ਸੌਮਦਤ੍ਤਿਰੁਰਸ੍ਥੈਸ੍ਤੈਰ੍ਭृਸ਼ਂ ਬਾਣੈਰਸ਼ੋਭਤ । ਮਧ੍ਯਂਦਿਨੇ ਮਹਾਰਾਜ ਰਸ਼੍ਮਿਭਿਸ੍ਤਪਨੋ ਯਥਾ
ਸੌਮਦੱਤੀ, ਜਿਸ ਦੀ ਛਾਤੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤਿੱਖੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਰਾਜਾ ਜੀ, ਦੁਪਹਿਰ ਦੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਭੂਰਿਸ਼੍ਰਵਾਸ੍ਤੁ ਸਮਰੇ ਧृष੍ਟਕੇਤੁਂ ਮਹਾਰਥਮ੍ । ਹਤਸੂਤਹਯਂ ਚਕ੍ਰੇ ਵਿਰਥਂ ਸਾਯਕੋਤ੍ਤਮੈਃ
ਭੂਰੀਸ਼ਰਵਾ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿਚ ਧ੍ਰਿਸ਼ਟਕੇਤੁ, ਜੋ ਵੱਡਾ ਰਥੀ ਸੀ, ਉਸ ਦੇ ਰਥ ਹੰਕਾਉਣ ਵਾਲੇ ਤੇ ਘੋੜੇ ਮਾਰ ਕੇ, ਵਧੀਆ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਰਥ ਤੋਂ ਵੱਖ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਵਿਰਥਂ ਤਂ ਸਮਾਲੋਕ੍ਯ ਹਤਾਸ਼੍ਵਂ ਹਤਸਾਰਥਿਮ੍ । ਮਹਤਾ ਸ਼ਰਵਰ੍षੇਣ ਚ੍ਛਾਦਯਾਮਾਸ ਸਂਯੁਗੇ
ਉਸ ਨੂੰ ਰਥ ਤੋਂ ਬਿਨਾ, ਘੋੜੇ ਤੇ ਸਾਰਥੀ ਮਰੇ ਹੋਏ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਸ ਉੱਤੇ ਜੰਗ ਵਿਚ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਭਾਰੀ ਵਰਖਾ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।
ਸ ਤੁ ਤਂ ਰਥਮੁਤ੍ਸृਜ੍ਯ ਧृष੍ਟਕੇਤੁਰ੍ਮਹਾਮਨਾਃ । ਆਰੁਰੋਹ ਤਤੋ ਯਾਨਂ ਸ਼ਤਾਨੀਕਸ੍ਯ ਮਾਰਿष
ਪਰ ਧ੍ਰਿਸ਼ਟਕੇਤੁ, ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਵੱਡਾ ਸੀ, ਉਹ ਰਥ ਛੱਡ ਕੇ, ਫਿਰ ਸ਼ਤਾਨੀਕ ਦੇ ਰਥ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ।
ਚਿਤ੍ਰਸੇਨੋ ਵਿਕਰ੍ਣਸ਼੍ਚ ਰਾਜਨ੍ਦੁਰ੍ਮਰ੍षਣਸ੍ਤਥਾ। ਰਥਿਨੋ ਹੇਮਸਨ੍ਨਾਹਾਃ ਸੌਭਦ੍ਰਮਭਿਦੁਦ੍ਰੁਵੁਃ
ਹੇ ਰਾਜਨ, ਚਿਤ੍ਰਸੇਨ, ਵਿਕਰਨ ਅਤੇ ਦੁਰਮਰਸ਼ਣ, ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਜੰਗੀਆਂ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ ਰਥੀ, ਸੌਭਦ੍ਰ ਵੱਲ ਦੌੜ ਪਏ।
ਅਭਿਮਨ੍ਯੋਸ੍ਤਤਸ੍ਤੈਸ੍ਤੁ ਘੋਰਂ ਯੁਦ੍ਧਮਵਰ੍ਤਤ। ਸ਼ਰੀਰਸ੍ਯ ਯਥਾ ਰਾਜਨ੍ਵਾਤਪਿਤ੍ਤਕਫੈਸ੍ਤ੍ਰਿਭਿਃ
ਫਿਰ ਉਹ ਜੰਗੀ ਤੇ ਅਭਿਮਨਯੂ ਵਿਚਕਾਰ ਡਰਾਉਣੀ ਲੜਾਈ ਛਿੜ ਪਈ, ਜਿਵੇਂ ਰਾਜਨ, ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਵਾਤ, ਪਿੱਤ ਤੇ ਕਫ ਤਕਲੀਫ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਵਿਰਥਾਂਸ੍ਤਵ ਪੁਤ੍ਰਾਂਸ੍ਤੁ ਕृਤ੍ਵਾ ਰਾਜਨ੍ਮਹਾਹਵੇ । ਨ ਜਘਾਨ ਨਰਵ੍ਯਾਘ੍ਰਃ ਸ੍ਮਰਨ੍ਭੀਮਵਚਸ੍ਤਦਾ
ਮਹਾਨ ਜੰਗ ਵਿਚ ਤੇਰੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਰਥ ਤੋਂ ਉਤਾਰ ਕੇ, ਉਹ ਮਨੁੱਖ-ਸ਼ੇਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਮਾਰਿਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਸ ਸਮੇਂ ਉਸਨੂੰ ਭੀਮ ਦੇ ਬਚਨ ਯਾਦ ਆ ਗਏ।
ਤਤੋ ਰਾਜ੍ਞਾਂ ਬਹੁਸ਼ਤੈਰ੍ਗਜਾਸ਼੍ਵਰਥਯਾਯਿਭਿਃ । ਸਂਵृਤਂ ਸਮਰੇ ਭੀष੍ਮਂ ਦੇਵੈਰਪਿ ਦੁਰਾਸਦਮ੍
ਫਿਰ ਭੀਸ਼ਮ, ਜੰਗ ਵਿਚ ਕਈ ਸੈਂਕੜੇ ਰਾਜਿਆਂ, ਹਾਥੀਆਂ, ਘੋੜਿਆਂ ਅਤੇ ਰਥਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰ ਗਿਆ, ਉਹ ਐਸਾ ਹੋ ਗਿਆ ਕਿ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਉਸ ਕੋਲ ਜਾਣ ਤੋਂ ਹਿਚਕਦੇ ਸਨ।
ਪ੍ਰਯਾਨ੍ਤਂ ਸ਼ੀਘ੍ਰਮੁਦ੍ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਪਰਿਤ੍ਰਾਤੁਂ ਸੁਤਾਂਸ੍ਤਵ । ਅਭਿਮਨ੍ਯੁਂ ਸਮੁਦ੍ਦਿਸ਼੍ਯ ਬਾਲਮੇਕਂ ਮਹਾਰਥਮ੍
ਭੀਸ਼ਮ ਨੂੰ ਤੇਰੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵਧਦੇ ਦੇਖ ਕੇ, ਜੋ ਕਿ ਨੌਜਵਾਨ ਤੇ ਇਕੱਲੇ ਮਹਾਰਥੀ ਅਭਿਮਨਯੂ ਉੱਤੇ ਨਿਸ਼ਾਨਾ ਲਾ ਰਿਹਾ ਸੀ,
ਵਾਸੁਦੇਵਮੁਵਾਚੇਦਂ ਕੌਨ੍ਤੇਯਃ ਸ਼੍ਵੇਤਵਾਹਨਃ । ਚੋਦਯਾਸ਼੍ਵਾਨ੍ਹृषੀਕੇਸ਼ ਯਤ੍ਰੈਤੇ ਬਹੁਲਾ ਰਥਾਃ
ਕੁੰਤੀਪੁੱਤਰ, ਚਿੱਟੇ ਝੰਡੇ ਵਾਲਾ ਅਰਜੁਨ, ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗਾ, "ਹੇ ਹ੍ਰਿਸ਼ੀਕੇਸ਼, ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਉਥੇ ਲੈ ਚੱਲ ਜਿੱਥੇ ਇਹਨਾਂ ਦੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਰਥ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਹਨ।"
ਏਤੇ ਹਿ ਬਹਵਃ ਸ਼ੂਰਾਃ ਕृਤਾਸ੍ਤ੍ਰਾ ਯੁਦ੍ਧਦੁਰ੍ਮਦਾਃ। ਯਥਾ ਹਨ੍ਯੁਰ੍ਨ ਨਃ ਸੇਨਾਂ ਤਥਾ ਮਾਧਵ ਚੋਦਯ
"ਇਹ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਬਹਾਦਰ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੇ ਮਾਹਿਰ ਤੇ ਜੰਗ ਵਿਚ ਅਹੰਕਾਰ ਵਾਲੇ ਹਨ। ਹੇ ਮਾਧਵ, ਇੰਝ ਰਥ ਚਲਾ ਕਿ ਇਹ ਸਾਡੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਨਾ ਕਰਨ।"
ਏਵਮੁਕ੍ਤਃ ਸ ਵਾਰ੍ष੍ਣੇਯਃ ਕੌਨ੍ਤੇਯੇਨਾਮਿਤੌਜਸਾ । ਰਥਂ ਸ਼੍ਵੇਤਹਯੈਰ੍ਯੁਕ੍ਤਂ ਪ੍ਰੇषਯਾਮਾਸ ਸਂਯੁਗੇ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਹਾਂਬਲੀ ਕੁੰਤੀਪੁੱਤਰ ਵੱਲੋਂ ਆਖੇ ਗਏ ਬਚਨਾਂ ਉੱਤੇ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਕੁਲ ਦੇ ਨਾਇਕ ਨੇ ਚਿੱਟੇ ਘੋੜਿਆਂ ਵਾਲਾ ਰਥ ਜੰਗ ਵਿਚ ਲੈ ਗਿਆ।
ਨਿष੍ਠਾਨਕੋ ਮਹਾਨਾਸੀਤ੍ਤਵ ਸੈਨ੍ਯਸ੍ਯ ਮਾਰਿष । ਯਦਰ੍ਜੁਨੋ ਰਣੇ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਃ ਸਂਯਾਤਸ੍ਤਾਵਕਾਨ੍ਪ੍ਰਤਿ
ਜਦੋਂ ਜੰਗ ਵਿਚ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲਾ ਅਰਜੁਨ ਤੇਰੀ ਫੌਜ ਵੱਲ ਵਧਿਆ, ਤਾਂ ਤੇਰੀ ਸੈਨਾ ਵਿਚ ਵੱਡਾ ਹੰਗਾਮਾ ਮਚ ਗਿਆ।
ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਤੁ ਕੌਨ੍ਤੇਯੋ ਰਾਜ੍ਞਸ੍ਤਾਨ੍ਭੀष੍ਮਰਕ੍ਸ਼ਿਣਃ । ਸੁਸ਼ਰ੍ਮਾਣਮਥੋ ਰਾਜਨ੍ਨਿਦਂ ਵਚਨਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਭੀਸ਼ਮ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਰਾਜਿਆਂ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਕੁੰਤੀਪੁੱਤਰ ਨੇ ਸੁਸ਼ਰਮਾ ਨੂੰ ਇਹ ਬਚਨ ਆਖੇ, ਹੇ ਰਾਜਨ।
ਜਾਨਾਮਿ ਤ੍ਵਾਂ ਯੁਧਾਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਮਤ੍ਯਨ੍ਤਂ ਪੂਰ੍ਵਵੈਰਿਣਮ੍ । ਅਨਯਸ੍ਯਾਦ੍ਯ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਫਲਂ ਪਸ਼੍ਯ ਸੁਦਾਰੁਣਮ੍
"ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਯੋਧਿਆਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਤੇ ਪੁਰਾਣਾ ਵੈਰੀ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ। ਅੱਜ ਆਪਣੇ ਬੁਰੇ ਕੰਮਾਂ ਦਾ ਭਿਆਨਕ ਨਤੀਜਾ ਵੇਖ।"
ਅਦ੍ਯ ਤੇ ਦਰ੍ਸ਼ਯਿष੍ਯਾਮਿ ਪੂਰ੍ਵਪ੍ਰੇਤਾਨ੍ਪਿਤਾਮਹਾਨ੍ । ਏਵਂ ਸਂਜਲ੍ਪਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਬੀਭਤ੍ਸੋਃ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਾਤਿਨਃ
"ਅੱਜ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਤੇਰੇ ਪੁਰਖਿਆਂ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਾਵਾਂਗਾ ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਜਾ ਚੁੱਕੇ ਹਨ।" ਇੰਝ ਸ਼ਤ੍ਰੂਆਂ ਦੇ ਸੰਘਾਰਕ ਭੀਮਸੇਨ ਨੇ ਆਖਿਆ।
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾਪਿ ਪਰੁषਂ ਵਾਕ੍ਯਂ ਸੁਸ਼ਰ੍ਮਾ ਰਥਯੂਥਪਃ । ਨ ਚੈਨਮਬ੍ਰਵੀਤ੍ਕਿਂਚਿਚ੍ਛੁਭਂ ਵਾ ਯਦਿ ਵਾऽਸ਼ੁਭਮ੍
ਭੀਮਸੇਨ ਦੇ ਤਿੱਖੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ ਵੀ, ਰਥਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਸੁਸ਼ਰਮਾ ਨੇ ਨਾ ਤਾਂ ਚੰਗਾ ਤੇ ਨਾ ਹੀ ਮਾੜਾ ਕੋਈ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ।
ਅਭਿਗਮ੍ਯਾਰ੍ਜੁਨਂ ਵੀਰਂ ਰਾਜਭਿਰ੍ਬਹੁਭਿਰ੍ਵृਤਃ। ਪੁਰਸ੍ਤਾਤ੍ਪृष੍ਠਤਸ਼੍ਚੈਵ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵਤਸ਼੍ਚੈਵ ਸਰ੍ਵਤਃ
ਫਿਰ ਸੁਸ਼ਰਮਾ ਕਈ ਰਾਜਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰ ਕੇ, ਅੱਗੇ, ਪਿੱਛੇ ਤੇ ਦਾਇਂ-ਖੱਬੇ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਬਹਾਦਰ ਅਰਜੁਨ ਕੋਲ ਆ ਗਿਆ।
ਪਰਿਵਾਰ੍ਯਾਰ੍ਜੁਨਂ ਸਙ੍ਖ੍ਯੇ ਤਵ ਪੁਤ੍ਰੈਰ੍ਮਹਾਰਥਃ । ਸ਼ਰੈਃ ਸਂਛਾਦਯਾਮਾਸ ਮੇਘੈਰਿਵ ਦਿਵਾਕਰਮ੍
ਉਹ ਮਹਾਰਥੀ ਤੇਰੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਜੰਗ ਵਿਚ ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲਿਆ ਤੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਬੱਦਲ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਢੱਕ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਵृਤ੍ਤਃ ਸੁਮਹਾਨ੍ਸਂਗ੍ਰਾਮਃ ਸ਼ੋਣਿਤੋਦਕਃ। ਤਾਵਕਾਨਾਂ ਚ ਸਮਰੇ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨਾਂ ਚ ਭਾਰਤ
ਫਿਰ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿਚ ਤੇਰੀ ਤੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਵਿਚਕਾਰ, ਲਹੂ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਵਾਲੀ ਵੱਡੀ ਲੜਾਈ ਛਿੜ ਗਈ।
ਸ ਤਾਡ੍ਯਮਾਨਸ੍ਤੁ ਸ਼ਰੈਰ੍ਧਨਂਜਯਃ ਪਦਾਹਤੋ ਨਾਗ ਇਵ ਸ਼੍ਵਸਨ੍ਬਲੀ । ਬਾਣਾਂਸ਼੍ਚ ਬਾਣੇਨ ਮਹਾਰਥਾਨਾਂ ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਚਾਪਾਨਿ ਰਣੇ ਪ੍ਰਸਹ੍ਯ
ਧਨੰਜੈ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਘਾਇਲ ਹੋ ਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਪੈਰ ਨਾਲ ਮਾਰੇ ਹੋਏ ਹਾਥੀ ਵਾਂਗ, ਜੋਰ ਨਾਲ ਸਾਹ ਲੈ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿਚ ਮਹਾਰਥੀਆਂ ਦੇ ਧਨੁਸ਼ ਆਪਣੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਤੋੜ ਦਿੱਤੇ।
ਸਂਛਿਦ੍ਯ ਚਾਪਾਨਿ ਚ ਤਾਨਿ ਰਾਜ੍ਞਾਂ ਤੇषਾਂ ਰਣੇ ਵੀਰ੍ਯਵਤਾਂ ਕ੍ਸ਼ਣੇਨ। ਵਿਵ੍ਯਾਧ ਬਾਣੈਰ੍ਯੁਗਪਨ੍ਮਹਾਤ੍ਮਾ ਨਿਃਸ਼ੇषਤਾਂ ਤੇष੍ਵਥ ਮਨ੍ਯਮਾਨਃ
ਉਹ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਨੇ ਪਲ ਭਰ ਵਿਚ ਹੀ ਉਹ ਬਹਾਦਰ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਧਨੁਸ਼ ਤੋੜ ਕੇ, ਸਭ ਨੂੰ ਇਕੱਠੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਘਾਇਲ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਇਹ ਸੋਚ ਕੇ ਕਿ ਕੋਈ ਵੀ ਬਚ ਨਾ ਜਾਵੇ।
ਨਿਪੇਤੁਰਾਜੌ ਰੁਧਿਰਪ੍ਰਦਿਗ੍ਧਾ- ਸ੍ਤੇ ਤਾਡਿਤਾਃ ਸ਼ਕ੍ਰਸੁਤੇਨ ਰਾਜਨ੍। ਵਿਭਿਨ੍ਨਗਾਤ੍ਰਾਃ ਪਤਿਤੋਤ੍ਤਮਾਙ੍ਗਾ ਗਤਾਸਵਸ਼੍ਛਿਨ੍ਨਤਨੁਕ੍ਰਕਾਯਾਃ
ਹੇ ਰਾਜਾ, ਇੰਦਰ ਦੇ ਪੁੱਤ ਨੇ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿਚ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਖੂਨ ਨਾਲ ਲਿਪਟਿਆ ਹੋਇਆ ਢਾਹ ਦਿੱਤਾ। ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਟੁੱਟ ਗਏ, ਸਿਰ ਵੱਖ ਹੋ ਗਏ, ਤੇ ਉਹ ਮਰੇ ਹੋਏ ਧੜਾਂ ਵਾਂਗ ਪਏ ਰਹੇ।
ਮਹੀਂ ਗਤਾਃ ਪਰ੍ਥਬਲਾਭਿਭੂਤਾ ਵਿਚਿਤ੍ਰਰੂਪਾ ਯੁਗਪਦ੍ਵਿਨੇਸ਼ੁਃ। ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਹਤਾਂਸ੍ਤਾਨ੍ਯੁਧਿ ਰਾਜਪੁਤ੍ਰਾਂ- ਸ੍ਤ੍ਰਿਗਰ੍ਤਰਾਜਃ ਪ੍ਰਯਯੌ ਰਥੇਨ
ਅਰਜੁਨ ਦੀ ਫੌਜ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਹਾਰ ਕੇ, ਉਹ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਢੰਗਾਂ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ ਤੇ ਇਕੱਠੇ ਹੀ ਮਾਰੇ ਗਏ। ਜਦੋਂ ਜੰਗ ਵਿਚ ਮਾਰੇ ਗਏ ਰਾਜਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਤਾ ਤ੍ਰਿਗਰਟਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਆਪਣੀ ਰਥੀ ਚੜ੍ਹਕੇ ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ।
ਤੇषਾਂ ਰਥਾਨਾਮਥ ਪृष੍ਠਗੋਪਾ ਦ੍ਵਾਤ੍ਰਿਂਸ਼ਦਨ੍ਯੇऽਭ੍ਯਪਤਨ੍ਤ ਪਾਰ੍ਥਮ੍। ਤਥੈਵ ਤੇ ਤਂ ਪਰਿਵਾਰ੍ਯ ਪਾਰ੍ਥਂ ਵਿਕृष੍ਯ ਚਾਪਾਨਿ ਮਹਾਰਵਾਣਿ
ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਰਥਾਂ ਦੀ ਪਿੱਠ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਹੋਰ ਬੱਤੀ ਤੀਹ ਯੋਧੇ ਅਰਜੁਨ ਵੱਲ ਚੜ੍ਹ ਦੌੜੇ। ਉਹ ਵੀ ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਘੇਰ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਧਨੁਸ਼ ਤਾਣ ਕੇ, ਭਾਰੀ ਗੂੰਜ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਖੜੇ ਹੋ ਗਏ।
ਅਵੀਵृषਨ੍ਬਾਣਮਹੌਘਵृष੍ਟ੍ਯਾ ਯਥਾ ਗਿਰਿਂ ਤੋਯਧਰਾ ਜਲੌਘੈਃ। ਸਂਪੀਡ੍ਯਮਾਨਸ੍ਤੁ ਸ਼ਰੌਘਵृष੍ਟ੍ਯਾ ਧਨਂਜਯਸ੍ਤਾਨ੍ਯੁਧਿ ਜਾਤਰੋषਃ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਮੋਟੀਆਂ ਵਰਖਾ ਕਰ ਦਿੱਤੀ, ਜਿਵੇਂ ਬੱਦਲ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਪਾਣੀ ਵਗਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਉਸ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਵਿਚ ਘਿਰ ਕੇ, ਅਰਜੁਨ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਜੰਗ ਵਿਚ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ।
षष੍ਟ੍ਯਾ ਸ਼ਰੈਃ ਸਂਯਤਿ ਤੈਲਧੌਤੈ- ਰ੍ਜਘਾਨ ਤਾਨਪ੍ਯਥ ਪृष੍ਠਗੋਪਾਨ੍। ਰਥਾਂਸ਼੍ਚ ਤਾਂਸ੍ਤਨਵਜਿਤ੍ਯ ਸਙ੍ਖ੍ਯੇ ਧਨਞ੍ਜਯਃ ਪ੍ਰੀਤਮਨਾ ਯਸ਼ਸ੍ਵੀ
ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਤੇਲ ਨਾਲ ਚਮਕਦੇ ਸਠ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਪਿੱਠ ਦੇ ਰੱਖਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਜੰਗ ਵਿਚ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਰਥਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਜਿੱਤ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਯਸ਼ਸਵੀ ਅਰਜੁਨ ਦੇ ਮਨ ਵਿਚ ਖੁਸ਼ੀ ਆ ਗਈ।
ਅਥਾਤ੍ਵਰਦ੍ਭੀष੍ਮਵਧਾਯ ਜਿष੍ਣੁ- ਰ੍ਬਲਾਨਿ ਰਾਜਨ੍ਸਮਰੇ ਨਿਹਤ੍ਯ। ਤ੍ਰਿਗਰ੍ਤਰਾਜੋ ਨਿਹਤਾਨ੍ਸਮੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ ਤਾਨਥ ਬਨ੍ਧੁਵਰ੍ਗਾਨ੍
ਫਿਰ, ਭੀਸ਼ਮ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਦੀ ਲਾਲਸਾ ਨਾਲ, ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿਚ ਵੈਰੀਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨਾਸ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। ਤਦ ਤ੍ਰਿਗਰਟਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਾਰੇ ਗਏ ਵੱਡੇ-ਵੱਡੇ ਸੱਜਣਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਰਣੇ ਪੁਰਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਨਰਾਧਿਪਾਂਸ੍ਤਾਨ੍ ਜਗਾਮ ਪਾਰ੍ਥਂ ਤ੍ਵਰਿਤੋ ਵਧਾਯ ਅਭਿਦ੍ਰੁਤਂ ਚਾਸ੍ਤ੍ਰਭृਤਾਂ ਵਰਿष੍ਠਂ ਧਨਂਜਯਂ ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਸ਼ਿਖਣ੍ਡਿਮੁਖ੍ਯਾਃ
ਜੰਗ ਵਿਚ ਉਹ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਕਰਕੇ, ਤ੍ਰਿਗਰਟਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਵੱਲ ਵਧਿਆ। ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਚੜ੍ਹਦੇ ਦੇਖ ਕੇ, ਸ਼ਿਖੰਡੀ ਆਦਿ ਯੋਧੇ ਵੀ ਵੇਖਦੇ ਰਹੇ।
ਅਭ੍ਯਦ੍ਯਯੁਸ੍ਤੇ ਸ਼ਿਤਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਹਸ੍ਤਾ ਰਿਰਕ੍ਸ਼ਿषਨ੍ਤੋ ਰਥਮਰ੍ਜੁਨਸ੍ਯ। ਪਾਰ੍ਥੋऽਪਿ ਤਾਨਾਪਤਤਃ ਸਮੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਤ੍ਰਿਗਰ੍ਤਰਾਜ੍ਞਾ ਸਹਿਤਾਨ੍ਨृਵੀਰਾਨ
ਉਹ ਹਥਿਆਰ ਫੜ ਕੇ ਅਰਜੁਨ ਦੇ ਰਥ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਆ ਪਹੁੰਚੇ। ਪਰ ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਤ੍ਰਿਗਰਟਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨਾਲ ਆਉਂਦੇ ਉਹਨਾਂ ਵੱਡੇ ਜੰਗੀ ਯੋਧਿਆਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਤਿਆਰ ਕਰ ਲਿਆ।