ਬਾਢਮਿਤ੍ਯੇਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤੁ ਤਾਨ੍ਯਨੀਕਾਨਿ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ । ਨਰੇਨ੍ਦ੍ਰਾਣਾਂ ਮਹਾਰਾਜ ਸਮਾਜਗ੍ਮੁਃ ਪਿਤਾਮਹਮ੍
‘ਠੀਕ ਹੈ’ ਆਖ ਕੇ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਜਥੇ, ਮਹਾਰਾਜ, ਪਿਤਾਮਾ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਯਾਤਃ ਸਹਸਾ ਭੀष੍ਮਃ ਸ਼ਾਨ੍ਤਨਵੋऽਰ੍ਜੁਨਮ੍ । ਰਣੇ ਭਾਰਤਮਾਯਾਨ੍ਤਮਾਸਸਾਦ ਮਹਾਬਲਃ
ਫਿਰ ਭੀਸ਼ਮ, ਸ਼ਾਂਤਨੁ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ, ਅਚਾਨਕ ਭਾਰਤ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦੇ ਅਰਜੁਨ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਗਿਆ।
ਮਹਾਸ਼੍ਵੇਤਾਸ਼੍ਵਯੁਕ੍ਤੇਨ ਭੀਮਵਾਨਰਕੇਤੁਨਾ । ਮਹਤਾ ਮੇਘਨਾਦੇਨ ਰਥੇਨਾਤਿਵਿਰਾਜਤਾ
ਅਰਜੁਨ, ਚਿੱਟੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਜੋੜੇ ਰਥ 'ਤੇ, ਭੀਮ ਰੂਪ ਵਾਲਾ ਵਾਨਰ ਝੰਡਾ ਲੈ ਕੇ, ਵੱਡੇ ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜਦਾ ਹੋਇਆ, ਬਹੁਤ ਚਮਕਦਾ ਆਇਆ।
ਸਮਰੇ ਸਰ੍ਵਸੈਨ੍ਯਾਨਾਮੁਪਯਾਨਂ ਧਨਞ੍ਜਯਮ੍। ਅਭਵਤ੍ਤੁਮੁਲੋ ਨਾਦੋ ਭਯਾਦ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਕਿਰੀਟਿਨਮ੍
ਜਦੋਂ ਧਨੰਜਯ, ਮਕੁਟ ਵਾਲਾ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਸਾਰੀਆਂ ਫੌਜਾਂ ਵੱਲ ਵਧਿਆ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ ਡਰ ਕਰਕੇ ਇੱਕ ਭਿਆਨਕ ਗੂੰਜ ਉਠੀ।
ਅਭੀਸ਼ੁਹਸ੍ਤਂ ਕृष੍ਣਂ ਚ ਦृष੍ਟ੍ਵਾਦਿਤ੍ਯਮਿਵਾਪਰਮ੍ । ਮਧ੍ਯਂਦਿਨਗਤਂ ਸਙ੍ਖ੍ਯੇ ਨ ਸ਼ੇਕੁਃ ਪ੍ਰਤਿਵੀਕ੍ਸ਼ਿਤੁਮ੍
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਰਸੀਆਂ ਫੜੇ ਹੋਏ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਦੂਜੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ, ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਤੱਕਣ ਦੀ ਹਿੰਮਤ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕੇ।
ਤਥਾ ਸ਼ਾਨ੍ਤਨਵਂ ਭੀष੍ਮਂ ਸ਼੍ਵੇਤਾਸ਼੍ਵਂ ਸ਼੍ਵੇਤਕਾਰ੍ਮੁਕਮ੍ । ਨ ਸ਼ੇਕੁਃ ਪਾਣ੍ਡਵਾ ਦ੍ਰष੍ਟੁਂ ਸ਼੍ਵੇਤਂ ਗ੍ਰਹਮਿਵੋਦਿਤਮ੍
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪਾਂਡਵ ਭੀਸ਼ਮ, ਸ਼ਾਂਤਨੁ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਚਿੱਟੇ ਘੋੜਿਆਂ ਤੇ ਚਿੱਟੇ ਧਨੁਸ਼ ਨਾਲ, ਨਵੇਂ ਉੱਗੇ ਚਿੱਟੇ ਤਾਰੇ ਵਾਂਗ, ਤੱਕ ਨਹੀਂ ਸਕੇ।
ਸ ਸਰ੍ਵਤਃ ਪਰਿਵृਤਸ੍ਤ੍ਰਿਗਰ੍ਤੈਃ ਸੁਮਹਾਤ੍ਮਭਿਃ । ਭ੍ਰਾਤृਭਿਃ ਸਹ ਪੁਤ੍ਰੈਸ਼੍ਚ ਤਥਾऽਨ੍ਯੈਸ਼੍ਚ ਮਹਾਰਥੈਃ
ਉਹ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਵੱਡੇ ਮਨ ਵਾਲੇ ਤ੍ਰਿਗਰਤਾਂ, ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ, ਪੁੱਤਰਾਂ ਤੇ ਹੋਰ ਵੱਡੇ ਰਥੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਭਾਰਦ੍ਵਾਜਸ੍ਤੁ ਸਮਰੇ ਮਤ੍ਸ੍ਯਂ ਵਿਵ੍ਯਾਧ ਪਤ੍ਰਿਣਾ। ਧ੍ਵਜਂ ਚਾਸ੍ਯ ਸ਼ਰੇਣਾਜੌ ਧਨੁਸ਼੍ਚੈਕੇਨ ਚਿਚ੍ਛਿਦੇ
ਭਾਰਦਵਾਜ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਤਸਿਆ ਨੂੰ ਪੰਖ ਵਾਲੀ ਤੀਰ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ, ਤੇ ਇੱਕ ਹੋਰ ਤੀਰ ਨਾਲ ਉਸ ਦਾ ਝੰਡਾ ਤੇ ਧਨੁਸ਼ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਤਦਪਾਸ੍ਯ ਧਨੁਸ਼੍ਛਿਨ੍ਨਂ ਵਿਰਾਟੋ ਵਾਹਿਨੀਪਤਿਃ । ਅਨ੍ਯਦਾਦਤ੍ਤ ਵੇਗੇਨ ਧਨੁਰ੍ਭਾਰਸਹਂ ਦृਢਮ੍
ਧਨੁਸ਼ ਟੁੱਟਿਆ ਹੋਇਆ ਛੱਡ ਕੇ, ਵਿਰਾਟ, ਫੌਜ ਦਾ ਮੁਖੀ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਇੱਕ ਹੋਰ ਮਜ਼ਬੂਤ ਧਨੁਸ਼, ਜੋ ਭਾਰ ਸਹਾਰ ਸਕਦਾ ਸੀ, ਚੁੱਕ ਲਿਆ।
ਸ਼ਰਾਂਸ਼੍ਚਾਸ਼ੀਵਿषਾਕਾਰਾਜ੍ਜ੍ਵਲਿਤਾਨ੍ਪਨ੍ਨਗਾਨਿਵ । ਦ੍ਰੋਣਂ ਤ੍ਰਿਭਿਸ਼੍ਚ ਵਿਵ੍ਯਾਧ ਚਤੁਰ੍ਭਿਸ਼੍ਚਾਸ੍ਯ ਵਾਜਿਨਃ
ਉਸ ਨੇ ਤੀਨ ਤੀਰ, ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ, ਅਜਗਰਾਂ ਵਾਂਗ, ਦ੍ਰੋਣ ਨੂੰ ਮਾਰੇ, ਤੇ ਚਾਰ ਹੋਰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ, ਜਿਵੇਂ ਅੱਗ ਵਾਲੇ ਸੱਪ ਸੁੱਟੇ ਹੋਣ।
ਧ੍ਵਜਮੇਕੇਨ ਵਿਵ੍ਯਾਧਕ ਸਾਰਥਿਂ ਚਾਸ੍ਯ ਪਞ੍ਚਭਿਃ । ਧਨੁਰੇਕੇषੁਣਾऽਵਿਧ੍ਯਤ੍ਤਤ੍ਰਾਕ੍ਰੁਧ੍ਯਦ੍ਦ੍ਵਿਜਰ੍षਭਃ
ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਤੀਰ ਨਾਲ ਝੰਡਾ ਵੱਜਾਇਆ, ਪੰਜ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਰਥ ਦੇ ਸਾਰਥੀ ਨੂੰ ਛੇਦਿਆ। ਫਿਰ ਇੱਕ ਹੋਰ ਤੀਰ ਨਾਲ ਉਸ ਦਾ ਧਨੁਸ਼ ਵੱਜਾਇਆ। ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ ਉਹ ਮਹਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਗਿਆ।
ਤਸ੍ਯ ਦ੍ਰੋਣੋऽਵਧੀਦਸ਼੍ਵਾਞ੍ਸ਼ਰੈਃ ਸਨ੍ਨਤਪਰ੍ਵਭਿਃ। ਅष੍ਟਾਭਿਰ੍ਭਰਤਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਸੂਤਮੇਕੇਨ ਪਤ੍ਰਿਣਾ
ਦ੍ਰੋਣ ਨੇ, ਭਾਰਤਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬਣੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਘੋੜੇ ਮਾਰ ਦਿੱਤੇ। ਇਕ ਪੰਖੀ ਤੀਰ ਨਾਲ ਉਸ ਦਾ ਸਾਰਥੀ ਵੀ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਸ ਹਤਾਸ਼੍ਵਾਦਵਪ੍ਲੁਤ੍ਯ ਸ੍ਯਨ੍ਦਨਾਦ੍ਧਤਸਾਰਥਿਃ। ਆਰੁਰੋਹ ਰਥਂ ਤੂਰ੍ਣਂ ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਰਥਿਨਾਂ ਵਰਃ
ਘੋੜੇ ਤੇ ਸਾਰਥੀ ਮਾਰੇ ਜਾਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਯੋਧਾ ਆਪਣੇ ਰਥ ਤੋਂ ਉੱਤਰ ਕੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ।
ਤਤਸ੍ਤੁ ਤੌ ਪਿਤਾਪੁਤ੍ਰੌ ਭਾਰਦ੍ਵਾਜਂ ਰਥੇ ਸ੍ਥਿਤੌ । ਮਹਤਾ ਸ਼ਰਵਰ੍षੇਣ ਵਾਰਯਾਮਾਸਸਤੁਰ੍ਬਲਾਤ੍
ਫਿਰ ਪਿਤਾ ਤੇ ਪੁੱਤਰ, ਦੋਵੇਂ ਰਥ 'ਤੇ ਖੜੇ ਹੋ ਕੇ, ਭਾਰਦਵਾਜ ਨੂੰ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਭਾਰੀ ਵਰਖਾ ਨਾਲ ਬੜੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਰੋਕਣ ਲੱਗੇ।
ਭਾਰਦ੍ਵਾਜਸ੍ਤਤਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਃ ਸ਼ਰਮਾਸ਼ੀਵਿषੋਪਮਮ੍ । ਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਸਮਰੇ ਤੂਰ੍ਣਂ ਸ਼ਙ੍ਖਂ ਪ੍ਰਤਿ ਜਨੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਭਾਰਦਵਾਜ, ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਕੇ, ਜੰਗ ਵਿਚ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਇਕ ਤੀਰ ਜੋ ਜ਼ਹਰੀਲੇ ਸੱਪ ਵਰਗਾ ਸੀ, ਸ਼ੰਖ ਵੱਲ ਸੁੱਟਿਆ, ਹੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ।
ਸ ਤਸ੍ਯ ਹृਦਯਂ ਭਿਤ੍ਤ੍ਵਾ ਪੀਤ੍ਤ੍ਵਾ ਸ਼ੋਣਿਤਮਾਹਵੇ। ਜਗਾਮ ਧਰਣੀਂ ਬਾਣੋ ਲੋਹਿਤਾਰ੍ਦ੍ਰਵਰਚ੍ਛਦਃ
ਉਹ ਤੀਰ ਉਸ ਦਾ ਦਿਲ ਛੇਦ ਕੇ, ਲੜਾਈ ਵਿਚ ਉਸ ਦਾ ਲਹੂ ਪੀ ਕੇ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਪੰਖ ਲਹੂ ਨਾਲ ਭਿੱਜੇ ਹੋਏ, ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ।
ਸ ਪਪਾਤ ਰਣੇ ਤੂਰ੍ਣਂ ਭਾਰਦ੍ਵਾਜਸ਼ਰਾਹਤਃ। ਧਨੁਸ੍ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸ਼ਰਾਂਸ਼੍ਚੈਵ ਪਿਤੁਰੇਵ ਸਮੀਪਤਃ
ਭਾਰਦਵਾਜ ਦੇ ਤੀਰ ਨਾਲ ਵੱਜ ਕੇ, ਉਹ ਜੰਗ ਵਿਚ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਡਿੱਗ ਪਿਆ। ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਤੀਰ ਛੱਡ ਕੇ, ਪਿਤਾ ਦੇ ਪਾਸ ਹੀ ਡਿੱਗ ਗਿਆ।
ਹਤਂ ਤਮਾਤ੍ਮਜਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵਿਰਾਟਃ ਪ੍ਰਾਦ੍ਰਵਦ੍ਭਯਾਤ੍। ਉਤ੍ਸृਜ੍ਯ ਸਮਰੇ ਦ੍ਰੋਣਂ ਵ੍ਯਾਤ੍ਤਾਨਨਮਿਵਾਨ੍ਤਕਮ੍
ਆਪਣਾ ਪੁੱਤਰ ਮਰਿਆ ਦੇਖ ਕੇ, ਵਿਰਾਟ ਡਰ ਕਰਕੇ ਦ੍ਰੋਣ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿਚ ਛੱਡ ਕੇ ਭੱਜ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਖੁਲ੍ਹੀ ਜਬਾ ਵਾਲੀ ਮੌਤ ਤੋਂ ਭੱਜਦਾ ਹੈ।
ਭਾਰਦ੍ਵਾਜਸ੍ਤਤਸ੍ਤੂਰ੍ਣਂ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨਾਂ ਮਹਾਚਮੂਮ੍। ਦਾਰਯਾਮਾਸ ਸਮਰੇ ਸ਼ਤਸ਼ੋऽਥ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ
ਭਾਰਦਵਾਜ ਨੇ ਫਿਰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿਚ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿਚ ਚੀਰਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਸ਼ਿਖਣ੍ਡੀ ਤੁ ਮਹਾਰਾਜ ਦ੍ਰੌਣਿਮਾਸਾਦ੍ਯ ਸਂਯੁਗੇ। ਆਜਘਾਨ ਭ੍ਰਵੋਰ੍ਮਧ੍ਯੇ ਨਾਰਾਚੈਸ੍ਤ੍ਰਿਭਿਰਾਸ਼ੁਗੈਃ
ਸ਼ਿਖੰਡੀ ਨੇ, ਹੇ ਮਹਾਰਾਜ, ਜੰਗ ਵਿਚ ਦ੍ਰੋਣ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਮਿਲ ਕੇ, ਤਿੰਨ ਤੇਜ਼ ਤੇ ਨੁਕਦਾਰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਭਵਾਂ ਵਿਚ ਵੱਜਿਆ।
ਸ ਬਭੌ ਰਥਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲੋ ਲਲਾਟੇ ਸਂਸ੍ਥਿਤੈਸ੍ਤ੍ਰਿਭਿਃ । ਸ਼ਿਖਰੈਃ ਕਾਞ੍ਚਨਮਯੈਰ੍ਮੇਰੁਸ੍ਤ੍ਰਿਭਿਰਿਵੋਚ੍ਛ੍ਰਿਤੈਃ
ਉਹ ਰਥ-ਯੋਧਾ, ਜਿਸ ਦੇ ਮੱਥੇ 'ਤੇ ਤਿੰਨ ਸੋਨੇ ਦੇ ਚੋਟੀ ਵਾਲੇ ਤੀਰ ਲੱਗੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਮੈਰੂ ਪਹਾੜ ਦੀ ਤਿੰਨ ਉੱਚੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਅਸ਼੍ਵਤ੍ਥਾਮ ਤਤਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਨਿਮੇषਾਰ੍ਧਾਚ੍ਛਿਖਣ੍ਡਿਨਃ । ਧ੍ਵਜਂ ਸੂਤਮਥੋ ਰਾਜਂਸ੍ਤੁਰਗਾਨਾਯੁਧਾਨਿ ਚ
ਅਸ਼ਵਥਾਮਾ, ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਕੇ, ਅੱਧੀ ਪਲ ਵਿਚ ਸ਼ਿਖੰਡੀ ਦੇ ਝੰਡੇ, ਸਾਰਥੀ, ਰਾਜਾ, ਘੋੜੇ ਤੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨੂੰ ਵੱਜਾ ਦਿੱਤਾ।
ਸ਼ਰੈਰ੍ਬਹੁਭਿਰਾਚ੍ਛਿਦ੍ਯ ਪਾਤਯਾਮਾਸ ਸਂਯੁਗੇ ष। ਸ ਹਤਾਸ਼੍ਵਾਦਵਪ੍ਲੁਤ੍ਯ ਰਥਾਦ੍ਵੈ ਰਥਿਨਾਂ ਵਰਃ
ਉਸ ਨੇ ਬਹੁਤ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਸਭ ਨੂੰ ਕੱਟ ਕੇ ਜੰਗ ਵਿਚ ਡਿੱਗਾ ਦਿੱਤਾ। ਘੋੜੇ ਮਾਰੇ ਜਾਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਰਥ-ਯੋਧਾ ਆਪਣੇ ਰਥ ਤੋਂ ਉੱਤਰ ਗਿਆ।
ਖਙ੍ਗਮਾਦਾਯ ਸੁਸ਼ਿਤਂ ਵਿਮਲਂ ਚ ਸ਼ਰਾਵਰਮ੍ । ਸ਼੍ਯੇਨਵਦ੍ਵ੍ਯਚਰਤ੍ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਃ ਸ਼ਿਖਣ੍ਡੀ ਸ਼ਤ੍ਰੁਤਾਪਨਃ
ਸ਼ਿਖੰਡੀ ਨੇ ਇੱਕ ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਤਲਵਾਰ ਅਤੇ ਵਧੀਆ ਢਾਲ ਫੜੀ। ਉਹ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਤਕਲੀਫ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਬਾਜ ਵਾਂਗ ਜੰਗ ਵਿਚ ਘੁੰਮ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਸਖਙ੍ਗਸ੍ਯ ਮਹਾਰਾਜ ਚਰਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਸਂਯੁਗੇ । ਨਾਨ੍ਤਰਂ ਦਦृਸ਼ੇ ਦ੍ਰੌਣਿਸ੍ਤਦਦ੍ਭੁਤਮਿਵਾਭਵਤ੍
ਜਦੋਂ ਉਹ ਤਲਵਾਰ ਫੜ ਕੇ ਜੰਗ ਵਿਚ ਘੁੰਮ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਹੇ ਮਹਾਰਾਜ, ਦ੍ਰੋਣ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਕੋਈ ਖੁੱਲਾ ਮੌਕਾ ਨਹੀਂ ਮਿਲਿਆ। ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ ਸਭ ਹੈਰਾਨ ਰਹਿ ਗਏ।
ਤਤਃ ਸ਼ਰਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਬਹੂਨਿ ਭਰਤਰ੍षਭ । ਪ੍ਰੇषਯਾਮਾਸ ਸਮਰੇ ਦ੍ਰੌਣਿਃ ਪਰਮਕੋਪਨਃ
ਫਿਰ ਦ੍ਰੋਣ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ, ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਕੇ, ਜੰਗ ਵਿਚ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਤੇ ਬੇਅੰਤ ਤੀਰ ਸੁੱਟੇ, ਹੇ ਭਾਰਤਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ।
ਤਾਮਾਪਤਨ੍ਤੀਂ ਸਮਰੇ ਸ਼ਰਵृष੍ਟਿਂ ਸੁਦਾਰੁਣਾਮ੍। ਅਸਿਨਾ ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਧਾਰੇਣ ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਬਲਿਨਾਂ ਵਰਃ
ਉਹ ਡਰਾਉਣੀ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਜੋ ਜੰਗ ਵਿਚ ਉਸ ਉੱਤੇ ਆ ਰਹੀ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਤੇਜ਼ ਤਲਵਾਰ ਨਾਲ ਕੱਟ ਦਿੱਤੀ।
ਤਤੋऽਸ੍ਯ ਵਿਮਲਂ ਦ੍ਰੌਣਿਃ ਸ਼ਤਚਨ੍ਦ੍ਰਂ ਮਨੋਰਮਮ੍। ਚਰ੍ਮਾਚ੍ਛਿਨਦਸਿਂ ਚਾਸ੍ਥ ਖਣ੍ਡਯਾਮਾਸ ਸਂਯੁਗੇ
ਫਿਰ ਦ੍ਰੋਣ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ, ਜੰਗ ਵਿਚ, ਉਸ ਦੀ ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਸੋਹਣੀ ਢਾਲ ਜਿਸ 'ਤੇ ਸੌ ਚੰਦ ਬਣੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। ਉਸ ਦੀ ਤਲਵਾਰ ਵੀ ਤੋੜ ਦਿੱਤੀ।
ਸ਼ਿਤੈਸ੍ਤੁ ਬਹੁਸ਼ੋ ਰਾਜਂਸ੍ਤਂ ਚ ਵਿਵ੍ਯਾਧ ਪਤ੍ਰਿਭਿਃ । ਸ਼ਿਖਣ੍ਡੀ ਤੁ ਤਤਃ ਖਙ੍ਗਂ ਖਣ੍ਡਿਤਂ ਤੇਨ ਸਾਯਕੈਃ
ਰਾਜਾ, ਉਹਨੇ ਕਈ ਵਾਰੀ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸਨੂੰ ਵਾਰਿਆ; ਪਰ ਸ਼ਿਖੰਡੀ, ਜਿਸਦੀ ਤਲਵਾਰ ਉਹਨਾਂ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਟੁੱਟ ਗਈ ਸੀ—
ਆਵਿਧ੍ਯ ਵ੍ਯਸृਜਤ੍ਤੂਰ੍ਣਂ ਜ੍ਵਲਨ੍ਤਮਿਵ ਪਨ੍ਨਗਮ੍ । ਤਮਾਪਤਨ੍ਤਂ ਸਹਸਾ ਕਾਲਾਨਲਸਮਪ੍ਰਭਮ੍
ਉਸਨੇ ਧਨੁਸ਼ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਬੜੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਇੱਕ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਹਥਿਆਰ ਛੱਡਿਆ, ਜੋ ਅਚਾਨਕ ਸੱਪ ਵਾਂਗ ਲਪਕਦਾ ਹੋਇਆ ਆਇਆ ਤੇ ਕਾਲ ਅੱਗ ਵਰਗਾ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ।