ਅਥਾਪਰੇਣ ਭਲ੍ਲੇਨ ਸੁਯੁਕ੍ਤੇਨਾਸ਼ੁਪਾਤਿਨਾ। ਦੁष੍ਕਰ੍ਣਂ ਨਾਕੁਲਿਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਵਿਵ੍ਯਾਧ ਹृਦਯੇ ਭृਸ਼ਮ੍
ਫਿਰ, ਨਾਕੁਲੀ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਇੱਕ ਹੋਰ ਚੰਗੀ ਤੀਰ ਨਾਲ, ਜੋ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੰਖੀ ਹੋਈ ਤੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉਡਦੀ ਸੀ, ਦੁਸ਼ਕਰਨ ਦੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਡੂੰਘਾ ਵਿੱਥ ਦਿੱਤਾ।
ਸ ਪਪਾਤ ਤਤੋ ਭੂਮੌ ਵਜ੍ਰਾਹਤ ਇਵ ਦ੍ਰੁਮਃ । ਦੁष੍ਕਰ੍ਣਂ ਵ੍ਯਥਿਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪਞ੍ਚ ਰਾਜਨ੍ਮਹਾਰਥਾਃ
ਉਹ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਥਾਂ-ਥਾਂ ਡਿੱਗ ਪਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਵਜਰ ਦੀ ਚੋਟ ਨਾਲ ਰੁੱਖ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦਾ ਹੋਵੇ। ਰਾਜਾ, ਦੁਸ਼ਕਰਨ ਨੂੰ ਦੁਖੀ ਵੇਖ ਕੇ, ਪੰਜ ਵੱਡੇ ਰਥੀ—
ਦਿਘਾਂਸਨ੍ਤਃ ਸ਼ਤਾਨੀਕਂ ਸਰ੍ਵਤਃ ਪਰ੍ਯਵਾਰਯਨ੍। ਛਾਦ੍ਯਮਾਨਂ ਸ਼ਰਵ੍ਰਤੈਃ ਸ਼ਤਾਨੀਕਂ ਯਸ਼ਸ੍ਵਿਨਮ੍
ਉਹ ਦੌੜ ਕੇ, ਸ਼ਤਾਨੀਕਾ ਨੂੰ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਘੇਰ ਲਿਆ, ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਸ਼ੋਭਾ ਵਾਲੀ ਹਸਤੀਆਂ ਨੂੰ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਰਸਾਤ ਨਾਲ ਢੱਕ ਦਿੱਤਾ।
ਅਭ੍ਯਧਾਵਨ੍ਤ ਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧਾਃ ਕੇਕਯਾਃ ਪਞ੍ਚ ਸੋਦਰਾਃ । ਤਾਨਭ੍ਯਾਪਤਤਃ ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਤਵ ਪੁਤ੍ਰਾ ਮਹਾਰਥਾਃ
ਕੈਕੈ ਦੇ ਪੰਜ ਭਰਾ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਦੌੜ ਪਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਤੇਰੇ ਪੁੱਤਰ, ਵੱਡੇ ਰਥੀ—
ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਦ੍ਯਯੁਰ੍ਮਹਾਰਾਜ ਗਜਾਨਿਵ ਮਹਾਗਜਾਃ । ਦੁਰ੍ਮੁਖੋ ਦੁਰ੍ਜਯਸ਼੍ਚੈਵ ਤਥਾ ਦੁਰ੍ਮਰ੍षਣੋ ਯੁਵਾ
ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ, ਵੱਡੇ ਹਾਥੀਆਂ ਵਾਂਗ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮੀਟਿੰਗ ਲਈ ਆਏ: ਦੁਰਮੁਖ, ਦੁਰਜਯ ਤੇ ਨੌਜਵਾਨ ਦੁਰਮਰਸ਼ਣ।
ਸ਼ਤ੍ਰੁਂਜਯਃ ਸਤ੍ਰੁਸਹਃ ਸਰ੍ਵੇ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਾ ਯਸ਼ਸ੍ਵਿਨਃ । ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਦ੍ਯਾਤਾ ਮਹਾਰਾਜ ਕੇਕਯਾਨ੍ਭ੍ਰਾਤਰਃ ਸਮਮ੍
ਸ਼ਤ੍ਰੁੰਜਯ ਤੇ ਸ਼ਤ੍ਰੁਸਹ—all ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਤੇ ਮਸ਼ਹੂਰ—ਇਕਠੇ ਹੋ ਕੇ, ਰਾਜਾ, ਕੈਕੈ ਦੇ ਭਰਾਵਾਂ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਆਏ।
ਰਥੈਰ੍ਨਗਰਸਂਕਾਸ਼ੈਰ੍ਹਯੈਰ੍ਯੁਕ੍ਤੈਰ੍ਮਨੋਜਵੈਃ । ਨਾਨਾਵਰ੍ਣਵਿਚਿਤ੍ਰਾਭਿਃ ਪਤਾਕਾਭਿਰਲਙ੍ਕृਤੈਃ
ਕਿਲਿਆਂ ਵਾਂਗ ਰਥ, ਤੇਜ਼ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਜੋੜੇ ਹੋਏ, ਰੰਗ-ਬਿਰੰਗੀਆਂ ਤੇ ਸੋਹਣੀਆਂ ਝੰਡੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜਾਏ ਹੋਏ।
ਸ਼ਰਚਾਪਧਰਾ ਵੀਰਾ ਵਿਚਿਤ੍ਰਕਵਚਧ੍ਵਜਾਃ । ਵਿਵਿਸ਼ੁਸ੍ਤੇ ਪਰਂ ਸੈਨ੍ਯਂ ਸਿਂਹਾ ਇਵ ਵਨਾਦ੍ਵਨਮ੍
ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਤੀਰ ਫੜੇ ਹੋਏ, ਬਹਾਦਰ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਬਚਾਵਾ ਤੇ ਝੰਡੀਆਂ ਵਾਲੇ, ਉਹ ਵਿਰੋਧੀ ਫੌਜ ਵਿੱਚ ਸ਼ੇਰਾਂ ਵਾਂਗ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਏ।
ਤੇषਾਂ ਸੁਤੁਮੁਲਂ ਯੁਦ੍ਧਂ ਵ੍ਯਤਿषਕ੍ਤਰਥਦ੍ਵਿਪਮ੍। ਅਵਰ੍ਤਤ ਮਹਾਰੌਦ੍ਰਂ ਨਿਘ੍ਨਤਾਮਿਤਰੇਤਰਮ੍
ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚਕਾਰ, ਰਥ ਤੇ ਹਾਥੀਆਂ ਮਿਲ ਕੇ, ਇੱਕ ਭਾਰੀ ਤੇ ਡਰਾਉਣੀ ਲੜਾਈ ਹੋਈ, ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਮਾਰਦੇ ਰਹੇ।
ਅਨ੍ਯੋਨ੍ਯਾਗਸ੍ਕृਤਾਂ ਰਾਜਨ੍ਯਮਰਾष੍ਟ੍ਰਵਿਵਰ੍ਧਨਮ੍ । ਮੁਹੂਰ੍ਤਾਸ੍ਤਮਿਤੇ ਸੂਰ੍ਯੇ ਚਕ੍ਰੁਰ੍ਯੁਦ੍ਧਂ ਸੁਦਾਰੁਣਮ੍
ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾ ਕੇ, ਰਾਜੇ, ਜੋ ਆਪਣੀਆਂ ਰਿਆਸਤਾਂ ਨੂੰ ਵਧਾਉਂਦੇ, ਸੂਰਜ ਥੋੜ੍ਹੀ ਦੇਰ ਲਈ ਡੁੱਬਣ ਤੇ, ਬਹੁਤ ਭਿਆਨਕ ਲੜਾਈ ਲੜੀ।
ਰਥਿਨਃ ਸਾਦਿਨਸ਼੍ਚਾਥ ਵ੍ਯਕੀਰ੍ਯਨ੍ਤ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ । ਤਤਃ ਸ਼ਾਨ੍ਤਨਵਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਃ ਸ਼ਰੈਃ ਸਨ੍ਨਤਪਰ੍ਵਭਿਃ
ਫਿਰ, ਰਥੀ ਤੇ ਘੋੜਸਵਾਰ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ ਤਿਤਰ-ਬਿਤਰ ਹੋ ਗਏ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਸ਼ਾਂਤਨੂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਤੇਜ਼ ਤੇ ਨੁਕਲੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ—
ਨਾਸ਼ਯਾਮਾਸ ਸੇਨਾਂ ਤਾਂ ਭੀष੍ਮਸ੍ਤੇषਾਂ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾਮ੍ । ਪਞ੍ਚਾਲਾਨਾਂ ਚ ਸੈਨ੍ਯਾਨਿ ਸ਼ਰੈਰ੍ਨਿਨ੍ਯੇ ਯਮਕ੍ਸ਼ਯਮ੍
ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਉਹ ਵੱਡੇ ਯੋਧਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤੀ, ਤੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਪਾਂਚਾਲਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਯਮ ਦੇ ਘਰ ਭੇਜ ਦਿੱਤਾ।
ਏਵਂ ਭਿਤ੍ਤ੍ਵਾ ਮਹੇष੍ਵਾਸਃ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨਾਮਨੀਕਿਨੀਮ੍। ਕृਤ੍ਵਾऽਵਹਾਰਂ ਸੈਨ੍ਯਾਨਾਂ ਯਯੌ ਸ੍ਵਸ਼ਿਬਿਰਂ ਨृਪ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵੱਡਾ ਧਨੁਸ਼ਧਾਰੀ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਚੀਰ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਭਜਾ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਆਪਣੀ ਛਾਵਣੀ ਵੱਲ ਮੁੜ ਗਿਆ, ਰਾਜਾ।
ਨਾਸ਼ਯਾਮਾਸਤੁਰ੍ਵੀਰੌ ਧृष੍ਟਦ੍ਯੁਮ੍ਨਵृਕੋਦਰੌ। ਕਰਵਾਣਾਮਨੀਕਾਨਿ ਸ਼ਰੈਃ ਸਨ੍ਨਤਪਰ੍ਵਭਿਃ
ਫਿਰ, ਦੋ ਬਹਾਦਰ, ਧ੍ਰਿਸ਼ਟਦਯੁਮਨ ਤੇ ਵ੍ਰਿਕੋਦਰ, ਕਰਵਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ ਤੇ ਨੁਕਲੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਧਰ੍ਮਰਾਜੋऽਪਿ ਸਂਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਧृष੍ਟਦ੍ਯੁਮ੍ਨਵृਕੋਦਰੌ । ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਿ ਚੈਤਾਵੁਪਾਘ੍ਰਾਯ ਪ੍ਰਹृष੍ਟਃ ਸ਼ਿਬਿਰਂ ਯਯੌ
ਧਰਮਰਾਜ ਨੇ ਧ੍ਰਿਸ਼ਟਦਯੁਮਨ ਤੇ ਭੀਮ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਿਰ ਨੂੰ ਛੁਹ ਕੇ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਗਲੇ ਲਾਇਆ ਤੇ ਫਿਰ ਸ਼ਿਵਿਰ ਵੱਲ ਚੱਲ ਪਿਆ।
ਅਰ੍ਜੁਨੋ ਵਾਸੁਦੇਵਸ਼੍ਚ ਕੌਰਵਾਣਾਮਨੀਕਿਨੀਮ੍ ।' ਹਤ੍ਵਾ ਵਿਦ੍ਰਾਵ੍ਯ ਚ ਸ਼ਰੈਃ ਸ਼ਿਬਿਰਾਯੈਵ ਜਗ੍ਮਤੁਃ
ਅਰਜੁਨ ਤੇ ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੇ ਕੌਰਵਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰ ਕੇ ਤੇ ਭਜਾ ਕੇ, ਸਿੱਧਾ ਆਪਣੇ ਸ਼ਿਵਿਰ ਵੱਲ ਰੁਖ ਕੀਤਾ।
ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਾਸ੍ਤੇ ਮਹਾਰਾਜ ਪਰਸ੍ਪਰਕृਤਾਗਸਃ। ਜਗ੍ਮੁਃ ਸ੍ਵਸ਼ਿਬਿਰਾਣ੍ਯੇਵ ਰੁਧਿਰੇਣ ਸਮੁਕ੍ਸ਼ਿਤਾਃ
ਮਹਾਰਾਜ, ਉਹ ਕਸ਼ਤਰੀ ਜੋ ਇਕ ਦੂਜੇ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਲੜੇ, ਖੂਨ ਨਾਲ ਲਪੇਟੇ ਹੋਏ, ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਸ਼ਿਵਿਰਾਂ ਵੱਲ ਵਾਪਸ ਆ ਗਏ।
ਵਿਸ਼੍ਰਮ੍ਯ ਚ ਯਥਾਨ੍ਯਾਯਂ ਪੂਜਯਿਤ੍ਵਾ ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍ । ਸਨ੍ਨਦ੍ਧਾਃ ਸਮਦृਸ਼੍ਯਨ੍ਤ ਭੂਯੋ ਯੁਦ੍ਧਚਿਕੀਰ੍षਵਃ
ਉਹ ਲੋਕ ਜਿਵੇਂ ਠੀਕ ਸੀ, ਆਰਾਮ ਕਰਕੇ ਤੇ ਇਕ ਦੂਜੇ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਕਰਕੇ, ਫਿਰ ਪੂਰੀ ਤਿਆਰੀ ਨਾਲ ਜੰਗ ਲਈ ਉਤਸ਼ਾਹਤ ਹੋ ਕੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਗਏ।
ਤਤਸ੍ਤਵ ਸੁਤੋ ਰਾਜਂਸ਼੍ਚਿਨ੍ਤਯਾਭਿਪਰਿਪ੍ਲੁਤਃ । ਵਿਸ੍ਰਵਚ੍ਛੋਣਿਤਾਕ੍ਤਾਙ੍ਗਃ ਪਪ੍ਰਚ੍ਛੇਦਂ ਪਿਤਾਮਹਮ੍
ਫਿਰ, ਤੇਰਾ ਪੁੱਤ, ਰਾਜਾ, ਚਿੰਤਾ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਜਿਸ ਦੇ ਅੰਗ ਚੁੱਕਦੇ ਖੂਨ ਨਾਲ ਲਪੇਟੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਪਿਤਾਮਹ ਨੂੰ ਪੁੱਛਣ ਲੱਗਾ।
ਸੈਨ੍ਯਾਨਿ ਰੌਦ੍ਰਾਣਿ ਭਯਾਨਕਾਨਿ ਵ੍ਯੂਢਾਨਿ ਸਮ੍ਯਗ੍ਬਹੁਲਧ੍ਵਜਾਨਿ। ਵਿਦਾਰ੍ਯ ਹਤ੍ਵਾ ਚ ਨਿਪੀਡ੍ਯ ਸ਼ੂਰਾਂ- ਸ੍ਤੇ ਪਾਣ੍ਡਵਾ ਲਬ੍ਧਜਯਾਃ ਪ੍ਰਹृष੍ਟਾਃ
ਫੌਜਾਂ, ਜ਼ਬਰਦਸਤ ਤੇ ਡਰਾਉਣੀਆਂ, ਕਈ ਝੰਡਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ, ਵੀਰਾਂ ਵੱਲੋਂ ਚੀਰ ਕੇ, ਮਾਰ ਕੇ ਤੇ ਦਬਾ ਕੇ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੇ ਜਿੱਤ ਹਾਸਲ ਕੀਤੀ ਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋਏ।
ਸਂਮੋਹ੍ਯ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਯੁਧਿ ਕੀਰ੍ਤਿਮਨ੍ਤੋ ਵ੍ਯੂਹਂ ਚ ਤਂ ਮਕਰਂ ਮृਤ੍ਯੁਕਲ੍ਪਮ੍ । ਪ੍ਰਵਿਸ਼੍ਯ ਭੀਮੇਨ ਰਣੇ ਹਤੋऽਸ੍ਮਿ ਘੋਰੈਃ ਸ਼ਰੈਰ੍ਮृਤ੍ਯੁਦਣ੍ਡਪ੍ਰਕਾਸ਼ੈਃ
ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਸਭ ਨੂੰ ਭੁਲਾ ਕੇ, ਮਸ਼ਹੂਰ ਲੋਕ ਮਕਰ ਰਚਨਾ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਏ, ਜੋ ਮੌਤ ਵਰਗੀ ਡਰਾਉਣੀ ਸੀ; ਉਥੇ ਭੀਮ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਮੌਤ ਦੀ ਲੱਕੜ ਵਰਗੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਂ ਤਮੁਦ੍ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਭਯੇਨ ਰਾਜ- ਨ੍ਸਂਮੂਰ੍ਚ੍ਛਿਤੋ ਨ ਲਭੇ ਸ਼ਾਨ੍ਤਿਮਦ੍ਯ । ਇਚ੍ਛੇ ਪ੍ਰਸਾਦਾਤ੍ਤਵ ਸਤ੍ਯਸਨ੍ਧ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੁਂ ਜਯਂ ਪਾਣ੍ਡਵੇਯਾਂਸ਼੍ਚ ਹਨ੍ਤੁਮ੍
ਉਸ ਨੂੰ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਵੇਖ ਕੇ, ਰਾਜਾ, ਮੈਂ ਡਰ ਨਾਲ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਅੱਜ ਚੈਨ ਨਹੀਂ ਮਿਲ ਰਿਹਾ; ਤੇਰੀ ਮਿਹਰ ਤੇ ਸਚਾਈ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਜਿੱਤ ਹਾਸਲ ਕਰਨਾ ਤੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ।
ਤੇਨੈਵਮੁਕ੍ਤਃ ਪ੍ਰਹਸਨ੍ਮਹਾਤ੍ਮਾ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਂ ਮਨ੍ਯੁਗਤਂ ਵਿਦਿਤ੍ਵਾ। ਤਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚਾਵਿਮਨਾ ਮਨਸ੍ਵੀ ਗਙ੍ਗਾਸੁਤਃ ਸਸ੍ਤ੍ਰਭृਤਾਂ ਵਰਿष੍ਠਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ, ਦੁਰਯੋਧਨ ਦੇ ਗੁੱਸੇ ਨੂੰ ਸਮਝ ਕੇ, ਹੱਸਿਆ ਤੇ ਗੰਗਾ ਦੇ ਪੁੱਤ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਸੋਚ-ਵਿਚਾਰ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ।
ਪਰੇਣ ਯਤ੍ਨੇਨ ਵਿਗਾਹ੍ਯ ਸੇਨਾਂ ਸਰ੍ਵਾਤ੍ਮਨਾऽਹਂ ਤਵ ਰਾਜਪੁਤ੍ਰ। ਇਚ੍ਛਾਮਿ ਦਾਤੁਂ ਵਿਜਯਂ ਸੁਖਂ ਚ ਨ ਚਾਤ੍ਮਾਨਂ ਛਾਦਯੇऽਹਂ ਤ੍ਵਦਰ੍ਥੇ
ਰਾਜਪੁੱਤ, ਤੇਰੇ ਲਈ ਮੈਂ ਪੂਰੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਾਲ ਫੌਜ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੁੰਦਾ ਹਾਂ; ਮੈਂ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਤੈਨੂੰ ਜਿੱਤ ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਦਿਵਾਂ, ਤੇ ਤੇਰੇ ਲਈ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਛੁਪਾਉਂਦਾ।
ਏਤੇ ਤੁ ਰੌਦ੍ਰਾ ਬਹਵੋ ਮਹਾਰਥਾ ਯਸ਼ਸ੍ਵਿਨਃ ਸ਼ੂਰਤਮਾਃ ਕृਤਾਸ੍ਤ੍ਰਾਃ । ਯੇ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨਾਂ ਸਮਰੇ ਸਹਾਯਾ ਜਿਤਕ੍ਲਮਾ ਰੋषਵਿषਂ ਵਮਨ੍ਤਿ
ਇੱਥੇ ਕਈ ਜ਼ਬਰਦਸਤ, ਮਸ਼ਹੂਰ ਤੇ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਮਹਾਰਥੀ ਹਨ, ਜੋ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੇ ਮਾਹਿਰ ਹਨ; ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੇ ਸਾਥੀ, ਥਕਾਵਟ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ, ਗੁੱਸੇ ਦਾ ਜ਼ਹਿਰ ਵਗਾ ਰਹੇ ਹਨ।
ਕੇਨੇਹ ਸ਼ਕ੍ਯਾਃ ਸਹਸਾ ਵਿਜੇਤੁਂ ਵੀਰ੍ਯੋਦ੍ਧਤਾਃ ਕृਤਵੈਰਾਸ੍ਤ੍ਵਯਾ ਚ। ਅਹਂ ਹ੍ਯੇਤਾਨ੍ਪ੍ਰਤਿਯੋਤ੍ਸ੍ਯਾਮਿ ਰਾਜ- ਨ੍ਸਰ੍ਵਾਤ੍ਮਨਾ ਜੀਵਿਤਂ ਤ੍ਯਜ੍ਯ ਵੀਰ
ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ, ਜੋ ਤਾਕਤ ਵਿੱਚ ਨਿੜਰ ਹਨ ਤੇ ਤੇਰੇ ਵਿਰੋਧੀ ਬਣ ਚੁੱਕੇ ਹਨ, ਇੱਥੇ ਕੌਣ ਅਚਾਨਕ ਜਿੱਤ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਪਰ ਰਾਜਾ, ਮੈਂ ਪੂਰੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਵਿਰੋਧ ਕਰਾਂਗਾ, ਆਪਣੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਛੱਡ ਕੇ, ਹੇ ਵੀਰ।
ਰਣੇ ਤਵਾਰ੍ਥਾਯ ਮਹਾਨੁਭਾਵ ਨ ਜੀਵਿਤਂ ਰਕ੍ਸ਼ਿਤਵ੍ਯਂ ਮਮਾਦ੍ਯ। ਸਰ੍ਵਾਂਸ੍ਤਵਾਰ੍ਥਾਯ ਸਦੇਵਦੈਤ੍ਯਾਁ- ਲ੍ਲੋਕਾਨ੍ਦਹੇਯਂ ਕਿਮੁ ਸ਼ਤ੍ਰੁਸੇਨਾਮ੍
ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਤੇਰੇ ਲਈ, ਹੇ ਮਹਾਨ, ਅੱਜ ਮੇਰੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਬਚਾਉਣੀ ਨਹੀਂ; ਤੇਰੇ ਲਈ, ਮੈਂ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ, ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਦੈਤਿਆਂ ਸਮੇਤ, ਸਾੜ ਸਕਦਾ ਹਾਂ—ਫਿਰ ਦੁਸ਼ਮਣ ਦੀ ਫੌਜ ਕੀ ਹੈ?
ਤਾਨ੍ਪਾਣ੍ਡਵਾਨ੍ਯੋਧਯਿष੍ਯਾਮਿ ਰਾਜਨ੍ ਪ੍ਰਿਯਂ ਚ ਤੇ ਸਰ੍ਵਮਹਂ ਕਰਿष੍ਯੇ
ਰਾਜਾ, ਮੈਂ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨਾਲ ਲੜਾਂਗਾ ਤੇ ਜੋ ਕੁਝ ਤੈਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਕਰਾਂਗਾ।
ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਸੈਨ੍ਯਾਨਿ ਤਤਃ ਪ੍ਰਹृष੍ਟੋ ਨਿਰ੍ਗਚ੍ਛਤੇਤ੍ਯਾਹ ਨृਪਾਂਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵਾਨ੍। ਤਦਾਕ੍ਸ਼ਯਾ ਤਾਨਿ ਵਿਨਿਰ੍ਯਯੁਰ੍ਦ੍ਰੁਤਂ ਗਜਾਸ਼੍ਵਪਾਦਾਤਰਥਾਯੁਤਾਨਿ
ਫਿਰ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਸਾਰੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਸਾਰੀਆਂ ਫੌਜਾਂ ਨਿਕਲਣ!' ਤੇ ਉਹ ਅਖੂਤ ਫੌਜਾਂ, ਹਾਥੀਆਂ, ਘੋੜਿਆਂ, ਪੈਦਲ ਤੇ ਰਥਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਬਾਹਰ ਆ ਗਈਆਂ।
ਪ੍ਰਹਰ੍षਯੁਕ੍ਤਾਨਿ ਤੁ ਤਾਨਿ ਰਾਜ- ਨ੍ਮਹਾਨ੍ਤਿ ਨਾਨਾਵਿਧਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਵਨ੍ਤਿ। ਸ੍ਥਿਤਾਨਿ ਨਾਗਾਸ਼੍ਵਪਦਾਤਿਮਨ੍ਤਿ ਵਿਰੇਜੁਰਾਜੌ ਤਵ ਰਾਜਨ੍ਬਲਾਨਿ
ਹੇ ਰਾਜਾ, ਉਹ ਵੱਡੀਆਂ ਫੌਜਾਂ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਲੈਸ, ਹਾਥੀਆਂ, ਘੋੜਿਆਂ ਤੇ ਪੈਦਲ ਸਿਪਾਹੀਆਂ ਨਾਲ ਖੜੀਆਂ, ਤੇਰੇ ਫੌਜਾਂ ਚਮਕ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।