ਤਤਃ ਪ੍ਰਹਸ੍ਯ ਸਮਰੇ ਭੀਮਸੇਨਃ ਪਰਂਤਪਃ । ਪ੍ਰੇषਯਾਮਾਸ ਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧਃ ਸਾਯਂਕਾਨ੍ਕृਤਵਰ੍ਮਣੇ
ਫਿਰ ਭੀਮਸੇਨ, ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨੂੰ ਤਪਾਉਣ ਵਾਲਾ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਹੱਸ ਕੇ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਕ੍ਰਿਤਵਰਮਾ ਵੱਲ ਤੇਜ਼ ਤੀਰ ਛੱਡਿਆ।
ਤੈਰਰ੍ਦ੍ਯਮਾਨੋऽਤਿਰਥਃ ਸਾਤ੍ਵਤਃ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਕੋਵਿਦਃ । ਨਾਕਮ੍ਪਤ ਮਹਾਰਾਜ ਭੀਮਂ ਚਾਰ੍ਚ੍ਛਚ੍ਛਿਤੈਃ ਸ਼ਰੈਃ
ਉਹ ਮਹਾਬਲੀ ਸਾਤਵਤ, ਜੋ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਘੇਰਿਆ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਰਾਜਾ, ਡੋਲਿਆ ਨਹੀਂ ਅਤੇ ਭੀਮ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨਦायक ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ।
ਤਸ੍ਯਾਸ਼੍ਵਾਂਸ਼੍ਚਤੁਰੋ ਹਤ੍ਵਾ ਭੀਮਸੇਨੋ ਮਹਾਰਥਃ । ਸਾਰਥਿਂ ਪਾਤਯਾਮਾਸ ਸਧ੍ਵਜਂ ਸੁਪਰਿष੍ਕृਤਮ੍
ਭੀਮਸੇਨ ਮਹਾਰਥੀ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਚਾਰ ਘੋੜੇ ਮਾਰ ਦਿੱਤੇ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਸਾਰਥੀ ਨੂੰ, ਝੰਡੇ ਸਮੇਤ, ਰਥ ਤੋਂ ਡਿੱਗਾ ਦਿੱਤਾ।
ਸ਼ਰੈਰ੍ਬਹੁਵਿਧੈਸ਼੍ਚੈਨਮਾਚਿਨੋਤ੍ਪਰਵੀਰਹਾ । ਸ਼ਕਲੀਕृਤਸਰ੍ਵਾਙ੍ਗਃ ਸ਼੍ਵਾਵਿਤ੍ਤੁ ਸ਼ਲਲੈਰ੍ਯਥਾ
ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਦੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਕਈ ਕਿਸਮ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਘੇਰ ਲਿਆ, ਉਸ ਦੇ ਸਾਰੇ ਅੰਗ ਤੋੜ ਦਿੱਤੇ, ਜਿਵੇਂ ਕੁੱਤਾ ਹੱਡੀਆਂ ਨੂੰ ਚੀਰਦਾ ਹੈ।
ਹਤਾਸ਼੍ਵਸ਼੍ਚ ਤਤਸ੍ਤੂਰ੍ਣਂ ਸੁਬਲਸ੍ਯ ਰਥਂ ਯਯੌ। ਸ੍ਵਾਲਸ੍ਯ ਤੇ ਮਹਾਰਾਜ ਤਵ ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਪਸ਼੍ਯਤਃ
ਘੋੜੇ ਮਾਰੇ ਜਾਣ 'ਤੇ, ਉਹ ਤੁਰੰਤ ਸੁਬਲ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਰਥ ਵੱਲ ਗਿਆ, ਤੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਦੇਖਦੇ ਹੋਏ, ਰਾਜਾ।
ਭੀਮਸੇਨੋऽਪਿ ਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧਸ੍ਤਵ ਸੈਨ੍ਯਮੁਪਾਦ੍ਰਵਤ੍। ਨਿਜਘਾਨ ਚ ਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਦਣ੍ਡਪਾਣਿਰਿਵਾਨ੍ਤਕਃ
ਭੀਮਸੇਨ ਵੀ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਤੇਰੀ ਫੌਜ ਵੱਲ ਦੌੜਿਆ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਐਸਾ ਮਾਰਿਆ ਜਿਵੇਂ ਮੌਤ ਦਾ ਦੰਡਧਾਰੀ ਮਾਰਦਾ ਹੈ।
ਬਹੂਨਿ ਹਿ ਵਿਚਿਤ੍ਰਾਣਿ ਦ੍ਵੈਰਥਾਨਿ ਸ੍ਮ ਸਞ੍ਜਯ। ਪਾਣ੍ਡੂਨਾਂ ਮਾਮਕੈਃ ਸਾਰ੍ਧਮਸ਼੍ਰੌषਂ ਤਵ ਜਲ੍ਪਤਃ
ਸੰਜਯਾ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਦੱਸਣ 'ਤੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਅਤੇ ਮੇਰੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਬਹੁਤ ਅਜੀਬ ਜੰਗਾਂ ਸੁਣੀਆਂ ਹਨ।
ਨ ਚੈਵ ਮਾਮਕਂ ਕਿਂਚਿਦ੍ਧृष੍ਟਂ ਸ਼ਂਸਸਿ ਸਞ੍ਜਯ । ਨਿਤ੍ਯਂ ਪਾਣ੍ਡੁਸੁਤਾਨ੍ਹृष੍ਟਾਨਭਗ੍ਨਾਨ੍ਸਂਪ੍ਰਸ਼ਂਸਸਿ
ਪਰ ਤੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਮੇਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਕੋਈ ਵੀਰਤਾ ਨਹੀਂ ਦੱਸਦਾ, ਸੰਜਯਾ; ਤੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਅਤੇ ਅਟੱਲਤਾ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਜੀਯਮਾਨਾਨ੍ਵਿਮਨਸੋ ਮਾਮਕਾਨ੍ਵਿਗਤੌਜਸਃ । ਵਦਸੇ ਸਂਯੁਗੇ ਸੂਤ ਦਿष੍ਟਮੇਤਨ੍ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਤੂੰ, ਸਾਰਥੀ, ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਮੇਰੇ ਲੋਕ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਹਾਰੇ ਹੋਏ, ਮਨ ਮੰਦ ਅਤੇ ਤਾਕਤਹੀਨ ਹੋ ਗਏ ਹਨ—ਇਹ ਸੱਚ ਹੈ, ਇਸ 'ਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।
ਯਥਾਸ਼ਕ੍ਤਿ ਯਥੋਤ੍ਸਾਹਂ ਯੁਦ੍ਧੇ ਚੇष੍ਟਨ੍ਤਿ ਤਾਵਕਾਃ। ਦਰ੍ਸ਼ਯਾਨਾਃ ਪਰਂ ਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯਾ ਪੌਰੁषਂ ਪੁਰੁषਰ੍षਭ
ਤੇਰੇ ਲੋਕ ਆਪਣੀ ਪੂਰੀ ਤਾਕਤ ਅਤੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਜੰਗ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਆਪਣੀ ਵਧੀਆ ਤਾਕਤ ਅਤੇ ਮਰਦਾਨਗੀ ਦਿਖਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ।
ਗਙ੍ਗਾਯਾਃ ਸੁਰਨਦ੍ਯਾ ਵੈ ਸ੍ਵਾਦੁਭੂਤਂ ਯਥੋਦਕਮ੍ । ਮਹੋਦਧਿਸਮਭ੍ਯਾਸ਼ੇ ਲਵਣਤ੍ਵਂ ਨਿਗਚ੍ਛਤਿ
mb.6.83.6
ਤਥਾ ਤਤ੍ਪੌਰੁषਂ ਰਾਜਂਸ੍ਤਾਵਕਾਨਾਂ ਪਰਂਤਪ । ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਪਾਣ੍ਡੁਸੁਤਾਨ੍ਵੀਰਾਨ੍ਵ੍ਯਰ੍ਥਂ ਭਵਤਿ ਸਂਯੁਗੇ
ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਜਾ, ਤੇਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਵੱਡੀ ਵੀਰਤਾ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੇ ਵੀਰਾਂ ਨੂੰ ਮਿਲ ਕੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਵਿਅਰਥ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਘਟਮਾਨਾਨ੍ਯਥਾਸ਼ਕ੍ਤਿ ਕੁਰ੍ਵਾਣਾਨ੍ਕਰ੍ਮ ਦੁष੍ਕਰਮ੍ । ਨ ਦੋषੇਣ ਕੁਰੁਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਕੌਰਵਾਨ੍ਗਨ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ
ਉਹ ਆਪਣੀ ਪੂਰੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਮੁਸ਼ਕਲ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਤੂੰ, ਕੁਰੁਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਕੌਰਵਾਂ ਨੂੰ ਦੋਸ਼ ਨਾ ਦੇ।
ਤਵਾਪਰਾਧਾਤ੍ਸੁਮਹਾਨ੍ਸਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਵਿਸ਼ਾਂਪਤੇ । ਪृਤਿਵ੍ਯਾਃ ਪ੍ਰਕ੍ਸ਼ਯੋ ਘੋਰੋ ਯਮਰਾष੍ਟ੍ਰਵਿਵਰ੍ਧਨਃ
ਤੇਰੇ ਅਤੇ ਤੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਵੱਡੇ ਪਾਪ ਕਰਕੇ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਨਾਸ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਜੋ ਯਮ ਦੇ ਰਾਜ ਨੂੰ ਵਧਾ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਆਤ੍ਮਦੋषਾਤ੍ਸਮੁਤ੍ਪਨ੍ਨਂ ਸ਼ੋਚਿਤੁਂ ਨਾਰ੍ਹਸੇ ਨृਪ । ਨ ਹਿ ਰਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤਿ ਰਾਜਾਨਃ ਸਰ੍ਵਥਾऽਤ੍ਰਾਪਿ ਜੀਵਿਤਮ੍
ਹੇ ਰਾਜਾ, ਆਪਣੀ ਗਲਤੀ ਤੋਂ ਉਪਜੀ ਹੋਈ ਚੀਜ਼ ਲਈ ਤੂੰ ਦੁਖੀ ਨਾ ਹੋ। ਇੱਥੇ ਰਾਜੇ ਹਰ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਨਹੀਂ ਬਚਾ ਸਕਦੇ।
ਯੁਦ੍ਧੇ ਸੁਕृਤਿਨਾਂ ਲੋਕਾਨਿਚ੍ਛਨ੍ਤੋ ਵਸੁਧਾਧਿਪਾਃ। ਚਮੂਂ ਵਿਗਾਹ੍ਯ ਯੁਦ੍ਧ੍ਯਨ੍ਤੇ ਨਿਤ੍ਯਂ ਸ੍ਵਰ੍ਗਪਰਾਯਣਾਃ
ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜੇ, ਜੋ ਸਦਾ ਸਵਰਗ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਸਾਧੂਆਂ ਵਾਂਗ ਮਿਲਣ ਵਾਲੀਆਂ ਦੁਨੀਆਂ ਦੀ ਖ਼ਾਤਰ ਫੌਜ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਕੇ ਲੜਦੇ ਹਨ।
ਪੂਰ੍ਵਾਹ੍ਣੇ ਤੁ ਮਹਾਰਾਜ ਪ੍ਰਾਵਰ੍ਤਤ ਜਨਕ੍ਸ਼ਯਃ। ਤਂ ਤ੍ਵਮੇਕਮਨਾ ਭੂਤ੍ਵਾ ਸ਼ृਣੁ ਦੇਵਾਸੁਰੋਪਮਮ੍
ਹੇ ਮਹਾਰਾਜ, ਪੂਰੇ ਦਿਨ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਹਿਸੇ ਵਿੱਚ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀ ਨਾਸ਼ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਗਈ। ਹੁਣ ਤੂੰ ਮਨ ਲਾ ਕੇ ਸੁਣ, ਇਹ ਯੁੱਧ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਯੁੱਧ ਵਾਂਗ ਹੈ।
ਆਵਨ੍ਤ੍ਯੌ ਤੁ ਮਹੇष੍ਵਾਸੌ ਮਹਾਸੇਨੌ ਮਹਾਬਲੌ । ਯੁਧਾਮਨ੍ਯੁਮਭਿਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਸਮੇਯਤਾ ਰਣੋਤ੍ਕਟੌ
ਅਵੰਤੀ ਦੇ ਦੋ ਮਹਾਨ ਧਨੁਧਾਰੀ, ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ, ਯੁਧਾਮਨ्यु ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਉਤਸ਼ਾਹਤ ਦੇਖ ਕੇ ਇਕੱਠੇ ਅੱਗੇ ਵਧੇ।
ਤੇषਾਂ ਪ੍ਰਵਵृਤੇ ਯੁਦ੍ਧਂ ਸਮੁਹਦ੍ਰੋਣਹਰ੍षਣਮ੍ । ਯੁਧਾਮਨ੍ਯੁਃ ਸੁਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਭ੍ਰਾਤਰੌ ਦੇਵਰੂਪਿਣੌ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਜੰਗ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਈ ਜੋ ਡਰੋਣ ਨੂੰ ਵੀ ਖੁਸ਼ ਕਰ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਸੀ। ਯੁਧਾਮਨ्यु, ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਦੋ ਭਾਈ ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਾਂਗ ਲੱਗਦੇ ਸਨ, ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਵਿਵ੍ਯਾਧ ਨਿਸ਼ਿਤੈਸ੍ਤੂਰ੍ਣਂ ਸ਼ਰੈਃ ਸਨ੍ਨਤਪਰ੍ਵਭਿਃ। ਤਾਵੇਨਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯਵਿਧ੍ਯੇਤਾਂ ਸਮਰੇ ਚਿਤ੍ਰਯੋਧਿਨੌ
ਉਸ ਨੇ ਤੇਜ਼ ਤੇ ਚੰਗੀ ਬਣੀ ਹੋਈ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਜਲਦੀ ਵੱਜਾ ਦਿੱਤਾ। ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਉਹ ਦੋ ਚਤੁਰ ਯੋਧੇ ਵੀ ਉਸ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਤੀਰ ਮਾਰਦੇ ਹਨ।
ਯੁਧ੍ਯਤਾਂ ਹਿ ਤਥਾ ਰਾਜਨ੍ਵਿਸ਼ੇषੋ ਨ ਵ੍ਯਦृਸ਼੍ਯਤ । ਯਤਤਾਂ ਸ਼ਤ੍ਰੁਨਾਸ਼ਾਯ ਕृਤਪ੍ਰਤਿਕृਤੈषਿਣਾਮ੍
ਹੇ ਰਾਜਾ, ਜਦ ਉਹ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਲੜ ਰਹੇ ਸਨ, ਕਿਸੇ ਵਿੱਚ ਵੀ ਕੋਈ ਫਰਕ ਨਹੀਂ ਦਿੱਸਦਾ ਸੀ। ਹਰ ਕੋਈ ਦੁਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਤੇ ਹਰ ਹਮਲੇ ਦਾ ਜਵਾਬ ਦੇਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਯੁਧਾਮਨ੍ਯੁਸ੍ਤਤੋ ਰਾਜਨ੍ਨਨੁਵਿਨ੍ਦਸ੍ਯ ਸਾਯਕੈਃ । ਚਤੁਰ੍ਭਿਸ਼੍ਚਤੁਰੋ ਵਾਹਾਨਨਯਦ੍ਯਮਸਾਦਨਮ੍
ਫਿਰ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਯੁਧਾਮਨ्यु ਨੇ ਚਾਰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਅਨੁਵਿੰਦ ਦੇ ਚਾਰ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਯਮ ਦੇ ਘਰ ਭੇਜ ਦਿੱਤਾ।
ਭਲ੍ਲਾਭ੍ਯਾਂ ਚ ਸੁਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਾਭ੍ਯਾਂ ਧਨੁਃ ਕੇਤੁਂ ਚ ਮਾਰਿष । ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਸਮਰੇ ਰਾਜਂਸ੍ਤਦਦ੍ਭੁਤਮਿਵਾਭਵਤ੍
ਤੇ, ਦੋ ਬਹੁਤ ਤੇਜ਼ ਤੇ ਚੌੜੇ ਸਿਰ ਵਾਲੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਹੇ ਮਹਾਨ, ਉਸ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਅਨੁਵਿੰਦ ਦਾ ਧਨੁ ਤੇ ਝੰਡਾ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਇਹ ਨਜ਼ਾਰਾ ਅਜੋਬਾ ਜਿਹਾ ਸੀ।
ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾऽਨੁਵਿਨ੍ਦੋऽਥ ਰਥਂ ਵਿਨ੍ਦਸ੍ਯ ਰਥਮਾਸ੍ਥਿਤਃ। ਧਨੁਰ੍ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਪਰਮਂ ਭਾਰਸਾਧਨਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਅਨੁਵਿੰਦ ਨੇ ਆਪਣਾ ਰਥ ਛੱਡ ਕੇ ਵਿਂਦ ਦੇ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹਿਆ, ਤੇ ਇੱਕ ਵਧੀਆ ਤੇ ਭਾਰੀ ਧਨੁ ਲੈ ਲਿਆ।
ਤਾਵੇਕਸ੍ਥੌ ਰਣੇ ਵੀਰਾਵਾਵਨ੍ਤ੍ਯੌ ਰਥਿਨਾਂ ਵਰੌ। ਸ਼ਰਾਨ੍ਮੁਮੁਚਤੁਸ੍ਤੂਰ੍ਣਂ ਯੁਧਾਮਨ੍ਯੌ ਮਹਾਤ੍ਮਨਿ
ਅਵੰਤੀ ਦੇ ਦੋ ਵੀਰ ਭਾਈ, ਜੋ ਰਥੀ ਯੋਧਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਚੰਗੇ ਸਨ, ਇਕੱਠੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਖੜੇ ਹੋ ਕੇ ਯੁਧਾਮਨ्यु ਉੱਤੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਤੀਰ ਮਾਰਦੇ ਹਨ।
ਤਾਭ੍ਯਾਂ ਮੁਕ੍ਤਾ ਮਹਾਵੇਗਾਃ ਸ਼ਰਾਃ ਕਾਞ੍ਚਨਭੂषਣਾਃ । ਦਿਵਾਕਰਪਥਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਚ੍ਛਾਦਯਾਮਾਸੁਰਮ੍ਬਰਮ੍
ਉਨ੍ਹਾਂ ਵੱਲੋਂ ਛੱਡੇ ਗਏ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਤੇ ਬਹੁਤ ਤੇਜ਼ ਤੀਰ, ਸੂਰਜ ਦੇ ਰਸਤੇ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ ਅਸਮਾਨ ਨੂੰ ਢੱਕ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਯੁਧਾਮਨ੍ਯੂ ਰਣੇ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਭ੍ਰਾਤਰੌ ਤੌ ਮਹਾਰਥੌ । ਵਵਰ੍ष ਸ਼ਰਵਰ੍षੇਣ ਸਾਰਥਿਂ ਚਾਪ੍ਯਪਾਤਯਤ੍
ਯੁਧਾਮਨ्यु, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ, ਉਹ ਦੋ ਮਹਾਨ ਰਥੀ ਭਾਈਆਂ ਉੱਤੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਰਥ ਦੇ ਸਾਰਥੀ ਨੂੰ ਵੀ ਮਾਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਿਂਸ੍ਤੁ ਪਤਿਤੇ ਭੂਮੌ ਗਤਸਤ੍ਵੇ ਤੁ ਸਾਰਥੌ । ਰਥਃ ਪ੍ਰਦੁਦ੍ਰਾਵ ਦਿਸ਼ਃ ਸਮੁਦ੍ਧਾਨ੍ਤਹਯਸ੍ਤਤਃ
ਜਦ ਸਾਰਥੀ ਮਰ ਕੇ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਗਿਆ, ਰਥ ਦੇ ਘੋੜੇ ਖੁਲ ਗਏ ਤੇ ਰਥ ਹਰ ਪਾਸੇ ਭੱਜਣ ਲੱਗਾ।
ਤੌ ਸ ਜਿਤ੍ਵਾ ਮਹਾਰਾਜ ਯਜ੍ਞਸੇਨਸੁਤਃ ਪ੍ਰਭੁਃ। ਪੌਰੁषਂ ਖ੍ਯਾਪਯਂਸ੍ਤੂਰ੍ਣਂ ਵ੍ਯਧਮਤ੍ਤਵ ਵਾਹਿਨੀਮ੍
ਉਹ ਦੋਨਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ, ਹੇ ਮਹਾਰਾਜ, ਯਜਨਸੇਨ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਆਪਣਾ ਸ਼ੌਰਤ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਦਿਖਾ ਕੇ ਤੇਰੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਤਿਤਰ-ਬਿਤਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਸਾ ਵਧ੍ਯਮਾਨਾ ਸਮਰੇ ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰੀ ਮਹਾਚਮੂਃ । ਵੇਗਾਨ੍ਬਹੁਵਿਧਾਂਸ਼੍ਚਕ੍ਰੇ ਵਿषਂ ਪੀਤ੍ਵੇਨ ਮਾਨਵਃ
ਧਾਰਤਰਾਸ਼ਟ ਦੀ ਵੱਡੀ ਫੌਜ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਾਰੀ ਜਾਂਦੀ ਹੋਈ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਭੱਜਣ ਲੱਗੀ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਜ਼ਹਿਰ ਪੀ ਲਏ।