ਸ ਤਾਡ੍ਯਮਾਨਸ੍ਤੁ ਸ਼ਰੈਰ੍ਧਨਂਜਯਃ ਪਦਾਹਤੋ ਨਾਗ ਇਵ ਸ਼੍ਵਸਨ੍ਬਲੀ । ਬਾਣਾਂਸ਼੍ਚ ਬਾਣੇਨ ਮਹਾਰਥਾਨਾਂ ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਚਾਪਾਨਿ ਰਣੇ ਪ੍ਰਸਹ੍ਯ
ਧਨੰਜੈ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਘਾਇਲ ਹੋ ਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਪੈਰ ਨਾਲ ਮਾਰੇ ਹੋਏ ਹਾਥੀ ਵਾਂਗ, ਜੋਰ ਨਾਲ ਸਾਹ ਲੈ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿਚ ਮਹਾਰਥੀਆਂ ਦੇ ਧਨੁਸ਼ ਆਪਣੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਤੋੜ ਦਿੱਤੇ।
ਸਂਛਿਦ੍ਯ ਚਾਪਾਨਿ ਚ ਤਾਨਿ ਰਾਜ੍ਞਾਂ ਤੇषਾਂ ਰਣੇ ਵੀਰ੍ਯਵਤਾਂ ਕ੍ਸ਼ਣੇਨ। ਵਿਵ੍ਯਾਧ ਬਾਣੈਰ੍ਯੁਗਪਨ੍ਮਹਾਤ੍ਮਾ ਨਿਃਸ਼ੇषਤਾਂ ਤੇष੍ਵਥ ਮਨ੍ਯਮਾਨਃ
ਉਹ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਨੇ ਪਲ ਭਰ ਵਿਚ ਹੀ ਉਹ ਬਹਾਦਰ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਧਨੁਸ਼ ਤੋੜ ਕੇ, ਸਭ ਨੂੰ ਇਕੱਠੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਘਾਇਲ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਇਹ ਸੋਚ ਕੇ ਕਿ ਕੋਈ ਵੀ ਬਚ ਨਾ ਜਾਵੇ।
ਨਿਪੇਤੁਰਾਜੌ ਰੁਧਿਰਪ੍ਰਦਿਗ੍ਧਾ- ਸ੍ਤੇ ਤਾਡਿਤਾਃ ਸ਼ਕ੍ਰਸੁਤੇਨ ਰਾਜਨ੍। ਵਿਭਿਨ੍ਨਗਾਤ੍ਰਾਃ ਪਤਿਤੋਤ੍ਤਮਾਙ੍ਗਾ ਗਤਾਸਵਸ਼੍ਛਿਨ੍ਨਤਨੁਕ੍ਰਕਾਯਾਃ
ਹੇ ਰਾਜਾ, ਇੰਦਰ ਦੇ ਪੁੱਤ ਨੇ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿਚ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਖੂਨ ਨਾਲ ਲਿਪਟਿਆ ਹੋਇਆ ਢਾਹ ਦਿੱਤਾ। ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਟੁੱਟ ਗਏ, ਸਿਰ ਵੱਖ ਹੋ ਗਏ, ਤੇ ਉਹ ਮਰੇ ਹੋਏ ਧੜਾਂ ਵਾਂਗ ਪਏ ਰਹੇ।
ਮਹੀਂ ਗਤਾਃ ਪਰ੍ਥਬਲਾਭਿਭੂਤਾ ਵਿਚਿਤ੍ਰਰੂਪਾ ਯੁਗਪਦ੍ਵਿਨੇਸ਼ੁਃ। ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਹਤਾਂਸ੍ਤਾਨ੍ਯੁਧਿ ਰਾਜਪੁਤ੍ਰਾਂ- ਸ੍ਤ੍ਰਿਗਰ੍ਤਰਾਜਃ ਪ੍ਰਯਯੌ ਰਥੇਨ
ਅਰਜੁਨ ਦੀ ਫੌਜ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਹਾਰ ਕੇ, ਉਹ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਢੰਗਾਂ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ ਤੇ ਇਕੱਠੇ ਹੀ ਮਾਰੇ ਗਏ। ਜਦੋਂ ਜੰਗ ਵਿਚ ਮਾਰੇ ਗਏ ਰਾਜਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਤਾ ਤ੍ਰਿਗਰਟਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਆਪਣੀ ਰਥੀ ਚੜ੍ਹਕੇ ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ।
ਤੇषਾਂ ਰਥਾਨਾਮਥ ਪृष੍ਠਗੋਪਾ ਦ੍ਵਾਤ੍ਰਿਂਸ਼ਦਨ੍ਯੇऽਭ੍ਯਪਤਨ੍ਤ ਪਾਰ੍ਥਮ੍। ਤਥੈਵ ਤੇ ਤਂ ਪਰਿਵਾਰ੍ਯ ਪਾਰ੍ਥਂ ਵਿਕृष੍ਯ ਚਾਪਾਨਿ ਮਹਾਰਵਾਣਿ
ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਰਥਾਂ ਦੀ ਪਿੱਠ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਹੋਰ ਬੱਤੀ ਤੀਹ ਯੋਧੇ ਅਰਜੁਨ ਵੱਲ ਚੜ੍ਹ ਦੌੜੇ। ਉਹ ਵੀ ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਘੇਰ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਧਨੁਸ਼ ਤਾਣ ਕੇ, ਭਾਰੀ ਗੂੰਜ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਖੜੇ ਹੋ ਗਏ।
ਅਵੀਵृषਨ੍ਬਾਣਮਹੌਘਵृष੍ਟ੍ਯਾ ਯਥਾ ਗਿਰਿਂ ਤੋਯਧਰਾ ਜਲੌਘੈਃ। ਸਂਪੀਡ੍ਯਮਾਨਸ੍ਤੁ ਸ਼ਰੌਘਵृष੍ਟ੍ਯਾ ਧਨਂਜਯਸ੍ਤਾਨ੍ਯੁਧਿ ਜਾਤਰੋषਃ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਮੋਟੀਆਂ ਵਰਖਾ ਕਰ ਦਿੱਤੀ, ਜਿਵੇਂ ਬੱਦਲ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਪਾਣੀ ਵਗਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਉਸ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਵਿਚ ਘਿਰ ਕੇ, ਅਰਜੁਨ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਜੰਗ ਵਿਚ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ।
षष੍ਟ੍ਯਾ ਸ਼ਰੈਃ ਸਂਯਤਿ ਤੈਲਧੌਤੈ- ਰ੍ਜਘਾਨ ਤਾਨਪ੍ਯਥ ਪृष੍ਠਗੋਪਾਨ੍। ਰਥਾਂਸ਼੍ਚ ਤਾਂਸ੍ਤਨਵਜਿਤ੍ਯ ਸਙ੍ਖ੍ਯੇ ਧਨਞ੍ਜਯਃ ਪ੍ਰੀਤਮਨਾ ਯਸ਼ਸ੍ਵੀ
ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਤੇਲ ਨਾਲ ਚਮਕਦੇ ਸਠ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਪਿੱਠ ਦੇ ਰੱਖਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਜੰਗ ਵਿਚ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਰਥਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਜਿੱਤ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਯਸ਼ਸਵੀ ਅਰਜੁਨ ਦੇ ਮਨ ਵਿਚ ਖੁਸ਼ੀ ਆ ਗਈ।
ਅਥਾਤ੍ਵਰਦ੍ਭੀष੍ਮਵਧਾਯ ਜਿष੍ਣੁ- ਰ੍ਬਲਾਨਿ ਰਾਜਨ੍ਸਮਰੇ ਨਿਹਤ੍ਯ। ਤ੍ਰਿਗਰ੍ਤਰਾਜੋ ਨਿਹਤਾਨ੍ਸਮੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ ਤਾਨਥ ਬਨ੍ਧੁਵਰ੍ਗਾਨ੍
ਫਿਰ, ਭੀਸ਼ਮ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਦੀ ਲਾਲਸਾ ਨਾਲ, ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿਚ ਵੈਰੀਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨਾਸ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। ਤਦ ਤ੍ਰਿਗਰਟਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਾਰੇ ਗਏ ਵੱਡੇ-ਵੱਡੇ ਸੱਜਣਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਰਣੇ ਪੁਰਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਨਰਾਧਿਪਾਂਸ੍ਤਾਨ੍ ਜਗਾਮ ਪਾਰ੍ਥਂ ਤ੍ਵਰਿਤੋ ਵਧਾਯ ਅਭਿਦ੍ਰੁਤਂ ਚਾਸ੍ਤ੍ਰਭृਤਾਂ ਵਰਿष੍ਠਂ ਧਨਂਜਯਂ ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਸ਼ਿਖਣ੍ਡਿਮੁਖ੍ਯਾਃ
ਜੰਗ ਵਿਚ ਉਹ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਕਰਕੇ, ਤ੍ਰਿਗਰਟਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਵੱਲ ਵਧਿਆ। ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਚੜ੍ਹਦੇ ਦੇਖ ਕੇ, ਸ਼ਿਖੰਡੀ ਆਦਿ ਯੋਧੇ ਵੀ ਵੇਖਦੇ ਰਹੇ।
ਅਭ੍ਯਦ੍ਯਯੁਸ੍ਤੇ ਸ਼ਿਤਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਹਸ੍ਤਾ ਰਿਰਕ੍ਸ਼ਿषਨ੍ਤੋ ਰਥਮਰ੍ਜੁਨਸ੍ਯ। ਪਾਰ੍ਥੋऽਪਿ ਤਾਨਾਪਤਤਃ ਸਮੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਤ੍ਰਿਗਰ੍ਤਰਾਜ੍ਞਾ ਸਹਿਤਾਨ੍ਨृਵੀਰਾਨ
ਉਹ ਹਥਿਆਰ ਫੜ ਕੇ ਅਰਜੁਨ ਦੇ ਰਥ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਆ ਪਹੁੰਚੇ। ਪਰ ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਤ੍ਰਿਗਰਟਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨਾਲ ਆਉਂਦੇ ਉਹਨਾਂ ਵੱਡੇ ਜੰਗੀ ਯੋਧਿਆਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਤਿਆਰ ਕਰ ਲਿਆ।
ਵਿਧ੍ਵਂਸਯਿਤ੍ਵਾ ਸਮਰੇ ਧਨੁष੍ਮਾਨ੍ ਗਾਣ੍ਡੀਵਮੁਕ੍ਤੈਰ੍ਨਿਸ਼ਿਤੈਃ ਪृषਤ੍ਕੈਃ । ਭੀष੍ਮਂ ਯਿਯਾਸੁਰ੍ਯੁਧਿ ਸਂਦਦਰ੍ਸ਼ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਂ ਸੈਨ੍ਧਵਾਦੀਂਸ਼੍ਚ ਰਾਜ੍ਞਃ
ਗਾਂਡੀਵ ਤੋਂ ਛੱਡੇ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿਚ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ ਭੀਸ਼ਮ ਨੂੰ ਲੱਭਣ ਲੱਗਾ, ਤੇ ਦੁਰਯੋਧਨ ਅਤੇ ਸਿੰਧੂ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਗਾਙ੍ਗੇਯਮਾਜੌ ਸ਼ਰਚਾਪਪਾਣਿਃ
ਗੰਗਾ ਦੇ ਪੁੱਤ ਭੀਸ਼ਮ ਜੰਗ ਵਿਚ ਹੱਥ ਵਿਚ ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਤੀਰ ਫੜ ਕੇ ਖੜੇ ਸਨ।
ਭੀष੍ਮੋऽਪਿ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸਮਰੇ ਕृਤਾਸ੍ਤ੍ਰਾਨ੍ ਸ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨਾਂ ਰਥਿਨੋऽਭ੍ਯੁਦਾਰਾਨ੍। ਵਿਹਾਯ ਸਂਗ੍ਰਾਮਮੁਖੇ ਧਨਂਜਯਂ ਜਵੇਨ ਪਾਰ੍ਥਂ ਪੁਨਰਾਜਗਾਮ
ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਜਦ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੇ ਰਥੀ ਜੋ ਹਥਿਆਰਾਂ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਜੰਗ ਦੇ ਮੋਹਰੇ ਤੇ ਖੜੇ ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਮੁੜ ਉਸ ਵੱਲ ਆ ਗਿਆ।
ਰ੍ਭੀष੍ਮਂ ਯਯੌ ਸ਼ਾਨ੍ਤਨਵਂ ਰਣਾਯ
ਅਰਜੁਨ ਸ਼ਾਂਤਨੁ ਦੇ ਪੁੱਤ ਭੀਸ਼ਮ ਵੱਲ ਜੰਗ ਲਈ ਵਧਿਆ।
ਤੈਃ ਸਂਪ੍ਰਯੁਕ੍ਤੈਃ ਸ ਮਹਾਰਥਾਗ੍ਰ੍ਯੈ- ਰ੍ਗਙ੍ਗਾਸੁਤਃ ਸਮਰੇ ਚਿਤ੍ਰਯੋਧੀ। ਨ ਵਿਵ੍ਯਧੇ ਸ਼ਾਨ੍ਤਨਵੋ ਮਹਾਤ੍ਮਾ ਸਮਾਗਤੈਃ ਪਾਣ੍ਡੁਸੁਤੈਃ ਸਮਸ੍ਤੈਃ
ਉਹ ਵੱਡੇ ਵੱਡੇ ਰਥੀ ਜਦ ਭੀਸ਼ਮ ਨਾਲ ਜੁੜੇ, ਤਾਂ ਗੰਗਾ ਦੇ ਪੁੱਤ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿਚ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਢੰਗ ਨਾਲ ਲੜਾਈ ਕੀਤੀ। ਪਰ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਸ਼ਾਂਤਨੁ ਦਾ ਪੁੱਤ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੇ ਸਭ ਪੁੱਤਰਾਂ ਵਲੋਂ ਅਘਾਏ ਨਾ ਗਿਆ।
ਅਥੈਤ੍ਯ ਰਾਜਾ ਯੁਧਿ ਸਤ੍ਯਸਨ੍ਧੋ ਜਯਦ੍ਰਥੋऽਤ੍ਯੁਗ੍ਰਬਲੋ ਮਨਸ੍ਵੀ। ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਚਾਪਾਨਿ ਮਹਾਰਥਾਨਾਂ ਪ੍ਰਸਹ੍ਯ ਤੇषਾਂ ਧਨੁषਾ ਵਰੇਣ
ਫਿਰ, ਜੰਗ ਵਿਚ ਸੱਚੇ ਵਚਨ ਵਾਲਾ ਤੇ ਬੜੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਰਾਜਾ ਜੈਦਰਥ ਆ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਵੱਡੇ ਰਥੀਆਂ ਦੇ ਧਨੁਸ਼ ਆਪਣੇ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਧਨੁਸ਼ ਨਾਲ ਜ਼ਬਰਦਸਤੀ ਕੱਟ ਦਿੱਤੇ।
ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਂ ਭੀਮਸੇਨਂ ਯਮੌ ਚ ਪਾਰ੍ਥਂ ਕृष੍ਣਂ ਯੁਧਿ ਸਂਜਾਤਕੋਪਃ । ਦੁਰ੍ਯੋਦਨਃ ਕ੍ਰੋਧਵਿषੋ ਮਹਾਤ੍ਮਾ ਜਘਾਨ ਬਾਣੈਰਨਲਪ੍ਰਕਾਸ਼ੈਃ
ਦੁਰਯੋਧਨ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ, ਭੀਮਸੇਨ, ਦੋਹਾਂ ਭਰਾਵਾਂ, ਅਰਜੁਨ ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿਚ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵਾਰਿਆ।
ਕृਪੇਣ ਸ਼ਲ੍ਯੇਨ ਸ਼ਲੇਨ ਚੈਵ ਤਥਾ ਵਿਭੋ ਚਿਤ੍ਰਸੇਨੇਨ ਚੌਜੌ। ਵਿਦ੍ਧਾਃ ਸ਼ਰੈਸ੍ਤੇऽਤਿਵਿਵृਦ੍ਧਕੋਪੈ- ਰ੍ਦੇਵਾ ਯਥਾ ਦੈਤ੍ਯਗਣੈਃ ਸਮੇਤੈਃ
ਕ੍ਰਿਪ, ਸ਼ਲਯ, ਸ਼ਲ ਅਤੇ ਬੜੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਚਿਤ੍ਰਸੇਨ ਨੇ ਵੀ, ਬਹੁਤ ਵਧੇਰੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਘਾਇਲ ਕੀਤਾ। ਜਿਵੇਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਉੱਤੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਦੈਤਿਆਂ ਨੇ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ ਹੋਵੇ।
ਛਿਨ੍ਨਾਯੁਧਂ ਸ਼ਾਨ੍ਤਨਵੇਨ ਰਾਜਾ ਸ਼ਿਖਣ੍ਡਿਨਂ ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਚ ਜਾਤਕੋਪਃ। ਅਜਾਤਸ਼ਤ੍ਰੁਃ ਸਮਰੇ ਮਹਾਤ੍ਮਾ ਸ਼ਿਖਣ੍ਡਿਨਂ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧ ਉਵਾਚ ਵਾਕ੍ਯਮ੍
ਸ਼ਾਂਤਨੁ ਦੇ ਪੁੱਤ ਨੇ ਜਦ ਸ਼ਿਖੰਡੀ ਦਾ ਹਥਿਆਰ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ, ਤਾਂ ਰਾਜਾ ਦੇ ਅੰਦਰ ਗੁੱਸਾ ਆ ਗਿਆ। ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਅਜਾਤਸ਼ਤ੍ਰੂ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿਚ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਸ਼ਿਖੰਡੀ ਨੂੰ ਬੋਲਿਆ।
ਉਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤਥਾ ਤ੍ਵਂ ਪਿਤੁਰਗ੍ਰਤੋ ਮਾ- ਮਹਂ ਹਨਿष੍ਯਾਮਿ ਮਹਾਵ੍ਰਤਂ ਤਮ੍। ਭੀष੍ਮਂ ਸ਼ਰੌਘੈਰ੍ਵਿਮਲਾਰ੍ਕਵਰ੍ਣੈਃ ਸਤ੍ਯਂ ਵਦਾਮੀਤਿ ਕृਤਾ ਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖ ਕੇ, ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਮੈਂ ਉਸ ਮਹਾਨ ਵਰਤ ਵਾਲੇ ਭੀਸ਼ਮ ਨੂੰ ਚਿੱਟੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਨਾਲ ਮਾਰਾਂਗਾ। ਇਹ ਮੇਰਾ ਸੱਚਾ ਵਾਅਦਾ ਹੈ।
ਤ੍ਵਯਾ ਚ ਨੈਨਾਂ ਸਫਲਾਂ ਕਰੋषਿ ਦੇਵਵ੍ਰਤਂ ਯਨ੍ਨ ਨਿਹਂਸਿ ਯੁਦ੍ਧੇ। ਮਿਥ੍ਯਾਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞੋ ਭਵ ਮਾਤ੍ਰ ਵੀਰ ਰਕ੍ਸ਼ਸ੍ਵ ਧਰ੍ਮਂ ਸ੍ਵਕੁਲਂ ਯਸ਼ਸ਼੍ਚ
ਤੇ ਤੂੰ ਆਪਣਾ ਵਚਨ ਸੱਚਾ ਨਹੀਂ ਕਰ ਰਿਹਾ, ਦੇਵਵ੍ਰਤ, ਜਦ ਤੂੰ ਉਸਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਾਰਦਾ ਨਹੀਂ। ਹੇ ਵੀਰ, ਝੂਠਾ ਵਾਅਦਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਨਾ ਬਣ, ਆਪਣਾ ਧਰਮ, ਆਪਣਾ ਘਰਾਣਾ ਤੇ ਆਪਣੀ ਇੱਜ਼ਤ ਬਚਾ।
ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼ਸ੍ਵ ਭੀष੍ਮਂ ਯੁਧਿ ਭੀਮਵੇਗਂ ਸਰ੍ਵਾਂਸ੍ਤਪਨ੍ਤਂ ਮਮ ਸੈਨ੍ਯਸਙ੍ਘਾਨ੍। ਸ਼ਰੌਘਜਾਲੈਰਤਿਤਿਗ੍ਮਵੇਗੈਃ ਕਾਲਂ ਯਥਾ ਕਾਲਕृਤਂ ਕ੍ਸ਼ਣੇਨ
ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਭੀਸ਼ਮ ਨੂੰ ਦੇਖ, ਜੋ ਭੀਮ ਵਰਗਾ ਜੋਸ਼ ਲੈ ਕੇ ਮੇਰੀ ਸਾਰੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਤੀਰਾਂ ਦੀਆਂ ਬਾਰਿਸ਼ਾਂ ਨਾਲ ਸਾੜ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਉਹ ਤੀਰ ਇੰਨੇ ਤੇਜ਼ ਤੇ ਤਿੱਖੇ ਹਨ ਜਿਵੇਂ ਮੌਤ ਆਪ ਆ ਗਈ ਹੋਵੇ।
ਨਿਕृਤ੍ਤਚਾਪਃ ਸਮਰੇऽਨਪੇਕ੍ਸ਼ਃ ਪਰਾਜਿਤਃ ਸ਼ਾਨ੍ਤਨਵੇਨ ਚਾਜੌ । ਵਿਹਾਯ ਬਨ੍ਧੂਨਥ ਸਦਰਾਂਸ਼੍ਚ ਕ੍ਵ ਯਾਸ੍ਯਸੇ ਨਾਨੁਰੂਪਂ ਤਵੇਦਮ੍
ਤੇਰਾ ਧਨੁਸ਼ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ, ਤੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਬੇਪਰਵਾਹ ਤੇ ਸ਼ਾਂਤਨੁ ਦੇ ਪੁੱਤ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਹਰਾ ਦਿੱਤਾ। ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਤੇ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਕਿੱਥੇ ਜਾਵੇਂਗਾ? ਇਹ ਤੇਰੇ ਜੋਗ ਨਹੀਂ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਹਿ ਭੀष੍ਮਂ ਤਮਨਨ੍ਤਵੀਰ੍ਯਂ ਭਗ੍ਨਂ ਚ ਸੈਨ੍ਯਂ ਦ੍ਰਵਮਾਣਮੇਵਮ੍ । ਭੀਤੋऽਸਿ ਨੂਨਂ ਦ੍ਰੁਪਦਸ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰ ਤਥਾ ਹਿ ਤੇ ਮੁਖਵਰ੍ਣੋऽਪ੍ਰਹृष੍ਟਃ
ਅਨੰਤ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ ਭੀਸ਼ਮ ਨੂੰ ਤੇ ਫੌਜ ਨੂੰ ਟੁੱਟ ਕੇ ਭੱਜਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਹੇ ਦ੍ਰੁਪਦ ਦੇ ਪੁੱਤ, ਤੂੰ ਜ਼ਰੂਰ ਡਰ ਗਿਆ ਹੈਂ, ਤੇਰੇ ਚਿਹਰੇ ਉੱਤੇ ਕੋਈ ਖੁਸ਼ੀ ਨਹੀਂ।
ਅਜ੍ਞਾਯਮਾਨੇ ਚ ਧਨਂਜਯੇ ਤੁ ਮਹਾਹਾਵੇ ਸਂਪ੍ਰਸਕ੍ਤੇ ਨृਵੀਰੇ। ਕਥਂ ਹਿ ਭੀष੍ਮਾਤ੍ਪ੍ਰਥਿਤਃ ਪृਥਿਵ੍ਯਾਂ ਭਯਂ ਤ੍ਵਮਦ੍ਯ ਪ੍ਰਕਰੋषਿ ਵੀਰ
ਜਦੋਂ ਇਸ ਵੱਡੀ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਧਨੰਜੈ ਨੂੰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਪਛਾਣਦਾ, ਤਾਂ ਤੂੰ, ਜੋ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਭੀਸ਼ਮ ਤੋਂ ਵਧ ਕੇ ਮਸ਼ਹੂਰ ਹੈਂ, ਅੱਜ ਕਿਵੇਂ ਡਰ ਪੈਦਾ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈਂ, ਹੇ ਵੀਰ?
ਸ ਧਰ੍ਮਰਾਜਸ੍ਯ ਵਚੋ ਨਿਸ਼ਮ੍ਯ ਰੂਕ੍ਸ਼ਾਕ੍ਸ਼ਰਂ ਵਿਪ੍ਰਲਾਪਾਨੁਬਦ੍ਧਮ੍ । ਪ੍ਰਤ੍ਯਾਦੇਸ਼ਂ ਮਨ੍ਯਮਾਨੋ ਮਹਾਤ੍ਮਾ ਪ੍ਰਤਤ੍ਵਰੇ ਭੀष੍ਮਵਧਾਯ ਰਾਜਨ੍
ਧਰਮ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦੇ ਰੁੱਖੇ ਤੇ ਤਾਣ ਵਾਲੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਹੁਕਮ ਸਮਝ ਕੇ, ਭੀਸ਼ਮ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਲਈ ਤੁਰ ਪਿਆ, ਹੇ ਰਾਜਨ।
ਤਮਾਪਤਨ੍ਤਂ ਮਹਤਾ ਜਵੇਨ ਸ਼ਿਖਣ੍ਡਿਨਂ ਭੀष੍ਮਮਭਿਦ੍ਰਵਨ੍ਤਮ੍। ਨਿਵਾਰਯਾਮਾਸ ਹਿ ਸ਼ਲ੍ਯ ਏਨ- ਮਸ੍ਤ੍ਰੇਣ ਘੋਰੇਣ ਸੁਦੁਰ੍ਜਯੇਨ
ਜਦੋਂ ਸ਼ਿਖੰਡੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਭੀਸ਼ਮ ਵੱਲ ਵਧਿਆ, ਤਾਂ ਸ਼ਲਯ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਇਕ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਮੁਸ਼ਕਲ ਹਥਿਆਰ ਨਾਲ ਰੋਕ ਲਿਆ।
ਸ਼ਰੈਸ੍ਤਦਸ੍ਤ੍ਰਂ ਪ੍ਰਤਿਬਾਧਮਾਨਃ
ਪਰ ਸ਼ਿਖੰਡੀ ਨੇ ਉਹ ਹਥਿਆਰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਰੋਕ ਲਿਆ।
ਅਥਾਦਦੇ ਵਾਰੁਣਮਨ੍ਯਦਸ੍ਤ੍ਰਂ ਸ਼ਿਖਣ੍ਡ੍ਯਥੋऽਗ੍ਰਂ ਪ੍ਰਤਿਘਾਤਮਸ੍ਯ। ਤਦਸ੍ਤ੍ਰਮਸ੍ਤ੍ਰੇਣ ਵਿਦਾਰ੍ਯਮਾਣਂ ਖਸ੍ਥਾਃ ਸੁਰਾ ਦਦृਸ਼ੁਃ ਪਾਰ੍ਥਿਵਾਸ਼੍ਚ
ਫਿਰ ਸ਼ਿਖੰਡੀ ਨੇ ਹੋਰ ਵਾਰੁਣ ਹਥਿਆਰ ਚੁੱਕਿਆ, ਅੱਗੇ ਵਧਣ ਲਈ। ਜਦ ਉਹ ਹਥਿਆਰ ਹੋਰ ਹਥਿਆਰ ਨਾਲ ਟੁੱਟ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਅਸਮਾਨ ਵਾਲੇ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਰਾਜੇ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਵੇਖ ਰਹੇ ਸਨ।
ਭੀष੍ਮਸ੍ਤੁ ਰਾਜਨ੍ਸਮਰੇ ਮਹਾਤ੍ਮਾ ਧਨੁਸ਼੍ਚ ਚਿਤ੍ਰਂ ਧ੍ਵਜਮੇਵ ਚਾਪਿ। ਛਿਤ੍ਤ੍ਵਾऽਨਦਤ੍ਪਾਣ੍ਡੁਸੁਤਸ੍ਯ ਵੀਰੋ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਸ੍ਯਾਜਮੀਢਸ੍ਯ ਰਾਜ੍ਞਃ
ਪਰ ਭੀਸ਼ਮ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਨੇ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ, ਜੋ ਪਾਂਡੂ ਦਾ ਪੁੱਤ ਤੇ ਰਾਜਾ ਸੀ, ਉਸ ਦਾ ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਸੋਹਣਾ ਝੰਡਾ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਗੱਜ ਉਠਿਆ।