ਅਥਾਪਰੇਣ ਭਲ੍ਲੇਨ ਕੇਤੁਂ ਤਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ । ਰਥਸ਼੍ਰੇष੍ਠੋ ਰਥਾਤ੍ਤੂਰ੍ਣਂ ਭੂਮੌ ਪਾਰ੍ਥੋ ਨ੍ਯਪਾਤਯਤ੍
ਫਿਰ, ਇੱਕ ਹੋਰ ਚੌੜੇ ਮੂੰਹ ਵਾਲੇ ਤੀਰ ਨਾਲ, ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਰਾਜੇ ਦੇ ਰਥ ਉੱਤੇ ਲੱਗੀ ਝੰਡਾ ਤੁਰੰਤ ਰਥ ਤੋਂ ਥੱਲੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤੀ।
ਕੇਤੁ ਨਿਪਤਿਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸ਼੍ਰੁਤਾਯੁਃ ਸ ਤੁ ਪਾਰ੍ਥਿਵਃ । ਪਾਣ੍ਡਵਂ ਵਿਸ਼ਿਖੈਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣੈ ਰਾਜਨ੍ਵਿਵ੍ਯਾਧ ਸਪ੍ਤਭਿਃ
ਝੰਡਾ ਡਿੱਗਿਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਸ਼੍ਰੁਤਾਯੁਸ ਰਾਜਾ ਨੇ ਪਾਂਡਵ ਨੂੰ ਸੱਤ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਛੇਦ ਦਿੱਤਾ, ਹੇ ਰਾਜਨ।
ਤਤਃ ਕ੍ਰੋਘਾਤ੍ਪ੍ਰਜਜ੍ਵਲ ਧਰ੍ਮਪੁਤ੍ਰੋ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਃ । ਯਥਾ ਯੁਗਾਨ੍ਤੇ ਭੂਤਾਨਿ ਦਿਧਕ੍ਸ਼ੁਰਿਵ ਪਾਵਕਃ
ਫਿਰ ਧਰਮਪੁੱਤਰ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਭੜਕ ਉਠਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਜੁਗ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਅੱਗ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਸਾੜਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋਵੇ।
ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਂ ਤੁ ਪਾਣ੍ਡਵਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦੇਵਗਨ੍ਧਰ੍ਵਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਃ । ਪ੍ਰਵਿਵ੍ਯਧੁਰ੍ਮਹਾਰਾਜ ਵ੍ਯਾਕੁਲਂ ਜਾਪ੍ਯਭੂਜ੍ਜਗਤ੍
ਪਾਂਡਵ ਨੂੰ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਵੇਖ ਕੇ, ਦੇਵਤੇ, ਗੰਧਰਵ ਤੇ ਰਾਖਸ਼ਸ—all ਘਬਰਾ ਗਏ, ਹੇ ਮਹਾਰਾਜ, ਤੇ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿਚ ਹਲਚਲ ਮਚ ਗਈ।
ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਚੈਵ ਭੂਤਾਨਾਮਿਦਮਾਸੀਨ੍ਮਨੋਗਤਮ੍ । ਤ੍ਰੀਂਲ੍ਲੋਕਾਨ੍ਮ ਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਨृਪੋऽਯਂ ਧਕ੍ਸ਼੍ਯਤੀਤਿ ਵੈ
ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਮਨ ਵਿਚ ਇਹ ਸੋਚ ਆਈ ਕਿ ਜੇ ਇਹ ਰਾਜਾ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਨਾ ਰੁਕਿਆ, ਤਾਂ ਇਹ ਤਿੰਨੋ ਲੋਕ ਸਾੜ ਦੇਵੇਗਾ।
ऋष..... ਦੇਵਾਸ਼੍ਚ ਚਕ੍ਰੁਃ ਸ੍ਵਸ੍ਤ੍ਯਯਨਂ ਮਹਤ੍। ਲੋਕਾਨਾਂ ਨृਪਾਸ਼ਾਨ੍ਤ੍ਯਰ੍ਥਂ ਕ੍ਰੋਧਿਤੇ ਪਾਣ੍ਡਵੇ ਤਦਾ
ਜਦ ਪਾਂਡਵ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਸੀ, ਤਾਂ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਲਈ ਵੱਡੇ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦੇ ਕਰਮ ਕੀਤੇ।
ਸ ਚ ਕ੍ਰੋਧਸਮਾਵਿष੍ਟਃ ਸृਕ੍ਵਿਣੀ ਪਰਿਸਂਲਿਹਨ । ਇਵਾਰਾਤ੍ਸਵਪੁਰ੍ਘੋਰਂ ਯੁਗਾਨ੍ਤਾਦਿਤ੍ਯਸਨ੍ਨਿਭਮ੍
ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਆਪਣੇ ਮੂੰਹ ਦੇ ਕੋਨੇ ਚੱਟਦਾ ਹੋਇਆ, ਡਰਾਉਣੇ ਰੂਪ ਵਿਚ ਦਿਸ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਜੁਗ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਚੜ੍ਹਦਾ ਸੂਰਜ।
ਤਤਃ ਸੈਨ੍ਯਾਨਿ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਤਾਵਕਾਨਿ ਵਿਸ਼ਾਂਪਤੇ । ਨਿਰਾਸ਼ਾਨ੍ਯਭਵਂਸ੍ਤਤ੍ਰ ਜੀਵਿਤਂ ਪ੍ਰਤਿ ਭਾਰਤ
ਫਿਰ, ਹੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਉਥੇ ਤੇਰੇ ਸਾਰੇ لشਕਰ ਆਪਣੇ ਜੀਉਂਦੇ ਰਹਿਣ ਦੀ ਆਸ ਛੱਡ ਬੈਠੇ।
ਸ ਤੁ ਧੈਰ੍ਯੇਣ ਤਂ ਕੋਪਂ ਸਨ੍ਨਿਵਾਰ੍ਯ ਮਹਾਯਸ਼ਾਃ । ਸ਼੍ਰੁਤਾਯੁषਃ ਪ੍ਰਚਿਚ੍ਛੇਦ ਮੁष੍ਟਿਦੇਸ਼ੇ ਮਹਾਧਨੁਃ
ਪਰ ਉਸ ਮਹਾਨ ਯਸ਼ ਵਾਲੇ ਨੇ ਹੌਸਲੇ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਗੁੱਸੇ ਨੂੰ ਰੋਕਿਆ ਅਤੇ ਸ਼੍ਰੁਤਾਯੁਸ ਦਾ ਵੱਡਾ ਧਨੁਸ਼ ਮੋਢੇ ਤੋਂ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਅਥੈਨਂ ਛਿਨ੍ਨਧਨ੍ਵਾਨਂ ਨਾਰਾਚੇਨ ਸ੍ਤਨਾਨ੍ਤਰੇ । ਨਿਰ੍ਬਿਭੇਦ ਰਣੇ ਰਾਜਾ ਸਰ੍ਵਸੈਨ੍ਯਸ੍ਯ ਪਸ਼੍ਯਤਃ
ਫਿਰ, ਜਦ ਸਾਰੀ ਫੌਜ ਦੇਖ ਰਹੀ ਸੀ, ਰਾਜੇ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ, ਜਿਸ ਦਾ ਧਨੁਸ਼ ਕੱਟ ਗਿਆ ਸੀ, ਜੰਗ ਵਿਚ ਨੁਕੀਲੇ ਤੀਰ ਨਾਲ ਛਾਤੀ ਵਿਚ ਵੱਢ ਦਿੱਤਾ।
ਸਤ੍ਵਰਂ ਚ ਰਣੇ ਰਾਜਂਸ੍ਤਸ੍ਯ ਵਾਹਾਨ੍ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ । ਨਿਜਘਾਨ ਸ਼ਰੈਃ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਂ ਸੂਤਂ ਚ ਸੁਮਹਾਬਲਃ
ਜੰਗ ਵਿਚ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ, ਮਹਾਨ ਰਾਜੇ ਨੇ ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਦੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਤਾਕਤਵਰ ਰਥੀ ਨੂੰ ਵੀ ਘਾਇਲ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਹਤਾਸ਼੍ਵਂ ਤੁ ਰਥਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਰਾਜ੍ਞੋऽਸ੍ਯ ਪੌਰੁषਮ੍ । ਵਿਪ੍ਰਦੁਦ੍ਰਾਵ ਵੇਗੇਨ ਸ਼੍ਰੁਤਾਯੁਃ ਸਮਰੇ ਤਦਾ
ਜਦ ਉਸ ਦੇ ਘੋੜੇ ਮਾਰੇ ਗਏ ਤੇ ਰਥ ਛੱਡਿਆ ਗਿਆ, ਤੇ ਰਾਜੇ ਦੀ ਵਿਰਤਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਸ਼੍ਰੁਤਾਯੁਸ ਉਸ ਵੇਲੇ ਜੰਗ ਤੋਂ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਭੱਜ ਗਿਆ।
ਤਸ੍ਮਿਞ੍ਜਿਤੇ ਮਹੇष੍ਵਾਸੇ ਧਰ੍ਮਪੁਤ੍ਰੇਣ ਸਂਯੁਗੇ। ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਬਲਂ ਰਾਜਨ੍ਸਰ੍ਵਮਾਸੀਤ੍ਪਰਾਙ੍ਭੁਖਮ੍
ਜਦ ਉਹ ਮਹਾਨ ਧਨੁਧਾਰੀ ਧਰਮਪੁੱਤਰ ਵਲੋਂ ਜੰਗ ਵਿਚ ਹਰਾਇਆ ਗਿਆ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਤਾਂ ਦੁਰਯੋਧਨ ਦੀ ਸਾਰੀ ਫੌਜ ਮੂੰਹ ਮੋੜ ਕੇ ਭੱਜ ਪਈ।
ਏਵਂ ਜਿਤ੍ਵਾ ਮਹਾਰਾਜ ਧਰ੍ਮਪੁਤ੍ਰੋ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਃ । ਵ੍ਯਾਤ੍ਤਾਨਨੋ ਯਥਾ ਕਾਲਸ੍ਤਵ ਸੈਨ੍ਯਂ ਜਘਾਨ ਹ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਿੱਤ ਕੇ, ਹੇ ਮਹਾਰਾਜ, ਧਰਮਪੁੱਤਰ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ, ਜਿਵੇਂ ਕਾਲ ਖੁੱਲ੍ਹੇ ਮੂੰਹ ਨਾਲ, ਤੇਰੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ।
ਚੇਕਿਤਾਨਸ੍ਤੁ ਵਾਰ੍ष੍ਣੇਯੋ ਗੌਤਮਂ ਰਥਿਨਾਂ ਵਰਮ੍ । ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼ਤਾਂ ਸਰ੍ਵਸੈਨ੍ਯਾਨਾਂ ਛਾਦਯਾਮਾਸ ਸਾਯਕੈਃ
ਪਰ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਵੰਸ਼ੀ ਚੇਕਿਤਾਨ ਨੇ ਸਾਰੇ لشਕਰਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਰਥੀ ਵਿਚ ਸਿਰਮੌਰ ਕ੍ਰਿਪਾ ਨੂੰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕ ਲਿਆ।
ਸਂਨਿਵਾਰ੍ਯ ਸ਼ਰਾਂਸ੍ਤਾਂਸ੍ਤੁ ਕृਪਃ ਸ਼ਾਰਦ੍ਵਤੋ ਯੁਧਿ। ਚੇਕਿਤਾਨਾਂ ਰਣੇ ਯਤ੍ਤਂ ਰਾਜਨ੍ਵਿਵ੍ਯਾਧ ਪਤ੍ਰਿਭਿਃ
ਜੰਗ ਵਿਚ ਉਹ ਤੀਰ ਰੋਕ ਕੇ, ਸ਼ਾਰਦਵਤ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਕ੍ਰਿਪਾ ਨੇ ਚੇਕਿਤਾਨ ਨੂੰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਘਾਇਲ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਹੇ ਰਾਜਨ।
ਅਥਾਪਰੇਣ ਭਲ੍ਲੇਨ ਧਨੁਸ਼੍ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਮਾਰਿष । ਸਾਰਥਿਂ ਚਾਸ੍ਯ ਸਮਰੇ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਹਸ੍ਤੋ ਨ੍ਯਪਾਤਯਤ੍
ਫਿਰ, ਉਸ ਨੇ ਦੂਜੇ ਤੀਰ ਨਾਲ ਧਨੁਸ਼ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਜੰਗ ਵਿਚ ਤੇਜ਼ ਹੱਥੀਂ ਉਸ ਦਾ ਰਥ ਹੰਕਾਉਣ ਵਾਲਾ ਵੀ ਢਾਹ ਦਿੱਤਾ।
ਅਸ਼੍ਵਾਂਸ੍ਛਾਸ੍ਯਾਵਧੀਦ੍ਰਾਜਨ੍ਨੁਭੌ ਤੌ ਪਾਰ੍ष੍ਣਿਸਾਰਥੀ । ਅਵਪ੍ਲੁਤ੍ਯ ਰਥਾਤ੍ਤੂਰ੍ਣਂ ਗਦਾਂ ਜਗ੍ਰਾਹ ਸਾਤ੍ਵਤਃ
ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਘੋੜੇ ਵੀ ਮਾਰ ਦਿੱਤੇ, ਰਾਜਾ ਜੀ, ਪਿੱਛੇ ਬੈਠਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਰਥੀ ਦੋਵੇਂ। ਫਿਰ ਸਾਤਵਤ ਨੇ ਤੁਰੰਤ ਰਥ ਤੋਂ ਉੱਤਰੀ ਕੇ ਆਪਣੀ ਗਦਾ ਫੜ ਲਈ।
ਸ ਤਯਾ ਵੀਰਘਾਤਿਨ੍ਯਾ ਗਦਯਾ ਗਦਿਨਾਂ ਵਰਃ । ਗੌਤਮਸ੍ਯ ਹਯਾਨ੍ਹਤ੍ਵਾ ਸਾਰਥਿਂ ਚ ਨ੍ਯਪਾਤਯਤ੍
ਉਹ ਗਦਾ, ਜੋ ਵੀਰਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਵਾਲੀ ਸੀ, ਨਾਲ ਗਦਾ ਚਲਾਉਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਨੇ ਗੌਤਮ ਦੇ ਘੋੜੇ ਮਾਰ ਦਿੱਤੇ ਤੇ ਉਸ ਦਾ ਸਾਰਥੀ ਵੀ ਢਾਹ ਦਿੱਤਾ।
ਭੂਮਿष੍ਠੋ ਗੌਤਮਸ੍ਤਸ੍ਯ ਸ਼ਰਾਂਸ਼੍ਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ षੋਡਸ਼ਕ । ਸ਼ਰਾਸ੍ਤੇ ਸਾਤ੍ਵਤਂ ਭਿਤ੍ਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਾਵਿਸ਼ਨ੍ਧਰਣੀਤਲਮ੍
ਗੌਤਮ ਜਦੋਂ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਖੜਾ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਸੋਲਾਂ ਤੀਰ ਛੱਡੇ। ਉਹ ਤੀਰ ਸਾਤਵਤ ਨੂੰ ਚੀਰਦੇ ਹੋਏ ਧਰਤੀ ਵਿਚ ਸਮਾ ਗਏ।
ਚੇਕਿਤਾਨਸ੍ਤਤਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਃ ਪੁਨਸ਼੍ਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਤਾਂ ਗਦਾਮ੍ । ਗੌਤਮਸ੍ਯ ਵਧਾਕਾਙ੍ਕ੍ਸ਼ੀ ਵृਤ੍ਰਸ੍ਯੇਵ ਪੁਰਨ੍ਦਰਃ
ਫਿਰ ਚੇਕਿਤਾਨ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਕੇ, ਗੌਤਮ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਆਪਣੀ ਗਦਾ ਮੁੜ ਸੁੱਟੀ, ਜਿਵੇਂ ਇੰਦਰ ਨੇ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟੀ ਸੀ।
ਤਾਮਾਪਤਨ੍ਤੀਂ ਵਿਮਲਾਮਸ਼੍ਯਮਗਰ੍ਭਾਂ ਮਹਾਗਦਾਮ੍। ਸ਼ਰੈਰਨੇਕਸਾਹਸ੍ਤ੍ਰੈਰ੍ਵਾਰਯਾਮਾਸ ਗੌਤਮਃ
ਉਹ ਵੱਡੀ, ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਲੋਹੇ ਦੀ ਗਦਾ ਜਦੋਂ ਵੱਜਣ ਲਈ ਆਈ, ਗੌਤਮ ਨੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲਿਆ।
ਚੇਕਿਤਾਨਸ੍ਤਤਃ ਖਙ੍ਗਂ ਕ੍ਰੋਧਾਦੁਦ੍ਧृਤ੍ਯ ਭਾਰਤ। ਲਾਘਵਂ ਪਰਮਾਸ੍ਥਾਯ ਗੌਤਮਂ ਸਮੁਪਾਦ੍ਰਵਤ੍
ਫਿਰ ਚੇਕਿਤਾਨ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆਪਣੀ ਤਲਵਾਰ ਕੱਢੀ ਤੇ ਵੱਡੀ ਚੁਸਤਤਾ ਨਾਲ ਗੌਤਮ ਵੱਲ ਵਧਿਆ।
ਗੌਤਮੋऽਪਿ ਧਨੁਸ੍ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਗृਹ੍ਯਾਸਿਂ ਸੁਸਂਯਤਃ । ਵੇਗੇਨ ਮਹਤਾ ਰਾਜਂਸ਼੍ਚੇਕਿਤਾਨਮੁਪਾਦ੍ਰਵਤ੍
ਗੌਤਮ ਨੇ ਵੀ ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਛੱਡ ਕੇ, ਪੱਕੀ ਫੜ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਤਲਵਾਰ ਚੁੱਕੀ ਤੇ ਰਾਜਾ ਜੀ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚੇਕਿਤਾਨ ਵੱਲ ਵਧਿਆ।
ਤਾਵੁਭੌ ਬਲਸਂਪਨ੍ਨੌ ਨਿਸ੍ਤ੍ਰਿਂਸ਼ਵਰਧਾਰਿਣੌ । ਨਿਸ੍ਤ੍ਰਿਂਸ਼ਾਭ੍ਯਾਂ ਸੁਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਾਭ੍ਯਾਮਨ੍ਯੋਨ੍ਯਂ ਸਂਤਤਕ੍ਸ਼ਤੁਃ
ਦੋਵੇਂ ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਰ ਤੇ ਵਧੀਆ ਤਲਵਾਰਾਂ ਵਾਲੇ ਸਨ। ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਇਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਤੇਜ਼ ਤਲਵਾਰਾਂ ਨਾਲ ਵਾਰ ਕਰਦੇ ਰਹੇ।
ਨਿਸ੍ਤ੍ਰਿਂਸ਼ਵੇਗਾਭਿਹਤੌ ਤਤਸ੍ਤੌ ਪੁਰੁषਰ੍षਭੌ । ਧਰਣੀਂ ਸਮਨੁਪ੍ਰਾਪ੍ਤੌ ਸਰ੍ਵਭੂਤਨਿषੇਵਿਤਾਮ੍
ਤਲਵਾਰਾਂ ਦੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਵੱਜ ਕੇ, ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਵਧੀਆ ਯੋਧੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ, ਜਿਵੇਂ ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਦਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਮੂਰ੍ਛਯਾऽਭਿਪਰੀਤਾਙ੍ਗੌ ਵ੍ਯਾਯਾਮੇਨ ਤੁ ਮੋਹਿਤੌ । ਤਤੋऽਭ੍ਯਧਾਵਦ੍ਵੇਗੇਨ ਭੀਮਸੇਨਃ ਸੁਹृਤ੍ਤਯਾ
ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਮੂਰਛਾ ਨਾਲ ਘਿਰ ਗਏ, ਤੇ ਥਕਾਵਟ ਕਰਕੇ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਗਏ। ਫਿਰ ਭੀਮਸੇਨ, ਦੋਸਤੀ ਦੀ ਨੀਅਤ ਨਾਲ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵੱਲ ਵਧਿਆ।
ਚੇਕਿਤਾਨਂ ਤਥਾਭੂਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸਮਰਦੁਰ੍ਮਦਃ । ਰਥਮਾਰੋਪਯਚ੍ਚੈਨਂ ਸਰ੍ਵਸੈਕਨ੍ਯਸ੍ਯ ਪਸ਼੍ਯਤਃ
ਚੇਕਿਤਾਨ ਨੂੰ ਐਸੇ ਹਾਲਤ ਵਿਚ ਵੇਖ ਕੇ, ਜੰਗ ਵਿਚ ਮਸਤ ਭੀਮਸੇਨ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਰਥ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹਾ ਲਿਆ, ਜਦ ਸਾਰੀ ਫੌਜ ਵੇਖ ਰਹੀ ਸੀ।
ਤਥੈਵ ਸ਼ਕੁਨਿ ਸ਼ੂਰਃ ਸ੍ਯਾਲਸ੍ਤਵ ਵਿਸ਼ਾਂਪਤੇਕ । ਆਰੋਪਯਦ੍ਰਥਂ ਤੂਰ੍ਣਂ ਗੌਤਮਂ ਰਥਿਨਾਂ ਵਰਮ੍
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਤੇਰਾ ਵੀਰ ਸ਼ਕੁਨੀ ਨੇ ਵੀ ਗੌਤਮ, ਜੋ ਰਥੀ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਵੀ ਜਲਦੀ ਆਪਣੇ ਰਥ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹਾ ਲਿਆ।
ਸੌਮਦਤ੍ਤਿਂ ਤਤਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਧृष੍ਟਕੇਤੁਰ੍ਮਹਾਬਲਃ । ਨਵਤ੍ਯਾ ਸਾਯਕੈਃ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਂ ਰਾਜਨ੍ਵਿਵ੍ਯਾਧ ਵਕ੍ਸ਼ਸਿ
ਫਿਰ ਧ੍ਰਿਸ਼ਟਕੇਤੁ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਜੀ, ਨਵੇਂ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਸੌਮਦੱਤੀ ਦੇ ਛਾਤੀ ਵਿਚ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵਾਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।