ਵਿਧ੍ਵਂਸਯਿਤ੍ਵਾ ਸਮਰੇ ਧਨੁष੍ਮਾਨ੍ ਗਾਣ੍ਡੀਵਮੁਕ੍ਤੈਰ੍ਨਿਸ਼ਿਤੈਃ ਪृषਤ੍ਕੈਃ । ਭੀष੍ਮਂ ਯਿਯਾਸੁਰ੍ਯੁਧਿ ਸਂਦਦਰ੍ਸ਼ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਂ ਸੈਨ੍ਧਵਾਦੀਂਸ਼੍ਚ ਰਾਜ੍ਞਃ
ਗਾਂਡੀਵ ਤੋਂ ਛੱਡੇ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿਚ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ ਭੀਸ਼ਮ ਨੂੰ ਲੱਭਣ ਲੱਗਾ, ਤੇ ਦੁਰਯੋਧਨ ਅਤੇ ਸਿੰਧੂ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਗਾਙ੍ਗੇਯਮਾਜੌ ਸ਼ਰਚਾਪਪਾਣਿਃ
ਗੰਗਾ ਦੇ ਪੁੱਤ ਭੀਸ਼ਮ ਜੰਗ ਵਿਚ ਹੱਥ ਵਿਚ ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਤੀਰ ਫੜ ਕੇ ਖੜੇ ਸਨ।
ਭੀष੍ਮੋऽਪਿ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸਮਰੇ ਕृਤਾਸ੍ਤ੍ਰਾਨ੍ ਸ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨਾਂ ਰਥਿਨੋऽਭ੍ਯੁਦਾਰਾਨ੍। ਵਿਹਾਯ ਸਂਗ੍ਰਾਮਮੁਖੇ ਧਨਂਜਯਂ ਜਵੇਨ ਪਾਰ੍ਥਂ ਪੁਨਰਾਜਗਾਮ
ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਜਦ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੇ ਰਥੀ ਜੋ ਹਥਿਆਰਾਂ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਜੰਗ ਦੇ ਮੋਹਰੇ ਤੇ ਖੜੇ ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਮੁੜ ਉਸ ਵੱਲ ਆ ਗਿਆ।
ਰ੍ਭੀष੍ਮਂ ਯਯੌ ਸ਼ਾਨ੍ਤਨਵਂ ਰਣਾਯ
ਅਰਜੁਨ ਸ਼ਾਂਤਨੁ ਦੇ ਪੁੱਤ ਭੀਸ਼ਮ ਵੱਲ ਜੰਗ ਲਈ ਵਧਿਆ।
ਤੈਃ ਸਂਪ੍ਰਯੁਕ੍ਤੈਃ ਸ ਮਹਾਰਥਾਗ੍ਰ੍ਯੈ- ਰ੍ਗਙ੍ਗਾਸੁਤਃ ਸਮਰੇ ਚਿਤ੍ਰਯੋਧੀ। ਨ ਵਿਵ੍ਯਧੇ ਸ਼ਾਨ੍ਤਨਵੋ ਮਹਾਤ੍ਮਾ ਸਮਾਗਤੈਃ ਪਾਣ੍ਡੁਸੁਤੈਃ ਸਮਸ੍ਤੈਃ
ਉਹ ਵੱਡੇ ਵੱਡੇ ਰਥੀ ਜਦ ਭੀਸ਼ਮ ਨਾਲ ਜੁੜੇ, ਤਾਂ ਗੰਗਾ ਦੇ ਪੁੱਤ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿਚ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਢੰਗ ਨਾਲ ਲੜਾਈ ਕੀਤੀ। ਪਰ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਸ਼ਾਂਤਨੁ ਦਾ ਪੁੱਤ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੇ ਸਭ ਪੁੱਤਰਾਂ ਵਲੋਂ ਅਘਾਏ ਨਾ ਗਿਆ।
ਅਥੈਤ੍ਯ ਰਾਜਾ ਯੁਧਿ ਸਤ੍ਯਸਨ੍ਧੋ ਜਯਦ੍ਰਥੋऽਤ੍ਯੁਗ੍ਰਬਲੋ ਮਨਸ੍ਵੀ। ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਚਾਪਾਨਿ ਮਹਾਰਥਾਨਾਂ ਪ੍ਰਸਹ੍ਯ ਤੇषਾਂ ਧਨੁषਾ ਵਰੇਣ
ਫਿਰ, ਜੰਗ ਵਿਚ ਸੱਚੇ ਵਚਨ ਵਾਲਾ ਤੇ ਬੜੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਰਾਜਾ ਜੈਦਰਥ ਆ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਵੱਡੇ ਰਥੀਆਂ ਦੇ ਧਨੁਸ਼ ਆਪਣੇ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਧਨੁਸ਼ ਨਾਲ ਜ਼ਬਰਦਸਤੀ ਕੱਟ ਦਿੱਤੇ।
ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਂ ਭੀਮਸੇਨਂ ਯਮੌ ਚ ਪਾਰ੍ਥਂ ਕृष੍ਣਂ ਯੁਧਿ ਸਂਜਾਤਕੋਪਃ । ਦੁਰ੍ਯੋਦਨਃ ਕ੍ਰੋਧਵਿषੋ ਮਹਾਤ੍ਮਾ ਜਘਾਨ ਬਾਣੈਰਨਲਪ੍ਰਕਾਸ਼ੈਃ
ਦੁਰਯੋਧਨ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ, ਭੀਮਸੇਨ, ਦੋਹਾਂ ਭਰਾਵਾਂ, ਅਰਜੁਨ ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿਚ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵਾਰਿਆ।
ਕृਪੇਣ ਸ਼ਲ੍ਯੇਨ ਸ਼ਲੇਨ ਚੈਵ ਤਥਾ ਵਿਭੋ ਚਿਤ੍ਰਸੇਨੇਨ ਚੌਜੌ। ਵਿਦ੍ਧਾਃ ਸ਼ਰੈਸ੍ਤੇऽਤਿਵਿਵृਦ੍ਧਕੋਪੈ- ਰ੍ਦੇਵਾ ਯਥਾ ਦੈਤ੍ਯਗਣੈਃ ਸਮੇਤੈਃ
ਕ੍ਰਿਪ, ਸ਼ਲਯ, ਸ਼ਲ ਅਤੇ ਬੜੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਚਿਤ੍ਰਸੇਨ ਨੇ ਵੀ, ਬਹੁਤ ਵਧੇਰੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਘਾਇਲ ਕੀਤਾ। ਜਿਵੇਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਉੱਤੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਦੈਤਿਆਂ ਨੇ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ ਹੋਵੇ।
ਛਿਨ੍ਨਾਯੁਧਂ ਸ਼ਾਨ੍ਤਨਵੇਨ ਰਾਜਾ ਸ਼ਿਖਣ੍ਡਿਨਂ ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਚ ਜਾਤਕੋਪਃ। ਅਜਾਤਸ਼ਤ੍ਰੁਃ ਸਮਰੇ ਮਹਾਤ੍ਮਾ ਸ਼ਿਖਣ੍ਡਿਨਂ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧ ਉਵਾਚ ਵਾਕ੍ਯਮ੍
ਸ਼ਾਂਤਨੁ ਦੇ ਪੁੱਤ ਨੇ ਜਦ ਸ਼ਿਖੰਡੀ ਦਾ ਹਥਿਆਰ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ, ਤਾਂ ਰਾਜਾ ਦੇ ਅੰਦਰ ਗੁੱਸਾ ਆ ਗਿਆ। ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਅਜਾਤਸ਼ਤ੍ਰੂ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿਚ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਸ਼ਿਖੰਡੀ ਨੂੰ ਬੋਲਿਆ।
ਉਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤਥਾ ਤ੍ਵਂ ਪਿਤੁਰਗ੍ਰਤੋ ਮਾ- ਮਹਂ ਹਨਿष੍ਯਾਮਿ ਮਹਾਵ੍ਰਤਂ ਤਮ੍। ਭੀष੍ਮਂ ਸ਼ਰੌਘੈਰ੍ਵਿਮਲਾਰ੍ਕਵਰ੍ਣੈਃ ਸਤ੍ਯਂ ਵਦਾਮੀਤਿ ਕृਤਾ ਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖ ਕੇ, ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਮੈਂ ਉਸ ਮਹਾਨ ਵਰਤ ਵਾਲੇ ਭੀਸ਼ਮ ਨੂੰ ਚਿੱਟੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਨਾਲ ਮਾਰਾਂਗਾ। ਇਹ ਮੇਰਾ ਸੱਚਾ ਵਾਅਦਾ ਹੈ।
ਤ੍ਵਯਾ ਚ ਨੈਨਾਂ ਸਫਲਾਂ ਕਰੋषਿ ਦੇਵਵ੍ਰਤਂ ਯਨ੍ਨ ਨਿਹਂਸਿ ਯੁਦ੍ਧੇ। ਮਿਥ੍ਯਾਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞੋ ਭਵ ਮਾਤ੍ਰ ਵੀਰ ਰਕ੍ਸ਼ਸ੍ਵ ਧਰ੍ਮਂ ਸ੍ਵਕੁਲਂ ਯਸ਼ਸ਼੍ਚ
ਤੇ ਤੂੰ ਆਪਣਾ ਵਚਨ ਸੱਚਾ ਨਹੀਂ ਕਰ ਰਿਹਾ, ਦੇਵਵ੍ਰਤ, ਜਦ ਤੂੰ ਉਸਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਾਰਦਾ ਨਹੀਂ। ਹੇ ਵੀਰ, ਝੂਠਾ ਵਾਅਦਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਨਾ ਬਣ, ਆਪਣਾ ਧਰਮ, ਆਪਣਾ ਘਰਾਣਾ ਤੇ ਆਪਣੀ ਇੱਜ਼ਤ ਬਚਾ।
ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼ਸ੍ਵ ਭੀष੍ਮਂ ਯੁਧਿ ਭੀਮਵੇਗਂ ਸਰ੍ਵਾਂਸ੍ਤਪਨ੍ਤਂ ਮਮ ਸੈਨ੍ਯਸਙ੍ਘਾਨ੍। ਸ਼ਰੌਘਜਾਲੈਰਤਿਤਿਗ੍ਮਵੇਗੈਃ ਕਾਲਂ ਯਥਾ ਕਾਲਕृਤਂ ਕ੍ਸ਼ਣੇਨ
ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਭੀਸ਼ਮ ਨੂੰ ਦੇਖ, ਜੋ ਭੀਮ ਵਰਗਾ ਜੋਸ਼ ਲੈ ਕੇ ਮੇਰੀ ਸਾਰੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਤੀਰਾਂ ਦੀਆਂ ਬਾਰਿਸ਼ਾਂ ਨਾਲ ਸਾੜ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਉਹ ਤੀਰ ਇੰਨੇ ਤੇਜ਼ ਤੇ ਤਿੱਖੇ ਹਨ ਜਿਵੇਂ ਮੌਤ ਆਪ ਆ ਗਈ ਹੋਵੇ।
ਨਿਕृਤ੍ਤਚਾਪਃ ਸਮਰੇऽਨਪੇਕ੍ਸ਼ਃ ਪਰਾਜਿਤਃ ਸ਼ਾਨ੍ਤਨਵੇਨ ਚਾਜੌ । ਵਿਹਾਯ ਬਨ੍ਧੂਨਥ ਸਦਰਾਂਸ਼੍ਚ ਕ੍ਵ ਯਾਸ੍ਯਸੇ ਨਾਨੁਰੂਪਂ ਤਵੇਦਮ੍
ਤੇਰਾ ਧਨੁਸ਼ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ, ਤੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਬੇਪਰਵਾਹ ਤੇ ਸ਼ਾਂਤਨੁ ਦੇ ਪੁੱਤ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਹਰਾ ਦਿੱਤਾ। ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਤੇ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਕਿੱਥੇ ਜਾਵੇਂਗਾ? ਇਹ ਤੇਰੇ ਜੋਗ ਨਹੀਂ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਹਿ ਭੀष੍ਮਂ ਤਮਨਨ੍ਤਵੀਰ੍ਯਂ ਭਗ੍ਨਂ ਚ ਸੈਨ੍ਯਂ ਦ੍ਰਵਮਾਣਮੇਵਮ੍ । ਭੀਤੋऽਸਿ ਨੂਨਂ ਦ੍ਰੁਪਦਸ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰ ਤਥਾ ਹਿ ਤੇ ਮੁਖਵਰ੍ਣੋऽਪ੍ਰਹृष੍ਟਃ
ਅਨੰਤ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ ਭੀਸ਼ਮ ਨੂੰ ਤੇ ਫੌਜ ਨੂੰ ਟੁੱਟ ਕੇ ਭੱਜਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਹੇ ਦ੍ਰੁਪਦ ਦੇ ਪੁੱਤ, ਤੂੰ ਜ਼ਰੂਰ ਡਰ ਗਿਆ ਹੈਂ, ਤੇਰੇ ਚਿਹਰੇ ਉੱਤੇ ਕੋਈ ਖੁਸ਼ੀ ਨਹੀਂ।
ਅਜ੍ਞਾਯਮਾਨੇ ਚ ਧਨਂਜਯੇ ਤੁ ਮਹਾਹਾਵੇ ਸਂਪ੍ਰਸਕ੍ਤੇ ਨृਵੀਰੇ। ਕਥਂ ਹਿ ਭੀष੍ਮਾਤ੍ਪ੍ਰਥਿਤਃ ਪृਥਿਵ੍ਯਾਂ ਭਯਂ ਤ੍ਵਮਦ੍ਯ ਪ੍ਰਕਰੋषਿ ਵੀਰ
ਜਦੋਂ ਇਸ ਵੱਡੀ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਧਨੰਜੈ ਨੂੰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਪਛਾਣਦਾ, ਤਾਂ ਤੂੰ, ਜੋ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਭੀਸ਼ਮ ਤੋਂ ਵਧ ਕੇ ਮਸ਼ਹੂਰ ਹੈਂ, ਅੱਜ ਕਿਵੇਂ ਡਰ ਪੈਦਾ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈਂ, ਹੇ ਵੀਰ?
ਸ ਧਰ੍ਮਰਾਜਸ੍ਯ ਵਚੋ ਨਿਸ਼ਮ੍ਯ ਰੂਕ੍ਸ਼ਾਕ੍ਸ਼ਰਂ ਵਿਪ੍ਰਲਾਪਾਨੁਬਦ੍ਧਮ੍ । ਪ੍ਰਤ੍ਯਾਦੇਸ਼ਂ ਮਨ੍ਯਮਾਨੋ ਮਹਾਤ੍ਮਾ ਪ੍ਰਤਤ੍ਵਰੇ ਭੀष੍ਮਵਧਾਯ ਰਾਜਨ੍
ਧਰਮ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦੇ ਰੁੱਖੇ ਤੇ ਤਾਣ ਵਾਲੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਹੁਕਮ ਸਮਝ ਕੇ, ਭੀਸ਼ਮ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਲਈ ਤੁਰ ਪਿਆ, ਹੇ ਰਾਜਨ।
ਤਮਾਪਤਨ੍ਤਂ ਮਹਤਾ ਜਵੇਨ ਸ਼ਿਖਣ੍ਡਿਨਂ ਭੀष੍ਮਮਭਿਦ੍ਰਵਨ੍ਤਮ੍। ਨਿਵਾਰਯਾਮਾਸ ਹਿ ਸ਼ਲ੍ਯ ਏਨ- ਮਸ੍ਤ੍ਰੇਣ ਘੋਰੇਣ ਸੁਦੁਰ੍ਜਯੇਨ
ਜਦੋਂ ਸ਼ਿਖੰਡੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਭੀਸ਼ਮ ਵੱਲ ਵਧਿਆ, ਤਾਂ ਸ਼ਲਯ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਇਕ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਮੁਸ਼ਕਲ ਹਥਿਆਰ ਨਾਲ ਰੋਕ ਲਿਆ।
ਸ਼ਰੈਸ੍ਤਦਸ੍ਤ੍ਰਂ ਪ੍ਰਤਿਬਾਧਮਾਨਃ
ਪਰ ਸ਼ਿਖੰਡੀ ਨੇ ਉਹ ਹਥਿਆਰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਰੋਕ ਲਿਆ।
ਅਥਾਦਦੇ ਵਾਰੁਣਮਨ੍ਯਦਸ੍ਤ੍ਰਂ ਸ਼ਿਖਣ੍ਡ੍ਯਥੋऽਗ੍ਰਂ ਪ੍ਰਤਿਘਾਤਮਸ੍ਯ। ਤਦਸ੍ਤ੍ਰਮਸ੍ਤ੍ਰੇਣ ਵਿਦਾਰ੍ਯਮਾਣਂ ਖਸ੍ਥਾਃ ਸੁਰਾ ਦਦृਸ਼ੁਃ ਪਾਰ੍ਥਿਵਾਸ਼੍ਚ
ਫਿਰ ਸ਼ਿਖੰਡੀ ਨੇ ਹੋਰ ਵਾਰੁਣ ਹਥਿਆਰ ਚੁੱਕਿਆ, ਅੱਗੇ ਵਧਣ ਲਈ। ਜਦ ਉਹ ਹਥਿਆਰ ਹੋਰ ਹਥਿਆਰ ਨਾਲ ਟੁੱਟ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਅਸਮਾਨ ਵਾਲੇ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਰਾਜੇ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਵੇਖ ਰਹੇ ਸਨ।
ਭੀष੍ਮਸ੍ਤੁ ਰਾਜਨ੍ਸਮਰੇ ਮਹਾਤ੍ਮਾ ਧਨੁਸ਼੍ਚ ਚਿਤ੍ਰਂ ਧ੍ਵਜਮੇਵ ਚਾਪਿ। ਛਿਤ੍ਤ੍ਵਾऽਨਦਤ੍ਪਾਣ੍ਡੁਸੁਤਸ੍ਯ ਵੀਰੋ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਸ੍ਯਾਜਮੀਢਸ੍ਯ ਰਾਜ੍ਞਃ
ਪਰ ਭੀਸ਼ਮ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਨੇ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ, ਜੋ ਪਾਂਡੂ ਦਾ ਪੁੱਤ ਤੇ ਰਾਜਾ ਸੀ, ਉਸ ਦਾ ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਸੋਹਣਾ ਝੰਡਾ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਗੱਜ ਉਠਿਆ।
ਤਤਃ ਸਮੁਤ੍ਸृਜ੍ਯ ਧਨੁਃ ਸਬਾਣਂ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਂ ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਭਯਾਭਿਭੂਤਮ੍। ਗਦਾਂ ਪ੍ਰਗृਹ੍ਯਾਭਿਪਪਾਤ ਸਙ੍ਖ੍ਯੇ ਜਯਦ੍ਰਥਂ ਭੀਮਸੇਨਃ ਪਦਾਤਿਃ
ਫਿਰ ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਤੀਰ ਛੱਡ ਕੇ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੂੰ ਡਰ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਭੀਮਸੈਨ ਪੈਦਲ ਹੀ ਗਦਾ ਫੜ ਕੇ ਜੈਦਰਥ ਵੱਲ ਦੌੜ ਪਿਆ।
ਤਮਾਪਤਨ੍ਤਂ ਸਹਸਾ ਜਵੇਨ ਜਯਦ੍ਰਥਃ ਸਗਦਂ ਭੀਮਸੇਨਮ੍। ਵਿਵ੍ਯਾਧ ਘੋਰੈਰ੍ਯਮਦਣ੍ਡਕਲ੍ਪੈਃ ਸ਼ਿਤੈਃ ਸ਼ਰੈਃ ਪਞ੍ਚਸ਼ਰੈਃ ਸਮਨ੍ਤਾਤ੍
ਜਦ ਭੀਮਸੈਨ ਗਦਾ ਲੈ ਕੇ ਅਚਾਨਕ ਤੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵਧਿਆ, ਤਾਂ ਜੈਦਰਥ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਪੰਜ ਤਿੱਖੇ ਤੇ ਡਰਾਉਣੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਹਰ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਵਿੱਧਿਆ।
ਅਚਿਨ੍ਤਯਿਤ੍ਵਾ ਸ ਸ਼ਰਾਂਸ੍ਤਰਸ੍ਵੀ ਵृਕੋਦਰਃ ਕ੍ਰੋਧਪਰੀਤਚੇਤਾਃ । ਜਘਾਨ ਵਾਹਾਨ੍ਸਮਰੇ ਸਮਨ੍ਤਾਤ੍ ਸੁਸਂਮਤਾਨ੍ਸਿਨ੍ਧੁਰਾਜਸ੍ਯ ਸਙ੍ਖ੍ਯੇ
ਉਹ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਪਰਵਾਹ ਨਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਤੇਜ਼ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਵ੍ਰਿਕੋਦਰ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਸਿੰਧੂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦੇ ਸਾਰੇ ਚੰਗੇ ਘੋੜੇ ਮਾਰ ਸੁੱਟੇ।
ਤਤੋऽਭਿਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯਾਪ੍ਰਤਿਮਪ੍ਰਭਾਵ- ਸ੍ਤਵਾਤ੍ਮਜਸ੍ਤ੍ਵਰਮਾਣੋ ਰਥੇਨ ਅਭ੍ਯਾਯੌ ਭੀਮਸੇਨਂ ਨਿਹਨ੍ਤੁਂ ਸਮੁਦ੍ਯਤਾਸ੍ਤ੍ਰਃ ਸੁਰਰਾਜਕਲ੍ਪਃ
ਫਿਰ, ਤੇਰੇ ਬੇਮਿਸਾਲ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ ਪੁੱਤ ਨੂੰ ਰਥ ਤੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਜੋ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਤਿਆਰ ਸੀ, ਉਹ ਭੀਮਸੈਨ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਵਾਸਤੇ ਵਧਿਆ।
ਜਯਦ੍ਰਥੋ ਭਗ੍ਰਵਾਹਂ ਰਥਂ ਤ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਯਯੌ ਯਤ੍ਰ ਰਾਜਾ ਕੁਰੂਣਾਮ੍ । ਭਯੇਨ ਭੀਮਸ੍ਯ ਸਮੂਢਚੇਤਾਃ ਸਸੌਬਲਸ੍ਤਤ੍ਰ ਯੁਦ੍ਧਸ੍ਯ ਭੀਤਃ
ਜੈਦਰਥ ਆਪਣੇ ਟੁੱਟੇ ਘੋੜਿਆਂ ਵਾਲਾ ਰਥ ਛੱਡ ਕੇ, ਭੀਮ ਦੇ ਡਰ ਕਰਕੇ ਮਨ ਉਲਝਿਆ ਹੋਇਆ, ਸੌਬਲ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਕੁਰੂ ਰਾਜੇ ਕੋਲ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਦੋਵੇਂ ਜੰਗ ਤੋਂ ਡਰੇ ਹੋਏ।
ਭੀਮੋऽਪ੍ਯਥੈਨਂ ਸਹਸਾ ਵਿਨਦ੍ਯ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਦ੍ਯਯੌ ਗਦਯਾ ਤਰ੍ਜਯਾਨਃ। ਸਮੁਦ੍ਯਤਾਂ ਤਾਂ ਯਮਦਣ੍ਡਕਲ੍ਪਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਗਦਾਂ ਤੇ ਕੁਰਵਃ ਸਮਨ੍ਤਾਤ੍
ਫਿਰ ਭੀਮ ਨੇ ਜੋਰ ਨਾਲ ਗੱਜ ਕੇ, ਗਦਾ ਹਿਲਾਉਂਦਾ ਹੋਇਆ ਉਸ ਵੱਲ ਵਧਿਆ। ਉਸ ਉੱਥੇ ਚੁੱਕੀ ਗਦਾ, ਜੋ ਜਿਵੇਂ ਧਰਮਰਾਜ ਦੀ ਲਾਠ ਸੀ, ਦੇਖ ਕੇ, ਚਾਰੋਂ ਪਾਸੇ ਕੌਰਵ ਡਰ ਗਏ।
ਪਾਤਂ ਗਦਾਯਾਃ ਪਰਿਹਰ੍ਤੁਕਾਮਾਃ। ਅਪਕ੍ਰਾਨ੍ਤਾਸ੍ਤੁਮੁਲੇ ਸਂਪ੍ਰਮਰ੍ਦੇ ਸੁਦੂਰੁਣੇ ਭਾਰਤ ਮੋਹਨੀਯੇ
ਗਦੇ ਦੀ ਚੋਟ ਤੋਂ ਬਚਣ ਲਈ, ਉਹ ਡਰ ਕੇ ਦਰਖ਼ਤ ਦੇ ਤਲੇ ਤੋਂ ਭੱਜ ਪਏ, ਉਸ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਹੈਰਾਨੀ ਵਾਲੀ ਮਾਰਕਟ ਵਿੱਚ, ਹੇ ਭਾਰਤ।
ਜ੍ਜਗਾਮਾਨ੍ਯਂ ਭ੍ਰਮਪ ਭੂਮਿਦੇਸ਼ਮ੍
ਉਹ ਹੋਰ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਭਟਕਦਾ ਹੋਇਆ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਗਦਾਪਿ ਸਾ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਰਥਂ ਸੁਚਿਤ੍ਰਂ ਸਾਸ਼੍ਵ ਸਸੂਤਂ ਵਿਨਿਹਤ੍ਯ ਸਙ੍ਖ੍ਯੇ। ਜਗਾਮ ਭੂਮਿਂ ਜ੍ਵਲਿਤਾ ਮਹੋਲ੍ਕ ਭ੍ਰष੍ਟਾऽਮ੍ਬਰਾਦ੍ਗਾਮਿਵ ਸਂਪਤਨ੍ਤੀ
ਉਹ ਗਦਾ, ਜੋ ਚਮਕਦਾਰ ਰਥ ਨੂੰ ਉਸਦੇ ਘੋੜਿਆਂ ਤੇ ਸਾਰਥੀ ਸਮੇਤ ਜੰਗ ਵਿਚ ਤਬਾਹ ਕਰ ਚੁੱਕੀ ਸੀ, ਅਸਮਾਨ ਤੋਂ ਆਉਂਦੀ ਹੋਈ ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਵੱਡੀ ਉਲਕਾ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸੜਦੀ ਹੋਈ ਡਿੱਗ ਪਈ।
ਆਸ਼੍ਚਰ੍ਯਭੂਤਂ ਸੁਮਹਤ੍ਤ੍ਵਦੀਯਾ ਦृष੍ਟ੍ਵੈਵ ਤਦ੍ਭਾਰਤ ਸਂਪ੍ਰਹृष੍ਟਾਃ। ਸਰ੍ਵੇ ਵਿਨੇਦੁਃ ਸਹਿਤਾਃ ਸਮਨ੍ਤਾ- ਤ੍ਪੁਪੂਜਿਰੇ ਤਵ ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਸ਼ੌਰ੍ਯਮ੍
ਤੇਰਾ ਇਹ ਅਜੀਬ ਤੇ ਵੱਡਾ ਕਾਰਨਾਮਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਹੇ ਭਾਰਤ, ਸਾਰੇ ਮੌਜੂਦ ਲੋਕ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ; ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਇਕੱਠੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਚੀਕਾਂ ਮਾਰੀਆਂ ਤੇ ਤੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਵਿਰਤਾ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ।