ਚੇਕਿਤਾਨਸ੍ਤਤਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਃ ਪੁਨਸ਼੍ਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਤਾਂ ਗਦਾਮ੍ । ਗੌਤਮਸ੍ਯ ਵਧਾਕਾਙ੍ਕ੍ਸ਼ੀ ਵृਤ੍ਰਸ੍ਯੇਵ ਪੁਰਨ੍ਦਰਃ
ਫਿਰ ਚੇਕਿਤਾਨ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਕੇ, ਗੌਤਮ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਆਪਣੀ ਗਦਾ ਮੁੜ ਸੁੱਟੀ, ਜਿਵੇਂ ਇੰਦਰ ਨੇ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟੀ ਸੀ।
ਤਾਮਾਪਤਨ੍ਤੀਂ ਵਿਮਲਾਮਸ਼੍ਯਮਗਰ੍ਭਾਂ ਮਹਾਗਦਾਮ੍। ਸ਼ਰੈਰਨੇਕਸਾਹਸ੍ਤ੍ਰੈਰ੍ਵਾਰਯਾਮਾਸ ਗੌਤਮਃ
ਉਹ ਵੱਡੀ, ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਲੋਹੇ ਦੀ ਗਦਾ ਜਦੋਂ ਵੱਜਣ ਲਈ ਆਈ, ਗੌਤਮ ਨੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲਿਆ।
ਚੇਕਿਤਾਨਸ੍ਤਤਃ ਖਙ੍ਗਂ ਕ੍ਰੋਧਾਦੁਦ੍ਧृਤ੍ਯ ਭਾਰਤ। ਲਾਘਵਂ ਪਰਮਾਸ੍ਥਾਯ ਗੌਤਮਂ ਸਮੁਪਾਦ੍ਰਵਤ੍
ਫਿਰ ਚੇਕਿਤਾਨ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆਪਣੀ ਤਲਵਾਰ ਕੱਢੀ ਤੇ ਵੱਡੀ ਚੁਸਤਤਾ ਨਾਲ ਗੌਤਮ ਵੱਲ ਵਧਿਆ।
ਗੌਤਮੋऽਪਿ ਧਨੁਸ੍ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਗृਹ੍ਯਾਸਿਂ ਸੁਸਂਯਤਃ । ਵੇਗੇਨ ਮਹਤਾ ਰਾਜਂਸ਼੍ਚੇਕਿਤਾਨਮੁਪਾਦ੍ਰਵਤ੍
ਗੌਤਮ ਨੇ ਵੀ ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਛੱਡ ਕੇ, ਪੱਕੀ ਫੜ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਤਲਵਾਰ ਚੁੱਕੀ ਤੇ ਰਾਜਾ ਜੀ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚੇਕਿਤਾਨ ਵੱਲ ਵਧਿਆ।
ਤਾਵੁਭੌ ਬਲਸਂਪਨ੍ਨੌ ਨਿਸ੍ਤ੍ਰਿਂਸ਼ਵਰਧਾਰਿਣੌ । ਨਿਸ੍ਤ੍ਰਿਂਸ਼ਾਭ੍ਯਾਂ ਸੁਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਾਭ੍ਯਾਮਨ੍ਯੋਨ੍ਯਂ ਸਂਤਤਕ੍ਸ਼ਤੁਃ
ਦੋਵੇਂ ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਰ ਤੇ ਵਧੀਆ ਤਲਵਾਰਾਂ ਵਾਲੇ ਸਨ। ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਇਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਤੇਜ਼ ਤਲਵਾਰਾਂ ਨਾਲ ਵਾਰ ਕਰਦੇ ਰਹੇ।
ਨਿਸ੍ਤ੍ਰਿਂਸ਼ਵੇਗਾਭਿਹਤੌ ਤਤਸ੍ਤੌ ਪੁਰੁषਰ੍षਭੌ । ਧਰਣੀਂ ਸਮਨੁਪ੍ਰਾਪ੍ਤੌ ਸਰ੍ਵਭੂਤਨਿषੇਵਿਤਾਮ੍
ਤਲਵਾਰਾਂ ਦੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਵੱਜ ਕੇ, ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਵਧੀਆ ਯੋਧੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ, ਜਿਵੇਂ ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਦਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਮੂਰ੍ਛਯਾऽਭਿਪਰੀਤਾਙ੍ਗੌ ਵ੍ਯਾਯਾਮੇਨ ਤੁ ਮੋਹਿਤੌ । ਤਤੋऽਭ੍ਯਧਾਵਦ੍ਵੇਗੇਨ ਭੀਮਸੇਨਃ ਸੁਹृਤ੍ਤਯਾ
ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਮੂਰਛਾ ਨਾਲ ਘਿਰ ਗਏ, ਤੇ ਥਕਾਵਟ ਕਰਕੇ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਗਏ। ਫਿਰ ਭੀਮਸੇਨ, ਦੋਸਤੀ ਦੀ ਨੀਅਤ ਨਾਲ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵੱਲ ਵਧਿਆ।
ਚੇਕਿਤਾਨਂ ਤਥਾਭੂਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸਮਰਦੁਰ੍ਮਦਃ । ਰਥਮਾਰੋਪਯਚ੍ਚੈਨਂ ਸਰ੍ਵਸੈਕਨ੍ਯਸ੍ਯ ਪਸ਼੍ਯਤਃ
ਚੇਕਿਤਾਨ ਨੂੰ ਐਸੇ ਹਾਲਤ ਵਿਚ ਵੇਖ ਕੇ, ਜੰਗ ਵਿਚ ਮਸਤ ਭੀਮਸੇਨ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਰਥ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹਾ ਲਿਆ, ਜਦ ਸਾਰੀ ਫੌਜ ਵੇਖ ਰਹੀ ਸੀ।
ਤਥੈਵ ਸ਼ਕੁਨਿ ਸ਼ੂਰਃ ਸ੍ਯਾਲਸ੍ਤਵ ਵਿਸ਼ਾਂਪਤੇਕ । ਆਰੋਪਯਦ੍ਰਥਂ ਤੂਰ੍ਣਂ ਗੌਤਮਂ ਰਥਿਨਾਂ ਵਰਮ੍
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਤੇਰਾ ਵੀਰ ਸ਼ਕੁਨੀ ਨੇ ਵੀ ਗੌਤਮ, ਜੋ ਰਥੀ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਵੀ ਜਲਦੀ ਆਪਣੇ ਰਥ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹਾ ਲਿਆ।
ਸੌਮਦਤ੍ਤਿਂ ਤਤਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਧृष੍ਟਕੇਤੁਰ੍ਮਹਾਬਲਃ । ਨਵਤ੍ਯਾ ਸਾਯਕੈਃ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਂ ਰਾਜਨ੍ਵਿਵ੍ਯਾਧ ਵਕ੍ਸ਼ਸਿ
ਫਿਰ ਧ੍ਰਿਸ਼ਟਕੇਤੁ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਜੀ, ਨਵੇਂ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਸੌਮਦੱਤੀ ਦੇ ਛਾਤੀ ਵਿਚ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵਾਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਸੌਮਦਤ੍ਤਿਰੁਰਸ੍ਥੈਸ੍ਤੈਰ੍ਭृਸ਼ਂ ਬਾਣੈਰਸ਼ੋਭਤ । ਮਧ੍ਯਂਦਿਨੇ ਮਹਾਰਾਜ ਰਸ਼੍ਮਿਭਿਸ੍ਤਪਨੋ ਯਥਾ
ਸੌਮਦੱਤੀ, ਜਿਸ ਦੀ ਛਾਤੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤਿੱਖੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਰਾਜਾ ਜੀ, ਦੁਪਹਿਰ ਦੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਭੂਰਿਸ਼੍ਰਵਾਸ੍ਤੁ ਸਮਰੇ ਧृष੍ਟਕੇਤੁਂ ਮਹਾਰਥਮ੍ । ਹਤਸੂਤਹਯਂ ਚਕ੍ਰੇ ਵਿਰਥਂ ਸਾਯਕੋਤ੍ਤਮੈਃ
ਭੂਰੀਸ਼ਰਵਾ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿਚ ਧ੍ਰਿਸ਼ਟਕੇਤੁ, ਜੋ ਵੱਡਾ ਰਥੀ ਸੀ, ਉਸ ਦੇ ਰਥ ਹੰਕਾਉਣ ਵਾਲੇ ਤੇ ਘੋੜੇ ਮਾਰ ਕੇ, ਵਧੀਆ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਰਥ ਤੋਂ ਵੱਖ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਵਿਰਥਂ ਤਂ ਸਮਾਲੋਕ੍ਯ ਹਤਾਸ਼੍ਵਂ ਹਤਸਾਰਥਿਮ੍ । ਮਹਤਾ ਸ਼ਰਵਰ੍षੇਣ ਚ੍ਛਾਦਯਾਮਾਸ ਸਂਯੁਗੇ
ਉਸ ਨੂੰ ਰਥ ਤੋਂ ਬਿਨਾ, ਘੋੜੇ ਤੇ ਸਾਰਥੀ ਮਰੇ ਹੋਏ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਸ ਉੱਤੇ ਜੰਗ ਵਿਚ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਭਾਰੀ ਵਰਖਾ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।
ਸ ਤੁ ਤਂ ਰਥਮੁਤ੍ਸृਜ੍ਯ ਧृष੍ਟਕੇਤੁਰ੍ਮਹਾਮਨਾਃ । ਆਰੁਰੋਹ ਤਤੋ ਯਾਨਂ ਸ਼ਤਾਨੀਕਸ੍ਯ ਮਾਰਿष
ਪਰ ਧ੍ਰਿਸ਼ਟਕੇਤੁ, ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਵੱਡਾ ਸੀ, ਉਹ ਰਥ ਛੱਡ ਕੇ, ਫਿਰ ਸ਼ਤਾਨੀਕ ਦੇ ਰਥ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ।
ਚਿਤ੍ਰਸੇਨੋ ਵਿਕਰ੍ਣਸ਼੍ਚ ਰਾਜਨ੍ਦੁਰ੍ਮਰ੍षਣਸ੍ਤਥਾ। ਰਥਿਨੋ ਹੇਮਸਨ੍ਨਾਹਾਃ ਸੌਭਦ੍ਰਮਭਿਦੁਦ੍ਰੁਵੁਃ
ਹੇ ਰਾਜਨ, ਚਿਤ੍ਰਸੇਨ, ਵਿਕਰਨ ਅਤੇ ਦੁਰਮਰਸ਼ਣ, ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਜੰਗੀਆਂ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ ਰਥੀ, ਸੌਭਦ੍ਰ ਵੱਲ ਦੌੜ ਪਏ।
ਅਭਿਮਨ੍ਯੋਸ੍ਤਤਸ੍ਤੈਸ੍ਤੁ ਘੋਰਂ ਯੁਦ੍ਧਮਵਰ੍ਤਤ। ਸ਼ਰੀਰਸ੍ਯ ਯਥਾ ਰਾਜਨ੍ਵਾਤਪਿਤ੍ਤਕਫੈਸ੍ਤ੍ਰਿਭਿਃ
ਫਿਰ ਉਹ ਜੰਗੀ ਤੇ ਅਭਿਮਨਯੂ ਵਿਚਕਾਰ ਡਰਾਉਣੀ ਲੜਾਈ ਛਿੜ ਪਈ, ਜਿਵੇਂ ਰਾਜਨ, ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਵਾਤ, ਪਿੱਤ ਤੇ ਕਫ ਤਕਲੀਫ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਵਿਰਥਾਂਸ੍ਤਵ ਪੁਤ੍ਰਾਂਸ੍ਤੁ ਕृਤ੍ਵਾ ਰਾਜਨ੍ਮਹਾਹਵੇ । ਨ ਜਘਾਨ ਨਰਵ੍ਯਾਘ੍ਰਃ ਸ੍ਮਰਨ੍ਭੀਮਵਚਸ੍ਤਦਾ
ਮਹਾਨ ਜੰਗ ਵਿਚ ਤੇਰੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਰਥ ਤੋਂ ਉਤਾਰ ਕੇ, ਉਹ ਮਨੁੱਖ-ਸ਼ੇਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਮਾਰਿਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਸ ਸਮੇਂ ਉਸਨੂੰ ਭੀਮ ਦੇ ਬਚਨ ਯਾਦ ਆ ਗਏ।
ਤਤੋ ਰਾਜ੍ਞਾਂ ਬਹੁਸ਼ਤੈਰ੍ਗਜਾਸ਼੍ਵਰਥਯਾਯਿਭਿਃ । ਸਂਵृਤਂ ਸਮਰੇ ਭੀष੍ਮਂ ਦੇਵੈਰਪਿ ਦੁਰਾਸਦਮ੍
ਫਿਰ ਭੀਸ਼ਮ, ਜੰਗ ਵਿਚ ਕਈ ਸੈਂਕੜੇ ਰਾਜਿਆਂ, ਹਾਥੀਆਂ, ਘੋੜਿਆਂ ਅਤੇ ਰਥਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰ ਗਿਆ, ਉਹ ਐਸਾ ਹੋ ਗਿਆ ਕਿ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਉਸ ਕੋਲ ਜਾਣ ਤੋਂ ਹਿਚਕਦੇ ਸਨ।
ਪ੍ਰਯਾਨ੍ਤਂ ਸ਼ੀਘ੍ਰਮੁਦ੍ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਪਰਿਤ੍ਰਾਤੁਂ ਸੁਤਾਂਸ੍ਤਵ । ਅਭਿਮਨ੍ਯੁਂ ਸਮੁਦ੍ਦਿਸ਼੍ਯ ਬਾਲਮੇਕਂ ਮਹਾਰਥਮ੍
ਭੀਸ਼ਮ ਨੂੰ ਤੇਰੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵਧਦੇ ਦੇਖ ਕੇ, ਜੋ ਕਿ ਨੌਜਵਾਨ ਤੇ ਇਕੱਲੇ ਮਹਾਰਥੀ ਅਭਿਮਨਯੂ ਉੱਤੇ ਨਿਸ਼ਾਨਾ ਲਾ ਰਿਹਾ ਸੀ,
ਵਾਸੁਦੇਵਮੁਵਾਚੇਦਂ ਕੌਨ੍ਤੇਯਃ ਸ਼੍ਵੇਤਵਾਹਨਃ । ਚੋਦਯਾਸ਼੍ਵਾਨ੍ਹृषੀਕੇਸ਼ ਯਤ੍ਰੈਤੇ ਬਹੁਲਾ ਰਥਾਃ
ਕੁੰਤੀਪੁੱਤਰ, ਚਿੱਟੇ ਝੰਡੇ ਵਾਲਾ ਅਰਜੁਨ, ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗਾ, "ਹੇ ਹ੍ਰਿਸ਼ੀਕੇਸ਼, ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਉਥੇ ਲੈ ਚੱਲ ਜਿੱਥੇ ਇਹਨਾਂ ਦੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਰਥ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਹਨ।"
ਏਤੇ ਹਿ ਬਹਵਃ ਸ਼ੂਰਾਃ ਕृਤਾਸ੍ਤ੍ਰਾ ਯੁਦ੍ਧਦੁਰ੍ਮਦਾਃ। ਯਥਾ ਹਨ੍ਯੁਰ੍ਨ ਨਃ ਸੇਨਾਂ ਤਥਾ ਮਾਧਵ ਚੋਦਯ
"ਇਹ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਬਹਾਦਰ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੇ ਮਾਹਿਰ ਤੇ ਜੰਗ ਵਿਚ ਅਹੰਕਾਰ ਵਾਲੇ ਹਨ। ਹੇ ਮਾਧਵ, ਇੰਝ ਰਥ ਚਲਾ ਕਿ ਇਹ ਸਾਡੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਨਾ ਕਰਨ।"
ਏਵਮੁਕ੍ਤਃ ਸ ਵਾਰ੍ष੍ਣੇਯਃ ਕੌਨ੍ਤੇਯੇਨਾਮਿਤੌਜਸਾ । ਰਥਂ ਸ਼੍ਵੇਤਹਯੈਰ੍ਯੁਕ੍ਤਂ ਪ੍ਰੇषਯਾਮਾਸ ਸਂਯੁਗੇ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਹਾਂਬਲੀ ਕੁੰਤੀਪੁੱਤਰ ਵੱਲੋਂ ਆਖੇ ਗਏ ਬਚਨਾਂ ਉੱਤੇ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਕੁਲ ਦੇ ਨਾਇਕ ਨੇ ਚਿੱਟੇ ਘੋੜਿਆਂ ਵਾਲਾ ਰਥ ਜੰਗ ਵਿਚ ਲੈ ਗਿਆ।
ਨਿष੍ਠਾਨਕੋ ਮਹਾਨਾਸੀਤ੍ਤਵ ਸੈਨ੍ਯਸ੍ਯ ਮਾਰਿष । ਯਦਰ੍ਜੁਨੋ ਰਣੇ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਃ ਸਂਯਾਤਸ੍ਤਾਵਕਾਨ੍ਪ੍ਰਤਿ
ਜਦੋਂ ਜੰਗ ਵਿਚ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲਾ ਅਰਜੁਨ ਤੇਰੀ ਫੌਜ ਵੱਲ ਵਧਿਆ, ਤਾਂ ਤੇਰੀ ਸੈਨਾ ਵਿਚ ਵੱਡਾ ਹੰਗਾਮਾ ਮਚ ਗਿਆ।
ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਤੁ ਕੌਨ੍ਤੇਯੋ ਰਾਜ੍ਞਸ੍ਤਾਨ੍ਭੀष੍ਮਰਕ੍ਸ਼ਿਣਃ । ਸੁਸ਼ਰ੍ਮਾਣਮਥੋ ਰਾਜਨ੍ਨਿਦਂ ਵਚਨਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਭੀਸ਼ਮ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਰਾਜਿਆਂ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਕੁੰਤੀਪੁੱਤਰ ਨੇ ਸੁਸ਼ਰਮਾ ਨੂੰ ਇਹ ਬਚਨ ਆਖੇ, ਹੇ ਰਾਜਨ।
ਜਾਨਾਮਿ ਤ੍ਵਾਂ ਯੁਧਾਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਮਤ੍ਯਨ੍ਤਂ ਪੂਰ੍ਵਵੈਰਿਣਮ੍ । ਅਨਯਸ੍ਯਾਦ੍ਯ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਫਲਂ ਪਸ਼੍ਯ ਸੁਦਾਰੁਣਮ੍
"ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਯੋਧਿਆਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਤੇ ਪੁਰਾਣਾ ਵੈਰੀ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ। ਅੱਜ ਆਪਣੇ ਬੁਰੇ ਕੰਮਾਂ ਦਾ ਭਿਆਨਕ ਨਤੀਜਾ ਵੇਖ।"
ਅਦ੍ਯ ਤੇ ਦਰ੍ਸ਼ਯਿष੍ਯਾਮਿ ਪੂਰ੍ਵਪ੍ਰੇਤਾਨ੍ਪਿਤਾਮਹਾਨ੍ । ਏਵਂ ਸਂਜਲ੍ਪਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਬੀਭਤ੍ਸੋਃ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਾਤਿਨਃ
"ਅੱਜ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਤੇਰੇ ਪੁਰਖਿਆਂ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਾਵਾਂਗਾ ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਜਾ ਚੁੱਕੇ ਹਨ।" ਇੰਝ ਸ਼ਤ੍ਰੂਆਂ ਦੇ ਸੰਘਾਰਕ ਭੀਮਸੇਨ ਨੇ ਆਖਿਆ।
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾਪਿ ਪਰੁषਂ ਵਾਕ੍ਯਂ ਸੁਸ਼ਰ੍ਮਾ ਰਥਯੂਥਪਃ । ਨ ਚੈਨਮਬ੍ਰਵੀਤ੍ਕਿਂਚਿਚ੍ਛੁਭਂ ਵਾ ਯਦਿ ਵਾऽਸ਼ੁਭਮ੍
ਭੀਮਸੇਨ ਦੇ ਤਿੱਖੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ ਵੀ, ਰਥਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਸੁਸ਼ਰਮਾ ਨੇ ਨਾ ਤਾਂ ਚੰਗਾ ਤੇ ਨਾ ਹੀ ਮਾੜਾ ਕੋਈ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ।
ਅਭਿਗਮ੍ਯਾਰ੍ਜੁਨਂ ਵੀਰਂ ਰਾਜਭਿਰ੍ਬਹੁਭਿਰ੍ਵृਤਃ। ਪੁਰਸ੍ਤਾਤ੍ਪृष੍ਠਤਸ਼੍ਚੈਵ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵਤਸ਼੍ਚੈਵ ਸਰ੍ਵਤਃ
ਫਿਰ ਸੁਸ਼ਰਮਾ ਕਈ ਰਾਜਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰ ਕੇ, ਅੱਗੇ, ਪਿੱਛੇ ਤੇ ਦਾਇਂ-ਖੱਬੇ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਬਹਾਦਰ ਅਰਜੁਨ ਕੋਲ ਆ ਗਿਆ।
ਪਰਿਵਾਰ੍ਯਾਰ੍ਜੁਨਂ ਸਙ੍ਖ੍ਯੇ ਤਵ ਪੁਤ੍ਰੈਰ੍ਮਹਾਰਥਃ । ਸ਼ਰੈਃ ਸਂਛਾਦਯਾਮਾਸ ਮੇਘੈਰਿਵ ਦਿਵਾਕਰਮ੍
ਉਹ ਮਹਾਰਥੀ ਤੇਰੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਜੰਗ ਵਿਚ ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲਿਆ ਤੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਬੱਦਲ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਢੱਕ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਵृਤ੍ਤਃ ਸੁਮਹਾਨ੍ਸਂਗ੍ਰਾਮਃ ਸ਼ੋਣਿਤੋਦਕਃ। ਤਾਵਕਾਨਾਂ ਚ ਸਮਰੇ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨਾਂ ਚ ਭਾਰਤ
ਫਿਰ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿਚ ਤੇਰੀ ਤੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਵਿਚਕਾਰ, ਲਹੂ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਵਾਲੀ ਵੱਡੀ ਲੜਾਈ ਛਿੜ ਗਈ।