ਧ੍ਵਜਮੇਕੇਨ ਵਿਵ੍ਯਾਧਕ ਸਾਰਥਿਂ ਚਾਸ੍ਯ ਪਞ੍ਚਭਿਃ । ਧਨੁਰੇਕੇषੁਣਾऽਵਿਧ੍ਯਤ੍ਤਤ੍ਰਾਕ੍ਰੁਧ੍ਯਦ੍ਦ੍ਵਿਜਰ੍षਭਃ
ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਤੀਰ ਨਾਲ ਝੰਡਾ ਵੱਜਾਇਆ, ਪੰਜ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਰਥ ਦੇ ਸਾਰਥੀ ਨੂੰ ਛੇਦਿਆ। ਫਿਰ ਇੱਕ ਹੋਰ ਤੀਰ ਨਾਲ ਉਸ ਦਾ ਧਨੁਸ਼ ਵੱਜਾਇਆ। ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ ਉਹ ਮਹਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਗਿਆ।
ਤਸ੍ਯ ਦ੍ਰੋਣੋऽਵਧੀਦਸ਼੍ਵਾਞ੍ਸ਼ਰੈਃ ਸਨ੍ਨਤਪਰ੍ਵਭਿਃ। ਅष੍ਟਾਭਿਰ੍ਭਰਤਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਸੂਤਮੇਕੇਨ ਪਤ੍ਰਿਣਾ
ਦ੍ਰੋਣ ਨੇ, ਭਾਰਤਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬਣੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਘੋੜੇ ਮਾਰ ਦਿੱਤੇ। ਇਕ ਪੰਖੀ ਤੀਰ ਨਾਲ ਉਸ ਦਾ ਸਾਰਥੀ ਵੀ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਸ ਹਤਾਸ਼੍ਵਾਦਵਪ੍ਲੁਤ੍ਯ ਸ੍ਯਨ੍ਦਨਾਦ੍ਧਤਸਾਰਥਿਃ। ਆਰੁਰੋਹ ਰਥਂ ਤੂਰ੍ਣਂ ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਰਥਿਨਾਂ ਵਰਃ
ਘੋੜੇ ਤੇ ਸਾਰਥੀ ਮਾਰੇ ਜਾਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਯੋਧਾ ਆਪਣੇ ਰਥ ਤੋਂ ਉੱਤਰ ਕੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ।
ਤਤਸ੍ਤੁ ਤੌ ਪਿਤਾਪੁਤ੍ਰੌ ਭਾਰਦ੍ਵਾਜਂ ਰਥੇ ਸ੍ਥਿਤੌ । ਮਹਤਾ ਸ਼ਰਵਰ੍षੇਣ ਵਾਰਯਾਮਾਸਸਤੁਰ੍ਬਲਾਤ੍
ਫਿਰ ਪਿਤਾ ਤੇ ਪੁੱਤਰ, ਦੋਵੇਂ ਰਥ 'ਤੇ ਖੜੇ ਹੋ ਕੇ, ਭਾਰਦਵਾਜ ਨੂੰ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਭਾਰੀ ਵਰਖਾ ਨਾਲ ਬੜੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਰੋਕਣ ਲੱਗੇ।
ਭਾਰਦ੍ਵਾਜਸ੍ਤਤਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਃ ਸ਼ਰਮਾਸ਼ੀਵਿषੋਪਮਮ੍ । ਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਸਮਰੇ ਤੂਰ੍ਣਂ ਸ਼ਙ੍ਖਂ ਪ੍ਰਤਿ ਜਨੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਭਾਰਦਵਾਜ, ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਕੇ, ਜੰਗ ਵਿਚ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਇਕ ਤੀਰ ਜੋ ਜ਼ਹਰੀਲੇ ਸੱਪ ਵਰਗਾ ਸੀ, ਸ਼ੰਖ ਵੱਲ ਸੁੱਟਿਆ, ਹੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ।
ਸ ਤਸ੍ਯ ਹृਦਯਂ ਭਿਤ੍ਤ੍ਵਾ ਪੀਤ੍ਤ੍ਵਾ ਸ਼ੋਣਿਤਮਾਹਵੇ। ਜਗਾਮ ਧਰਣੀਂ ਬਾਣੋ ਲੋਹਿਤਾਰ੍ਦ੍ਰਵਰਚ੍ਛਦਃ
ਉਹ ਤੀਰ ਉਸ ਦਾ ਦਿਲ ਛੇਦ ਕੇ, ਲੜਾਈ ਵਿਚ ਉਸ ਦਾ ਲਹੂ ਪੀ ਕੇ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਪੰਖ ਲਹੂ ਨਾਲ ਭਿੱਜੇ ਹੋਏ, ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ।
ਸ ਪਪਾਤ ਰਣੇ ਤੂਰ੍ਣਂ ਭਾਰਦ੍ਵਾਜਸ਼ਰਾਹਤਃ। ਧਨੁਸ੍ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸ਼ਰਾਂਸ਼੍ਚੈਵ ਪਿਤੁਰੇਵ ਸਮੀਪਤਃ
ਭਾਰਦਵਾਜ ਦੇ ਤੀਰ ਨਾਲ ਵੱਜ ਕੇ, ਉਹ ਜੰਗ ਵਿਚ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਡਿੱਗ ਪਿਆ। ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਤੀਰ ਛੱਡ ਕੇ, ਪਿਤਾ ਦੇ ਪਾਸ ਹੀ ਡਿੱਗ ਗਿਆ।
ਹਤਂ ਤਮਾਤ੍ਮਜਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵਿਰਾਟਃ ਪ੍ਰਾਦ੍ਰਵਦ੍ਭਯਾਤ੍। ਉਤ੍ਸृਜ੍ਯ ਸਮਰੇ ਦ੍ਰੋਣਂ ਵ੍ਯਾਤ੍ਤਾਨਨਮਿਵਾਨ੍ਤਕਮ੍
ਆਪਣਾ ਪੁੱਤਰ ਮਰਿਆ ਦੇਖ ਕੇ, ਵਿਰਾਟ ਡਰ ਕਰਕੇ ਦ੍ਰੋਣ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿਚ ਛੱਡ ਕੇ ਭੱਜ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਖੁਲ੍ਹੀ ਜਬਾ ਵਾਲੀ ਮੌਤ ਤੋਂ ਭੱਜਦਾ ਹੈ।
ਭਾਰਦ੍ਵਾਜਸ੍ਤਤਸ੍ਤੂਰ੍ਣਂ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨਾਂ ਮਹਾਚਮੂਮ੍। ਦਾਰਯਾਮਾਸ ਸਮਰੇ ਸ਼ਤਸ਼ੋऽਥ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ
ਭਾਰਦਵਾਜ ਨੇ ਫਿਰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿਚ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿਚ ਚੀਰਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਸ਼ਿਖਣ੍ਡੀ ਤੁ ਮਹਾਰਾਜ ਦ੍ਰੌਣਿਮਾਸਾਦ੍ਯ ਸਂਯੁਗੇ। ਆਜਘਾਨ ਭ੍ਰਵੋਰ੍ਮਧ੍ਯੇ ਨਾਰਾਚੈਸ੍ਤ੍ਰਿਭਿਰਾਸ਼ੁਗੈਃ
ਸ਼ਿਖੰਡੀ ਨੇ, ਹੇ ਮਹਾਰਾਜ, ਜੰਗ ਵਿਚ ਦ੍ਰੋਣ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਮਿਲ ਕੇ, ਤਿੰਨ ਤੇਜ਼ ਤੇ ਨੁਕਦਾਰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਭਵਾਂ ਵਿਚ ਵੱਜਿਆ।
ਸ ਬਭੌ ਰਥਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲੋ ਲਲਾਟੇ ਸਂਸ੍ਥਿਤੈਸ੍ਤ੍ਰਿਭਿਃ । ਸ਼ਿਖਰੈਃ ਕਾਞ੍ਚਨਮਯੈਰ੍ਮੇਰੁਸ੍ਤ੍ਰਿਭਿਰਿਵੋਚ੍ਛ੍ਰਿਤੈਃ
ਉਹ ਰਥ-ਯੋਧਾ, ਜਿਸ ਦੇ ਮੱਥੇ 'ਤੇ ਤਿੰਨ ਸੋਨੇ ਦੇ ਚੋਟੀ ਵਾਲੇ ਤੀਰ ਲੱਗੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਮੈਰੂ ਪਹਾੜ ਦੀ ਤਿੰਨ ਉੱਚੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਅਸ਼੍ਵਤ੍ਥਾਮ ਤਤਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਨਿਮੇषਾਰ੍ਧਾਚ੍ਛਿਖਣ੍ਡਿਨਃ । ਧ੍ਵਜਂ ਸੂਤਮਥੋ ਰਾਜਂਸ੍ਤੁਰਗਾਨਾਯੁਧਾਨਿ ਚ
ਅਸ਼ਵਥਾਮਾ, ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਕੇ, ਅੱਧੀ ਪਲ ਵਿਚ ਸ਼ਿਖੰਡੀ ਦੇ ਝੰਡੇ, ਸਾਰਥੀ, ਰਾਜਾ, ਘੋੜੇ ਤੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨੂੰ ਵੱਜਾ ਦਿੱਤਾ।
ਸ਼ਰੈਰ੍ਬਹੁਭਿਰਾਚ੍ਛਿਦ੍ਯ ਪਾਤਯਾਮਾਸ ਸਂਯੁਗੇ ष। ਸ ਹਤਾਸ਼੍ਵਾਦਵਪ੍ਲੁਤ੍ਯ ਰਥਾਦ੍ਵੈ ਰਥਿਨਾਂ ਵਰਃ
ਉਸ ਨੇ ਬਹੁਤ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਸਭ ਨੂੰ ਕੱਟ ਕੇ ਜੰਗ ਵਿਚ ਡਿੱਗਾ ਦਿੱਤਾ। ਘੋੜੇ ਮਾਰੇ ਜਾਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਰਥ-ਯੋਧਾ ਆਪਣੇ ਰਥ ਤੋਂ ਉੱਤਰ ਗਿਆ।
ਖਙ੍ਗਮਾਦਾਯ ਸੁਸ਼ਿਤਂ ਵਿਮਲਂ ਚ ਸ਼ਰਾਵਰਮ੍ । ਸ਼੍ਯੇਨਵਦ੍ਵ੍ਯਚਰਤ੍ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਃ ਸ਼ਿਖਣ੍ਡੀ ਸ਼ਤ੍ਰੁਤਾਪਨਃ
ਸ਼ਿਖੰਡੀ ਨੇ ਇੱਕ ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਤਲਵਾਰ ਅਤੇ ਵਧੀਆ ਢਾਲ ਫੜੀ। ਉਹ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਤਕਲੀਫ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਬਾਜ ਵਾਂਗ ਜੰਗ ਵਿਚ ਘੁੰਮ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਸਖਙ੍ਗਸ੍ਯ ਮਹਾਰਾਜ ਚਰਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਸਂਯੁਗੇ । ਨਾਨ੍ਤਰਂ ਦਦृਸ਼ੇ ਦ੍ਰੌਣਿਸ੍ਤਦਦ੍ਭੁਤਮਿਵਾਭਵਤ੍
ਜਦੋਂ ਉਹ ਤਲਵਾਰ ਫੜ ਕੇ ਜੰਗ ਵਿਚ ਘੁੰਮ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਹੇ ਮਹਾਰਾਜ, ਦ੍ਰੋਣ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਕੋਈ ਖੁੱਲਾ ਮੌਕਾ ਨਹੀਂ ਮਿਲਿਆ। ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ ਸਭ ਹੈਰਾਨ ਰਹਿ ਗਏ।
ਤਤਃ ਸ਼ਰਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਬਹੂਨਿ ਭਰਤਰ੍षਭ । ਪ੍ਰੇषਯਾਮਾਸ ਸਮਰੇ ਦ੍ਰੌਣਿਃ ਪਰਮਕੋਪਨਃ
ਫਿਰ ਦ੍ਰੋਣ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ, ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਕੇ, ਜੰਗ ਵਿਚ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਤੇ ਬੇਅੰਤ ਤੀਰ ਸੁੱਟੇ, ਹੇ ਭਾਰਤਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ।
ਤਾਮਾਪਤਨ੍ਤੀਂ ਸਮਰੇ ਸ਼ਰਵृष੍ਟਿਂ ਸੁਦਾਰੁਣਾਮ੍। ਅਸਿਨਾ ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਧਾਰੇਣ ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਬਲਿਨਾਂ ਵਰਃ
ਉਹ ਡਰਾਉਣੀ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਜੋ ਜੰਗ ਵਿਚ ਉਸ ਉੱਤੇ ਆ ਰਹੀ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਤੇਜ਼ ਤਲਵਾਰ ਨਾਲ ਕੱਟ ਦਿੱਤੀ।
ਤਤੋऽਸ੍ਯ ਵਿਮਲਂ ਦ੍ਰੌਣਿਃ ਸ਼ਤਚਨ੍ਦ੍ਰਂ ਮਨੋਰਮਮ੍। ਚਰ੍ਮਾਚ੍ਛਿਨਦਸਿਂ ਚਾਸ੍ਥ ਖਣ੍ਡਯਾਮਾਸ ਸਂਯੁਗੇ
ਫਿਰ ਦ੍ਰੋਣ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ, ਜੰਗ ਵਿਚ, ਉਸ ਦੀ ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਸੋਹਣੀ ਢਾਲ ਜਿਸ 'ਤੇ ਸੌ ਚੰਦ ਬਣੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। ਉਸ ਦੀ ਤਲਵਾਰ ਵੀ ਤੋੜ ਦਿੱਤੀ।
ਸ਼ਿਤੈਸ੍ਤੁ ਬਹੁਸ਼ੋ ਰਾਜਂਸ੍ਤਂ ਚ ਵਿਵ੍ਯਾਧ ਪਤ੍ਰਿਭਿਃ । ਸ਼ਿਖਣ੍ਡੀ ਤੁ ਤਤਃ ਖਙ੍ਗਂ ਖਣ੍ਡਿਤਂ ਤੇਨ ਸਾਯਕੈਃ
ਰਾਜਾ, ਉਹਨੇ ਕਈ ਵਾਰੀ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸਨੂੰ ਵਾਰਿਆ; ਪਰ ਸ਼ਿਖੰਡੀ, ਜਿਸਦੀ ਤਲਵਾਰ ਉਹਨਾਂ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਟੁੱਟ ਗਈ ਸੀ—
ਆਵਿਧ੍ਯ ਵ੍ਯਸृਜਤ੍ਤੂਰ੍ਣਂ ਜ੍ਵਲਨ੍ਤਮਿਵ ਪਨ੍ਨਗਮ੍ । ਤਮਾਪਤਨ੍ਤਂ ਸਹਸਾ ਕਾਲਾਨਲਸਮਪ੍ਰਭਮ੍
ਉਸਨੇ ਧਨੁਸ਼ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਬੜੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਇੱਕ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਹਥਿਆਰ ਛੱਡਿਆ, ਜੋ ਅਚਾਨਕ ਸੱਪ ਵਾਂਗ ਲਪਕਦਾ ਹੋਇਆ ਆਇਆ ਤੇ ਕਾਲ ਅੱਗ ਵਰਗਾ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਸਮਰੇ ਦ੍ਰੌਣਿਰ੍ਦਰ੍ਸ਼ਯਨ੍ਪਾਣਿਲਾਘਵਮ੍ । ਸ਼ਿਖਣ੍ਡਿਨਂ ਚ ਵਿਵ੍ਯਾਧ ਸ਼ਰੈਰ੍ਬਹੁਭਿਰਾਯਸੈਃ
ਦ੍ਰੌਣੀ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿਚ ਆਪਣੀ ਚੁਸਤਾਈ ਦਿਖਾਉਂਦੇ ਹੋਏ ਉਸ ਹਥਿਆਰ ਨੂੰ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ; ਤੇ ਉਹਨੇ ਸ਼ਿਖੰਡੀ ਨੂੰ ਕਈ ਲੋਹੇ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵਾਰਿਆ।
ਸ਼ਿਖਣ੍ਡੀ ਤੁ ਭृਸ਼ਂ ਰਾਜਂਸ੍ਤਡ੍ਯਮਾਨਃ ਸ਼ਿਤੈਃ ਸ਼ਰੈਃ । ਆਰੁਰੋਹ ਰਥਂ ਤੂਰ੍ਣਂ ਮਾਧਵਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ
ਸ਼ਿਖੰਡੀ, ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਪੀੜਤ ਹੋ ਕੇ, ਜਲਦੀ ਨਾਲ ਮਹਾਤਮਾ ਮਾਧਵ ਦੇ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ।
ਸਾਤ੍ਯਕਿਸ਼੍ਚਾਪਿ ਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਂ ਕ੍ਰੂਰਮਾਹਵੇ। ਅਲਮ੍ਬੁਸਂ ਸ਼ਰੈਸ੍ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣੈਰ੍ਵਿਵ੍ਯਾਧ ਬਲਿਨਾਂ ਵਰਃ
ਸਾਤ੍ਯਕੀ ਵੀ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਕ੍ਰੂਰ ਰਾਕਸ਼ਸ ਅਲੰਬੁਸਾ, ਜੋ ਬਲਵਾਨਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੀ, ਨੂੰ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵਾਰਿਆ।
ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਤਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਧਨੁਸ਼੍ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਭਾਰਤ। ਅਰ੍ਧਚਨ੍ਦ੍ਰੇਣ ਸਮਰੇ ਤਂ ਚ ਵਿਵ੍ਯਾਧ ਸਾਯਕੈਃ
ਫਿਰ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੇ, ਭਾਰਤ, ਜੰਗ ਵਿਚ ਅਰਧ-ਚੰਦ ਵਾਲੇ ਤੀਰ ਨਾਲ ਉਸਦਾ ਧਨੁਸ਼ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਉਸਨੂੰ ਹੋਰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵਾਰਿਆ।
ਮਾਯਾਂ ਚ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੀਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਸ਼ਰਵਰ੍षੈਰਵਾਕਿਰਤ੍। ਤਤ੍ਰਾਦ੍ਭੁਤਮਪਸ਼੍ਯਾਮ ਸ਼ੈਨੇਯਸ੍ਯ ਪਰਾਕ੍ਰਮਮ੍
ਉਸਨੇ ਰਾਕਸ਼ਸੀ ਮਾਇਆ ਵਰਤ ਕੇ, ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਨਾਲ ਉਸਨੂੰ ਢੱਕ ਲਿਆ; ਉਥੇ ਅਸੀਂ ਸ਼ੈਨੇਯਾ ਦੀ ਅਦਭੁਤ ਵੀਰਤਾ ਦੇਖੀ।
ਅਸਂਭ੍ਰਮਸ੍ਤੁ ਸਮਰੇ ਵਧ੍ਯਮਾਨਃ ਸ਼ਿਤੈਃ ਸ਼ਰੈਃ । ਐਨ੍ਦ੍ਰਮਸ੍ਤ੍ਰਂ ਚ ਵਾਰ੍ष੍ਣੇਯੋ ਯੋਜਯਾਮਾਸ ਭਾਰਤ
ਜੰਗ ਵਿਚ, ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵਾਰਿਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਨਾਇਕ ਡੋਲਿਆ ਨਹੀਂ ਤੇ ਇੰਦ੍ਰ ਦਾ ਹਥਿਆਰ ਵਰਤਿਆ, ਭਾਰਤ।
ਵਿਜਯਾਦ੍ਯਦਨੁਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਮਾਧਵੇਨ ਯਸ਼ਸ੍ਵਿਨਾ। ਤਦਸ੍ਤ੍ਰਂ ਭਸ੍ਮਾਸਾਤ੍ਕृਤ੍ਵਾ ਮਾਯਾਂ ਤਾਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੀਂ ਤਦਾ
ਉਹ ਹਥਿਆਰ, ਜੋ ਮਾਧਵ ਨੇ ਵਿਜਯਾ ਤੋਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਉਸ ਸਮੇਂ ਰਾਕਸ਼ਸੀ ਮਾਇਆ ਨੂੰ ਰਾਖ ਕਰ ਗਿਆ।
ਅਲਮ੍ਬੁਸਂ ਸ਼ਰੈਰਨ੍ਯੈਰਭ੍ਯਾਕਿਰਤ ਸਰ੍ਵਤਃ। ਪਰ੍ਵਤਂ ਵਾਰਿਧਾਰਾਭਿਃ ਪ੍ਰਾਵृषੀਵ ਬਲਾਹਕਃ
ਉਸਨੇ ਹੋਰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਅਲੰਬੁਸਾ ਨੂੰ ਚਾਰ ਪਾਸੋਂ ਵਾਰਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਸਾਵਣ ਦੀਆਂ ਘਟਾਂ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਮੀਂਹ ਨਾਲ ਢੱਕ ਲੈਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਤਤ੍ਤਥਾ ਪੀਡਿਤਂ ਤੇਨ ਮਾਧਵੇਨ ਯਸ਼ਸ੍ਵਿਨਾ । ਪ੍ਰਦੁਦ੍ਰਾਵ ਭਯਾਦ੍ਰਕ੍ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸਾਤ੍ਯਕਿਮਾਹਵੇ
ਮਾਧਵ ਦੀ ਵੱਡੀ ਪੀੜਾ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਰਾਕਸ਼ਸ ਡਰ ਕੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਸਾਤ੍ਯਕੀ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਭੱਜ ਗਿਆ।
........ ਮਾਘਵਤਾ ਜਿਤ੍ਵਾ ਭਾਰਤ ਸਾਤ੍ਯਕਿਃ। ਸ਼ੈਨੇਯਃ ਪ੍ਰਾਣਦ?ਜ੍ਜਿਤ੍ਵਾ ਯੋਧਾਨਾਂ ਤਵ ਪਸ਼੍ਯਤਾਮ੍
ਭਾਰਤ, ਮਾਘਵਤ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ, ਸ਼ੈਨੇਯਾ ਸਾਤ੍ਯਕੀ ਨੇ ਤੇਰੇ ਯੋਧਿਆਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਜਿੱਤ ਹਾਸਲ ਕੀਤੀ।