ਯੁਧ੍ਯਤਾਂ ਹਿ ਤਥਾ ਰਾਜਨ੍ਵਿਸ਼ੇषੋ ਨ ਵ੍ਯਦृਸ਼੍ਯਤ । ਯਤਤਾਂ ਸ਼ਤ੍ਰੁਨਾਸ਼ਾਯ ਕृਤਪ੍ਰਤਿਕृਤੈषਿਣਾਮ੍
ਹੇ ਰਾਜਾ, ਜਦ ਉਹ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਲੜ ਰਹੇ ਸਨ, ਕਿਸੇ ਵਿੱਚ ਵੀ ਕੋਈ ਫਰਕ ਨਹੀਂ ਦਿੱਸਦਾ ਸੀ। ਹਰ ਕੋਈ ਦੁਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਤੇ ਹਰ ਹਮਲੇ ਦਾ ਜਵਾਬ ਦੇਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਯੁਧਾਮਨ੍ਯੁਸ੍ਤਤੋ ਰਾਜਨ੍ਨਨੁਵਿਨ੍ਦਸ੍ਯ ਸਾਯਕੈਃ । ਚਤੁਰ੍ਭਿਸ਼੍ਚਤੁਰੋ ਵਾਹਾਨਨਯਦ੍ਯਮਸਾਦਨਮ੍
ਫਿਰ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਯੁਧਾਮਨ्यु ਨੇ ਚਾਰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਅਨੁਵਿੰਦ ਦੇ ਚਾਰ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਯਮ ਦੇ ਘਰ ਭੇਜ ਦਿੱਤਾ।
ਭਲ੍ਲਾਭ੍ਯਾਂ ਚ ਸੁਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਾਭ੍ਯਾਂ ਧਨੁਃ ਕੇਤੁਂ ਚ ਮਾਰਿष । ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਸਮਰੇ ਰਾਜਂਸ੍ਤਦਦ੍ਭੁਤਮਿਵਾਭਵਤ੍
ਤੇ, ਦੋ ਬਹੁਤ ਤੇਜ਼ ਤੇ ਚੌੜੇ ਸਿਰ ਵਾਲੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਹੇ ਮਹਾਨ, ਉਸ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਅਨੁਵਿੰਦ ਦਾ ਧਨੁ ਤੇ ਝੰਡਾ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਇਹ ਨਜ਼ਾਰਾ ਅਜੋਬਾ ਜਿਹਾ ਸੀ।
ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾऽਨੁਵਿਨ੍ਦੋऽਥ ਰਥਂ ਵਿਨ੍ਦਸ੍ਯ ਰਥਮਾਸ੍ਥਿਤਃ। ਧਨੁਰ੍ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਪਰਮਂ ਭਾਰਸਾਧਨਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਅਨੁਵਿੰਦ ਨੇ ਆਪਣਾ ਰਥ ਛੱਡ ਕੇ ਵਿਂਦ ਦੇ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹਿਆ, ਤੇ ਇੱਕ ਵਧੀਆ ਤੇ ਭਾਰੀ ਧਨੁ ਲੈ ਲਿਆ।
ਤਾਵੇਕਸ੍ਥੌ ਰਣੇ ਵੀਰਾਵਾਵਨ੍ਤ੍ਯੌ ਰਥਿਨਾਂ ਵਰੌ। ਸ਼ਰਾਨ੍ਮੁਮੁਚਤੁਸ੍ਤੂਰ੍ਣਂ ਯੁਧਾਮਨ੍ਯੌ ਮਹਾਤ੍ਮਨਿ
ਅਵੰਤੀ ਦੇ ਦੋ ਵੀਰ ਭਾਈ, ਜੋ ਰਥੀ ਯੋਧਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਚੰਗੇ ਸਨ, ਇਕੱਠੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਖੜੇ ਹੋ ਕੇ ਯੁਧਾਮਨ्यु ਉੱਤੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਤੀਰ ਮਾਰਦੇ ਹਨ।
ਤਾਭ੍ਯਾਂ ਮੁਕ੍ਤਾ ਮਹਾਵੇਗਾਃ ਸ਼ਰਾਃ ਕਾਞ੍ਚਨਭੂषਣਾਃ । ਦਿਵਾਕਰਪਥਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਚ੍ਛਾਦਯਾਮਾਸੁਰਮ੍ਬਰਮ੍
ਉਨ੍ਹਾਂ ਵੱਲੋਂ ਛੱਡੇ ਗਏ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਤੇ ਬਹੁਤ ਤੇਜ਼ ਤੀਰ, ਸੂਰਜ ਦੇ ਰਸਤੇ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ ਅਸਮਾਨ ਨੂੰ ਢੱਕ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਯੁਧਾਮਨ੍ਯੂ ਰਣੇ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਭ੍ਰਾਤਰੌ ਤੌ ਮਹਾਰਥੌ । ਵਵਰ੍ष ਸ਼ਰਵਰ੍षੇਣ ਸਾਰਥਿਂ ਚਾਪ੍ਯਪਾਤਯਤ੍
ਯੁਧਾਮਨ्यु, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ, ਉਹ ਦੋ ਮਹਾਨ ਰਥੀ ਭਾਈਆਂ ਉੱਤੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਰਥ ਦੇ ਸਾਰਥੀ ਨੂੰ ਵੀ ਮਾਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਿਂਸ੍ਤੁ ਪਤਿਤੇ ਭੂਮੌ ਗਤਸਤ੍ਵੇ ਤੁ ਸਾਰਥੌ । ਰਥਃ ਪ੍ਰਦੁਦ੍ਰਾਵ ਦਿਸ਼ਃ ਸਮੁਦ੍ਧਾਨ੍ਤਹਯਸ੍ਤਤਃ
ਜਦ ਸਾਰਥੀ ਮਰ ਕੇ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਗਿਆ, ਰਥ ਦੇ ਘੋੜੇ ਖੁਲ ਗਏ ਤੇ ਰਥ ਹਰ ਪਾਸੇ ਭੱਜਣ ਲੱਗਾ।
ਤੌ ਸ ਜਿਤ੍ਵਾ ਮਹਾਰਾਜ ਯਜ੍ਞਸੇਨਸੁਤਃ ਪ੍ਰਭੁਃ। ਪੌਰੁषਂ ਖ੍ਯਾਪਯਂਸ੍ਤੂਰ੍ਣਂ ਵ੍ਯਧਮਤ੍ਤਵ ਵਾਹਿਨੀਮ੍
ਉਹ ਦੋਨਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ, ਹੇ ਮਹਾਰਾਜ, ਯਜਨਸੇਨ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਆਪਣਾ ਸ਼ੌਰਤ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਦਿਖਾ ਕੇ ਤੇਰੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਤਿਤਰ-ਬਿਤਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਸਾ ਵਧ੍ਯਮਾਨਾ ਸਮਰੇ ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰੀ ਮਹਾਚਮੂਃ । ਵੇਗਾਨ੍ਬਹੁਵਿਧਾਂਸ਼੍ਚਕ੍ਰੇ ਵਿषਂ ਪੀਤ੍ਵੇਨ ਮਾਨਵਃ
ਧਾਰਤਰਾਸ਼ਟ ਦੀ ਵੱਡੀ ਫੌਜ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਾਰੀ ਜਾਂਦੀ ਹੋਈ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਭੱਜਣ ਲੱਗੀ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਜ਼ਹਿਰ ਪੀ ਲਏ।
ਹੈਡਿਮ੍ਬੋ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਤੁ ਭਗਦਤ੍ਤਂ ਸਮਾਦ੍ਰਵਤ੍। ਰਥੇਨਾਦਿਤ੍ਯਵਰ੍ਣੇਨ ਸਧ੍ਵਜੇਨ ਮਹਾਬਲਃ
ਫਿਰ ਹੇਡਿੰਬਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਰਾਖਸਿਆਂ ਦਾ ਸਰਦਾਰ ਸੀ, ਮਹਾਨ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ, ਆਪਣੇ ਰਥ ਤੇ ਸੋਨੇ ਵਾਲਾ ਝੰਡਾ ਲੈ ਕੇ ਭਗਦੱਤ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਾਗ੍ਜ੍ਯੋਤਿषੋ ਰਾਜਾ ਨਾਗਰਾਜਂ ਸਮਾਸ੍ਥਿਤਃਕ । ਯਥਾ ਵਜ੍ਰਧਰਃ ਪੂਰ੍ਵਂ ਸਂਗ੍ਰਾਮੇ ਤਾਰਕਾਮਯੇ
ਫਿਰ ਪ੍ਰਾਗਜੋਤਿਸ਼ਪੁਰ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਨਾਗ-ਰਾਜ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਪਹਿਲਾਂ ਵਜਰਧਾਰੀ ਨੇ ਤਾਰਕ ਦੇ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਕੀਤਾ ਸੀ।
ਤਤ੍ਰ ਦੇਵਾਃ ਸਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾ ऋषਯਸ਼੍ਚ ਸਮਾਗਤਾਃ । ਵਿਸ਼ੇषਂ ਨ ਸ੍ਮ ਵਿਵਿਦੁਰ੍ਹੈਡਿਮ੍ਬਭਗਦਤ੍ਤਯੋਃ
ਉਥੇ ਦੇਵਤੇ, ਗੰਧਰਵ ਅਤੇ ਰਿਸ਼ੀ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ, ਪਰ ਉਹ ਹੈਡਿੰਬ ਅਤੇ ਭਗਦੱਤ ਵਿਚਕਾਰ ਫਰਕ ਨਹੀਂ ਪਾ ਸਕੇ।
ਯਥਾ ਸੁਰਪਤਿਃ ਸ਼ਕ੍ਰਸ੍ਤ੍ਰਾਸਯਾਮਾਸ ਦਾਨਵਾਨ੍। ਤਥੈਵ ਸਮਰੇ ਰਾਜਾ ਦ੍ਰਾਵਯਾਮਾਸ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨ੍
ਜਿਵੇਂ ਇੰਦਰ ਨੇ ਦਾਨਵਾਂ ਨੂੰ ਡਰਾਇਆ ਸੀ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰਾਜਾ ਨੇ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ ਭਜਾ ਦਿੱਤਾ।
ਤੇਨ ਵਿਦ੍ਰਾਵ੍ਯਮਾਣਾਸ੍ਤੇ ਪਾਣ੍ਡਵਾਃ ਸਰ੍ਵਤੋ ਦਿਸ਼ਮ੍। ਤ੍ਰਾਤਾਰਂ ਨਾਭ੍ਯਗਚ੍ਛਨ੍ਤਃ ਸ੍ਵੇष੍ਵਨੀਕੇषੁ ਭਾਰਤ
ਉਸ ਦੇ ਹਮਲੇ ਨਾਲ ਪਾਂਡਵ ਚਾਰੇ ਪਾਸੇ ਭੱਜੇ, ਭਾਰਤ, ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਫੌਜੀ ਵਿਚੋਂ ਕੋਈ ਰੱਖਵਾਲਾ ਨਹੀਂ ਮਿਲਿਆ।
ਭੈਮਸੇਨਿਂ ਰਥਸ੍ਥਂ ਤੁ ਤਤ੍ਰਾਪਸ਼੍ਯਾਮ ਭਾਰਤ । ਸ਼ੇषਾ ਵਿਮਨਸੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਾਦ੍ਰਵਨ੍ਤ ਮਹਾਰਥਾਃ
ਉਥੇ ਅਸੀਂ ਭੀਮਸੇਨ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਰਥ 'ਤੇ ਖੜਾ ਵੇਖਿਆ, ਭਾਰਤ, ਜਦਕਿ ਹੋਰ ਮਹਾਨ ਰਥੀ ਨਿਰਾਸ ਹੋ ਕੇ ਭੱਜ ਗਏ।
ਨਿਵृਤ੍ਤੇषੁ ਤੁ ਪਾਣ੍ਡੂਨਾਂ ਪੁਨਃ ਸੈਨ੍ਯੇषੁ ਭਾਰਤ । ਆਸੀਨ੍ਨਿष੍ਠਾਨਕੋ ਘੋਰਸ੍ਤਵ ਸੈਨ੍ਯਸ੍ਯ ਸਂਯੁਗੇ
ਜਦ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਵਾਪਸ ਮੁੜ ਗਈ, ਭਾਰਤ, ਤੇਰੇ ਫੌਜ ਵਿਚ ਯੁੱਧ ਦੌਰਾਨ ਫਿਰ ਡਰਾਉਣਾ ਹੰਗਾਮਾ ਹੋਇਆ।
ਘਟੋਤ੍ਕਚਸ੍ਤਤੋ ਰਾਜਨ੍ਭਗਦਤ੍ਤਂ ਮਹਾਰਣੇ। ਸ਼ਰੈਃ ਪ੍ਰਚ੍ਛਾਦਯਾਮਾਸ ਮੇਰੁਂ ਗਿਰਿਮਿਵਾਮ੍ਬੁਦਃ
ਫਿਰ, ਰਾਜਾ, ਘਟੋਤਕਚ ਨੇ ਮਹਾਂਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਭਗਦੱਤ ਨੂੰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕ ਲਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਬੱਦਲ ਮੇਰੂ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਢੱਕ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਨਿਹਤ੍ਯ ਤਾਞ੍ਸ਼ਰਾਨ੍ਰਾਜਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਸ੍ਯ ਧਨੁਸ਼੍ਰ੍ਯੁਤਾਨ੍। ਭੈਮਸੇਨਿਂ ਰਣੇ ਤੂਰ੍ਣਂ ਸਰ੍ਵਮਰ੍ਮਸ੍ਵਤਾਡਯਤ੍
ਰਾਜਾ ਨੇ ਰਾਖਸ ਦੇ ਧਨੁਸ਼ ਤੋਂ ਛੱਡੇ ਤੀਰਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਭੀਮਸੇਨ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਹਰ ਜਗ੍ਹਾ ਜਖਮੀ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਸ ਤਾਡ੍ਯਮਾਨੋ ਬਹੁਭਿਃ ਸ਼ਰੈਃ ਸਨ੍ਨਤਪਰ੍ਵਭਿਃ । ਨ ਵਿਵ੍ਯਥੇ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਨ੍ਦ੍ਰੋ ਭਿਦ੍ਯਮਾਨ ਇਵਾਚਲਃ
ਉਹ ਰਾਖਸ ਕਈ ਨੁਕਤੇਦਾਰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਪਰ ਉਹ ਡੋਲਿਆ ਨਹੀਂ, ਜਿਵੇਂ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਵੀ ਉਹ ਹਿਲਦਾ ਨਹੀਂ।
ਤਸ੍ਯ ਪ੍ਰਾਗ੍ਜ੍ਯੋਤਿषਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਸ੍ਤੋਮਰਾਂਸ਼੍ਚ ਚਤੁਰ੍ਦਸ਼ । ਪ੍ਰੇषਯਾਮਾਸ ਸਮਰੇ ਤਾਂਸ਼੍ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਸ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਃ
ਪ੍ਰਾਗਜੋਤਿਸ਼ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਚੌਦਾਂ ਭਾਲੇ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟੇ, ਪਰ ਰਾਖਸ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਸ ਤਾਂਸ਼੍ਛਿਤ੍ਤ੍ਵਾ ਮਹਾਬਾਹੁਸ੍ਤੋਮਰਾਨ੍ਨਿਸ਼ਿਤੈਃ ਸ਼ਰੈਃ । ਭਗਦਤ੍ਤਂ ਚ ਵਿਵ੍ਯਾਧ ਸਪ੍ਤਤ੍ਯਾ ਕਙ੍ਕਪਤ੍ਰਿਭਿਃ
ਉਹ ਮਹਾਬਲੀ ਨੇ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਭਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਕੱਟ ਕੇ, ਭਗਦੱਤ ਨੂੰ ਸੱਤ ਵੱਜੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਜਖਮੀ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਾਗ੍ਜ੍ਯੋਤਿषੋ ਰਾਜਾ ਪ੍ਰਹਸਨ੍ਨਿਵ ਭਾਰਤ। ਤਸ੍ਯਾਸ਼੍ਵਾਂਸ਼੍ਚਤੁਰਃ ਸਙ੍ਖ੍ਯੇ ਪਾਤਯਾਮਾਸ ਸਾਯਕੈਃ
ਫਿਰ ਪ੍ਰਾਗਜੋਤਿਸ਼ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਹੱਸਦਾ ਹੋਇਆ ਜਿਵੇਂ, ਭਾਰਤ, ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਉਸ ਦੇ ਚਾਰੇ ਘੋੜੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰ ਦਿੱਤੇ।
ਸ ਹਤਾਸ਼੍ਵੇ ਰਥੇ ਤਿष੍ਠਨ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਨ੍ਦ੍ਰਃ ਪ੍ਰਤਾਪਵਾਨ੍ । ਸ਼ਕ੍ਤਿਂ ਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਵੇਗੇਨ ਪ੍ਰਗ੍ਜ੍ਯੋਤਿषਗਜਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਉਹ ਰਾਖਸਾਂ ਦਾ ਸਰਦਾਰ, ਆਪਣੇ ਰਥ 'ਤੇ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ, ਜਦ ਉਸ ਦੇ ਘੋੜੇ ਮਾਰੇ ਗਏ, ਭਗਦੱਤ ਦੇ ਹਾਥੀ ਵੱਲ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਭਾਲਾ ਸੁੱਟਿਆ।
ਤਾਮਾਪਤਨ੍ਤੀਂ ਸਹਸਾ ਹੇਮਦਣ੍ਡਾਂ ਸੁਵੇਗਿਨੀਮ੍ । ਤ੍ਰਿਧਾ ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਨृਪਤਿਃ ਸਾ ਵ੍ਯਕੀਰ੍ਯਤ ਮੇਦਿਨੀਂ
ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਸ ਸੋਨੇ ਵਾਲੀ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਭਾਲੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਜਲਦੀ ਆ ਰਹੀ ਸੀ, ਤਿੰਨ ਟੁਕੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਉਹ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਵਿਖਰ ਗਈ।
ਸ਼ਕ੍ਤਿਂ ਵਿਨਿਹਤਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਹੈਡਿਮ੍ਬਃ ਪ੍ਰਾਦ੍ਰਵਦ੍ਭਯਾਤ੍ । ਯਥੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਰਣਾਤ੍ਪੂਰ੍ਵਂ ਨਮੁਚਿਰ੍ਦੈਤ੍ਯਸਤ੍ਤਮਃ
ਹੈਡਿੰਬ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਆਪਣੀ ਭਾਲੀ ਨਸ਼ਟ ਹੋਈ ਵੇਖ ਕੇ ਡਰ ਕੇ ਭੱਜ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਨਮੁਚੀ, ਦੈਤਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਇੰਦਰ ਤੋਂ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਭੱਜ ਗਿਆ ਸੀ।
ਤਂ ਵਿਜਿਤ੍ਯ ਰਣੇ ਸ਼ੂਰਂ ਵਿਕ੍ਰਾਨ੍ਤਂ ਖ੍ਯਾਤਪੌਰੁषਮ੍ । ਅਜਯ੍ਯਂ ਸਮਰੇ ਵੀਰਂ ਯਮੇਨ ਵਰੁਣੇਨ ਚ
ਉਸ ਸ਼ੂਰ, ਬਹਾਦਰ ਅਤੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਯੋਧਾ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ—ਜੋ ਯਮ ਜਾਂ ਵਰੁਣ ਤੋਂ ਵੀ ਅਜੈਯ ਰਹਿੰਦਾ—ਰਾਜਾ ਨੇ ਜਿੱਤ ਹਾਸਲ ਕੀਤੀ।
ਪਾਣ੍ਡਵੀਂ ਸਮਰੇ ਸੇਨਾਂ ਸਂਮਮਰ੍ਦ ਸ ਕੁਞ੍ਜਰਃ । ਯਥਾ ਵਨਗਜੋ ਰਾਜਨ੍ਮृਦ੍ਗਸ਼੍ਚਰਤਿ ਪਦ੍ਮਿਨੀਮ੍
ਉਹ ਹਾਥੀ ਨੇ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਕੁਚਲ ਦਿੱਤਾ, ਰਾਜਾ, ਜਿਵੇਂ ਜੰਗਲੀ ਹਾਥੀ ਕਮਲਾਂ ਵਾਲੀ ਝੀਲ ਨੂੰ ਰੌਂਦਦਾ ਹੈ।
ਮਦ੍ਰੇਸ਼੍ਵਰਸ੍ਤੁ ਸਮਰੇ ਯਮਾਭ੍ਯਾਂ ਸਮਸਞ੍ਜਤ । ਸ੍ਵਸ੍ਤ੍ਰੀਯੌ ਛਾਦਯਾਂਚਕ੍ਰੇ ਸ਼ਰੌਘੈਃ ਪਾਣ੍ਡੁਨਨ੍ਦਨੌ
ਪਰ ਮਦਰਾ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ, ਯਮ ਦੇ ਦੋ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨਾਲ ਯੁੱਧ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਅਤੇ ਆਪਣੀਆਂ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਰਖਾ ਨਾਲ ਢੱਕ ਲਿਆ।
ਸਹਦੇਵਸ੍ਤੁ ਸਮਰੇ ਮਾਤੁਲਂ ਦृਸ਼੍ਯ ਸਂਗਤਮ੍ । ਅਵਾਰਯਚ੍ਛਰੌਘੇਣ ਮੇਘੋ ਯਦ੍ਵਦ੍ਦਿਵਾਕਰਮ੍
ਪਰ ਸਹਦੇਵ ਨੇ, ਆਪਣੇ ਮਾਮਾ ਨੂੰ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਵੇਖ ਕੇ, ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਰਖਾ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਬੱਦਲ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਢੱਕ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।