ਤਸ੍ਯ ਪ੍ਰਾਗ੍ਜ੍ਯੋਤਿषਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਸ੍ਤੋਮਰਾਂਸ਼੍ਚ ਚਤੁਰ੍ਦਸ਼ । ਪ੍ਰੇषਯਾਮਾਸ ਸਮਰੇ ਤਾਂਸ਼੍ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਸ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਃ
ਪ੍ਰਾਗਜੋਤਿਸ਼ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਚੌਦਾਂ ਭਾਲੇ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟੇ, ਪਰ ਰਾਖਸ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਸ ਤਾਂਸ਼੍ਛਿਤ੍ਤ੍ਵਾ ਮਹਾਬਾਹੁਸ੍ਤੋਮਰਾਨ੍ਨਿਸ਼ਿਤੈਃ ਸ਼ਰੈਃ । ਭਗਦਤ੍ਤਂ ਚ ਵਿਵ੍ਯਾਧ ਸਪ੍ਤਤ੍ਯਾ ਕਙ੍ਕਪਤ੍ਰਿਭਿਃ
ਉਹ ਮਹਾਬਲੀ ਨੇ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਭਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਕੱਟ ਕੇ, ਭਗਦੱਤ ਨੂੰ ਸੱਤ ਵੱਜੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਜਖਮੀ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਾਗ੍ਜ੍ਯੋਤਿषੋ ਰਾਜਾ ਪ੍ਰਹਸਨ੍ਨਿਵ ਭਾਰਤ। ਤਸ੍ਯਾਸ਼੍ਵਾਂਸ਼੍ਚਤੁਰਃ ਸਙ੍ਖ੍ਯੇ ਪਾਤਯਾਮਾਸ ਸਾਯਕੈਃ
ਫਿਰ ਪ੍ਰਾਗਜੋਤਿਸ਼ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਹੱਸਦਾ ਹੋਇਆ ਜਿਵੇਂ, ਭਾਰਤ, ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਉਸ ਦੇ ਚਾਰੇ ਘੋੜੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰ ਦਿੱਤੇ।
ਸ ਹਤਾਸ਼੍ਵੇ ਰਥੇ ਤਿष੍ਠਨ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਨ੍ਦ੍ਰਃ ਪ੍ਰਤਾਪਵਾਨ੍ । ਸ਼ਕ੍ਤਿਂ ਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਵੇਗੇਨ ਪ੍ਰਗ੍ਜ੍ਯੋਤਿषਗਜਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਉਹ ਰਾਖਸਾਂ ਦਾ ਸਰਦਾਰ, ਆਪਣੇ ਰਥ 'ਤੇ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ, ਜਦ ਉਸ ਦੇ ਘੋੜੇ ਮਾਰੇ ਗਏ, ਭਗਦੱਤ ਦੇ ਹਾਥੀ ਵੱਲ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਭਾਲਾ ਸੁੱਟਿਆ।
ਤਾਮਾਪਤਨ੍ਤੀਂ ਸਹਸਾ ਹੇਮਦਣ੍ਡਾਂ ਸੁਵੇਗਿਨੀਮ੍ । ਤ੍ਰਿਧਾ ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਨृਪਤਿਃ ਸਾ ਵ੍ਯਕੀਰ੍ਯਤ ਮੇਦਿਨੀਂ
ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਸ ਸੋਨੇ ਵਾਲੀ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਭਾਲੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਜਲਦੀ ਆ ਰਹੀ ਸੀ, ਤਿੰਨ ਟੁਕੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਉਹ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਵਿਖਰ ਗਈ।
ਸ਼ਕ੍ਤਿਂ ਵਿਨਿਹਤਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਹੈਡਿਮ੍ਬਃ ਪ੍ਰਾਦ੍ਰਵਦ੍ਭਯਾਤ੍ । ਯਥੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਰਣਾਤ੍ਪੂਰ੍ਵਂ ਨਮੁਚਿਰ੍ਦੈਤ੍ਯਸਤ੍ਤਮਃ
ਹੈਡਿੰਬ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਆਪਣੀ ਭਾਲੀ ਨਸ਼ਟ ਹੋਈ ਵੇਖ ਕੇ ਡਰ ਕੇ ਭੱਜ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਨਮੁਚੀ, ਦੈਤਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਇੰਦਰ ਤੋਂ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਭੱਜ ਗਿਆ ਸੀ।
ਤਂ ਵਿਜਿਤ੍ਯ ਰਣੇ ਸ਼ੂਰਂ ਵਿਕ੍ਰਾਨ੍ਤਂ ਖ੍ਯਾਤਪੌਰੁषਮ੍ । ਅਜਯ੍ਯਂ ਸਮਰੇ ਵੀਰਂ ਯਮੇਨ ਵਰੁਣੇਨ ਚ
ਉਸ ਸ਼ੂਰ, ਬਹਾਦਰ ਅਤੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਯੋਧਾ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ—ਜੋ ਯਮ ਜਾਂ ਵਰੁਣ ਤੋਂ ਵੀ ਅਜੈਯ ਰਹਿੰਦਾ—ਰਾਜਾ ਨੇ ਜਿੱਤ ਹਾਸਲ ਕੀਤੀ।
ਪਾਣ੍ਡਵੀਂ ਸਮਰੇ ਸੇਨਾਂ ਸਂਮਮਰ੍ਦ ਸ ਕੁਞ੍ਜਰਃ । ਯਥਾ ਵਨਗਜੋ ਰਾਜਨ੍ਮृਦ੍ਗਸ਼੍ਚਰਤਿ ਪਦ੍ਮਿਨੀਮ੍
ਉਹ ਹਾਥੀ ਨੇ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਕੁਚਲ ਦਿੱਤਾ, ਰਾਜਾ, ਜਿਵੇਂ ਜੰਗਲੀ ਹਾਥੀ ਕਮਲਾਂ ਵਾਲੀ ਝੀਲ ਨੂੰ ਰੌਂਦਦਾ ਹੈ।
ਮਦ੍ਰੇਸ਼੍ਵਰਸ੍ਤੁ ਸਮਰੇ ਯਮਾਭ੍ਯਾਂ ਸਮਸਞ੍ਜਤ । ਸ੍ਵਸ੍ਤ੍ਰੀਯੌ ਛਾਦਯਾਂਚਕ੍ਰੇ ਸ਼ਰੌਘੈਃ ਪਾਣ੍ਡੁਨਨ੍ਦਨੌ
ਪਰ ਮਦਰਾ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ, ਯਮ ਦੇ ਦੋ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨਾਲ ਯੁੱਧ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਅਤੇ ਆਪਣੀਆਂ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਰਖਾ ਨਾਲ ਢੱਕ ਲਿਆ।
ਸਹਦੇਵਸ੍ਤੁ ਸਮਰੇ ਮਾਤੁਲਂ ਦृਸ਼੍ਯ ਸਂਗਤਮ੍ । ਅਵਾਰਯਚ੍ਛਰੌਘੇਣ ਮੇਘੋ ਯਦ੍ਵਦ੍ਦਿਵਾਕਰਮ੍
ਪਰ ਸਹਦੇਵ ਨੇ, ਆਪਣੇ ਮਾਮਾ ਨੂੰ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਵੇਖ ਕੇ, ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਰਖਾ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਬੱਦਲ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਢੱਕ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਛਾਦ੍ਯਮਾਨਃ ਸ਼ਰੌਘੇਣ ਹृष੍ਟਰੂਪਤਰੋऽਭਵਤ੍ । ਤਯੋਸ਼੍ਚਾਪ੍ਯਭਵਤ੍ਪ੍ਰੀਤਿਰਤੁਲਾ ਮਾਤृਕਾਰਣਾਤ੍
ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਰਸਾਤ ਵਿੱਚ ਢਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਹੋਰ ਵੀ ਖੁਸ਼ਨੁਮਾ ਦਿਸਣ ਲੱਗਾ। ਦੋਨਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਮਾਂ ਦੇ ਰਿਸ਼ਤੇ ਕਰਕੇ ਬੇਮਿਸਾਲ ਪਿਆਰ ਉਤਪੰਨ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਹਸ੍ਯ ਸਮਰੇ ਨਕੁਲਸ੍ਯ ਮਹਾਰਥਃ। ` ਧ੍ਵਜਂ ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਬਾਣੇਨ ਧਨੁਸ਼੍ਚੈਕੇਨ ਮਾਰਿष
ਫਿਰ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਹੱਸਦਿਆਂ, ਨਕੁਲ ਦੇ ਮਹਾਨ ਰਥੀ ਨੇ ਇੱਕ ਤੀਰ ਨਾਲ ਝੰਡਾ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਉਸ ਦਾ ਧਨੁਸ਼ ਵੀ ਤੋੜ ਦਿੱਤਾ।
ਅਥੈਨਂ ਛਿਨ੍ਨਧਨ੍ਵਾਨਂ ਛਾਦਯਾਮਾਸ ਭਾਰਤ। ਨਿਜਘਾਨ ਰਣੇ ਤਂ ਤੁ ਸੂਤਂ ਚਾਸ੍ਯ ਨ੍ਯਪਾਤਯਤ੍
ਫਿਰ, ਭਾਰਤ, ਜਦੋਂ ਉਸ ਦਾ ਧਨੁਸ਼ ਟੁੱਟ ਗਿਆ, ਉਹ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਢਕਿਆ ਗਿਆ; ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸੂਤ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ ਰਥ ਤੋਂ ਡਿੱਗਾ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਸਹ੍ਯ ਸਮਰੇ ਨਕੁਲਸ੍ਯ ਮਹਾਰਥਃ । ਅਸ਼੍ਵਾਂਸ਼੍ਚ ਚਤੁਰੋ ਰਾਜਂਸ਼੍ਚਤੁਰ੍ਭਿਃ ਸਾਯਕੋਤ੍ਤਮੈਃ
ਫਿਰ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ, ਨਕੁਲ ਦੇ ਮਹਾਨ ਰਥੀ ਨੇ, ਰਾਜਾ, ਚਾਰ ਉੱਤਮ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਚਾਰ ਘੋੜੇ ਮਾਰ ਦਿੱਤੇ।
ਪ੍ਰੇषਯਾਮਾਸ ਸਮਰੇ ਯਮਸ੍ਯ ਸਦਨਂ ਪ੍ਰਤਿ। ਹਤਾਸ਼੍ਵਾਤ੍ਤੁ ਰਥਾਤ੍ਤੂਰ੍ਣਮਵਪ੍ਲੁਤ੍ਯ ਮਹਾਰਥਃ
ਉਸ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਯਮ ਦੇ ਘਰ ਵੱਲ ਭੇਜ ਦਿੱਤਾ; ਘੋੜੇ ਮਾਰੇ ਜਾਣ ਤੇ, ਮਹਾਨ ਰਥੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਰਥ ਤੋਂ ਉਤਰ ਗਿਆ।
ਆਰੁਰੋਹ ਤਤੋ ਯਾਨਂ ਭ੍ਰਾਤੁਰੇਵ ਯਸ਼ਸ੍ਵਿਨਃ । ਏਕਸ੍ਥੌ ਤੁ ਰਣੇ ਸ਼ੂਰੌ ਦृਢੇ ਵਿਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਯ ਕਾਰ੍ਮੁਕੇ
ਫਿਰ ਉਹ ਆਪਣੇ ਮਸ਼ਹੂਰ ਭਰਾ ਦੇ ਰਥ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ; ਦੋਵੇਂ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਇਕੱਠੇ ਖੜੇ ਹੋ ਕੇ ਪੱਕੇ ਧਨੁਸ਼ ਫੜੇ ਰਹੇ।
ਮਦ੍ਰਰਾਜਰਥਂ ਤੂਰ੍ਣਂ ਚ੍ਛਾਦਯਾਮਾਸਤੁਃ ਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍। ਸ ਚ੍ਛਾਦ੍ਯਮਾਨੋ ਬਹੁਭਿਃ ਸ਼ਰੈਃ ਸਨ੍ਨਤਪਰ੍ਵਭਿਃ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਇਕੱਠੇ ਮਦਰਾ ਰਾਜਾ ਦੇ ਰਥ ਨੂੰ ਇੱਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਢਕ ਦਿੱਤਾ; ਅਤੇ ਉਹ, ਚਮਕਦੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਹੁਤਾਈ ਵਿੱਚ ਢਕਿਆ ਹੋਇਆ,
ਸ੍ਵਸ੍ਤ੍ਰੀਯਾਭ੍ਯਾਂ ਨਰਵ੍ਯਾਘ੍ਰੋ ਨਾਕਮ੍ਪਤ ਯਥਾऽਚਲਃ। ਪ੍ਰਹਸਨ੍ਨਿਵ ਤਾਂ ਚਾਪਿ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਵृष੍ਟਿਂ ਜਘਾਨ ਹ
ਉਹ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ੇਰ, ਆਪਣੇ ਹੀ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਨਾਲ, ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਨਹੀਂ ਕੰਪਿਆ; ਹੱਸਦਿਆਂ ਜਿਹਾ, ਉਸ ਨੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਬਰਸਾਤ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।
ਸਹਦੇਵਸ੍ਤਤਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਃ ਸ਼ਰਮੁਦ੍ਗृਹ੍ਯ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍। ਮਦ੍ਰਰਾਜਮਭਿਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਪ੍ਰੇषਯਾਮਾਸ ਭਾਰਤ
ਫਿਰ ਸਹਦੇਵ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ाली, ਤੀਰ ਚੁੱਕਿਆ; ਮਦਰਾ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਤੱਕ ਕੇ, ਉਹ ਤੀਰ ਚਲਾਇਆ, ਭਾਰਤ।
ਸ ਸ਼ਰਃ ਪ੍ਰੇषਿਤਸ੍ਤੇਨ ਗਰੁਡਾਨਿਲਵੇਗਵਾਨ੍ । ਮਦ੍ਰਰਾਜਂ ਵਿਨਿਰ੍ਭਿਦ੍ਯ ਨਿਪਪਾਤ ਮਹੀਤਲੇ
ਉਹ ਤੀਰ, ਗਰੁੜ ਅਤੇ ਹਵਾ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼, ਮਦਰਾ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਚੀਰ ਕੇ ਧਰਤੀ ਤੇ ਡਿੱਗ ਗਿਆ।
ਸ ਗਾਢਵਿਦ੍ਧੋ ਵ੍ਯਥਿਤੋ ਰਥੋਪਸ੍ਥੇ ਮਹਾਰਥਃ । ਨਿषਸਾਦ ਮਹਾਰਾਜ ਕਸ਼੍ਮਲਂ ਚ ਜਗਾਮ ਹ
ਉਹ ਗਹਿਰੀ ਚੋਟ ਲੈ ਕੇ, ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਰਥੀ ਆਪਣੇ ਰਥ ਵਿੱਚ ਬੈਠ ਗਿਆ, ਰਾਜਾ, ਅਤੇ ਮਤਭੇਦ ਵਿੱਚ ਪੈ ਗਿਆ।
ਤਂ ਵਿਸਂਜ੍ਞਂ ਨਿਪਤਿਤਂ ਸੂਤਃ ਸਂਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਸਂਯੁਗੇ। ਅਪੋਵਾਹ ਰਥੇਨਾਜੌ ਯਮਾਭ੍ਯਾਮਭਿਪੀਡਿਤਮ੍
ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਉਸ ਨੂੰ ਬੇਹੋਸ਼ ਤੇ ਡਿੱਗਿਆ ਦੇਖ ਕੇ, ਉਸ ਦੇ ਸੂਤ ਨੇ ਰਥ ਵਿੱਚ ਬੈਠਾ ਹੋਇਆ, ਯਮ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਵੱਲੋਂ ਪੀੜਤ, ਉਸ ਨੂੰ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਤੋਂ ਦੂਰ ਲੈ ਗਿਆ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮਦ੍ਰੇਸ਼੍ਵਰਰਥਂ ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰਾਃ ਪਰਾਙ੍ਭੁਖਮ੍। ਸਰ੍ਵੇ ਵਿਮਨਸੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਨੇਦਮਸ੍ਤੀਤ੍ਯਚਿਨ੍ਤਯਨ੍
ਮਦਰਾ ਰਾਜਾ ਦਾ ਰਥ ਪਿੱਛੇ ਮੁੜਿਆ ਦੇਖ ਕੇ, ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨਿਰਾਸ ਹੋ ਗਏ; ਸਭ ਨੇ ਸੋਚਿਆ, 'ਇਹ ਹੋ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ।'
ਨਿਰ੍ਜਿਤ੍ਯ ਮਾਤੁਲਂ ਸਙ੍ਖ੍ਯੇ ਮਾਦ੍ਰੀਪੁਤ੍ਰੌ ਮਹਾਰਥੌ । ਦਧ੍ਯਤੁਰ੍ਮੁਦਿਤੌ ਸ਼ਙ੍ਖੌ ਸਿਂਹਨਾਦਂ ਚ ਨੇਦਤੁਃ
ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਮਾਮਾ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ, ਮਾਦਰੀ ਦੇ ਦੋਵੇਂ ਮਹਾਨ ਪੁੱਤਰ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਸ਼ੰਖ ਵਜਾਏ ਅਤੇ ਸਿੰਘ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜ ਉਠੇ।
ਅਭਿਦੁਦ੍ਰੁਵਤੁਰ੍ਹृष੍ਟੌ ਤਵ ਸੈਨ੍ਯਂ ਵਿਸ਼ਾਂਪਤੇ । ਯਥਾ ਦੈਤ੍ਯਚਮੂਂ ਰਾਜਨ੍ਨਿਨ੍ਦ੍ਰੋਪੇਨ੍ਦ੍ਰਾਵਿਵਾਮਰੌ
ਉਹ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਤੇਰੇ ਫੌਜ ਵੱਲ ਦੌੜੇ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ; ਜਿਵੇਂ ਇੰਦ੍ਰ ਤੇ ਉਪਿੰਦ੍ਰ ਦੈਤਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹਦੇ ਹਨ, ਰਾਜਾ।
ਤਤੋ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰੋ ਰਾਜਾ ਮਧ੍ਯਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਦਿਵਾਕਰੇ। ਸ਼੍ਰੁਤਾਯੁਪਮਭਿਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਪ੍ਰੇषਯਾਮਾਸ ਵਾਜਿਨਃ
ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹਦਾ ਹੋਇਆ ਵਿਚਕਾਰ ਆ ਗਿਆ, ਰਾਜਾ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਸ਼੍ਰੁਤਾਯੁ ਨੂੰ ਤੱਕ ਕੇ ਆਪਣੇ ਘੋੜੇ ਚਲਾਏ।
ਤਤਸ੍ਤੁ ਤ੍ਵਰਿਤੋ ਰਾਜਞ੍ਸ਼੍ਰੁਤਾਯੁषਮਰਿਨ੍ਦਮਨ੍ । ਨਿਜਘ੍ਨੇ ਸਾਯਕੈਸ੍ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣੈਰ੍ਨਵਭਿਰ੍ਨਤਪਰ੍ਵਭਿਃਕ
ਫਿਰ, ਰਾਜਾ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੇ ਨੌ ਚਮਕਦੇ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਸ਼੍ਰੁਤਾਯੁ ਨੂੰ ਵੱਜਿਆ।
ਸ ਸਂਵਾਰ੍ਯ ਰਮੇ ਰਾਜਾ ਪ੍ਰੇषਿਤਾਨ੍ਧਰ੍ਮਸੂਨੁਨਾ । ਸ਼ਰਾਨ੍ਸਪ੍ਤ ਮਹੇष੍ਵਾਸਃ ਕੌਨ੍ਤੇਯਾਯਾ ਸਮਾਰ੍षਯਤ੍
ਉਹ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਧਨੁਸ਼ਧਾਰੀ, ਧਰਮ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਵੱਲੋਂ ਭੇਜੇ ਸੱਤ ਤੀਰਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲਿਆ।
ਤੇ ਤਸ੍ਵ ਕਵਚਂ ਭਿਤ੍ਤ੍ਵਾ ਪਪੁਃ ਸ਼ੋਣਿਤਮਾਹਵੇ। ਅਸੂਨਿਵ ਵਿਚਿਨ੍ਵਨ੍ਤੋ ਦੇਹੇ ਤਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਦੇ ਜੰਗ ਵਿਚ ਕਵਚ ਨੂੰ ਛੇਦ ਕੇ ਉਸ ਦਾ ਲਹੂ ਪੀ ਲਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿਚੋਂ ਉਸ ਦੀ ਜਾਨ ਹੀ ਲੱਭ ਰਹੇ ਹੋਣ।
ਪਾਣ੍ਡਵਸ੍ਤੁ ਭृਸ਼ਂ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਵਿਦ੍ਧਸ੍ਤੇਨ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ । ਰਣੇ ਵਰਾਹਕਰ੍ਣੇਨ ਰਾਜਾਨਂ ਹृਦ੍ਯਵਿਧ੍ਯਤਾ
ਪਰ ਪਾਂਡਵ, ਜੋ ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਵਲੋਂ ਤੀਰ ਲੱਗਣ ਤੇ ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਹੋ ਚੁੱਕਾ ਸੀ, ਜੰਗ ਵਿਚ ਵਰਾਹ ਦੇ ਦੰਦ ਵਰਗੇ ਤੀਰ ਨਾਲ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਸਿੱਧਾ ਦਿਲ ਵਿਚ ਵੱਢ ਗਿਆ।