ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾਸ੍ਤ੍ਰਵਿਦ੍ਭਿਰ੍ਨਰਵੀਰਯੋਧੈ- ਰਧਿष੍ਠਿਤਾਃ ਸੈਨ੍ਯਗਣਾਸ੍ਤ੍ਵਦੀਯਾਃ। ਰਥੌਘਪਾਦਾਤਗਜਾਸ਼੍ਵਸਙ੍ਘੈਃ ਪ੍ਰਯਾਦ੍ਭਿਰਾਜੌ ਵਿਧਿਵਤ੍ਪ੍ਰਣੁਨ੍ਨੈਃ
ਤੇਰੇ ਫੌਜਾਂ ਦੇ ਦਲ, ਜੋ ਹਥਿਆਰ ਤੇ ਅਸਤਰਾਂ ਦੇ ਮਾਹਿਰ ਨਰ-ਵੀਰਾਂ ਵਲੋਂ ਨੈਤ੍ਰਿਤਵ ਕੀਤੇ ਗਏ, ਰਥਾਂ, ਪੈਦਲ, ਹਾਥੀਆਂ ਤੇ ਘੋੜਿਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹਾਂ ਨਾਲ, ਠੀਕ ਢੰਗ ਨਾਲ ਅੱਗੇ ਵਧ ਰਹੇ ਸਨ।
ਸਮੁਦ੍ਧਤਂ ਵੈ ਤਰੁਣਾਰ੍ਕਵਰ੍ਣਂ ਰਜੋ ਬਭੌ ਚ੍ਛਾਦਯਤ੍ਸੂਰ੍ਯਸ਼੍ਮੀਨ੍। ਰੇਜੁਃ ਪਤਾਕਾ ਰਥਦਨ੍ਤਿਸਂਸ੍ਥਾ ਵਾਤੇਰਿਤਾ ਭ੍ਰਾਮ੍ਯਮਾਣਾਃ ਸਮਨ੍ਤਾਤ੍
ਉੱਠੀ ਹੋਈ ਧੂੜ, ਨਵੇਂ ਸੂਰਜ ਵਰਗੀ ਸੋਨੇ ਦੀ ਰੰਗਤ ਵਾਲੀ, ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ ਤੇ ਸੂਰਜ ਦੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਨੂੰ ਢੱਕ ਰਹੀ ਸੀ; ਰਥਾਂ ਤੇ ਹਾਥੀਆਂ ਉੱਤੇ ਲੱਗੀਆਂ ਝੰਡੀਆਂ, ਹਵਾ ਨਾਲ ਚਲਦੀਆਂ, ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਘੁੰਮ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।
ਨਾਨਾਲਿਙ੍ਗੈਃ ਸਮਰੇ ਤਤ੍ਰ ਰਾਜਨ੍ ਮੇਘੈਰ੍ਯੁਤਾ ਵਿਦ੍ਯੁਤਃ ਖੇ ਯਥੈਵ। ਵृਨ੍ਦੈਃ ਸ੍ਥਿਤਾਸ਼੍ਚਾਪਿ ਸੁਸਂਪ੍ਰਯੁਕ੍ਤਾ- ਸ਼੍ਚਕਾਸ਼ਿਰੇ ਦਨ੍ਤਿਗਣਾਃ ਸਮਨ੍ਤਾਤ੍
ਮਹਾਰਾਜ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਹਾਥੀਆਂ ਦੇ ਜਥੇ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਨਿਸ਼ਾਨਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਤੇ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਤਾਰਬੱਧ, ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਬਿਜਲੀ ਵਾਲੇ ਬੱਦਲ ਹੋਣ।
ਧਨੂਂषਿ ਵਿष੍ਫਾਰਯਤਾਂ ਨृਪਾਣਾਂ ਬਭੂਵ ਸ਼ਬ੍ਦਸ੍ਤੁਮੁਲੋऽਤਿਘੋਰਃ। ਵਿਮਥ੍ਯਤੋ ਦੇਵਮਹਾਸੁਰੌਘੈ- ਰ੍ਯਥਾਰ੍ਣਵਸ੍ਯਾਦਿਯੁਗੇ ਤਦਾਨੀਮ੍
ਜਦੋਂ ਰਾਜੇ ਆਪਣੇ ਧਨੁਸ਼ ਤਾਣ ਰਹੇ ਸਨ, ਤਾਂ ਇੱਕ ਡਰਾਉਣੀ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਗੂੰਜ ਉਠੀ, ਜਿਵੇਂ ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਮਹਾਨ ਅਸੁਰ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਮਥ ਰਹੇ ਹੋਣ।
ਤਦੁਗ੍ਰਨਾਗਂ ਬਹੁਰੂਪਵਰ੍ਣਂ ਤਵਾਤ੍ਮਜਾਨਾਂ ਸਮੁਦੀਰ੍ਣਕੋਪਮ੍ । ਬਭੂਵ ਸੈਨ੍ਯਂ ਰਿਪੁਸੈਨ੍ਯਹਨ੍ਤ- ਯੁਗਾਨ੍ਤਮੇਘੌਘਨਿਭਂ ਤਦਾਨੀਮ੍
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਤੇਰੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੀ ਫੌਜ, ਵੱਡੇ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੰਗਾਂ ਵਾਲੇ ਹਾਥੀਆਂ ਨਾਲ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਦੁਸ਼ਮਣ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਲੱਗੀ, ਜਿਵੇਂ ਯੁਗ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ ਤੂਫਾਨੀ ਬੱਦਲਾਂ ਦਾ ਝੁੰਡ।
ਪ੍ਰਵृਤ੍ਤਮਾਤ੍ਰੇ ਸਂਗ੍ਰਾਮੇ ਨਿਵृਤ੍ਤੇ ਚ ਸੁਸ਼ਰ੍ਮਣਿ । ਭਗ੍ਨੇषੁ ਚਾਪਿ ਵੀਰੇषੁ ਪਾਣ੍ਡਵੇਨ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ
ਜੰਗ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਣ ਤੇ, ਸੁਸ਼ਰਮਣ ਪਿੱਛੇ ਹਟ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਪਾਂਡਵ ਵੱਲੋਂ ਵੀਰਾਂ ਨੂੰ ਹਰਾ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ।
ਕ੍ਸ਼ੁਭ੍ਯਮਾਣੇ ਬਲੇ ਤੂਰ੍ਣਂ ਸਾਗਰਪ੍ਰਤਿਮੇ ਤਵ। ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਦ੍ਯਾਤੇ ਚ ਗਾਙ੍ਗੇਯੇ ਤ੍ਵਰਿਤਂ ਵਿਜਯਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਤੇਰੀ ਸਮੁੰਦਰ ਵਰਗੀ ਫੌਜ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਹਲਚਲ ਵਿੱਚ ਆ ਗਈ, ਅਤੇ ਗਾਂਗੇਯਾ ਜਿੱਤ ਵੱਲ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵਧਿਆ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨੋ ਰਾਜਾ ਰਣੇ ਪਾਰ੍ਥਸ੍ਯ ਵਿਕ੍ਰਮਮ੍ । ਤ੍ਵਰਮਾਣਃ ਸਮਭ੍ਯੇਤ੍ਯ ਸਰ੍ਵਾਂਸ੍ਤਾਨਬ੍ਰਵੀਨ੍ਨृਪਾਨ੍ ।। ੇषਾਂ ਤੁ ਪ੍ਰਮੁਖੇ ਸ਼ੂਰਂ ਸੁਸ਼ਰ੍ਮਾਣਂ ਮਹਾਬਲਮ੍ । ਮਧ੍ਯੇ ਸਰ੍ਵਸ੍ਯ ਸੈਨ੍ਯਸ੍ਯ ਭृਸ਼ਂ ਸਂਹਰ੍षਯਨ੍ਨਿਵ
ਦੁਰਯੋਧਨ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਪਾਰਥ ਦੀ ਵਿਰਤਾ ਦੇਖ ਕੇ, ਜਲਦੀ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਰਾਜਿਆਂ ਕੋਲ ਗਿਆ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਏष ਭੀष੍ਮਃ ਸ਼ਾਨ੍ਤਨਵੋ ਯੋਦ੍ਧੁਕਾਮੋ ਧਨਞ੍ਜਯਮ੍ । ਸਰ੍ਵਾਤ੍ਮਨਾ ਕੁਰੁਸ਼੍ਰੇष੍ਠਸ੍ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਜੀਵਿਤਮਾਤ੍ਮਨਃ
ਇਹ ਭੀਸ਼ਮ, ਸ਼ਾਂਤਨੁ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਧਨੰਜਯ ਨਾਲ ਲੜਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੈ, ਕੁਰੂਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਆਪਣੀ ਜਿੰਦਗੀ ਤਿਆਗਣ ਨੂੰ ਤਿਆਰ।
ਤਂ ਪ੍ਰਯਾਨ੍ਤਂ ਰਣੇ ਵੀਰਂ ਸਰ੍ਵਸੈਨ੍ਯੇਨ ਭਾਰਤਮ੍ । ਸਂਯਤ੍ਤਾਃ ਸਮਰੇ ਸਰ੍ਵੇ ਪਾਲਯਧ੍ਵਂ ਪਿਤਾਮਹਮ੍
ਜਦੋਂ ਭੀਸ਼ਮ, ਉਹ ਵੀਰ, ਪੂਰੀ ਫੌਜ ਨਾਲ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਵਧਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਪਿਤਾਮਾ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਰੱਖਿਆ ਕਰੋ।
ਬਾਢਮਿਤ੍ਯੇਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤੁ ਤਾਨ੍ਯਨੀਕਾਨਿ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ । ਨਰੇਨ੍ਦ੍ਰਾਣਾਂ ਮਹਾਰਾਜ ਸਮਾਜਗ੍ਮੁਃ ਪਿਤਾਮਹਮ੍
‘ਠੀਕ ਹੈ’ ਆਖ ਕੇ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਜਥੇ, ਮਹਾਰਾਜ, ਪਿਤਾਮਾ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਯਾਤਃ ਸਹਸਾ ਭੀष੍ਮਃ ਸ਼ਾਨ੍ਤਨਵੋऽਰ੍ਜੁਨਮ੍ । ਰਣੇ ਭਾਰਤਮਾਯਾਨ੍ਤਮਾਸਸਾਦ ਮਹਾਬਲਃ
ਫਿਰ ਭੀਸ਼ਮ, ਸ਼ਾਂਤਨੁ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ, ਅਚਾਨਕ ਭਾਰਤ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦੇ ਅਰਜੁਨ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਗਿਆ।
ਮਹਾਸ਼੍ਵੇਤਾਸ਼੍ਵਯੁਕ੍ਤੇਨ ਭੀਮਵਾਨਰਕੇਤੁਨਾ । ਮਹਤਾ ਮੇਘਨਾਦੇਨ ਰਥੇਨਾਤਿਵਿਰਾਜਤਾ
ਅਰਜੁਨ, ਚਿੱਟੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਜੋੜੇ ਰਥ 'ਤੇ, ਭੀਮ ਰੂਪ ਵਾਲਾ ਵਾਨਰ ਝੰਡਾ ਲੈ ਕੇ, ਵੱਡੇ ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜਦਾ ਹੋਇਆ, ਬਹੁਤ ਚਮਕਦਾ ਆਇਆ।
ਸਮਰੇ ਸਰ੍ਵਸੈਨ੍ਯਾਨਾਮੁਪਯਾਨਂ ਧਨਞ੍ਜਯਮ੍। ਅਭਵਤ੍ਤੁਮੁਲੋ ਨਾਦੋ ਭਯਾਦ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਕਿਰੀਟਿਨਮ੍
ਜਦੋਂ ਧਨੰਜਯ, ਮਕੁਟ ਵਾਲਾ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਸਾਰੀਆਂ ਫੌਜਾਂ ਵੱਲ ਵਧਿਆ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ ਡਰ ਕਰਕੇ ਇੱਕ ਭਿਆਨਕ ਗੂੰਜ ਉਠੀ।
ਅਭੀਸ਼ੁਹਸ੍ਤਂ ਕृष੍ਣਂ ਚ ਦृष੍ਟ੍ਵਾਦਿਤ੍ਯਮਿਵਾਪਰਮ੍ । ਮਧ੍ਯਂਦਿਨਗਤਂ ਸਙ੍ਖ੍ਯੇ ਨ ਸ਼ੇਕੁਃ ਪ੍ਰਤਿਵੀਕ੍ਸ਼ਿਤੁਮ੍
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਰਸੀਆਂ ਫੜੇ ਹੋਏ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਦੂਜੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ, ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਤੱਕਣ ਦੀ ਹਿੰਮਤ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕੇ।
ਤਥਾ ਸ਼ਾਨ੍ਤਨਵਂ ਭੀष੍ਮਂ ਸ਼੍ਵੇਤਾਸ਼੍ਵਂ ਸ਼੍ਵੇਤਕਾਰ੍ਮੁਕਮ੍ । ਨ ਸ਼ੇਕੁਃ ਪਾਣ੍ਡਵਾ ਦ੍ਰष੍ਟੁਂ ਸ਼੍ਵੇਤਂ ਗ੍ਰਹਮਿਵੋਦਿਤਮ੍
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪਾਂਡਵ ਭੀਸ਼ਮ, ਸ਼ਾਂਤਨੁ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਚਿੱਟੇ ਘੋੜਿਆਂ ਤੇ ਚਿੱਟੇ ਧਨੁਸ਼ ਨਾਲ, ਨਵੇਂ ਉੱਗੇ ਚਿੱਟੇ ਤਾਰੇ ਵਾਂਗ, ਤੱਕ ਨਹੀਂ ਸਕੇ।
ਸ ਸਰ੍ਵਤਃ ਪਰਿਵृਤਸ੍ਤ੍ਰਿਗਰ੍ਤੈਃ ਸੁਮਹਾਤ੍ਮਭਿਃ । ਭ੍ਰਾਤृਭਿਃ ਸਹ ਪੁਤ੍ਰੈਸ਼੍ਚ ਤਥਾऽਨ੍ਯੈਸ਼੍ਚ ਮਹਾਰਥੈਃ
ਉਹ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਵੱਡੇ ਮਨ ਵਾਲੇ ਤ੍ਰਿਗਰਤਾਂ, ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ, ਪੁੱਤਰਾਂ ਤੇ ਹੋਰ ਵੱਡੇ ਰਥੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਭਾਰਦ੍ਵਾਜਸ੍ਤੁ ਸਮਰੇ ਮਤ੍ਸ੍ਯਂ ਵਿਵ੍ਯਾਧ ਪਤ੍ਰਿਣਾ। ਧ੍ਵਜਂ ਚਾਸ੍ਯ ਸ਼ਰੇਣਾਜੌ ਧਨੁਸ਼੍ਚੈਕੇਨ ਚਿਚ੍ਛਿਦੇ
ਭਾਰਦਵਾਜ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਤਸਿਆ ਨੂੰ ਪੰਖ ਵਾਲੀ ਤੀਰ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ, ਤੇ ਇੱਕ ਹੋਰ ਤੀਰ ਨਾਲ ਉਸ ਦਾ ਝੰਡਾ ਤੇ ਧਨੁਸ਼ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਤਦਪਾਸ੍ਯ ਧਨੁਸ਼੍ਛਿਨ੍ਨਂ ਵਿਰਾਟੋ ਵਾਹਿਨੀਪਤਿਃ । ਅਨ੍ਯਦਾਦਤ੍ਤ ਵੇਗੇਨ ਧਨੁਰ੍ਭਾਰਸਹਂ ਦृਢਮ੍
ਧਨੁਸ਼ ਟੁੱਟਿਆ ਹੋਇਆ ਛੱਡ ਕੇ, ਵਿਰਾਟ, ਫੌਜ ਦਾ ਮੁਖੀ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਇੱਕ ਹੋਰ ਮਜ਼ਬੂਤ ਧਨੁਸ਼, ਜੋ ਭਾਰ ਸਹਾਰ ਸਕਦਾ ਸੀ, ਚੁੱਕ ਲਿਆ।
ਸ਼ਰਾਂਸ਼੍ਚਾਸ਼ੀਵਿषਾਕਾਰਾਜ੍ਜ੍ਵਲਿਤਾਨ੍ਪਨ੍ਨਗਾਨਿਵ । ਦ੍ਰੋਣਂ ਤ੍ਰਿਭਿਸ਼੍ਚ ਵਿਵ੍ਯਾਧ ਚਤੁਰ੍ਭਿਸ਼੍ਚਾਸ੍ਯ ਵਾਜਿਨਃ
ਉਸ ਨੇ ਤੀਨ ਤੀਰ, ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ, ਅਜਗਰਾਂ ਵਾਂਗ, ਦ੍ਰੋਣ ਨੂੰ ਮਾਰੇ, ਤੇ ਚਾਰ ਹੋਰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ, ਜਿਵੇਂ ਅੱਗ ਵਾਲੇ ਸੱਪ ਸੁੱਟੇ ਹੋਣ।
ਧ੍ਵਜਮੇਕੇਨ ਵਿਵ੍ਯਾਧਕ ਸਾਰਥਿਂ ਚਾਸ੍ਯ ਪਞ੍ਚਭਿਃ । ਧਨੁਰੇਕੇषੁਣਾऽਵਿਧ੍ਯਤ੍ਤਤ੍ਰਾਕ੍ਰੁਧ੍ਯਦ੍ਦ੍ਵਿਜਰ੍षਭਃ
ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਤੀਰ ਨਾਲ ਝੰਡਾ ਵੱਜਾਇਆ, ਪੰਜ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਰਥ ਦੇ ਸਾਰਥੀ ਨੂੰ ਛੇਦਿਆ। ਫਿਰ ਇੱਕ ਹੋਰ ਤੀਰ ਨਾਲ ਉਸ ਦਾ ਧਨੁਸ਼ ਵੱਜਾਇਆ। ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ ਉਹ ਮਹਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਗਿਆ।
ਤਸ੍ਯ ਦ੍ਰੋਣੋऽਵਧੀਦਸ਼੍ਵਾਞ੍ਸ਼ਰੈਃ ਸਨ੍ਨਤਪਰ੍ਵਭਿਃ। ਅष੍ਟਾਭਿਰ੍ਭਰਤਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਸੂਤਮੇਕੇਨ ਪਤ੍ਰਿਣਾ
ਦ੍ਰੋਣ ਨੇ, ਭਾਰਤਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬਣੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਘੋੜੇ ਮਾਰ ਦਿੱਤੇ। ਇਕ ਪੰਖੀ ਤੀਰ ਨਾਲ ਉਸ ਦਾ ਸਾਰਥੀ ਵੀ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਸ ਹਤਾਸ਼੍ਵਾਦਵਪ੍ਲੁਤ੍ਯ ਸ੍ਯਨ੍ਦਨਾਦ੍ਧਤਸਾਰਥਿਃ। ਆਰੁਰੋਹ ਰਥਂ ਤੂਰ੍ਣਂ ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਰਥਿਨਾਂ ਵਰਃ
ਘੋੜੇ ਤੇ ਸਾਰਥੀ ਮਾਰੇ ਜਾਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਯੋਧਾ ਆਪਣੇ ਰਥ ਤੋਂ ਉੱਤਰ ਕੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ।
ਤਤਸ੍ਤੁ ਤੌ ਪਿਤਾਪੁਤ੍ਰੌ ਭਾਰਦ੍ਵਾਜਂ ਰਥੇ ਸ੍ਥਿਤੌ । ਮਹਤਾ ਸ਼ਰਵਰ੍षੇਣ ਵਾਰਯਾਮਾਸਸਤੁਰ੍ਬਲਾਤ੍
ਫਿਰ ਪਿਤਾ ਤੇ ਪੁੱਤਰ, ਦੋਵੇਂ ਰਥ 'ਤੇ ਖੜੇ ਹੋ ਕੇ, ਭਾਰਦਵਾਜ ਨੂੰ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਭਾਰੀ ਵਰਖਾ ਨਾਲ ਬੜੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਰੋਕਣ ਲੱਗੇ।
ਭਾਰਦ੍ਵਾਜਸ੍ਤਤਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਃ ਸ਼ਰਮਾਸ਼ੀਵਿषੋਪਮਮ੍ । ਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਸਮਰੇ ਤੂਰ੍ਣਂ ਸ਼ਙ੍ਖਂ ਪ੍ਰਤਿ ਜਨੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਭਾਰਦਵਾਜ, ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਕੇ, ਜੰਗ ਵਿਚ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਇਕ ਤੀਰ ਜੋ ਜ਼ਹਰੀਲੇ ਸੱਪ ਵਰਗਾ ਸੀ, ਸ਼ੰਖ ਵੱਲ ਸੁੱਟਿਆ, ਹੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ।
ਸ ਤਸ੍ਯ ਹृਦਯਂ ਭਿਤ੍ਤ੍ਵਾ ਪੀਤ੍ਤ੍ਵਾ ਸ਼ੋਣਿਤਮਾਹਵੇ। ਜਗਾਮ ਧਰਣੀਂ ਬਾਣੋ ਲੋਹਿਤਾਰ੍ਦ੍ਰਵਰਚ੍ਛਦਃ
ਉਹ ਤੀਰ ਉਸ ਦਾ ਦਿਲ ਛੇਦ ਕੇ, ਲੜਾਈ ਵਿਚ ਉਸ ਦਾ ਲਹੂ ਪੀ ਕੇ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਪੰਖ ਲਹੂ ਨਾਲ ਭਿੱਜੇ ਹੋਏ, ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ।
ਸ ਪਪਾਤ ਰਣੇ ਤੂਰ੍ਣਂ ਭਾਰਦ੍ਵਾਜਸ਼ਰਾਹਤਃ। ਧਨੁਸ੍ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸ਼ਰਾਂਸ਼੍ਚੈਵ ਪਿਤੁਰੇਵ ਸਮੀਪਤਃ
ਭਾਰਦਵਾਜ ਦੇ ਤੀਰ ਨਾਲ ਵੱਜ ਕੇ, ਉਹ ਜੰਗ ਵਿਚ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਡਿੱਗ ਪਿਆ। ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਤੀਰ ਛੱਡ ਕੇ, ਪਿਤਾ ਦੇ ਪਾਸ ਹੀ ਡਿੱਗ ਗਿਆ।
ਹਤਂ ਤਮਾਤ੍ਮਜਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵਿਰਾਟਃ ਪ੍ਰਾਦ੍ਰਵਦ੍ਭਯਾਤ੍। ਉਤ੍ਸृਜ੍ਯ ਸਮਰੇ ਦ੍ਰੋਣਂ ਵ੍ਯਾਤ੍ਤਾਨਨਮਿਵਾਨ੍ਤਕਮ੍
ਆਪਣਾ ਪੁੱਤਰ ਮਰਿਆ ਦੇਖ ਕੇ, ਵਿਰਾਟ ਡਰ ਕਰਕੇ ਦ੍ਰੋਣ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿਚ ਛੱਡ ਕੇ ਭੱਜ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਖੁਲ੍ਹੀ ਜਬਾ ਵਾਲੀ ਮੌਤ ਤੋਂ ਭੱਜਦਾ ਹੈ।
ਭਾਰਦ੍ਵਾਜਸ੍ਤਤਸ੍ਤੂਰ੍ਣਂ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨਾਂ ਮਹਾਚਮੂਮ੍। ਦਾਰਯਾਮਾਸ ਸਮਰੇ ਸ਼ਤਸ਼ੋऽਥ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ
ਭਾਰਦਵਾਜ ਨੇ ਫਿਰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿਚ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿਚ ਚੀਰਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਸ਼ਿਖਣ੍ਡੀ ਤੁ ਮਹਾਰਾਜ ਦ੍ਰੌਣਿਮਾਸਾਦ੍ਯ ਸਂਯੁਗੇ। ਆਜਘਾਨ ਭ੍ਰਵੋਰ੍ਮਧ੍ਯੇ ਨਾਰਾਚੈਸ੍ਤ੍ਰਿਭਿਰਾਸ਼ੁਗੈਃ
ਸ਼ਿਖੰਡੀ ਨੇ, ਹੇ ਮਹਾਰਾਜ, ਜੰਗ ਵਿਚ ਦ੍ਰੋਣ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਮਿਲ ਕੇ, ਤਿੰਨ ਤੇਜ਼ ਤੇ ਨੁਕਦਾਰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਭਵਾਂ ਵਿਚ ਵੱਜਿਆ।