂ ਸਮਾਹੂਯ ਯੁਦ੍ਧਾਯੈਵਾਵਤਸ੍ਥਿਰੇ
ਜਦੋਂ ਜੰਗ ਦੀਆਂ ਕਤਾਰਾਂ ਟੁੱਟ ਗਈਆਂ, ਤਾਂ ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਨੇ ਇਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਲਲਕਾਰਿਆ ਤੇ ਹਰ ਕੋਈ ਆਪਣੇ ਵਿਰੋਧੀ ਨੂੰ ਲੜਾਈ ਲਈ ਬੁਲਾਉਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਸ਼ਿਖਣ੍ਡੀ ਤੁ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਭਰਤਾਨਾਂ ਪਿਤਾਮਹਮ੍ । ਅਭਿਦੁਦ੍ਰਾਵ ਵੇਗੇਨ ਤਿष੍ਠਤਿष੍ਠੇਤਿ ਚਾਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਪਰ ਸ਼ਿਖੰਡੀ, ਭਾਰਤਾਂ ਦੇ ਪਰਦਾਦਾ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵੱਲ ਦੌੜਿਆ ਤੇ ਆਖਿਆ, 'ਠਹਿਰ, ਠਹਿਰ!'
ਅਨਾਦृਤ੍ਯ ਤਤੋ ਭੀष੍ਮਸ੍ਤਂ ਸ਼ਿਖਣ੍ਡਿਨਮਾਹਵੇ । ਪ੍ਰਯਯੌ ਸृਞ੍ਜਯਾਨ੍ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਃ ਸ੍ਤ੍ਰੀਤ੍ਵਂ ਤਸ੍ਯ ਵਿਚਿਨ੍ਤਯਨ੍
ਫਿਰ ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਸ਼ਿਖੰਡੀ ਨੂੰ ਅਣਡਿੱਠਾ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਦੇ ਔਰਤ ਹੋਣ ਬਾਰੇ ਸੋਚਦੇ ਹੋਏ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਸ੍ਰੰਜਯਿਆਂ ਵੱਲ ਰੁਖ ਕਰ ਲਿਆ।
ਸृਂਜਯਾਸ੍ਤੁ ਤਤੋ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਹृष੍ਟਂ ਭੀष੍ਮ ਮਹਾਰਣੇ । ਸਿਂਹਨਾਦਾਂਸ਼੍ਚ ਵਿਵਿਧਾਂਸ਼੍ਚਕ੍ਰੁਃ ਸ਼ਙ੍ਖਵਿਮਿਸ਼੍ਰਿਤਾਨ੍
ਫਿਰ ਸ੍ਰੰਜਯਿਆਂ ਨੇ, ਭੀਸ਼ਮ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ ਵੇਖ ਕੇ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਿਸਮ ਦੇ ਸਿੰਘ-ਗর্জਨ ਕੀਤੇ, ਜੋ ਸ਼ੰਖਾਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਰਲ ਗਏ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਵਵृਤੇ ਯੁਦ੍ਧਂ ਵ੍ਯਤਿषਕ੍ਤਰਥਦ੍ਵਿਪਮ੍ । ਪਸ਼੍ਚਿਮਾਂ ਦਿਸ਼ਮਾਸਾਦ੍ਯ ਸ੍ਥਿਤੇ ਸਵਿਤਰਿ ਪ੍ਰਭੋ
ਫਿਰ ਜਦੋਂ ਸੂਰਜ ਪੱਛਮ ਵੱਲ ਖੜਾ ਸੀ, ਰਥਾਂ ਤੇ ਹਾਥੀਆਂ ਦੇ ਮਿਲਾਪ ਨਾਲ ਜੰਗ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਗਈ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ।
ਧृष੍ਟਦ੍ਯੁਮ੍ਨੋऽਥ ਪਾਞ੍ਚਾਲ੍ਯਃ ਸਾਤ੍ਯਕਿਸ਼੍ਚ ਮਹਾਰਥਃ । ਪੀਡਯਨ੍ਤੌ ਭृਸ਼ਂ ਸੈਨ੍ਯਂ ਸ਼ਕ੍ਤਿਤੋਮਰਵृष੍ਟਿਭਿਃ
ਫਿਰ ਪਾਂਚਾਲ ਦੇ ਧ੍ਰਿਸ਼ਟਦੁਮਨ ਤੇ ਮਹਾਨ ਯੋਧਾ ਸਾਤ੍ਯਕੀ ਨੇ, ਬਰਸਾਤ ਵਾਂਗ ਭਾਲਿਆਂ ਤੇ ਨੇਜ਼ਿਆਂ ਨਾਲ ਫੌਜ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਤੰਗ ਕੀਤਾ।
ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰੈਸ਼੍ਚ ਬਹੁਭੀ ਰਾਜਞ੍ਜਘ੍ਨਤੁਸ੍ਤਾਵਕਾਨ੍ਰਣੇ । ਤੇ ਹਨ੍ਯਮਾਨਾਃ ਸਮਰੇ ਤਾਵਕਾ ਭਰਤਰ੍षਭ
ਤੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਤੇਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਾਰਿਆ; ਤੇਰੇ ਯੋਧੇ, ਹੇ ਭਾਰਤਾਂ ਦੇ ਸਿਰਮੌਰ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਾਰੇ ਗਏ।
ਆਰ੍ਯਾਂ ਯੁਦ੍ਧੇ ਮਤਿਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਨ ਤ੍ਯਜਨ੍ਤਿ ਸ੍ਮ ਸਂਯੁਗਮ੍। ਯਥੋਤ੍ਸਾਹਂ ਤੁ ਸਮਰੇ ਨਿਜਘ੍ਨੁਸ੍ਤਾਵਕਾ ਰਣੇ
ਉਹ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਉੱਚੇ ਆਚਰਨ ਦਾ ਫੈਸਲਾ ਕਰਕੇ, ਲੜਾਈ ਛੱਡ ਕੇ ਭੱਜੇ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਹਰ ਕੋਈ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਅਨੁਸਾਰ ਤੇਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਾਰਦਾ ਰਿਹਾ।
ਤਤ੍ਰਾਕ੍ਰਨ੍ਦੋ ਮਹਾਨਾਸੀਤ੍ਤਾਵਕਾਨਾਂ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਾਮ੍ । ਵਧ੍ਯਤਾਂ ਸਮਰੇ ਰਾਜਨ੍ਪਾਰ੍षਤੇਨ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ
ਉਸ ਸਮੇਂ ਤੇਰੇ ਮਹਾਨ ਯੋਧਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਵੱਡਾ ਰੋਲਾ ਪੈ ਗਿਆ, ਜਦ ਉਹ ਪ੍ਰਿਸ਼ਤ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਾਰੇ ਜਾ ਰਹੇ ਸਨ।
ਤਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਨਿਨਦਂ ਘੋਰਂ ਤਾਵਕਾਨਾਂ ਮਹਾਰਥੌ । ਵਿਨ੍ਦਾਨੁਵਿਨ੍ਦਾਵਾਵਨ੍ਤ੍ਯੌ ਪਾਰ੍षਤਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਪਸ੍ਥਿਤੌ
ਉਹ ਤੇਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭਿਆਨਕ ਗੂੰਜ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੋ ਮਹਾਨ ਯੋਧੇ, ਅਵੰਤੀ ਦੇ ਵਿੰਦਾ ਤੇ ਅਨੁਵਿੰਦਾ, ਪ੍ਰਿਸ਼ਤ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਵੱਲ ਵਧੇ।
ਤੌ ਤਸ੍ਯ ਤੁਰਗਾਨ੍ਹਤ੍ਵਾ ਤ੍ਵਰਮਾਣੌ ਮਹਾਰਥੌ । ਛਾਦਯਾਮਾਸਤੁਰੁਭੌ ਸ਼ਰਵਰ੍षੇਣ ਪਾਰ੍षਤਮ੍
ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਮਹਾਨ ਯੋਧੇ, ਉਸ ਦੇ ਘੋੜੇ ਮਾਰ ਕੇ, ਜਲਦੀ ਨਾਲ ਪ੍ਰਿਸ਼ਤ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਉੱਤੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਛਾ ਗਏ।
ਅਵਪ੍ਲੁਤ੍ਯਾਥ ਪਾਞ੍ਚਾਲ੍ਯੋ ਰਥਾਤ੍ਤੂਰ੍ਣਂ ਮਹਾਬਲਃ । ਆਰੁਰੋਹਕ ਰਥਂ ਤੂਰ੍ਣਂ ਸਾਤ੍ਯਕੇਸ੍ਤੁ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ
ਫਿਰ ਪਾਂਚਾਲੀ ਦੇ ਬੇਟੇ ਨੇ ਆਪਣੇ ਰਥ ਤੋਂ ਫੁਰਤੀ ਨਾਲ ਥੱਲੇ ਉੱਤਰ ਕੇ ਵੱਡੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਮਹਾਤਮਾ ਸਾਤ੍ਯਕੀ ਦੇ ਰਥ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹਾਈ ਕਰ ਲਈ।
ਤਤੋ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰੋ ਰਾਜਾ ਮਹਤ੍ਯਾ ਸੇਨਯਾ ਵृਤਃ। ਆਵਨ੍ਤ੍ਯੌ ਸਮਰੇ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਾਵਭ੍ਯਯਾਤ੍ਸ ਪਰਂਤਪੌ
ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਰਾਜਾ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਆਪਣੀ ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਗੁੱਸੇ ਹੋਏ ਦੋ ਆਵੰਤੀ ਭਰਾਵਾਂ ਵੱਲ ਵਧਿਆ।
ਤਥੈਵ ਤਵ ਪੁਤ੍ਰੋऽਪਿ ਸਰ੍ਵੋਦ੍ਯੋਗੇਨ ਮਾਰਿष । ਵਿਨ੍ਦਾਨੁਵਿਨ੍ਦੌ ਸਮਰੇ ਪਰਿਵਾਰ੍ਯਾਵਤਸ੍ਥਿਵਾਨ੍
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਭਾਰਤ ਵੰਸ਼ੀ, ਤੇਰੇ ਪੁੱਤ ਨੇ ਵੀ ਪੂਰੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਵਿਂਦ ਅਤੇ ਅਨੁਵਿੰਦ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਘੇਰ ਲਿਆ ਤੇ ਉਥੇ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਅਰ੍ਜੁਨਸ਼੍ਚਾਪਿ ਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧਃ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਾਨ੍ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਰ੍षਭਃ । ਅਯੋਧਯਤ ਸਂਗ੍ਰਾਮੇ ਵਜ੍ਰਪਾਣਿਰਿਵਾਸੁਰਾਨ੍
ਅਰਜੁਨ ਵੀ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ, ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਿਰਮੌਰ, ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਯੋਧਿਆਂ ਨਾਲ ਇੰਝ ਲੜਿਆ ਜਿਵੇਂ ਇੰਦਰ ਵਜਰ ਨਾਲ ਅਸੁਰਾਂ ਨਾਲ ਲੜਦਾ ਹੈ।
ਦ੍ਰੋਣਾਸ੍ਤੁ ਸਮਰੇ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਃ ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਪ੍ਰਿਯਕृਤ੍ਤਵ । ਵ੍ਯਧਮਤ੍ਸਰ੍ਵਪਾਞ੍ਚਾਲਾਂਸ੍ਤੂਲਰਾਸ਼ਿਮਿਵਾਨਲਃ
ਦ੍ਰੋਣ, ਜੋ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਗੁੱਸੇ ਅਤੇ ਤੇਰੇ ਪੁੱਤ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਸਾਰੇ ਪਾਂਚਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਇੰਝ ਮਾਰਿਆ ਜਿਵੇਂ ਅੱਗ ਸੁੱਕੀ ਘਾਹ ਦੀ ਢੇਰੀ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਪੁਰੋਗਾਸ੍ਤੁ ਪੁਤ੍ਰਾਸ੍ਤਵ ਵਿਸ਼ਾਂਪਤੇ । ਪਰਿਵਾਰ੍ਯ ਰਣੇ ਭੀष੍ਮਂ ਯੁਯੁਧੁਃ ਪਾਣ੍ਡਵੈਃ ਸਹ
ਫਿਰ ਤੇਰੇ ਪੁੱਤ, ਵਿਸ਼ਾਲ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਦੁਰਯੋਧਨ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਹੇਠ ਭੀਸ਼ਮ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਘੇਰ ਕੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨਾਲ ਲੜਨ ਲੱਗ ਪਏ।