ਨ੍ਯਹਨਤ੍ਤਾਵਕਾਂਸ਼੍ਚਾਪਿ ਸਾਤ੍ਯਕਿਃ ਸਤ੍ਯਵਿਕ੍ਰਮਃ । ਨਿਸ਼ਿਤੈਰ੍ਬਹੁਭਿਰ੍ਬਾਣੈਸ੍ਤੇऽਦ੍ਰਵਨ੍ਤ ਭਯਾਰ੍ਦਿਤਾਃ
ਸਾਤ੍ਯਕੀ, ਜੋ ਸੱਚਾ ਬਹਾਦਰ ਸੀ, ਤੇਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਕਈ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵਾਰਿਆ; ਡਰ ਕੇ ਉਹ ਭੱਜ ਗਏ।
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨੇਵ ਕਾਲੇ ਤੁ ਦ੍ਰੁਪਦਸ੍ਯਾਤ੍ਮਜੋ ਬਲੀ। ਧृष੍ਟਦ੍ਯੁਮ੍ਨੋ ਮਹਾਰਾਜ ਪੁਤ੍ਰਂ ਤਵ ਜਨੇਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਇਸੇ ਸਮੇਂ, ਮਹਾਰਾਜ, ਦ੍ਰੁਪਦ ਦਾ ਤਾਕਤਵਰ ਪੁੱਤਰ ਧ੍ਰਿਸ਼ਟਦਯੁਮਨ ਤੇਰੇ ਪੁੱਤਰ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, 'ਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਛਾਦਯਾਮਾਸ ਸਮਰੇ ਸ਼ਰੈਃ ਸਨ੍ਨਤਪਰ੍ਵਭਿਃ । ਸ ਚ੍ਛਾਦ੍ਯਮਾਨੋ ਵਿਸ਼ਿਖੈਰ੍ਧृष੍ਟਦ੍ਯੁਮ੍ਨੇਨ ਭਾਰਤ
ਜੰਗ ਵਿਚ, ਉਹਨੇ ਉਸਨੂੰ ਮੁੜੇ ਸਿਰ ਵਾਲੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕ ਲਿਆ; ਤੇ ਧ੍ਰਿਸ਼ਟਦਯੁਮਨ ਨੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰਦਿਆਂ, ਭਾਰਤ—
ਵਿਵ੍ਯਥੇ ਨ ਚ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਤਵ ਪੁਤ੍ਰੋ ਜਨੇਸ਼੍ਵਰ । ਧृष੍ਟਦ੍ਯੁਮ੍ਨਂ ਚ ਸਮਰੇ ਤੂਰ੍ਣਂ ਵਿਵ੍ਯਾਧ ਪਤ੍ਰਿਭਿਃਕ
ਤੇਰਾ ਪੁੱਤਰ, ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਡੋਲਿਆ ਨਹੀਂ; ਤੇ ਜੰਗ ਵਿਚ, ਉਹਨੇ ਧ੍ਰਿਸ਼ਟਦਯੁਮਨ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵਾਰਿਆ।
षष੍ਟ੍ਯਾ ਚ ਤ੍ਰਿਂਸ਼ਤਾ ਚੈਵ ਤਦਦ੍ਭੁਤਮਿਵਾਭਵਤ੍ । ਤਸ੍ਯ ਸੇਨਾਪਤਿਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਧਨੁਸ਼੍ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਮਾਰਿष
ਸਾਠ ਤੇ ਫਿਰ ਤੀਹ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ—ਇਹ ਵਾਕਈ ਅਦਭੁਤ ਸੀ—ਤੇਰਾ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲਾ ਸੈਨਾਪਤੀ, ਮਾਰਿਸ਼ਾ, ਉਸਦਾ ਧਨੁਸ਼ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਹਯਾਂਸ਼੍ਚ ਚਤੁਰਃ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਨਿਜਘਾਨ ਮਹਾਬਲਃ । ਸ਼ਰੈਸ਼੍ਚੈਨਂ ਸੁਨਿਸ਼ਿਤੈਃ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਂ ਵਿਵ੍ਯਾਧ ਸਪ੍ਤਭਿਃ
ਉਹ ਮਹਾਬਲੀ ਨੇ ਚਾਰ ਘੋੜੇ ਤੁਰੰਤ ਮਾਰ ਦਿੱਤੇ; ਤੇ ਸੱਤ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਲਗੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸਨੂੰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵਾਰਿਆ।
ਸ ਹਤਾਸ਼੍ਵਾਨ੍ਮਹਾਬਾਹੁਰਵਪ੍ਲੁਤ੍ਯ ਰਥਾਦ੍ਬਲੀ । ਪਦਾਤਿਰਸਿਮੁਦ੍ਯਮ੍ਯ ਪ੍ਰਾਦ੍ਰਵਤ੍ਪਾਰ੍षਤਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਉਹ ਮਹਾਬਲੀ, ਜਿਸ ਦੇ ਘੋੜੇ ਮਾਰੇ ਗਏ ਸਨ, ਰਥ ਤੋਂ ਉਤਰ ਕੇ ਆਪਣੀ ਤਲਵਾਰ ਫੜੀ ਅਤੇ ਪੈਦਲ ਹੀ ਪਾਰਸ਼ਤ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਹਮਲਾ ਕਰ ਗਿਆ।
ਸ਼ਕੁਨਿਸ੍ਤਂ ਸਮਭ੍ਯੇਤ੍ਯ ਰਾਜਗृਦ੍ਧੀ ਮਹਾਬਲਃ । ਰਾਜਾਨਂ ਸਰ੍ਵਲੋਕਸ੍ਯ ਰਥਮਾਰੋਪਯਤ੍ਸ੍ਵਕਮ੍
ਸ਼ਕੁਨੀ, ਜੋ ਰਾਜ ਦੀ ਲਾਲਚ ਵਾਲਾ ਅਤੇ ਬੜੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਉਸ ਕੋਲ ਆਇਆ ਅਤੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹਾ ਲਿਆ।
ਤਤੋ ਨृਪਂ ਪਰਾਜਿਤ੍ਯ ਪਾਰ੍षਤਃ ਪਰਵੀਰਹਾ । ਨ੍ਯਹਨਤ੍ਤਾਵਕਂ ਸੈਨ੍ਯਂ ਵਜ੍ਰਪਾਣਿਰਿਵਾਸੁਰਾਨ੍
ਫਿਰ ਪਾਰਸ਼ਤ ਨੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਹਰਾ ਕੇ, ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਦੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੋ ਕੇ, ਤੇਰੇ ਫੌਜ ਨੂੰ ਓਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਾਰਿਆ ਜਿਵੇਂ ਵਜਰਧਾਰੀ ਅਸੁਰਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ ਹੈ।
ਕृਤਵਰ੍ਮਾ ਰਣੇ ਭੀਮਂ ਸ਼ਰੈਰਾਰ੍ਚ੍ਛਨ੍ਮਹਾਰਥਃ । ਪ੍ਰਚ੍ਛਾਦਯਾਮਾਸ ਚ ਤਂ ਮਹਾਮੇਘੋ ਰਵਿਂ ਯਥਾ
ਕ੍ਰਿਤਵਰਮਾ, ਜੋ ਮਹਾਰਥੀ ਸੀ, ਭੀਮ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵਰ੍ਹਾ ਦਿੱਤਾ, ਉਸਨੂੰ ਐਸਾ ਢੱਕ ਲਿਆ ਜਿਵੇਂ ਵੱਡਾ ਬੱਦਲ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਢੱਕ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਹਸ੍ਯ ਸਮਰੇ ਭੀਮਸੇਨਃ ਪਰਂਤਪਃ । ਪ੍ਰੇषਯਾਮਾਸ ਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧਃ ਸਾਯਂਕਾਨ੍ਕृਤਵਰ੍ਮਣੇ
ਫਿਰ ਭੀਮਸੇਨ, ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨੂੰ ਤਪਾਉਣ ਵਾਲਾ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਹੱਸ ਕੇ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਕ੍ਰਿਤਵਰਮਾ ਵੱਲ ਤੇਜ਼ ਤੀਰ ਛੱਡਿਆ।
ਤੈਰਰ੍ਦ੍ਯਮਾਨੋऽਤਿਰਥਃ ਸਾਤ੍ਵਤਃ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਕੋਵਿਦਃ । ਨਾਕਮ੍ਪਤ ਮਹਾਰਾਜ ਭੀਮਂ ਚਾਰ੍ਚ੍ਛਚ੍ਛਿਤੈਃ ਸ਼ਰੈਃ
ਉਹ ਮਹਾਬਲੀ ਸਾਤਵਤ, ਜੋ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਘੇਰਿਆ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਰਾਜਾ, ਡੋਲਿਆ ਨਹੀਂ ਅਤੇ ਭੀਮ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨਦायक ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ।
ਤਸ੍ਯਾਸ਼੍ਵਾਂਸ਼੍ਚਤੁਰੋ ਹਤ੍ਵਾ ਭੀਮਸੇਨੋ ਮਹਾਰਥਃ । ਸਾਰਥਿਂ ਪਾਤਯਾਮਾਸ ਸਧ੍ਵਜਂ ਸੁਪਰਿष੍ਕृਤਮ੍
ਭੀਮਸੇਨ ਮਹਾਰਥੀ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਚਾਰ ਘੋੜੇ ਮਾਰ ਦਿੱਤੇ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਸਾਰਥੀ ਨੂੰ, ਝੰਡੇ ਸਮੇਤ, ਰਥ ਤੋਂ ਡਿੱਗਾ ਦਿੱਤਾ।
ਸ਼ਰੈਰ੍ਬਹੁਵਿਧੈਸ਼੍ਚੈਨਮਾਚਿਨੋਤ੍ਪਰਵੀਰਹਾ । ਸ਼ਕਲੀਕृਤਸਰ੍ਵਾਙ੍ਗਃ ਸ਼੍ਵਾਵਿਤ੍ਤੁ ਸ਼ਲਲੈਰ੍ਯਥਾ
ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਦੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਕਈ ਕਿਸਮ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਘੇਰ ਲਿਆ, ਉਸ ਦੇ ਸਾਰੇ ਅੰਗ ਤੋੜ ਦਿੱਤੇ, ਜਿਵੇਂ ਕੁੱਤਾ ਹੱਡੀਆਂ ਨੂੰ ਚੀਰਦਾ ਹੈ।
ਹਤਾਸ਼੍ਵਸ਼੍ਚ ਤਤਸ੍ਤੂਰ੍ਣਂ ਸੁਬਲਸ੍ਯ ਰਥਂ ਯਯੌ। ਸ੍ਵਾਲਸ੍ਯ ਤੇ ਮਹਾਰਾਜ ਤਵ ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਪਸ਼੍ਯਤਃ
ਘੋੜੇ ਮਾਰੇ ਜਾਣ 'ਤੇ, ਉਹ ਤੁਰੰਤ ਸੁਬਲ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਰਥ ਵੱਲ ਗਿਆ, ਤੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਦੇਖਦੇ ਹੋਏ, ਰਾਜਾ।
ਭੀਮਸੇਨੋऽਪਿ ਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧਸ੍ਤਵ ਸੈਨ੍ਯਮੁਪਾਦ੍ਰਵਤ੍। ਨਿਜਘਾਨ ਚ ਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਦਣ੍ਡਪਾਣਿਰਿਵਾਨ੍ਤਕਃ
ਭੀਮਸੇਨ ਵੀ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਤੇਰੀ ਫੌਜ ਵੱਲ ਦੌੜਿਆ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਐਸਾ ਮਾਰਿਆ ਜਿਵੇਂ ਮੌਤ ਦਾ ਦੰਡਧਾਰੀ ਮਾਰਦਾ ਹੈ।
ਬਹੂਨਿ ਹਿ ਵਿਚਿਤ੍ਰਾਣਿ ਦ੍ਵੈਰਥਾਨਿ ਸ੍ਮ ਸਞ੍ਜਯ। ਪਾਣ੍ਡੂਨਾਂ ਮਾਮਕੈਃ ਸਾਰ੍ਧਮਸ਼੍ਰੌषਂ ਤਵ ਜਲ੍ਪਤਃ
ਸੰਜਯਾ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਦੱਸਣ 'ਤੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਅਤੇ ਮੇਰੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਬਹੁਤ ਅਜੀਬ ਜੰਗਾਂ ਸੁਣੀਆਂ ਹਨ।
ਨ ਚੈਵ ਮਾਮਕਂ ਕਿਂਚਿਦ੍ਧृष੍ਟਂ ਸ਼ਂਸਸਿ ਸਞ੍ਜਯ । ਨਿਤ੍ਯਂ ਪਾਣ੍ਡੁਸੁਤਾਨ੍ਹृष੍ਟਾਨਭਗ੍ਨਾਨ੍ਸਂਪ੍ਰਸ਼ਂਸਸਿ
ਪਰ ਤੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਮੇਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਕੋਈ ਵੀਰਤਾ ਨਹੀਂ ਦੱਸਦਾ, ਸੰਜਯਾ; ਤੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਅਤੇ ਅਟੱਲਤਾ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਜੀਯਮਾਨਾਨ੍ਵਿਮਨਸੋ ਮਾਮਕਾਨ੍ਵਿਗਤੌਜਸਃ । ਵਦਸੇ ਸਂਯੁਗੇ ਸੂਤ ਦਿष੍ਟਮੇਤਨ੍ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਤੂੰ, ਸਾਰਥੀ, ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਮੇਰੇ ਲੋਕ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਹਾਰੇ ਹੋਏ, ਮਨ ਮੰਦ ਅਤੇ ਤਾਕਤਹੀਨ ਹੋ ਗਏ ਹਨ—ਇਹ ਸੱਚ ਹੈ, ਇਸ 'ਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।
ਯਥਾਸ਼ਕ੍ਤਿ ਯਥੋਤ੍ਸਾਹਂ ਯੁਦ੍ਧੇ ਚੇष੍ਟਨ੍ਤਿ ਤਾਵਕਾਃ। ਦਰ੍ਸ਼ਯਾਨਾਃ ਪਰਂ ਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯਾ ਪੌਰੁषਂ ਪੁਰੁषਰ੍षਭ
ਤੇਰੇ ਲੋਕ ਆਪਣੀ ਪੂਰੀ ਤਾਕਤ ਅਤੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਜੰਗ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਆਪਣੀ ਵਧੀਆ ਤਾਕਤ ਅਤੇ ਮਰਦਾਨਗੀ ਦਿਖਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ।
ਗਙ੍ਗਾਯਾਃ ਸੁਰਨਦ੍ਯਾ ਵੈ ਸ੍ਵਾਦੁਭੂਤਂ ਯਥੋਦਕਮ੍ । ਮਹੋਦਧਿਸਮਭ੍ਯਾਸ਼ੇ ਲਵਣਤ੍ਵਂ ਨਿਗਚ੍ਛਤਿ
mb.6.83.6
ਤਥਾ ਤਤ੍ਪੌਰੁषਂ ਰਾਜਂਸ੍ਤਾਵਕਾਨਾਂ ਪਰਂਤਪ । ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਪਾਣ੍ਡੁਸੁਤਾਨ੍ਵੀਰਾਨ੍ਵ੍ਯਰ੍ਥਂ ਭਵਤਿ ਸਂਯੁਗੇ
ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਜਾ, ਤੇਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਵੱਡੀ ਵੀਰਤਾ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੇ ਵੀਰਾਂ ਨੂੰ ਮਿਲ ਕੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਵਿਅਰਥ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਘਟਮਾਨਾਨ੍ਯਥਾਸ਼ਕ੍ਤਿ ਕੁਰ੍ਵਾਣਾਨ੍ਕਰ੍ਮ ਦੁष੍ਕਰਮ੍ । ਨ ਦੋषੇਣ ਕੁਰੁਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਕੌਰਵਾਨ੍ਗਨ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ
ਉਹ ਆਪਣੀ ਪੂਰੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਮੁਸ਼ਕਲ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਤੂੰ, ਕੁਰੁਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਕੌਰਵਾਂ ਨੂੰ ਦੋਸ਼ ਨਾ ਦੇ।
ਤਵਾਪਰਾਧਾਤ੍ਸੁਮਹਾਨ੍ਸਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਵਿਸ਼ਾਂਪਤੇ । ਪृਤਿਵ੍ਯਾਃ ਪ੍ਰਕ੍ਸ਼ਯੋ ਘੋਰੋ ਯਮਰਾष੍ਟ੍ਰਵਿਵਰ੍ਧਨਃ
ਤੇਰੇ ਅਤੇ ਤੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਵੱਡੇ ਪਾਪ ਕਰਕੇ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਨਾਸ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਜੋ ਯਮ ਦੇ ਰਾਜ ਨੂੰ ਵਧਾ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਆਤ੍ਮਦੋषਾਤ੍ਸਮੁਤ੍ਪਨ੍ਨਂ ਸ਼ੋਚਿਤੁਂ ਨਾਰ੍ਹਸੇ ਨृਪ । ਨ ਹਿ ਰਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤਿ ਰਾਜਾਨਃ ਸਰ੍ਵਥਾऽਤ੍ਰਾਪਿ ਜੀਵਿਤਮ੍
ਹੇ ਰਾਜਾ, ਆਪਣੀ ਗਲਤੀ ਤੋਂ ਉਪਜੀ ਹੋਈ ਚੀਜ਼ ਲਈ ਤੂੰ ਦੁਖੀ ਨਾ ਹੋ। ਇੱਥੇ ਰਾਜੇ ਹਰ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਨਹੀਂ ਬਚਾ ਸਕਦੇ।
ਯੁਦ੍ਧੇ ਸੁਕृਤਿਨਾਂ ਲੋਕਾਨਿਚ੍ਛਨ੍ਤੋ ਵਸੁਧਾਧਿਪਾਃ। ਚਮੂਂ ਵਿਗਾਹ੍ਯ ਯੁਦ੍ਧ੍ਯਨ੍ਤੇ ਨਿਤ੍ਯਂ ਸ੍ਵਰ੍ਗਪਰਾਯਣਾਃ
ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜੇ, ਜੋ ਸਦਾ ਸਵਰਗ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਸਾਧੂਆਂ ਵਾਂਗ ਮਿਲਣ ਵਾਲੀਆਂ ਦੁਨੀਆਂ ਦੀ ਖ਼ਾਤਰ ਫੌਜ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਕੇ ਲੜਦੇ ਹਨ।
ਪੂਰ੍ਵਾਹ੍ਣੇ ਤੁ ਮਹਾਰਾਜ ਪ੍ਰਾਵਰ੍ਤਤ ਜਨਕ੍ਸ਼ਯਃ। ਤਂ ਤ੍ਵਮੇਕਮਨਾ ਭੂਤ੍ਵਾ ਸ਼ृਣੁ ਦੇਵਾਸੁਰੋਪਮਮ੍
ਹੇ ਮਹਾਰਾਜ, ਪੂਰੇ ਦਿਨ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਹਿਸੇ ਵਿੱਚ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀ ਨਾਸ਼ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਗਈ। ਹੁਣ ਤੂੰ ਮਨ ਲਾ ਕੇ ਸੁਣ, ਇਹ ਯੁੱਧ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਯੁੱਧ ਵਾਂਗ ਹੈ।
ਆਵਨ੍ਤ੍ਯੌ ਤੁ ਮਹੇष੍ਵਾਸੌ ਮਹਾਸੇਨੌ ਮਹਾਬਲੌ । ਯੁਧਾਮਨ੍ਯੁਮਭਿਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਸਮੇਯਤਾ ਰਣੋਤ੍ਕਟੌ
ਅਵੰਤੀ ਦੇ ਦੋ ਮਹਾਨ ਧਨੁਧਾਰੀ, ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ, ਯੁਧਾਮਨ्यु ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਉਤਸ਼ਾਹਤ ਦੇਖ ਕੇ ਇਕੱਠੇ ਅੱਗੇ ਵਧੇ।
ਤੇषਾਂ ਪ੍ਰਵਵृਤੇ ਯੁਦ੍ਧਂ ਸਮੁਹਦ੍ਰੋਣਹਰ੍षਣਮ੍ । ਯੁਧਾਮਨ੍ਯੁਃ ਸੁਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਭ੍ਰਾਤਰੌ ਦੇਵਰੂਪਿਣੌ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਜੰਗ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਈ ਜੋ ਡਰੋਣ ਨੂੰ ਵੀ ਖੁਸ਼ ਕਰ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਸੀ। ਯੁਧਾਮਨ्यु, ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਦੋ ਭਾਈ ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਾਂਗ ਲੱਗਦੇ ਸਨ, ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਵਿਵ੍ਯਾਧ ਨਿਸ਼ਿਤੈਸ੍ਤੂਰ੍ਣਂ ਸ਼ਰੈਃ ਸਨ੍ਨਤਪਰ੍ਵਭਿਃ। ਤਾਵੇਨਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯਵਿਧ੍ਯੇਤਾਂ ਸਮਰੇ ਚਿਤ੍ਰਯੋਧਿਨੌ
ਉਸ ਨੇ ਤੇਜ਼ ਤੇ ਚੰਗੀ ਬਣੀ ਹੋਈ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਜਲਦੀ ਵੱਜਾ ਦਿੱਤਾ। ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਉਹ ਦੋ ਚਤੁਰ ਯੋਧੇ ਵੀ ਉਸ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਤੀਰ ਮਾਰਦੇ ਹਨ।