ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਸਮਰੇ ਦ੍ਰੌਣਿਰ੍ਦਰ੍ਸ਼ਯਨ੍ਪਾਣਿਲਾਘਵਮ੍ । ਸ਼ਿਖਣ੍ਡਿਨਂ ਚ ਵਿਵ੍ਯਾਧ ਸ਼ਰੈਰ੍ਬਹੁਭਿਰਾਯਸੈਃ
ਦ੍ਰੌਣੀ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿਚ ਆਪਣੀ ਚੁਸਤਾਈ ਦਿਖਾਉਂਦੇ ਹੋਏ ਉਸ ਹਥਿਆਰ ਨੂੰ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ; ਤੇ ਉਹਨੇ ਸ਼ਿਖੰਡੀ ਨੂੰ ਕਈ ਲੋਹੇ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵਾਰਿਆ।
ਸ਼ਿਖਣ੍ਡੀ ਤੁ ਭृਸ਼ਂ ਰਾਜਂਸ੍ਤਡ੍ਯਮਾਨਃ ਸ਼ਿਤੈਃ ਸ਼ਰੈਃ । ਆਰੁਰੋਹ ਰਥਂ ਤੂਰ੍ਣਂ ਮਾਧਵਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ
ਸ਼ਿਖੰਡੀ, ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਪੀੜਤ ਹੋ ਕੇ, ਜਲਦੀ ਨਾਲ ਮਹਾਤਮਾ ਮਾਧਵ ਦੇ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ।
ਸਾਤ੍ਯਕਿਸ਼੍ਚਾਪਿ ਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਂ ਕ੍ਰੂਰਮਾਹਵੇ। ਅਲਮ੍ਬੁਸਂ ਸ਼ਰੈਸ੍ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣੈਰ੍ਵਿਵ੍ਯਾਧ ਬਲਿਨਾਂ ਵਰਃ
ਸਾਤ੍ਯਕੀ ਵੀ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਕ੍ਰੂਰ ਰਾਕਸ਼ਸ ਅਲੰਬੁਸਾ, ਜੋ ਬਲਵਾਨਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੀ, ਨੂੰ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵਾਰਿਆ।
ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਤਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਧਨੁਸ਼੍ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਭਾਰਤ। ਅਰ੍ਧਚਨ੍ਦ੍ਰੇਣ ਸਮਰੇ ਤਂ ਚ ਵਿਵ੍ਯਾਧ ਸਾਯਕੈਃ
ਫਿਰ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੇ, ਭਾਰਤ, ਜੰਗ ਵਿਚ ਅਰਧ-ਚੰਦ ਵਾਲੇ ਤੀਰ ਨਾਲ ਉਸਦਾ ਧਨੁਸ਼ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਉਸਨੂੰ ਹੋਰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵਾਰਿਆ।
ਮਾਯਾਂ ਚ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੀਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਸ਼ਰਵਰ੍षੈਰਵਾਕਿਰਤ੍। ਤਤ੍ਰਾਦ੍ਭੁਤਮਪਸ਼੍ਯਾਮ ਸ਼ੈਨੇਯਸ੍ਯ ਪਰਾਕ੍ਰਮਮ੍
ਉਸਨੇ ਰਾਕਸ਼ਸੀ ਮਾਇਆ ਵਰਤ ਕੇ, ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਨਾਲ ਉਸਨੂੰ ਢੱਕ ਲਿਆ; ਉਥੇ ਅਸੀਂ ਸ਼ੈਨੇਯਾ ਦੀ ਅਦਭੁਤ ਵੀਰਤਾ ਦੇਖੀ।
ਅਸਂਭ੍ਰਮਸ੍ਤੁ ਸਮਰੇ ਵਧ੍ਯਮਾਨਃ ਸ਼ਿਤੈਃ ਸ਼ਰੈਃ । ਐਨ੍ਦ੍ਰਮਸ੍ਤ੍ਰਂ ਚ ਵਾਰ੍ष੍ਣੇਯੋ ਯੋਜਯਾਮਾਸ ਭਾਰਤ
ਜੰਗ ਵਿਚ, ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵਾਰਿਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਨਾਇਕ ਡੋਲਿਆ ਨਹੀਂ ਤੇ ਇੰਦ੍ਰ ਦਾ ਹਥਿਆਰ ਵਰਤਿਆ, ਭਾਰਤ।
ਵਿਜਯਾਦ੍ਯਦਨੁਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਮਾਧਵੇਨ ਯਸ਼ਸ੍ਵਿਨਾ। ਤਦਸ੍ਤ੍ਰਂ ਭਸ੍ਮਾਸਾਤ੍ਕृਤ੍ਵਾ ਮਾਯਾਂ ਤਾਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੀਂ ਤਦਾ
ਉਹ ਹਥਿਆਰ, ਜੋ ਮਾਧਵ ਨੇ ਵਿਜਯਾ ਤੋਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਉਸ ਸਮੇਂ ਰਾਕਸ਼ਸੀ ਮਾਇਆ ਨੂੰ ਰਾਖ ਕਰ ਗਿਆ।
ਅਲਮ੍ਬੁਸਂ ਸ਼ਰੈਰਨ੍ਯੈਰਭ੍ਯਾਕਿਰਤ ਸਰ੍ਵਤਃ। ਪਰ੍ਵਤਂ ਵਾਰਿਧਾਰਾਭਿਃ ਪ੍ਰਾਵृषੀਵ ਬਲਾਹਕਃ
ਉਸਨੇ ਹੋਰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਅਲੰਬੁਸਾ ਨੂੰ ਚਾਰ ਪਾਸੋਂ ਵਾਰਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਸਾਵਣ ਦੀਆਂ ਘਟਾਂ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਮੀਂਹ ਨਾਲ ਢੱਕ ਲੈਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਤਤ੍ਤਥਾ ਪੀਡਿਤਂ ਤੇਨ ਮਾਧਵੇਨ ਯਸ਼ਸ੍ਵਿਨਾ । ਪ੍ਰਦੁਦ੍ਰਾਵ ਭਯਾਦ੍ਰਕ੍ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸਾਤ੍ਯਕਿਮਾਹਵੇ
ਮਾਧਵ ਦੀ ਵੱਡੀ ਪੀੜਾ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਰਾਕਸ਼ਸ ਡਰ ਕੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਸਾਤ੍ਯਕੀ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਭੱਜ ਗਿਆ।
........ ਮਾਘਵਤਾ ਜਿਤ੍ਵਾ ਭਾਰਤ ਸਾਤ੍ਯਕਿਃ। ਸ਼ੈਨੇਯਃ ਪ੍ਰਾਣਦ?ਜ੍ਜਿਤ੍ਵਾ ਯੋਧਾਨਾਂ ਤਵ ਪਸ਼੍ਯਤਾਮ੍
ਭਾਰਤ, ਮਾਘਵਤ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ, ਸ਼ੈਨੇਯਾ ਸਾਤ੍ਯਕੀ ਨੇ ਤੇਰੇ ਯੋਧਿਆਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਜਿੱਤ ਹਾਸਲ ਕੀਤੀ।
ਨ੍ਯਹਨਤ੍ਤਾਵਕਾਂਸ਼੍ਚਾਪਿ ਸਾਤ੍ਯਕਿਃ ਸਤ੍ਯਵਿਕ੍ਰਮਃ । ਨਿਸ਼ਿਤੈਰ੍ਬਹੁਭਿਰ੍ਬਾਣੈਸ੍ਤੇऽਦ੍ਰਵਨ੍ਤ ਭਯਾਰ੍ਦਿਤਾਃ
ਸਾਤ੍ਯਕੀ, ਜੋ ਸੱਚਾ ਬਹਾਦਰ ਸੀ, ਤੇਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਕਈ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵਾਰਿਆ; ਡਰ ਕੇ ਉਹ ਭੱਜ ਗਏ।
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨੇਵ ਕਾਲੇ ਤੁ ਦ੍ਰੁਪਦਸ੍ਯਾਤ੍ਮਜੋ ਬਲੀ। ਧृष੍ਟਦ੍ਯੁਮ੍ਨੋ ਮਹਾਰਾਜ ਪੁਤ੍ਰਂ ਤਵ ਜਨੇਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਇਸੇ ਸਮੇਂ, ਮਹਾਰਾਜ, ਦ੍ਰੁਪਦ ਦਾ ਤਾਕਤਵਰ ਪੁੱਤਰ ਧ੍ਰਿਸ਼ਟਦਯੁਮਨ ਤੇਰੇ ਪੁੱਤਰ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, 'ਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਛਾਦਯਾਮਾਸ ਸਮਰੇ ਸ਼ਰੈਃ ਸਨ੍ਨਤਪਰ੍ਵਭਿਃ । ਸ ਚ੍ਛਾਦ੍ਯਮਾਨੋ ਵਿਸ਼ਿਖੈਰ੍ਧृष੍ਟਦ੍ਯੁਮ੍ਨੇਨ ਭਾਰਤ
ਜੰਗ ਵਿਚ, ਉਹਨੇ ਉਸਨੂੰ ਮੁੜੇ ਸਿਰ ਵਾਲੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕ ਲਿਆ; ਤੇ ਧ੍ਰਿਸ਼ਟਦਯੁਮਨ ਨੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰਦਿਆਂ, ਭਾਰਤ—
ਵਿਵ੍ਯਥੇ ਨ ਚ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਤਵ ਪੁਤ੍ਰੋ ਜਨੇਸ਼੍ਵਰ । ਧृष੍ਟਦ੍ਯੁਮ੍ਨਂ ਚ ਸਮਰੇ ਤੂਰ੍ਣਂ ਵਿਵ੍ਯਾਧ ਪਤ੍ਰਿਭਿਃਕ
ਤੇਰਾ ਪੁੱਤਰ, ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਡੋਲਿਆ ਨਹੀਂ; ਤੇ ਜੰਗ ਵਿਚ, ਉਹਨੇ ਧ੍ਰਿਸ਼ਟਦਯੁਮਨ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵਾਰਿਆ।
षष੍ਟ੍ਯਾ ਚ ਤ੍ਰਿਂਸ਼ਤਾ ਚੈਵ ਤਦਦ੍ਭੁਤਮਿਵਾਭਵਤ੍ । ਤਸ੍ਯ ਸੇਨਾਪਤਿਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਧਨੁਸ਼੍ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਮਾਰਿष
ਸਾਠ ਤੇ ਫਿਰ ਤੀਹ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ—ਇਹ ਵਾਕਈ ਅਦਭੁਤ ਸੀ—ਤੇਰਾ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲਾ ਸੈਨਾਪਤੀ, ਮਾਰਿਸ਼ਾ, ਉਸਦਾ ਧਨੁਸ਼ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਹਯਾਂਸ਼੍ਚ ਚਤੁਰਃ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਨਿਜਘਾਨ ਮਹਾਬਲਃ । ਸ਼ਰੈਸ਼੍ਚੈਨਂ ਸੁਨਿਸ਼ਿਤੈਃ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਂ ਵਿਵ੍ਯਾਧ ਸਪ੍ਤਭਿਃ
ਉਹ ਮਹਾਬਲੀ ਨੇ ਚਾਰ ਘੋੜੇ ਤੁਰੰਤ ਮਾਰ ਦਿੱਤੇ; ਤੇ ਸੱਤ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਲਗੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸਨੂੰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵਾਰਿਆ।
ਸ ਹਤਾਸ਼੍ਵਾਨ੍ਮਹਾਬਾਹੁਰਵਪ੍ਲੁਤ੍ਯ ਰਥਾਦ੍ਬਲੀ । ਪਦਾਤਿਰਸਿਮੁਦ੍ਯਮ੍ਯ ਪ੍ਰਾਦ੍ਰਵਤ੍ਪਾਰ੍षਤਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਉਹ ਮਹਾਬਲੀ, ਜਿਸ ਦੇ ਘੋੜੇ ਮਾਰੇ ਗਏ ਸਨ, ਰਥ ਤੋਂ ਉਤਰ ਕੇ ਆਪਣੀ ਤਲਵਾਰ ਫੜੀ ਅਤੇ ਪੈਦਲ ਹੀ ਪਾਰਸ਼ਤ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਹਮਲਾ ਕਰ ਗਿਆ।
ਸ਼ਕੁਨਿਸ੍ਤਂ ਸਮਭ੍ਯੇਤ੍ਯ ਰਾਜਗृਦ੍ਧੀ ਮਹਾਬਲਃ । ਰਾਜਾਨਂ ਸਰ੍ਵਲੋਕਸ੍ਯ ਰਥਮਾਰੋਪਯਤ੍ਸ੍ਵਕਮ੍
ਸ਼ਕੁਨੀ, ਜੋ ਰਾਜ ਦੀ ਲਾਲਚ ਵਾਲਾ ਅਤੇ ਬੜੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਉਸ ਕੋਲ ਆਇਆ ਅਤੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹਾ ਲਿਆ।
ਤਤੋ ਨृਪਂ ਪਰਾਜਿਤ੍ਯ ਪਾਰ੍षਤਃ ਪਰਵੀਰਹਾ । ਨ੍ਯਹਨਤ੍ਤਾਵਕਂ ਸੈਨ੍ਯਂ ਵਜ੍ਰਪਾਣਿਰਿਵਾਸੁਰਾਨ੍
ਫਿਰ ਪਾਰਸ਼ਤ ਨੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਹਰਾ ਕੇ, ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਦੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੋ ਕੇ, ਤੇਰੇ ਫੌਜ ਨੂੰ ਓਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਾਰਿਆ ਜਿਵੇਂ ਵਜਰਧਾਰੀ ਅਸੁਰਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ ਹੈ।
ਕृਤਵਰ੍ਮਾ ਰਣੇ ਭੀਮਂ ਸ਼ਰੈਰਾਰ੍ਚ੍ਛਨ੍ਮਹਾਰਥਃ । ਪ੍ਰਚ੍ਛਾਦਯਾਮਾਸ ਚ ਤਂ ਮਹਾਮੇਘੋ ਰਵਿਂ ਯਥਾ
ਕ੍ਰਿਤਵਰਮਾ, ਜੋ ਮਹਾਰਥੀ ਸੀ, ਭੀਮ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵਰ੍ਹਾ ਦਿੱਤਾ, ਉਸਨੂੰ ਐਸਾ ਢੱਕ ਲਿਆ ਜਿਵੇਂ ਵੱਡਾ ਬੱਦਲ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਢੱਕ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਹਸ੍ਯ ਸਮਰੇ ਭੀਮਸੇਨਃ ਪਰਂਤਪਃ । ਪ੍ਰੇषਯਾਮਾਸ ਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧਃ ਸਾਯਂਕਾਨ੍ਕृਤਵਰ੍ਮਣੇ
ਫਿਰ ਭੀਮਸੇਨ, ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨੂੰ ਤਪਾਉਣ ਵਾਲਾ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਹੱਸ ਕੇ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਕ੍ਰਿਤਵਰਮਾ ਵੱਲ ਤੇਜ਼ ਤੀਰ ਛੱਡਿਆ।
ਤੈਰਰ੍ਦ੍ਯਮਾਨੋऽਤਿਰਥਃ ਸਾਤ੍ਵਤਃ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਕੋਵਿਦਃ । ਨਾਕਮ੍ਪਤ ਮਹਾਰਾਜ ਭੀਮਂ ਚਾਰ੍ਚ੍ਛਚ੍ਛਿਤੈਃ ਸ਼ਰੈਃ
ਉਹ ਮਹਾਬਲੀ ਸਾਤਵਤ, ਜੋ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਘੇਰਿਆ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਰਾਜਾ, ਡੋਲਿਆ ਨਹੀਂ ਅਤੇ ਭੀਮ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨਦायक ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ।
ਤਸ੍ਯਾਸ਼੍ਵਾਂਸ਼੍ਚਤੁਰੋ ਹਤ੍ਵਾ ਭੀਮਸੇਨੋ ਮਹਾਰਥਃ । ਸਾਰਥਿਂ ਪਾਤਯਾਮਾਸ ਸਧ੍ਵਜਂ ਸੁਪਰਿष੍ਕृਤਮ੍
ਭੀਮਸੇਨ ਮਹਾਰਥੀ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਚਾਰ ਘੋੜੇ ਮਾਰ ਦਿੱਤੇ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਸਾਰਥੀ ਨੂੰ, ਝੰਡੇ ਸਮੇਤ, ਰਥ ਤੋਂ ਡਿੱਗਾ ਦਿੱਤਾ।
ਸ਼ਰੈਰ੍ਬਹੁਵਿਧੈਸ਼੍ਚੈਨਮਾਚਿਨੋਤ੍ਪਰਵੀਰਹਾ । ਸ਼ਕਲੀਕृਤਸਰ੍ਵਾਙ੍ਗਃ ਸ਼੍ਵਾਵਿਤ੍ਤੁ ਸ਼ਲਲੈਰ੍ਯਥਾ
ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਦੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਕਈ ਕਿਸਮ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਘੇਰ ਲਿਆ, ਉਸ ਦੇ ਸਾਰੇ ਅੰਗ ਤੋੜ ਦਿੱਤੇ, ਜਿਵੇਂ ਕੁੱਤਾ ਹੱਡੀਆਂ ਨੂੰ ਚੀਰਦਾ ਹੈ।
ਹਤਾਸ਼੍ਵਸ਼੍ਚ ਤਤਸ੍ਤੂਰ੍ਣਂ ਸੁਬਲਸ੍ਯ ਰਥਂ ਯਯੌ। ਸ੍ਵਾਲਸ੍ਯ ਤੇ ਮਹਾਰਾਜ ਤਵ ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਪਸ਼੍ਯਤਃ
ਘੋੜੇ ਮਾਰੇ ਜਾਣ 'ਤੇ, ਉਹ ਤੁਰੰਤ ਸੁਬਲ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਰਥ ਵੱਲ ਗਿਆ, ਤੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਦੇਖਦੇ ਹੋਏ, ਰਾਜਾ।
ਭੀਮਸੇਨੋऽਪਿ ਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧਸ੍ਤਵ ਸੈਨ੍ਯਮੁਪਾਦ੍ਰਵਤ੍। ਨਿਜਘਾਨ ਚ ਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਦਣ੍ਡਪਾਣਿਰਿਵਾਨ੍ਤਕਃ
ਭੀਮਸੇਨ ਵੀ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਤੇਰੀ ਫੌਜ ਵੱਲ ਦੌੜਿਆ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਐਸਾ ਮਾਰਿਆ ਜਿਵੇਂ ਮੌਤ ਦਾ ਦੰਡਧਾਰੀ ਮਾਰਦਾ ਹੈ।
ਬਹੂਨਿ ਹਿ ਵਿਚਿਤ੍ਰਾਣਿ ਦ੍ਵੈਰਥਾਨਿ ਸ੍ਮ ਸਞ੍ਜਯ। ਪਾਣ੍ਡੂਨਾਂ ਮਾਮਕੈਃ ਸਾਰ੍ਧਮਸ਼੍ਰੌषਂ ਤਵ ਜਲ੍ਪਤਃ
ਸੰਜਯਾ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਦੱਸਣ 'ਤੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਅਤੇ ਮੇਰੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਬਹੁਤ ਅਜੀਬ ਜੰਗਾਂ ਸੁਣੀਆਂ ਹਨ।
ਨ ਚੈਵ ਮਾਮਕਂ ਕਿਂਚਿਦ੍ਧृष੍ਟਂ ਸ਼ਂਸਸਿ ਸਞ੍ਜਯ । ਨਿਤ੍ਯਂ ਪਾਣ੍ਡੁਸੁਤਾਨ੍ਹृष੍ਟਾਨਭਗ੍ਨਾਨ੍ਸਂਪ੍ਰਸ਼ਂਸਸਿ
ਪਰ ਤੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਮੇਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਕੋਈ ਵੀਰਤਾ ਨਹੀਂ ਦੱਸਦਾ, ਸੰਜਯਾ; ਤੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਅਤੇ ਅਟੱਲਤਾ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਜੀਯਮਾਨਾਨ੍ਵਿਮਨਸੋ ਮਾਮਕਾਨ੍ਵਿਗਤੌਜਸਃ । ਵਦਸੇ ਸਂਯੁਗੇ ਸੂਤ ਦਿष੍ਟਮੇਤਨ੍ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਤੂੰ, ਸਾਰਥੀ, ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਮੇਰੇ ਲੋਕ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਹਾਰੇ ਹੋਏ, ਮਨ ਮੰਦ ਅਤੇ ਤਾਕਤਹੀਨ ਹੋ ਗਏ ਹਨ—ਇਹ ਸੱਚ ਹੈ, ਇਸ 'ਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।
ਯਥਾਸ਼ਕ੍ਤਿ ਯਥੋਤ੍ਸਾਹਂ ਯੁਦ੍ਧੇ ਚੇष੍ਟਨ੍ਤਿ ਤਾਵਕਾਃ। ਦਰ੍ਸ਼ਯਾਨਾਃ ਪਰਂ ਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯਾ ਪੌਰੁषਂ ਪੁਰੁषਰ੍षਭ
ਤੇਰੇ ਲੋਕ ਆਪਣੀ ਪੂਰੀ ਤਾਕਤ ਅਤੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਜੰਗ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਆਪਣੀ ਵਧੀਆ ਤਾਕਤ ਅਤੇ ਮਰਦਾਨਗੀ ਦਿਖਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ।