ਛਾਦ੍ਯਮਾਨਃ ਸ਼ਰੌਘੇਣ ਹृष੍ਟਰੂਪਤਰੋऽਭਵਤ੍ । ਤਯੋਸ਼੍ਚਾਪ੍ਯਭਵਤ੍ਪ੍ਰੀਤਿਰਤੁਲਾ ਮਾਤृਕਾਰਣਾਤ੍
ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਰਸਾਤ ਵਿੱਚ ਢਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਹੋਰ ਵੀ ਖੁਸ਼ਨੁਮਾ ਦਿਸਣ ਲੱਗਾ। ਦੋਨਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਮਾਂ ਦੇ ਰਿਸ਼ਤੇ ਕਰਕੇ ਬੇਮਿਸਾਲ ਪਿਆਰ ਉਤਪੰਨ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਹਸ੍ਯ ਸਮਰੇ ਨਕੁਲਸ੍ਯ ਮਹਾਰਥਃ। ` ਧ੍ਵਜਂ ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਬਾਣੇਨ ਧਨੁਸ਼੍ਚੈਕੇਨ ਮਾਰਿष
ਫਿਰ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਹੱਸਦਿਆਂ, ਨਕੁਲ ਦੇ ਮਹਾਨ ਰਥੀ ਨੇ ਇੱਕ ਤੀਰ ਨਾਲ ਝੰਡਾ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਉਸ ਦਾ ਧਨੁਸ਼ ਵੀ ਤੋੜ ਦਿੱਤਾ।
ਅਥੈਨਂ ਛਿਨ੍ਨਧਨ੍ਵਾਨਂ ਛਾਦਯਾਮਾਸ ਭਾਰਤ। ਨਿਜਘਾਨ ਰਣੇ ਤਂ ਤੁ ਸੂਤਂ ਚਾਸ੍ਯ ਨ੍ਯਪਾਤਯਤ੍
ਫਿਰ, ਭਾਰਤ, ਜਦੋਂ ਉਸ ਦਾ ਧਨੁਸ਼ ਟੁੱਟ ਗਿਆ, ਉਹ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਢਕਿਆ ਗਿਆ; ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸੂਤ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ ਰਥ ਤੋਂ ਡਿੱਗਾ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਸਹ੍ਯ ਸਮਰੇ ਨਕੁਲਸ੍ਯ ਮਹਾਰਥਃ । ਅਸ਼੍ਵਾਂਸ਼੍ਚ ਚਤੁਰੋ ਰਾਜਂਸ਼੍ਚਤੁਰ੍ਭਿਃ ਸਾਯਕੋਤ੍ਤਮੈਃ
ਫਿਰ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ, ਨਕੁਲ ਦੇ ਮਹਾਨ ਰਥੀ ਨੇ, ਰਾਜਾ, ਚਾਰ ਉੱਤਮ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਚਾਰ ਘੋੜੇ ਮਾਰ ਦਿੱਤੇ।
ਪ੍ਰੇषਯਾਮਾਸ ਸਮਰੇ ਯਮਸ੍ਯ ਸਦਨਂ ਪ੍ਰਤਿ। ਹਤਾਸ਼੍ਵਾਤ੍ਤੁ ਰਥਾਤ੍ਤੂਰ੍ਣਮਵਪ੍ਲੁਤ੍ਯ ਮਹਾਰਥਃ
ਉਸ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਯਮ ਦੇ ਘਰ ਵੱਲ ਭੇਜ ਦਿੱਤਾ; ਘੋੜੇ ਮਾਰੇ ਜਾਣ ਤੇ, ਮਹਾਨ ਰਥੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਰਥ ਤੋਂ ਉਤਰ ਗਿਆ।
ਆਰੁਰੋਹ ਤਤੋ ਯਾਨਂ ਭ੍ਰਾਤੁਰੇਵ ਯਸ਼ਸ੍ਵਿਨਃ । ਏਕਸ੍ਥੌ ਤੁ ਰਣੇ ਸ਼ੂਰੌ ਦृਢੇ ਵਿਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਯ ਕਾਰ੍ਮੁਕੇ
ਫਿਰ ਉਹ ਆਪਣੇ ਮਸ਼ਹੂਰ ਭਰਾ ਦੇ ਰਥ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ; ਦੋਵੇਂ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਇਕੱਠੇ ਖੜੇ ਹੋ ਕੇ ਪੱਕੇ ਧਨੁਸ਼ ਫੜੇ ਰਹੇ।
ਮਦ੍ਰਰਾਜਰਥਂ ਤੂਰ੍ਣਂ ਚ੍ਛਾਦਯਾਮਾਸਤੁਃ ਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍। ਸ ਚ੍ਛਾਦ੍ਯਮਾਨੋ ਬਹੁਭਿਃ ਸ਼ਰੈਃ ਸਨ੍ਨਤਪਰ੍ਵਭਿਃ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਇਕੱਠੇ ਮਦਰਾ ਰਾਜਾ ਦੇ ਰਥ ਨੂੰ ਇੱਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਢਕ ਦਿੱਤਾ; ਅਤੇ ਉਹ, ਚਮਕਦੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਹੁਤਾਈ ਵਿੱਚ ਢਕਿਆ ਹੋਇਆ,
ਸ੍ਵਸ੍ਤ੍ਰੀਯਾਭ੍ਯਾਂ ਨਰਵ੍ਯਾਘ੍ਰੋ ਨਾਕਮ੍ਪਤ ਯਥਾऽਚਲਃ। ਪ੍ਰਹਸਨ੍ਨਿਵ ਤਾਂ ਚਾਪਿ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਵृष੍ਟਿਂ ਜਘਾਨ ਹ
ਉਹ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ੇਰ, ਆਪਣੇ ਹੀ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਨਾਲ, ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਨਹੀਂ ਕੰਪਿਆ; ਹੱਸਦਿਆਂ ਜਿਹਾ, ਉਸ ਨੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਬਰਸਾਤ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।
ਸਹਦੇਵਸ੍ਤਤਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਃ ਸ਼ਰਮੁਦ੍ਗृਹ੍ਯ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍। ਮਦ੍ਰਰਾਜਮਭਿਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਪ੍ਰੇषਯਾਮਾਸ ਭਾਰਤ
ਫਿਰ ਸਹਦੇਵ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ाली, ਤੀਰ ਚੁੱਕਿਆ; ਮਦਰਾ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਤੱਕ ਕੇ, ਉਹ ਤੀਰ ਚਲਾਇਆ, ਭਾਰਤ।
ਸ ਸ਼ਰਃ ਪ੍ਰੇषਿਤਸ੍ਤੇਨ ਗਰੁਡਾਨਿਲਵੇਗਵਾਨ੍ । ਮਦ੍ਰਰਾਜਂ ਵਿਨਿਰ੍ਭਿਦ੍ਯ ਨਿਪਪਾਤ ਮਹੀਤਲੇ
ਉਹ ਤੀਰ, ਗਰੁੜ ਅਤੇ ਹਵਾ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼, ਮਦਰਾ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਚੀਰ ਕੇ ਧਰਤੀ ਤੇ ਡਿੱਗ ਗਿਆ।
ਸ ਗਾਢਵਿਦ੍ਧੋ ਵ੍ਯਥਿਤੋ ਰਥੋਪਸ੍ਥੇ ਮਹਾਰਥਃ । ਨਿषਸਾਦ ਮਹਾਰਾਜ ਕਸ਼੍ਮਲਂ ਚ ਜਗਾਮ ਹ
ਉਹ ਗਹਿਰੀ ਚੋਟ ਲੈ ਕੇ, ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਰਥੀ ਆਪਣੇ ਰਥ ਵਿੱਚ ਬੈਠ ਗਿਆ, ਰਾਜਾ, ਅਤੇ ਮਤਭੇਦ ਵਿੱਚ ਪੈ ਗਿਆ।
ਤਂ ਵਿਸਂਜ੍ਞਂ ਨਿਪਤਿਤਂ ਸੂਤਃ ਸਂਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਸਂਯੁਗੇ। ਅਪੋਵਾਹ ਰਥੇਨਾਜੌ ਯਮਾਭ੍ਯਾਮਭਿਪੀਡਿਤਮ੍
ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਉਸ ਨੂੰ ਬੇਹੋਸ਼ ਤੇ ਡਿੱਗਿਆ ਦੇਖ ਕੇ, ਉਸ ਦੇ ਸੂਤ ਨੇ ਰਥ ਵਿੱਚ ਬੈਠਾ ਹੋਇਆ, ਯਮ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਵੱਲੋਂ ਪੀੜਤ, ਉਸ ਨੂੰ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਤੋਂ ਦੂਰ ਲੈ ਗਿਆ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮਦ੍ਰੇਸ਼੍ਵਰਰਥਂ ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰਾਃ ਪਰਾਙ੍ਭੁਖਮ੍। ਸਰ੍ਵੇ ਵਿਮਨਸੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਨੇਦਮਸ੍ਤੀਤ੍ਯਚਿਨ੍ਤਯਨ੍
ਮਦਰਾ ਰਾਜਾ ਦਾ ਰਥ ਪਿੱਛੇ ਮੁੜਿਆ ਦੇਖ ਕੇ, ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨਿਰਾਸ ਹੋ ਗਏ; ਸਭ ਨੇ ਸੋਚਿਆ, 'ਇਹ ਹੋ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ।'
ਨਿਰ੍ਜਿਤ੍ਯ ਮਾਤੁਲਂ ਸਙ੍ਖ੍ਯੇ ਮਾਦ੍ਰੀਪੁਤ੍ਰੌ ਮਹਾਰਥੌ । ਦਧ੍ਯਤੁਰ੍ਮੁਦਿਤੌ ਸ਼ਙ੍ਖੌ ਸਿਂਹਨਾਦਂ ਚ ਨੇਦਤੁਃ
ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਮਾਮਾ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ, ਮਾਦਰੀ ਦੇ ਦੋਵੇਂ ਮਹਾਨ ਪੁੱਤਰ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਸ਼ੰਖ ਵਜਾਏ ਅਤੇ ਸਿੰਘ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜ ਉਠੇ।
ਅਭਿਦੁਦ੍ਰੁਵਤੁਰ੍ਹृष੍ਟੌ ਤਵ ਸੈਨ੍ਯਂ ਵਿਸ਼ਾਂਪਤੇ । ਯਥਾ ਦੈਤ੍ਯਚਮੂਂ ਰਾਜਨ੍ਨਿਨ੍ਦ੍ਰੋਪੇਨ੍ਦ੍ਰਾਵਿਵਾਮਰੌ
ਉਹ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਤੇਰੇ ਫੌਜ ਵੱਲ ਦੌੜੇ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ; ਜਿਵੇਂ ਇੰਦ੍ਰ ਤੇ ਉਪਿੰਦ੍ਰ ਦੈਤਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹਦੇ ਹਨ, ਰਾਜਾ।
ਤਤੋ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰੋ ਰਾਜਾ ਮਧ੍ਯਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਦਿਵਾਕਰੇ। ਸ਼੍ਰੁਤਾਯੁਪਮਭਿਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਪ੍ਰੇषਯਾਮਾਸ ਵਾਜਿਨਃ
ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹਦਾ ਹੋਇਆ ਵਿਚਕਾਰ ਆ ਗਿਆ, ਰਾਜਾ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਸ਼੍ਰੁਤਾਯੁ ਨੂੰ ਤੱਕ ਕੇ ਆਪਣੇ ਘੋੜੇ ਚਲਾਏ।
ਤਤਸ੍ਤੁ ਤ੍ਵਰਿਤੋ ਰਾਜਞ੍ਸ਼੍ਰੁਤਾਯੁषਮਰਿਨ੍ਦਮਨ੍ । ਨਿਜਘ੍ਨੇ ਸਾਯਕੈਸ੍ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣੈਰ੍ਨਵਭਿਰ੍ਨਤਪਰ੍ਵਭਿਃਕ
ਫਿਰ, ਰਾਜਾ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੇ ਨੌ ਚਮਕਦੇ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਸ਼੍ਰੁਤਾਯੁ ਨੂੰ ਵੱਜਿਆ।
ਸ ਸਂਵਾਰ੍ਯ ਰਮੇ ਰਾਜਾ ਪ੍ਰੇषਿਤਾਨ੍ਧਰ੍ਮਸੂਨੁਨਾ । ਸ਼ਰਾਨ੍ਸਪ੍ਤ ਮਹੇष੍ਵਾਸਃ ਕੌਨ੍ਤੇਯਾਯਾ ਸਮਾਰ੍षਯਤ੍
ਉਹ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਧਨੁਸ਼ਧਾਰੀ, ਧਰਮ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਵੱਲੋਂ ਭੇਜੇ ਸੱਤ ਤੀਰਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲਿਆ।
ਤੇ ਤਸ੍ਵ ਕਵਚਂ ਭਿਤ੍ਤ੍ਵਾ ਪਪੁਃ ਸ਼ੋਣਿਤਮਾਹਵੇ। ਅਸੂਨਿਵ ਵਿਚਿਨ੍ਵਨ੍ਤੋ ਦੇਹੇ ਤਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਦੇ ਜੰਗ ਵਿਚ ਕਵਚ ਨੂੰ ਛੇਦ ਕੇ ਉਸ ਦਾ ਲਹੂ ਪੀ ਲਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿਚੋਂ ਉਸ ਦੀ ਜਾਨ ਹੀ ਲੱਭ ਰਹੇ ਹੋਣ।
ਪਾਣ੍ਡਵਸ੍ਤੁ ਭृਸ਼ਂ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਵਿਦ੍ਧਸ੍ਤੇਨ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ । ਰਣੇ ਵਰਾਹਕਰ੍ਣੇਨ ਰਾਜਾਨਂ ਹृਦ੍ਯਵਿਧ੍ਯਤਾ
ਪਰ ਪਾਂਡਵ, ਜੋ ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਵਲੋਂ ਤੀਰ ਲੱਗਣ ਤੇ ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਹੋ ਚੁੱਕਾ ਸੀ, ਜੰਗ ਵਿਚ ਵਰਾਹ ਦੇ ਦੰਦ ਵਰਗੇ ਤੀਰ ਨਾਲ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਸਿੱਧਾ ਦਿਲ ਵਿਚ ਵੱਢ ਗਿਆ।
ਅਥਾਪਰੇਣ ਭਲ੍ਲੇਨ ਕੇਤੁਂ ਤਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ । ਰਥਸ਼੍ਰੇष੍ਠੋ ਰਥਾਤ੍ਤੂਰ੍ਣਂ ਭੂਮੌ ਪਾਰ੍ਥੋ ਨ੍ਯਪਾਤਯਤ੍
ਫਿਰ, ਇੱਕ ਹੋਰ ਚੌੜੇ ਮੂੰਹ ਵਾਲੇ ਤੀਰ ਨਾਲ, ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਰਾਜੇ ਦੇ ਰਥ ਉੱਤੇ ਲੱਗੀ ਝੰਡਾ ਤੁਰੰਤ ਰਥ ਤੋਂ ਥੱਲੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤੀ।
ਕੇਤੁ ਨਿਪਤਿਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸ਼੍ਰੁਤਾਯੁਃ ਸ ਤੁ ਪਾਰ੍ਥਿਵਃ । ਪਾਣ੍ਡਵਂ ਵਿਸ਼ਿਖੈਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣੈ ਰਾਜਨ੍ਵਿਵ੍ਯਾਧ ਸਪ੍ਤਭਿਃ
ਝੰਡਾ ਡਿੱਗਿਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਸ਼੍ਰੁਤਾਯੁਸ ਰਾਜਾ ਨੇ ਪਾਂਡਵ ਨੂੰ ਸੱਤ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਛੇਦ ਦਿੱਤਾ, ਹੇ ਰਾਜਨ।
ਤਤਃ ਕ੍ਰੋਘਾਤ੍ਪ੍ਰਜਜ੍ਵਲ ਧਰ੍ਮਪੁਤ੍ਰੋ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਃ । ਯਥਾ ਯੁਗਾਨ੍ਤੇ ਭੂਤਾਨਿ ਦਿਧਕ੍ਸ਼ੁਰਿਵ ਪਾਵਕਃ
ਫਿਰ ਧਰਮਪੁੱਤਰ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਭੜਕ ਉਠਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਜੁਗ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਅੱਗ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਸਾੜਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋਵੇ।
ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਂ ਤੁ ਪਾਣ੍ਡਵਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦੇਵਗਨ੍ਧਰ੍ਵਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਃ । ਪ੍ਰਵਿਵ੍ਯਧੁਰ੍ਮਹਾਰਾਜ ਵ੍ਯਾਕੁਲਂ ਜਾਪ੍ਯਭੂਜ੍ਜਗਤ੍
ਪਾਂਡਵ ਨੂੰ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਵੇਖ ਕੇ, ਦੇਵਤੇ, ਗੰਧਰਵ ਤੇ ਰਾਖਸ਼ਸ—all ਘਬਰਾ ਗਏ, ਹੇ ਮਹਾਰਾਜ, ਤੇ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿਚ ਹਲਚਲ ਮਚ ਗਈ।
ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਚੈਵ ਭੂਤਾਨਾਮਿਦਮਾਸੀਨ੍ਮਨੋਗਤਮ੍ । ਤ੍ਰੀਂਲ੍ਲੋਕਾਨ੍ਮ ਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਨृਪੋऽਯਂ ਧਕ੍ਸ਼੍ਯਤੀਤਿ ਵੈ
ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਮਨ ਵਿਚ ਇਹ ਸੋਚ ਆਈ ਕਿ ਜੇ ਇਹ ਰਾਜਾ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਨਾ ਰੁਕਿਆ, ਤਾਂ ਇਹ ਤਿੰਨੋ ਲੋਕ ਸਾੜ ਦੇਵੇਗਾ।
ऋष..... ਦੇਵਾਸ਼੍ਚ ਚਕ੍ਰੁਃ ਸ੍ਵਸ੍ਤ੍ਯਯਨਂ ਮਹਤ੍। ਲੋਕਾਨਾਂ ਨृਪਾਸ਼ਾਨ੍ਤ੍ਯਰ੍ਥਂ ਕ੍ਰੋਧਿਤੇ ਪਾਣ੍ਡਵੇ ਤਦਾ
ਜਦ ਪਾਂਡਵ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਸੀ, ਤਾਂ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਲਈ ਵੱਡੇ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦੇ ਕਰਮ ਕੀਤੇ।
ਸ ਚ ਕ੍ਰੋਧਸਮਾਵਿष੍ਟਃ ਸृਕ੍ਵਿਣੀ ਪਰਿਸਂਲਿਹਨ । ਇਵਾਰਾਤ੍ਸਵਪੁਰ੍ਘੋਰਂ ਯੁਗਾਨ੍ਤਾਦਿਤ੍ਯਸਨ੍ਨਿਭਮ੍
ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਆਪਣੇ ਮੂੰਹ ਦੇ ਕੋਨੇ ਚੱਟਦਾ ਹੋਇਆ, ਡਰਾਉਣੇ ਰੂਪ ਵਿਚ ਦਿਸ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਜੁਗ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਚੜ੍ਹਦਾ ਸੂਰਜ।
ਤਤਃ ਸੈਨ੍ਯਾਨਿ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਤਾਵਕਾਨਿ ਵਿਸ਼ਾਂਪਤੇ । ਨਿਰਾਸ਼ਾਨ੍ਯਭਵਂਸ੍ਤਤ੍ਰ ਜੀਵਿਤਂ ਪ੍ਰਤਿ ਭਾਰਤ
ਫਿਰ, ਹੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਉਥੇ ਤੇਰੇ ਸਾਰੇ لشਕਰ ਆਪਣੇ ਜੀਉਂਦੇ ਰਹਿਣ ਦੀ ਆਸ ਛੱਡ ਬੈਠੇ।
ਸ ਤੁ ਧੈਰ੍ਯੇਣ ਤਂ ਕੋਪਂ ਸਨ੍ਨਿਵਾਰ੍ਯ ਮਹਾਯਸ਼ਾਃ । ਸ਼੍ਰੁਤਾਯੁषਃ ਪ੍ਰਚਿਚ੍ਛੇਦ ਮੁष੍ਟਿਦੇਸ਼ੇ ਮਹਾਧਨੁਃ
ਪਰ ਉਸ ਮਹਾਨ ਯਸ਼ ਵਾਲੇ ਨੇ ਹੌਸਲੇ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਗੁੱਸੇ ਨੂੰ ਰੋਕਿਆ ਅਤੇ ਸ਼੍ਰੁਤਾਯੁਸ ਦਾ ਵੱਡਾ ਧਨੁਸ਼ ਮੋਢੇ ਤੋਂ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਅਥੈਨਂ ਛਿਨ੍ਨਧਨ੍ਵਾਨਂ ਨਾਰਾਚੇਨ ਸ੍ਤਨਾਨ੍ਤਰੇ । ਨਿਰ੍ਬਿਭੇਦ ਰਣੇ ਰਾਜਾ ਸਰ੍ਵਸੈਨ੍ਯਸ੍ਯ ਪਸ਼੍ਯਤਃ
ਫਿਰ, ਜਦ ਸਾਰੀ ਫੌਜ ਦੇਖ ਰਹੀ ਸੀ, ਰਾਜੇ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ, ਜਿਸ ਦਾ ਧਨੁਸ਼ ਕੱਟ ਗਿਆ ਸੀ, ਜੰਗ ਵਿਚ ਨੁਕੀਲੇ ਤੀਰ ਨਾਲ ਛਾਤੀ ਵਿਚ ਵੱਢ ਦਿੱਤਾ।