ਵਿਰਥਂ ਤਂ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਚਿਤ੍ਰਸੇਨਂ ਯਸ਼ਸ੍ਵਿਨਮ੍ । ਰਥਮਾਰੋਪਯਾਮਾਸ ਵਿਕਰ੍ਣਸ੍ਤਨਯਸ੍ਤਵ
ਫਿਰ ਤੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਵਿਕਰਨ, ਜਦੋਂ ਉਸਨੇ ਚਿਤ੍ਰਸੇਨ ਨੂੰ ਰਥ ਤੋਂ ਵਾਂਝਾ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੇ ਰਥ ਉੱਤੇ ਬੈਠਾ ਲਿਆ।
ਤਸ੍ਮਿਂਸ੍ਤਥਾ ਵਰ੍ਤਮਾਨੇ ਤੁਮੁਲੇ ਸਂਕੁਲੇ ਭृਸ਼ਮ੍। ਭੀष੍ਮਃ ਸ਼ਾਨ੍ਤਨਵਸ੍ਤੂਰ੍ਣਂ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਮੁਪਾਦ੍ਰਵਤ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਦੋਂ ਜੰਗ ਬੜੀ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਉਲਝਣ ਵਾਲੀ ਚੱਲ ਰਹੀ ਸੀ, ਤਾਂ ਸ਼ਾਂਤਨੂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਵੱਲ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚੜ੍ਹਾਈ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।
ਤਤਃ ਸਰਥਨਾਗਾਸ਼੍ਵਾਃ ਸਮਕਮ੍ਪਨ੍ਤ ਸृਞ੍ਜਯਾਃ । ਮृਤ੍ਯੋਰਾਸ੍ਯਮਨੁਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਮੇਨਿਰੇ ਚ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਮ੍
ਫਿਰ ਸ੍ਰੰਜਯਾ ਆਪਣੇ ਰਥਾਂ, ਹਾਥੀਆਂ ਤੇ ਘੋੜਿਆਂ ਸਮੇਤ ਕੰਬਣ ਲੱਗ ਪਏ, ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਮੌਤ ਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਚਲਾ ਗਿਆ ਹੈ।
ਯੁਧਿष੍ਠਿਰੋऽਪਿ ਕੌਰਵ੍ਯੋ ਯਮਾਭ੍ਯਾਂ ਸਹਿਤਃ ਪ੍ਰਭੁਃ । ਮਹੇष੍ਵਾਸਂ ਨਰਵ੍ਯਾਘ੍ਰਂ ਭੀष੍ਮਂ ਸ਼ਾਨ੍ਤਨਵਂ ਯਯੌ
ਪਰ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ, ਜੋ ਕੌਰਵਾਂ ਦਾ ਸਰਦਾਰ ਸੀ, ਜੁੜਵਾਂ ਭਰਾਵਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਵੱਡੇ ਧਨੁਧਾਰੀ ਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ੇਰ ਸਮਾਨ ਭੀਸ਼ਮ, ਸ਼ਾਂਤਨੂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਵੱਲ ਵਧ ਗਿਆ।
ਤਤਃ ਸ਼ਰਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਪ੍ਰਮੁਞ੍ਚਨ੍ਪਾਣ੍ਡਵੋ ਯੁਧਿ । ਭੀष੍ਮਂ ਸਂਛਾਦਯਾਮਾਸ ਯਥਾ ਮੇਘੋ ਦਿਵਾਕਰਮ੍
ਫਿਰ ਪਾਂਡੂ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਤੀਰ ਛੱਡ ਕੇ ਭੀਸ਼ਮ ਨੂੰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਢੱਕ ਲਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਬੱਦਲ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਢੱਕ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਤੇਨ ਸਮ੍ਯਕ੍ਪ੍ਰਣੀਤਾਨਿ ਸ਼ਰਜਾਲਾਨਿ ਮਾਰਿष । ਪ੍ਰਤਿਜਗ੍ਰਾਹ ਗਾਙ੍ਗਯਃ ਸ਼ਤਸ਼ੋऽਥ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ
ਹੇ ਮਾਰੀਸ਼ਾ, ਗੰਗਾ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਉਹ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਿਸ਼ਾਨੇ ਉੱਤੇ ਮਾਰੇ ਹੋਏ ਸੈਂਕੜੇ ਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਸਹਿ ਲਈ।
ਤਥੈਵ ਸ਼ਰਜਾਲਾਨਿ ਭੀष੍ਮੋਣਾਸ੍ਤਾਨਿ ਮਾਰਿष । ਆਕਾਸ਼ੇ ਸਮਦृਸ਼੍ਯਨ੍ਤ ਸ੍ਵਗਮਾਨਾਂ ਵ੍ਰਜਾ ਇਵ
ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਭੀਸ਼ਮ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਿਸ ਰਹੀ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵੱਲ ਵਾਪਸ ਆ ਰਹੇ ਹੋਣ।
ਨਿਮੇषਾਰ੍ਧੇਨ ਕੌਨ੍ਤੇਯਂ ਭੀष੍ਮਃ ਸ਼ਾਨ੍ਤਨਵੋ ਯੁਧਿ । ਅਦृਸ਼੍ਯਂ ਸਮਰੇ ਚਕ੍ਰੇ ਸ਼ਰਜਾਲੇਨ ਭਾਰਤ
ਅੱਧੀ ਪਲ ਵਿੱਚ ਹੀ, ਸ਼ਾਂਤਨੂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਕੁੰਤੀ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਘਣੀ ਵਰਖਾ ਨਾਲ ਅਦਿੱਖਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਹੇ ਭਾਰਤ।
ਤਤੋ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰੇ ਰਾਜਾ ਕੌਰਵ੍ਯਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ । ਨਾਰਾਚਂ ਪ੍ਰੇषਯਾਮਾਸ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧ ਆਸ਼ੀਵਿषੋਪਮਮ੍
ਫਿਰ ਰਾਜਾ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਵੱਡੇ ਆਤਮਾ ਵਾਲੇ ਕੌਰਵ ਵੱਲ ਇੱਕ ਤੇਜ਼ ਤੇ ਵਿਸ਼ੀਲੇ ਸੰਪ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤੀਖਾ ਤੀਰ ਛੱਡਿਆ।
ਅਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਤਤਸ੍ਤਂ ਤੁ ਕ੍ਸ਼ੁਰਪ੍ਰੇਣ ਮਹਾਰਥਃ । ਚਚ੍ਛੇਦ ਸਮਰੇ ਰਾਜਨ੍ਭੀष੍ਮਸ੍ਤਸ੍ਯ ਧਨੁਸ਼੍ਚ੍ਯੁਤਮ੍
ਪਰ, ਉਹ ਤੀਰ ਉਸ ਤੱਕ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਿਆ ਸੀ ਕਿ ਮਹਾਨ ਯੋਧਾ ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਤੀਖੇ ਧਾਰ ਵਾਲੇ ਤੀਰ ਨਾਲ ਉਸਨੂੰ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਤੇ ਉਹ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਦੇ ਧਨੁਸ਼ ਤੋਂ ਡਿੱਗ ਪਿਆ।
ਤਂ ਤੁ ਚ੍ਛਿਤ੍ਵਾ ਰਣੇ ਭੀष੍ਮੋ ਨਾਰਾਚਂ ਕਲਸਂਮਿਤਮ੍ । ਨਜਘ੍ਨੇ ਕੌਰਵੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਹਯਾਨ੍ਕਾਞ੍ਚਨਭੂषਣਾਨ੍
ਜਦ ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਉਹ ਜਹਾਜ਼ ਵਰਗਾ ਤੀਰ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ, ਤਾਂ ਉਸਨੇ ਕੌਰਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦੇ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਮਾਰਿਆ।
ਹਤਾਸ਼੍ਵਂ ਤੁ ਰਥਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਧਰ੍ਮਪੁਤ੍ਰੋ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਃ। ਆਰੁਰੋਹ ਰਥਂ ਤੂਰ੍ਣਂ ਨਕੁਲਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃਕ
ਜਦ ਉਸਦੇ ਘੋੜੇ ਮਾਰੇ ਗਏ, ਤਾਂ ਧਰਮਪੁੱਤਰ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਆਪਣਾ ਰਥ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਜਲਦੀ ਨਾਲ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਨਕੁਲ ਦੇ ਰਥ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ।
ਯਮਾਵਪਿ ਹਿ ਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧਃ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਰਣੇ ਤਦਾ । ਸ਼ਰੈਃ ਸਂਛਾਦਯਾਮਾਸ ਭੀष੍ਮਃ ਪਰਪੁਰਂਜਯਃ
ਫਿਰ ਭੀਸ਼ਮ, ਜੋ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਜਦੋ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਗੁੱਸੇ ਹੋਏ ਜੁੜਵਾਂ ਭਰਾਵਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆਇਆ, ਤਾਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕ ਲਿਆ।
ਤੌ ਤੁ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮਹਾਰਾਜ ਭੀष੍ਮਬਾਣਪ੍ਰਪੀਡਿਤੌ। ਜਗਾਮ ਪਰਮਾਂ ਚਿਨ੍ਤਾਂ ਭੀष੍ਮਸ੍ਯ ਵਧਕਾਙ੍ਕ੍ਸ਼ਯਾ
ਉਹ ਜੁੜਵਾਂ ਭਰਾ ਭੀਸ਼ਮ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋਏ ਵੇਖ ਕੇ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਭੀਸ਼ਮ ਦੀ ਮੌਤ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਿਆਂ ਗਹਿਰੀ ਚਿੰਤਾ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਗਿਆ।
ਤਤੋ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰੋ ਵਸ਼੍ਯਾਨ੍ਰਾਜ੍ਞਸ੍ਤਾਨ੍ਸਮਚੋਦਯਤ੍ । ਭੀष੍ਮਂ ਸ਼ਾਨ੍ਤਨਵਂ ਸਰ੍ਵੇ ਨਿਹਤੇਤਿ ਸੁਹृਦ੍ਗਣਾਨ੍
ਫਿਰ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਆਗਿਆਕਾਰੀ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕੀਤਾ, 'ਆਓ ਅਸੀਂ ਸਾਰੇ ਮਿਲ ਕੇ ਸ਼ਾਂਤਨੂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਭੀਸ਼ਮ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਈਏ!'
ਤਤਸ੍ਤੇ ਪਾਰ੍ਥਿਵਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਪਾਰ੍ਥਸ੍ਯ ਭਾषਿਤਮ੍ । ਮਹਤਾ ਰਥਵਂਸ਼ੇਨ ਪਰਿਵਵ੍ਰੁਃ ਪਿਤਾਮਹਮ੍
ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਦੇ ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਸੁਣ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਰਾਜੇ ਵੱਡੇ ਰਥਾਂ ਦੇ ਜਥੇ ਨਾਲ ਪਿਤਾਮਾ ਭੀਸ਼ਮ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲਿਆ।
ਸ ਸਮਨ੍ਤਾਤ੍ਪਰਿਵृਤਃ ਪਿਤਾ ਦੇਵਵ੍ਰਤਸ੍ਤਵ। ਚਿਕ੍ਰੀਡ ਧਨੁषਾ ਰਾਜਨ੍ਪਾਤਯਾਨੋ ਮਹਾਰਥਾਨ੍
ਤੇਰੇ ਪਿਤਾ ਦੇਵਵ੍ਰਤ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਘਿਰੇ ਹੋਏ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਆਪਣੀ ਧਨੁਸ਼ ਨਾਲ ਖੇਡਦੇ ਹੋਏ ਵੱਡੇ ਵੱਡੇ ਯੋਧਿਆਂ ਨੂੰ ਢਾਹ ਰਹੇ ਸਨ।
ਤਂ ਚਰਨ੍ਤਂ ਰਣੇ ਪਾਰ੍ਥਾ ਦਦृਸ਼ੁਃ ਕੌਰਵਂ ਯੁਧਿ। ਮृਗਮਧ੍ਯਂ ਪ੍ਰਵਿਸ਼੍ਯੇਵ ਯਥਾ ਸਿਂਹਸ਼ਿਸ਼ੁਂ ਵਨੇ
ਪ੍ਰਿਥਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੇ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਉਸ ਕੌਰਵ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਯੋਧਿਆਂ ਵਿਚ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਘੁੰਮ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਹਿਰਨਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਸਿੰਘ ਦਾ ਬੱਚਾ ਦਾਖਲ ਹੋ ਜਾਵੇ।
ਤਰ੍ਜਯਾਨਂ ਰਮੇ ਵੀਰਾਂਸ੍ਤ੍ਰਾਸਯਾਨਂ ਚ ਸਾਯਕੈਃ । ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤ੍ਰੇਸੁਰ੍ਮਹਾਰਾਜ ਸਿਂਹਂ ਮृਗਗਣਾ ਇਵ
ਉਸ ਨੂੰ ਵੱਡੇ ਵੱਡੇ ਯੋਧਿਆਂ ਨੂੰ ਡਰਾਉਂਦੇ ਤੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਭਜਾਉਂਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਹੇ ਮਹਾਰਾਜ, ਸਾਰੇ ਯੋਧੇ ਕੰਬਣ ਲੱਗ ਪਏ, ਜਿਵੇਂ ਸਿੰਘ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਹਿਰਨਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਕੰਬਦੇ ਹਨ।
ਰਣੇ ਭਾਰਤ ਸਿਂਹਸ੍ਯ ਦਦृਸ਼ੁਃ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਾ ਗਤਿਮ੍। ਅਗ੍ਨੇਰ੍ਵਾਯੁਸਹਾਯਸ੍ਯ ਯਥਾ ਕਕ੍ਸ਼ਂ ਦਿਧਕ੍ਸ਼ਤਃ
ਹੇ ਭਾਰਤ, ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ, ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਨੇ ਉਸ ਸਿੰਘ ਵਰਗੇ ਯੋਧੇ ਦੀ ਚਾਲ ਵੇਖੀ, ਜਿਵੇਂ ਹਵਾ ਨਾਲ ਮਿਲੀ ਅੱਗ ਜੰਗਲ ਨੂੰ ਸਾੜਨ ਲਈ ਵਧਦੀ ਹੋਵੇ।
ਸ਼ਿਰਾਂਸਿ ਰਥਿਨਾਂ ਭੀष੍ਮਃ ਪਾਤਯਾਮਾਸ ਸਂਯੁਗੇ। ਤਾਲੇਭ੍ਯਃ ਪਰਿਪਕ੍ਵਾਨਿ ਫਲਾਨਿ ਕੁਸ਼ਲੋ ਨਰਃ
ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਰਥੀ ਯੋਧਿਆਂ ਦੇ ਸਿਰ ਢਾਹ ਦਿੱਤੇ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਨਿਪੁੰਨ ਮਨੁੱਖ ਤਾਲ ਦੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਤੋਂ ਪੱਕੇ ਫਲ ਤੋੜ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਪਤਦ੍ਭਿਸ਼੍ਚ ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ਿਰੋਭਿਰ੍ਧਰਣੀਤਲੇ। ਬਭੂਵ ਤੁਮੁਲਃ ਸ਼ਬ੍ਦਃ ਪਤਤਾਮਸ਼੍ਮਨਾਮਿਵ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਸਿਰ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗਣ ਲੱਗੇ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਤਾਂ ਉਥੇ ਵੱਡਾ ਸ਼ੋਰ ਹੋਇਆ, ਜਿਵੇਂ ਪੱਥਰ ਡਿੱਗਣ ਤੇ ਧਮਾਕਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਸੁਤੁਮੁਲੇ ਯੁਦ੍ਧੇ ਵਰ੍ਤਮਾਨੇ ਭਯਾਨਕੇ। ਸਰ੍ਵੇषਾਮੇਵ ਸੈਨ੍ਯਾਨਾਮਾਸੀਦ੍ਵ੍ਯਤਿਕਰੋ ਮਹਾਨ੍
ਉਸ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਹੜ੍ਹ-ਵਾਂਗੂ ਜੰਗ ਵਿੱਚ, ਸਾਰੀਆਂ ਫੌਜਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਡਾ ਉਲਝਣ ਪੈ ਗਿਆ।
ਭਿਨ੍ਨੇषੁ ਤੇषੁ ਵ੍ਯੂਹੇषੁ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਾ ਇਤਰੇਤਰਮ੍ । ਏਕਮੇਕਂ ਸਮਾਹੂਯ ਯੁਦ੍ਧਾਯੈਵਾਵਤਸ੍ਥਿਰੇ
ਜਦੋਂ ਜੰਗ ਦੀਆਂ ਕਤਾਰਾਂ ਟੁੱਟ ਗਈਆਂ, ਤਾਂ ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਨੇ ਇਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਲਲਕਾਰਿਆ ਤੇ ਹਰ ਕੋਈ ਆਪਣੇ ਵਿਰੋਧੀ ਨੂੰ ਲੜਾਈ ਲਈ ਬੁਲਾਉਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਸ਼ਿਖਣ੍ਡੀ ਤੁ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਭਰਤਾਨਾਂ ਪਿਤਾਮਹਮ੍ । ਅਭਿਦੁਦ੍ਰਾਵ ਵੇਗੇਨ ਤਿष੍ਠਤਿष੍ਠੇਤਿ ਚਾਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਪਰ ਸ਼ਿਖੰਡੀ, ਭਾਰਤਾਂ ਦੇ ਪਰਦਾਦਾ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵੱਲ ਦੌੜਿਆ ਤੇ ਆਖਿਆ, 'ਠਹਿਰ, ਠਹਿਰ!'
ਅਨਾਦृਤ੍ਯ ਤਤੋ ਭੀष੍ਮਸ੍ਤਂ ਸ਼ਿਖਣ੍ਡਿਨਮਾਹਵੇ । ਪ੍ਰਯਯੌ ਸृਞ੍ਜਯਾਨ੍ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਃ ਸ੍ਤ੍ਰੀਤ੍ਵਂ ਤਸ੍ਯ ਵਿਚਿਨ੍ਤਯਨ੍
ਫਿਰ ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਸ਼ਿਖੰਡੀ ਨੂੰ ਅਣਡਿੱਠਾ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਦੇ ਔਰਤ ਹੋਣ ਬਾਰੇ ਸੋਚਦੇ ਹੋਏ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਸ੍ਰੰਜਯਿਆਂ ਵੱਲ ਰੁਖ ਕਰ ਲਿਆ।
ਸृਂਜਯਾਸ੍ਤੁ ਤਤੋ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਹृष੍ਟਂ ਭੀष੍ਮ ਮਹਾਰਣੇ । ਸਿਂਹਨਾਦਾਂਸ਼੍ਚ ਵਿਵਿਧਾਂਸ਼੍ਚਕ੍ਰੁਃ ਸ਼ਙ੍ਖਵਿਮਿਸ਼੍ਰਿਤਾਨ੍
ਫਿਰ ਸ੍ਰੰਜਯਿਆਂ ਨੇ, ਭੀਸ਼ਮ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ ਵੇਖ ਕੇ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਿਸਮ ਦੇ ਸਿੰਘ-ਗর্জਨ ਕੀਤੇ, ਜੋ ਸ਼ੰਖਾਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਰਲ ਗਏ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਵਵृਤੇ ਯੁਦ੍ਧਂ ਵ੍ਯਤਿषਕ੍ਤਰਥਦ੍ਵਿਪਮ੍ । ਪਸ਼੍ਚਿਮਾਂ ਦਿਸ਼ਮਾਸਾਦ੍ਯ ਸ੍ਥਿਤੇ ਸਵਿਤਰਿ ਪ੍ਰਭੋ
ਫਿਰ ਜਦੋਂ ਸੂਰਜ ਪੱਛਮ ਵੱਲ ਖੜਾ ਸੀ, ਰਥਾਂ ਤੇ ਹਾਥੀਆਂ ਦੇ ਮਿਲਾਪ ਨਾਲ ਜੰਗ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਗਈ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ।
ਧृष੍ਟਦ੍ਯੁਮ੍ਨੋऽਥ ਪਾਞ੍ਚਾਲ੍ਯਃ ਸਾਤ੍ਯਕਿਸ਼੍ਚ ਮਹਾਰਥਃ । ਪੀਡਯਨ੍ਤੌ ਭृਸ਼ਂ ਸੈਨ੍ਯਂ ਸ਼ਕ੍ਤਿਤੋਮਰਵृष੍ਟਿਭਿਃ
ਫਿਰ ਪਾਂਚਾਲ ਦੇ ਧ੍ਰਿਸ਼ਟਦੁਮਨ ਤੇ ਮਹਾਨ ਯੋਧਾ ਸਾਤ੍ਯਕੀ ਨੇ, ਬਰਸਾਤ ਵਾਂਗ ਭਾਲਿਆਂ ਤੇ ਨੇਜ਼ਿਆਂ ਨਾਲ ਫੌਜ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਤੰਗ ਕੀਤਾ।
ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰੈਸ਼੍ਚ ਬਹੁਭੀ ਰਾਜਞ੍ਜਘ੍ਨਤੁਸ੍ਤਾਵਕਾਨ੍ਰਣੇ । ਤੇ ਹਨ੍ਯਮਾਨਾਃ ਸਮਰੇ ਤਾਵਕਾ ਭਰਤਰ੍षਭ
ਤੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਤੇਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਾਰਿਆ; ਤੇਰੇ ਯੋਧੇ, ਹੇ ਭਾਰਤਾਂ ਦੇ ਸਿਰਮੌਰ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਾਰੇ ਗਏ।