ਗਙ੍ਗਾਯਾਃ ਸੁਰਨਦ੍ਯਾ ਵੈ ਸ੍ਵਾਦੁਭੂਤਂ ਯਥੋਦਕਮ੍ । ਮਹੋਦਧਿਸਮਭ੍ਯਾਸ਼ੇ ਲਵਣਤ੍ਵਂ ਨਿਗਚ੍ਛਤਿ
mb.6.83.6
ਤਥਾ ਤਤ੍ਪੌਰੁषਂ ਰਾਜਂਸ੍ਤਾਵਕਾਨਾਂ ਪਰਂਤਪ । ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਪਾਣ੍ਡੁਸੁਤਾਨ੍ਵੀਰਾਨ੍ਵ੍ਯਰ੍ਥਂ ਭਵਤਿ ਸਂਯੁਗੇ
ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਜਾ, ਤੇਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਵੱਡੀ ਵੀਰਤਾ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੇ ਵੀਰਾਂ ਨੂੰ ਮਿਲ ਕੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਵਿਅਰਥ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਘਟਮਾਨਾਨ੍ਯਥਾਸ਼ਕ੍ਤਿ ਕੁਰ੍ਵਾਣਾਨ੍ਕਰ੍ਮ ਦੁष੍ਕਰਮ੍ । ਨ ਦੋषੇਣ ਕੁਰੁਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਕੌਰਵਾਨ੍ਗਨ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ
ਉਹ ਆਪਣੀ ਪੂਰੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਮੁਸ਼ਕਲ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਤੂੰ, ਕੁਰੁਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਕੌਰਵਾਂ ਨੂੰ ਦੋਸ਼ ਨਾ ਦੇ।
ਤਵਾਪਰਾਧਾਤ੍ਸੁਮਹਾਨ੍ਸਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਵਿਸ਼ਾਂਪਤੇ । ਪृਤਿਵ੍ਯਾਃ ਪ੍ਰਕ੍ਸ਼ਯੋ ਘੋਰੋ ਯਮਰਾष੍ਟ੍ਰਵਿਵਰ੍ਧਨਃ
ਤੇਰੇ ਅਤੇ ਤੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਵੱਡੇ ਪਾਪ ਕਰਕੇ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਨਾਸ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਜੋ ਯਮ ਦੇ ਰਾਜ ਨੂੰ ਵਧਾ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਆਤ੍ਮਦੋषਾਤ੍ਸਮੁਤ੍ਪਨ੍ਨਂ ਸ਼ੋਚਿਤੁਂ ਨਾਰ੍ਹਸੇ ਨृਪ । ਨ ਹਿ ਰਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤਿ ਰਾਜਾਨਃ ਸਰ੍ਵਥਾऽਤ੍ਰਾਪਿ ਜੀਵਿਤਮ੍
ਹੇ ਰਾਜਾ, ਆਪਣੀ ਗਲਤੀ ਤੋਂ ਉਪਜੀ ਹੋਈ ਚੀਜ਼ ਲਈ ਤੂੰ ਦੁਖੀ ਨਾ ਹੋ। ਇੱਥੇ ਰਾਜੇ ਹਰ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਨਹੀਂ ਬਚਾ ਸਕਦੇ।
ਯੁਦ੍ਧੇ ਸੁਕृਤਿਨਾਂ ਲੋਕਾਨਿਚ੍ਛਨ੍ਤੋ ਵਸੁਧਾਧਿਪਾਃ। ਚਮੂਂ ਵਿਗਾਹ੍ਯ ਯੁਦ੍ਧ੍ਯਨ੍ਤੇ ਨਿਤ੍ਯਂ ਸ੍ਵਰ੍ਗਪਰਾਯਣਾਃ
ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜੇ, ਜੋ ਸਦਾ ਸਵਰਗ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਸਾਧੂਆਂ ਵਾਂਗ ਮਿਲਣ ਵਾਲੀਆਂ ਦੁਨੀਆਂ ਦੀ ਖ਼ਾਤਰ ਫੌਜ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਕੇ ਲੜਦੇ ਹਨ।
ਪੂਰ੍ਵਾਹ੍ਣੇ ਤੁ ਮਹਾਰਾਜ ਪ੍ਰਾਵਰ੍ਤਤ ਜਨਕ੍ਸ਼ਯਃ। ਤਂ ਤ੍ਵਮੇਕਮਨਾ ਭੂਤ੍ਵਾ ਸ਼ृਣੁ ਦੇਵਾਸੁਰੋਪਮਮ੍
ਹੇ ਮਹਾਰਾਜ, ਪੂਰੇ ਦਿਨ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਹਿਸੇ ਵਿੱਚ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀ ਨਾਸ਼ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਗਈ। ਹੁਣ ਤੂੰ ਮਨ ਲਾ ਕੇ ਸੁਣ, ਇਹ ਯੁੱਧ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਯੁੱਧ ਵਾਂਗ ਹੈ।
ਆਵਨ੍ਤ੍ਯੌ ਤੁ ਮਹੇष੍ਵਾਸੌ ਮਹਾਸੇਨੌ ਮਹਾਬਲੌ । ਯੁਧਾਮਨ੍ਯੁਮਭਿਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਸਮੇਯਤਾ ਰਣੋਤ੍ਕਟੌ
ਅਵੰਤੀ ਦੇ ਦੋ ਮਹਾਨ ਧਨੁਧਾਰੀ, ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ, ਯੁਧਾਮਨ्यु ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਉਤਸ਼ਾਹਤ ਦੇਖ ਕੇ ਇਕੱਠੇ ਅੱਗੇ ਵਧੇ।
ਤੇषਾਂ ਪ੍ਰਵਵृਤੇ ਯੁਦ੍ਧਂ ਸਮੁਹਦ੍ਰੋਣਹਰ੍षਣਮ੍ । ਯੁਧਾਮਨ੍ਯੁਃ ਸੁਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਭ੍ਰਾਤਰੌ ਦੇਵਰੂਪਿਣੌ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਜੰਗ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਈ ਜੋ ਡਰੋਣ ਨੂੰ ਵੀ ਖੁਸ਼ ਕਰ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਸੀ। ਯੁਧਾਮਨ्यु, ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਦੋ ਭਾਈ ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਾਂਗ ਲੱਗਦੇ ਸਨ, ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਵਿਵ੍ਯਾਧ ਨਿਸ਼ਿਤੈਸ੍ਤੂਰ੍ਣਂ ਸ਼ਰੈਃ ਸਨ੍ਨਤਪਰ੍ਵਭਿਃ। ਤਾਵੇਨਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯਵਿਧ੍ਯੇਤਾਂ ਸਮਰੇ ਚਿਤ੍ਰਯੋਧਿਨੌ
ਉਸ ਨੇ ਤੇਜ਼ ਤੇ ਚੰਗੀ ਬਣੀ ਹੋਈ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਜਲਦੀ ਵੱਜਾ ਦਿੱਤਾ। ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਉਹ ਦੋ ਚਤੁਰ ਯੋਧੇ ਵੀ ਉਸ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਤੀਰ ਮਾਰਦੇ ਹਨ।
ਯੁਧ੍ਯਤਾਂ ਹਿ ਤਥਾ ਰਾਜਨ੍ਵਿਸ਼ੇषੋ ਨ ਵ੍ਯਦृਸ਼੍ਯਤ । ਯਤਤਾਂ ਸ਼ਤ੍ਰੁਨਾਸ਼ਾਯ ਕृਤਪ੍ਰਤਿਕृਤੈषਿਣਾਮ੍
ਹੇ ਰਾਜਾ, ਜਦ ਉਹ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਲੜ ਰਹੇ ਸਨ, ਕਿਸੇ ਵਿੱਚ ਵੀ ਕੋਈ ਫਰਕ ਨਹੀਂ ਦਿੱਸਦਾ ਸੀ। ਹਰ ਕੋਈ ਦੁਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਤੇ ਹਰ ਹਮਲੇ ਦਾ ਜਵਾਬ ਦੇਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਯੁਧਾਮਨ੍ਯੁਸ੍ਤਤੋ ਰਾਜਨ੍ਨਨੁਵਿਨ੍ਦਸ੍ਯ ਸਾਯਕੈਃ । ਚਤੁਰ੍ਭਿਸ਼੍ਚਤੁਰੋ ਵਾਹਾਨਨਯਦ੍ਯਮਸਾਦਨਮ੍
ਫਿਰ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਯੁਧਾਮਨ्यु ਨੇ ਚਾਰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਅਨੁਵਿੰਦ ਦੇ ਚਾਰ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਯਮ ਦੇ ਘਰ ਭੇਜ ਦਿੱਤਾ।
ਭਲ੍ਲਾਭ੍ਯਾਂ ਚ ਸੁਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਾਭ੍ਯਾਂ ਧਨੁਃ ਕੇਤੁਂ ਚ ਮਾਰਿष । ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਸਮਰੇ ਰਾਜਂਸ੍ਤਦਦ੍ਭੁਤਮਿਵਾਭਵਤ੍
ਤੇ, ਦੋ ਬਹੁਤ ਤੇਜ਼ ਤੇ ਚੌੜੇ ਸਿਰ ਵਾਲੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਹੇ ਮਹਾਨ, ਉਸ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਅਨੁਵਿੰਦ ਦਾ ਧਨੁ ਤੇ ਝੰਡਾ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਇਹ ਨਜ਼ਾਰਾ ਅਜੋਬਾ ਜਿਹਾ ਸੀ।
ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾऽਨੁਵਿਨ੍ਦੋऽਥ ਰਥਂ ਵਿਨ੍ਦਸ੍ਯ ਰਥਮਾਸ੍ਥਿਤਃ। ਧਨੁਰ੍ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਪਰਮਂ ਭਾਰਸਾਧਨਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਅਨੁਵਿੰਦ ਨੇ ਆਪਣਾ ਰਥ ਛੱਡ ਕੇ ਵਿਂਦ ਦੇ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹਿਆ, ਤੇ ਇੱਕ ਵਧੀਆ ਤੇ ਭਾਰੀ ਧਨੁ ਲੈ ਲਿਆ।
ਤਾਵੇਕਸ੍ਥੌ ਰਣੇ ਵੀਰਾਵਾਵਨ੍ਤ੍ਯੌ ਰਥਿਨਾਂ ਵਰੌ। ਸ਼ਰਾਨ੍ਮੁਮੁਚਤੁਸ੍ਤੂਰ੍ਣਂ ਯੁਧਾਮਨ੍ਯੌ ਮਹਾਤ੍ਮਨਿ
ਅਵੰਤੀ ਦੇ ਦੋ ਵੀਰ ਭਾਈ, ਜੋ ਰਥੀ ਯੋਧਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਚੰਗੇ ਸਨ, ਇਕੱਠੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਖੜੇ ਹੋ ਕੇ ਯੁਧਾਮਨ्यु ਉੱਤੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਤੀਰ ਮਾਰਦੇ ਹਨ।
ਤਾਭ੍ਯਾਂ ਮੁਕ੍ਤਾ ਮਹਾਵੇਗਾਃ ਸ਼ਰਾਃ ਕਾਞ੍ਚਨਭੂषਣਾਃ । ਦਿਵਾਕਰਪਥਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਚ੍ਛਾਦਯਾਮਾਸੁਰਮ੍ਬਰਮ੍
ਉਨ੍ਹਾਂ ਵੱਲੋਂ ਛੱਡੇ ਗਏ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਤੇ ਬਹੁਤ ਤੇਜ਼ ਤੀਰ, ਸੂਰਜ ਦੇ ਰਸਤੇ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ ਅਸਮਾਨ ਨੂੰ ਢੱਕ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਯੁਧਾਮਨ੍ਯੂ ਰਣੇ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਭ੍ਰਾਤਰੌ ਤੌ ਮਹਾਰਥੌ । ਵਵਰ੍ष ਸ਼ਰਵਰ੍षੇਣ ਸਾਰਥਿਂ ਚਾਪ੍ਯਪਾਤਯਤ੍
ਯੁਧਾਮਨ्यु, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ, ਉਹ ਦੋ ਮਹਾਨ ਰਥੀ ਭਾਈਆਂ ਉੱਤੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਰਥ ਦੇ ਸਾਰਥੀ ਨੂੰ ਵੀ ਮਾਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਿਂਸ੍ਤੁ ਪਤਿਤੇ ਭੂਮੌ ਗਤਸਤ੍ਵੇ ਤੁ ਸਾਰਥੌ । ਰਥਃ ਪ੍ਰਦੁਦ੍ਰਾਵ ਦਿਸ਼ਃ ਸਮੁਦ੍ਧਾਨ੍ਤਹਯਸ੍ਤਤਃ
ਜਦ ਸਾਰਥੀ ਮਰ ਕੇ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਗਿਆ, ਰਥ ਦੇ ਘੋੜੇ ਖੁਲ ਗਏ ਤੇ ਰਥ ਹਰ ਪਾਸੇ ਭੱਜਣ ਲੱਗਾ।
ਤੌ ਸ ਜਿਤ੍ਵਾ ਮਹਾਰਾਜ ਯਜ੍ਞਸੇਨਸੁਤਃ ਪ੍ਰਭੁਃ। ਪੌਰੁषਂ ਖ੍ਯਾਪਯਂਸ੍ਤੂਰ੍ਣਂ ਵ੍ਯਧਮਤ੍ਤਵ ਵਾਹਿਨੀਮ੍
ਉਹ ਦੋਨਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ, ਹੇ ਮਹਾਰਾਜ, ਯਜਨਸੇਨ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਆਪਣਾ ਸ਼ੌਰਤ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਦਿਖਾ ਕੇ ਤੇਰੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਤਿਤਰ-ਬਿਤਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਸਾ ਵਧ੍ਯਮਾਨਾ ਸਮਰੇ ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰੀ ਮਹਾਚਮੂਃ । ਵੇਗਾਨ੍ਬਹੁਵਿਧਾਂਸ਼੍ਚਕ੍ਰੇ ਵਿषਂ ਪੀਤ੍ਵੇਨ ਮਾਨਵਃ
ਧਾਰਤਰਾਸ਼ਟ ਦੀ ਵੱਡੀ ਫੌਜ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਾਰੀ ਜਾਂਦੀ ਹੋਈ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਭੱਜਣ ਲੱਗੀ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਜ਼ਹਿਰ ਪੀ ਲਏ।
ਹੈਡਿਮ੍ਬੋ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਤੁ ਭਗਦਤ੍ਤਂ ਸਮਾਦ੍ਰਵਤ੍। ਰਥੇਨਾਦਿਤ੍ਯਵਰ੍ਣੇਨ ਸਧ੍ਵਜੇਨ ਮਹਾਬਲਃ
ਫਿਰ ਹੇਡਿੰਬਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਰਾਖਸਿਆਂ ਦਾ ਸਰਦਾਰ ਸੀ, ਮਹਾਨ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ, ਆਪਣੇ ਰਥ ਤੇ ਸੋਨੇ ਵਾਲਾ ਝੰਡਾ ਲੈ ਕੇ ਭਗਦੱਤ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਾਗ੍ਜ੍ਯੋਤਿषੋ ਰਾਜਾ ਨਾਗਰਾਜਂ ਸਮਾਸ੍ਥਿਤਃਕ । ਯਥਾ ਵਜ੍ਰਧਰਃ ਪੂਰ੍ਵਂ ਸਂਗ੍ਰਾਮੇ ਤਾਰਕਾਮਯੇ
ਫਿਰ ਪ੍ਰਾਗਜੋਤਿਸ਼ਪੁਰ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਨਾਗ-ਰਾਜ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਪਹਿਲਾਂ ਵਜਰਧਾਰੀ ਨੇ ਤਾਰਕ ਦੇ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਕੀਤਾ ਸੀ।
ਤਤ੍ਰ ਦੇਵਾਃ ਸਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾ ऋषਯਸ਼੍ਚ ਸਮਾਗਤਾਃ । ਵਿਸ਼ੇषਂ ਨ ਸ੍ਮ ਵਿਵਿਦੁਰ੍ਹੈਡਿਮ੍ਬਭਗਦਤ੍ਤਯੋਃ
ਉਥੇ ਦੇਵਤੇ, ਗੰਧਰਵ ਅਤੇ ਰਿਸ਼ੀ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ, ਪਰ ਉਹ ਹੈਡਿੰਬ ਅਤੇ ਭਗਦੱਤ ਵਿਚਕਾਰ ਫਰਕ ਨਹੀਂ ਪਾ ਸਕੇ।
ਯਥਾ ਸੁਰਪਤਿਃ ਸ਼ਕ੍ਰਸ੍ਤ੍ਰਾਸਯਾਮਾਸ ਦਾਨਵਾਨ੍। ਤਥੈਵ ਸਮਰੇ ਰਾਜਾ ਦ੍ਰਾਵਯਾਮਾਸ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨ੍
ਜਿਵੇਂ ਇੰਦਰ ਨੇ ਦਾਨਵਾਂ ਨੂੰ ਡਰਾਇਆ ਸੀ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰਾਜਾ ਨੇ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ ਭਜਾ ਦਿੱਤਾ।
ਤੇਨ ਵਿਦ੍ਰਾਵ੍ਯਮਾਣਾਸ੍ਤੇ ਪਾਣ੍ਡਵਾਃ ਸਰ੍ਵਤੋ ਦਿਸ਼ਮ੍। ਤ੍ਰਾਤਾਰਂ ਨਾਭ੍ਯਗਚ੍ਛਨ੍ਤਃ ਸ੍ਵੇष੍ਵਨੀਕੇषੁ ਭਾਰਤ
ਉਸ ਦੇ ਹਮਲੇ ਨਾਲ ਪਾਂਡਵ ਚਾਰੇ ਪਾਸੇ ਭੱਜੇ, ਭਾਰਤ, ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਫੌਜੀ ਵਿਚੋਂ ਕੋਈ ਰੱਖਵਾਲਾ ਨਹੀਂ ਮਿਲਿਆ।
ਭੈਮਸੇਨਿਂ ਰਥਸ੍ਥਂ ਤੁ ਤਤ੍ਰਾਪਸ਼੍ਯਾਮ ਭਾਰਤ । ਸ਼ੇषਾ ਵਿਮਨਸੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਾਦ੍ਰਵਨ੍ਤ ਮਹਾਰਥਾਃ
ਉਥੇ ਅਸੀਂ ਭੀਮਸੇਨ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਰਥ 'ਤੇ ਖੜਾ ਵੇਖਿਆ, ਭਾਰਤ, ਜਦਕਿ ਹੋਰ ਮਹਾਨ ਰਥੀ ਨਿਰਾਸ ਹੋ ਕੇ ਭੱਜ ਗਏ।
ਨਿਵृਤ੍ਤੇषੁ ਤੁ ਪਾਣ੍ਡੂਨਾਂ ਪੁਨਃ ਸੈਨ੍ਯੇषੁ ਭਾਰਤ । ਆਸੀਨ੍ਨਿष੍ਠਾਨਕੋ ਘੋਰਸ੍ਤਵ ਸੈਨ੍ਯਸ੍ਯ ਸਂਯੁਗੇ
ਜਦ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਵਾਪਸ ਮੁੜ ਗਈ, ਭਾਰਤ, ਤੇਰੇ ਫੌਜ ਵਿਚ ਯੁੱਧ ਦੌਰਾਨ ਫਿਰ ਡਰਾਉਣਾ ਹੰਗਾਮਾ ਹੋਇਆ।
ਘਟੋਤ੍ਕਚਸ੍ਤਤੋ ਰਾਜਨ੍ਭਗਦਤ੍ਤਂ ਮਹਾਰਣੇ। ਸ਼ਰੈਃ ਪ੍ਰਚ੍ਛਾਦਯਾਮਾਸ ਮੇਰੁਂ ਗਿਰਿਮਿਵਾਮ੍ਬੁਦਃ
ਫਿਰ, ਰਾਜਾ, ਘਟੋਤਕਚ ਨੇ ਮਹਾਂਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਭਗਦੱਤ ਨੂੰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕ ਲਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਬੱਦਲ ਮੇਰੂ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਢੱਕ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਨਿਹਤ੍ਯ ਤਾਞ੍ਸ਼ਰਾਨ੍ਰਾਜਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਸ੍ਯ ਧਨੁਸ਼੍ਰ੍ਯੁਤਾਨ੍। ਭੈਮਸੇਨਿਂ ਰਣੇ ਤੂਰ੍ਣਂ ਸਰ੍ਵਮਰ੍ਮਸ੍ਵਤਾਡਯਤ੍
ਰਾਜਾ ਨੇ ਰਾਖਸ ਦੇ ਧਨੁਸ਼ ਤੋਂ ਛੱਡੇ ਤੀਰਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਭੀਮਸੇਨ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਹਰ ਜਗ੍ਹਾ ਜਖਮੀ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਸ ਤਾਡ੍ਯਮਾਨੋ ਬਹੁਭਿਃ ਸ਼ਰੈਃ ਸਨ੍ਨਤਪਰ੍ਵਭਿਃ । ਨ ਵਿਵ੍ਯਥੇ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਨ੍ਦ੍ਰੋ ਭਿਦ੍ਯਮਾਨ ਇਵਾਚਲਃ
ਉਹ ਰਾਖਸ ਕਈ ਨੁਕਤੇਦਾਰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਪਰ ਉਹ ਡੋਲਿਆ ਨਹੀਂ, ਜਿਵੇਂ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਵੀ ਉਹ ਹਿਲਦਾ ਨਹੀਂ।