ਤਸ੍ਯ ਵਿਕ੍ਸ਼ਿਪਤਸ਼੍ਚਾਪਂ ਸ਼੍ਰੁਤਕੀਰ੍ਤੇਰ੍ਮਹਾਸ੍ਵਨਮ੍। ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਸਮਰੇ ਤੂਰ੍ਣਂ ਜਯਤ੍ਸੇਨਃ ਸੁਤਸ੍ਤਵ
ਜਦੋਂ ਸ੍ਰੁਤਕੀਰਤੀ ਨੇ ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਖਿੱਚਿਆ, ਜੈਤਸੇਨ, ਤੇਰਾ ਪੁੱਤ, ਨੇ ਯੁੱਧ ਵਿਚ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉਹਨੂੰ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਕ੍ਸ਼ੁਰਪ੍ਰੇਣ ਸੁਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣੇਨ ਪ੍ਰਹਸਨ੍ਨਿਵ ਭਾਰਤ। ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਚ੍ਛਿਨ੍ਨਧਨ੍ਵਾਨਂ ਸ਼ਤਾਨੀਕਃ ਸਹੋਦਰਮ੍
ਭਾਰਤ, ਜੈਤਸੇਨ ਨੇ ਹੱਸਦੇ ਹੋਏ, ਬਹੁਤ ਤੇਜ਼ ਕੁਰਪਾਣੀ ਤੀਰ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਦਾ ਧਨੁਸ਼ ਟੁੱਟਿਆ ਵੇਖਿਆ।
ਅਭ੍ਯਪਦ੍ਯਤ ਤੇਜਸ੍ਵੀ ਸਿਂਹਵਨ੍ਨਿਨਦਨ੍ਮੁਹੁਃ । ਸ਼ਤਾਨੀਕਸ੍ਤੁ ਸਮਰੇ ਦृਢਂ ਵਿਸ੍ਪਾਰ੍ਯ ਕਾਰ੍ਮੁਕਮ੍
ਚਮਕਦਾ ਸ਼ਤਾਨੀਕ, ਸਿੰਘ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜਦਾ, ਵਾਰ-ਵਾਰ ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ; ਯੁੱਧ ਵਿਚ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਪੂਰੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਖਿੱਚਿਆ।
ਵਿਵ੍ਯਾਧ ਦਸ਼ਭਿਸ੍ਤੂਰ੍ਣਂ ਜਯਤ੍ਸੇਨਂ ਸ਼ਿਲੀਮੁਖੈਃ । ਨਨਾਦ ਸੁਮਹਾਨਾਦਂ ਪ੍ਰਭਿਨ੍ਨ ਇਵ ਵਾਰਣਃ
ਉਸ ਨੇ ਜੈਤਸੇਨ ਨੂੰ ਦਸ ਪੱਥਰ ਵਾਲੇ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵਿੱਧਿਆ, ਤੇ ਵੱਡੀ ਗੂੰਜ ਨਾਲ ਦਹਾੜਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲਾ ਹਾਥੀ।
ਅਥਾਨ੍ਯੇਨ ਸੁਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣੇਨ ਸਰ੍ਵਾਵਰਣਭੇਦਿਨਾ । ਸ਼ਤਾਨੀਕੋ ਜਯਤ੍ਸੇਨਂ ਵਿਵ੍ਯਾਧ ਹृਦਯੇ ਭृਸ਼ਮ੍
ਫਿਰ, ਇਕ ਹੋਰ ਬਹੁਤ ਤੇਜ਼ ਤੇ ਸਾਰੇ ਰੱਖੇ ਟੁੱਟਣ ਵਾਲੇ ਤੀਰ ਨਾਲ, ਸ਼ਤਾਨੀਕ ਨੇ ਜੈਤਸੇਨ ਨੂੰ ਦਿਲ ਵਿਚ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਵਿੱਧਿਆ।
ਤਥਾ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਵਰ੍ਤਮਾਨੇ ਦੁष੍ਕਰ੍ਣੋ ਭ੍ਰਾਤੁਰਨ੍ਤਿਕੇ । ਮੁਮੋਚਾਸ੍ਮੈਸ਼ਿਤਾਨ੍ਬਾਣਾਂਸ੍ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਾਨਾਸ਼ੀਵਿषੋਪਮਾਨ੍ ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਸਮਰੇ ਚਾਪਂ ਨਾਕੁਲੇਃ ਕ੍ਰੋਧਮੂਰ੍ਚ੍ਛਿਤਃ
ਜਦ ਇਹ ਹੋ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਦੁਸ਼ਕਰਣ ਨੇ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਦੇ ਨੇੜੇ, ਜ਼ਹਿਰੀਲੇ ਸੱਪ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼ ਤੀਰ ਸੁੱਟੇ, ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਨਕੁਲ ਦਾ ਧਨੁਸ਼ ਯੁੱਧ ਵਿਚ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਅਥਾਨ੍ਯਦ੍ਧਨੁਰਾਦਾਯ ਭਾਰਸਾਹਮਨੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਸਮਾਦਤ੍ਤ ਸ਼ਰਾਨ੍ਘੋਰਾਞ੍ਸ਼ਤਾਨੀਕੋ ਮਹਾਬਲਃ
ਫਿਰ, ਇੱਕ ਹੋਰ ਵਧੀਆ ਤੇ ਭਾਰੀ ਧਨੁਸ਼ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਸ਼ਤਾਨੀਕਾ ਨੇ ਆਪਣੀ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਤੇਜ਼ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਤੀਰ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਫੜ ਲਏ।
ਤਿष੍ਠਤਿष੍ਠੇਤਿ ਚਾਮਨ੍ਤ੍ਰ੍ਯ ਦੁष੍ਕਰ੍ਣਂ ਭ੍ਰਾਤੁਰਗ੍ਰਤਃ। ਮੁਮੋਚਾਸ੍ਮੈ ਸ਼ਿਤਾਨ੍ਬਾਣਾਜ੍ਜ੍ਵਲਿਤਾਨ੍ਪਨ੍ਨਗਾਨਿਵ
ਉਸ ਨੇ 'ਠਹਿਰ, ਠਹਿਰ!' ਕਹਿ ਕੇ, ਦੁਸ਼ਕਰਨ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆਵਾਜ਼ ਦਿੱਤੀ, ਤੇ ਉਸ ਵੱਲ ਅੱਗ ਲਾਂਗਦੇ ਸੱਪਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਨੁਕਲੇ ਤੀਰ ਛੱਡੇ।
ਤਤੋऽਸ੍ਯ ਧਨੁਰੇਕੇਨ ਦ੍ਵਾਭ੍ਯਾਂ ਸੂਤਂ ਚ ਮਾਰਿष । ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਸਮਰੇ ਤੂਰ੍ਣਂ ਤਂ ਚ ਵਿਵ੍ਯਾਧ ਸਪ੍ਤਭਿਃ
ਫਿਰ, ਇੱਕ ਤੀਰ ਨਾਲ ਉਸ ਦਾ ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਦੋ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਰਥ ਦਾ ਸਾਰਥੀ ਜਲਦੀ ਹੀ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸੱਤ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵਿੱਥ ਦਿੱਤਾ।
ਅਸ਼੍ਵਾਨ੍ਮਨੋਜਵਾਂਸ੍ਤਸ੍ਯ ਕਰ੍ਬੁਰਾਨ੍ਵਾਤਰਂਹਸਃ । ਜਘਾਨ ਨਿਸ਼ਿਤੈਸ੍ਤੂਰ੍ਣਂ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਭਿਃ ਸ਼ਰੈਃ
ਉਸ ਦੇ ਰਥ ਦੇ ਹਵਾ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼ ਤੇ ਚਿੱਟੇ-ਚਿੱਟੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ, ਬਾਰ੍ਹ ਨੁਕਲੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਜਲਦੀ ਹੀ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਅਥਾਪਰੇਣ ਭਲ੍ਲੇਨ ਸੁਯੁਕ੍ਤੇਨਾਸ਼ੁਪਾਤਿਨਾ। ਦੁष੍ਕਰ੍ਣਂ ਨਾਕੁਲਿਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਵਿਵ੍ਯਾਧ ਹृਦਯੇ ਭृਸ਼ਮ੍
ਫਿਰ, ਨਾਕੁਲੀ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਇੱਕ ਹੋਰ ਚੰਗੀ ਤੀਰ ਨਾਲ, ਜੋ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੰਖੀ ਹੋਈ ਤੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉਡਦੀ ਸੀ, ਦੁਸ਼ਕਰਨ ਦੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਡੂੰਘਾ ਵਿੱਥ ਦਿੱਤਾ।
ਸ ਪਪਾਤ ਤਤੋ ਭੂਮੌ ਵਜ੍ਰਾਹਤ ਇਵ ਦ੍ਰੁਮਃ । ਦੁष੍ਕਰ੍ਣਂ ਵ੍ਯਥਿਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪਞ੍ਚ ਰਾਜਨ੍ਮਹਾਰਥਾਃ
ਉਹ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਥਾਂ-ਥਾਂ ਡਿੱਗ ਪਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਵਜਰ ਦੀ ਚੋਟ ਨਾਲ ਰੁੱਖ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦਾ ਹੋਵੇ। ਰਾਜਾ, ਦੁਸ਼ਕਰਨ ਨੂੰ ਦੁਖੀ ਵੇਖ ਕੇ, ਪੰਜ ਵੱਡੇ ਰਥੀ—
ਦਿਘਾਂਸਨ੍ਤਃ ਸ਼ਤਾਨੀਕਂ ਸਰ੍ਵਤਃ ਪਰ੍ਯਵਾਰਯਨ੍। ਛਾਦ੍ਯਮਾਨਂ ਸ਼ਰਵ੍ਰਤੈਃ ਸ਼ਤਾਨੀਕਂ ਯਸ਼ਸ੍ਵਿਨਮ੍
ਉਹ ਦੌੜ ਕੇ, ਸ਼ਤਾਨੀਕਾ ਨੂੰ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਘੇਰ ਲਿਆ, ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਸ਼ੋਭਾ ਵਾਲੀ ਹਸਤੀਆਂ ਨੂੰ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਰਸਾਤ ਨਾਲ ਢੱਕ ਦਿੱਤਾ।
ਅਭ੍ਯਧਾਵਨ੍ਤ ਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧਾਃ ਕੇਕਯਾਃ ਪਞ੍ਚ ਸੋਦਰਾਃ । ਤਾਨਭ੍ਯਾਪਤਤਃ ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਤਵ ਪੁਤ੍ਰਾ ਮਹਾਰਥਾਃ
ਕੈਕੈ ਦੇ ਪੰਜ ਭਰਾ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਦੌੜ ਪਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਤੇਰੇ ਪੁੱਤਰ, ਵੱਡੇ ਰਥੀ—
ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਦ੍ਯਯੁਰ੍ਮਹਾਰਾਜ ਗਜਾਨਿਵ ਮਹਾਗਜਾਃ । ਦੁਰ੍ਮੁਖੋ ਦੁਰ੍ਜਯਸ਼੍ਚੈਵ ਤਥਾ ਦੁਰ੍ਮਰ੍षਣੋ ਯੁਵਾ
ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ, ਵੱਡੇ ਹਾਥੀਆਂ ਵਾਂਗ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮੀਟਿੰਗ ਲਈ ਆਏ: ਦੁਰਮੁਖ, ਦੁਰਜਯ ਤੇ ਨੌਜਵਾਨ ਦੁਰਮਰਸ਼ਣ।
ਸ਼ਤ੍ਰੁਂਜਯਃ ਸਤ੍ਰੁਸਹਃ ਸਰ੍ਵੇ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਾ ਯਸ਼ਸ੍ਵਿਨਃ । ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਦ੍ਯਾਤਾ ਮਹਾਰਾਜ ਕੇਕਯਾਨ੍ਭ੍ਰਾਤਰਃ ਸਮਮ੍
ਸ਼ਤ੍ਰੁੰਜਯ ਤੇ ਸ਼ਤ੍ਰੁਸਹ—all ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਤੇ ਮਸ਼ਹੂਰ—ਇਕਠੇ ਹੋ ਕੇ, ਰਾਜਾ, ਕੈਕੈ ਦੇ ਭਰਾਵਾਂ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਆਏ।
ਰਥੈਰ੍ਨਗਰਸਂਕਾਸ਼ੈਰ੍ਹਯੈਰ੍ਯੁਕ੍ਤੈਰ੍ਮਨੋਜਵੈਃ । ਨਾਨਾਵਰ੍ਣਵਿਚਿਤ੍ਰਾਭਿਃ ਪਤਾਕਾਭਿਰਲਙ੍ਕृਤੈਃ
ਕਿਲਿਆਂ ਵਾਂਗ ਰਥ, ਤੇਜ਼ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਜੋੜੇ ਹੋਏ, ਰੰਗ-ਬਿਰੰਗੀਆਂ ਤੇ ਸੋਹਣੀਆਂ ਝੰਡੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜਾਏ ਹੋਏ।
ਸ਼ਰਚਾਪਧਰਾ ਵੀਰਾ ਵਿਚਿਤ੍ਰਕਵਚਧ੍ਵਜਾਃ । ਵਿਵਿਸ਼ੁਸ੍ਤੇ ਪਰਂ ਸੈਨ੍ਯਂ ਸਿਂਹਾ ਇਵ ਵਨਾਦ੍ਵਨਮ੍
ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਤੀਰ ਫੜੇ ਹੋਏ, ਬਹਾਦਰ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਬਚਾਵਾ ਤੇ ਝੰਡੀਆਂ ਵਾਲੇ, ਉਹ ਵਿਰੋਧੀ ਫੌਜ ਵਿੱਚ ਸ਼ੇਰਾਂ ਵਾਂਗ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਏ।
ਤੇषਾਂ ਸੁਤੁਮੁਲਂ ਯੁਦ੍ਧਂ ਵ੍ਯਤਿषਕ੍ਤਰਥਦ੍ਵਿਪਮ੍। ਅਵਰ੍ਤਤ ਮਹਾਰੌਦ੍ਰਂ ਨਿਘ੍ਨਤਾਮਿਤਰੇਤਰਮ੍
ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚਕਾਰ, ਰਥ ਤੇ ਹਾਥੀਆਂ ਮਿਲ ਕੇ, ਇੱਕ ਭਾਰੀ ਤੇ ਡਰਾਉਣੀ ਲੜਾਈ ਹੋਈ, ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਮਾਰਦੇ ਰਹੇ।
ਅਨ੍ਯੋਨ੍ਯਾਗਸ੍ਕृਤਾਂ ਰਾਜਨ੍ਯਮਰਾष੍ਟ੍ਰਵਿਵਰ੍ਧਨਮ੍ । ਮੁਹੂਰ੍ਤਾਸ੍ਤਮਿਤੇ ਸੂਰ੍ਯੇ ਚਕ੍ਰੁਰ੍ਯੁਦ੍ਧਂ ਸੁਦਾਰੁਣਮ੍
ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾ ਕੇ, ਰਾਜੇ, ਜੋ ਆਪਣੀਆਂ ਰਿਆਸਤਾਂ ਨੂੰ ਵਧਾਉਂਦੇ, ਸੂਰਜ ਥੋੜ੍ਹੀ ਦੇਰ ਲਈ ਡੁੱਬਣ ਤੇ, ਬਹੁਤ ਭਿਆਨਕ ਲੜਾਈ ਲੜੀ।
ਰਥਿਨਃ ਸਾਦਿਨਸ਼੍ਚਾਥ ਵ੍ਯਕੀਰ੍ਯਨ੍ਤ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ । ਤਤਃ ਸ਼ਾਨ੍ਤਨਵਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਃ ਸ਼ਰੈਃ ਸਨ੍ਨਤਪਰ੍ਵਭਿਃ
ਫਿਰ, ਰਥੀ ਤੇ ਘੋੜਸਵਾਰ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ ਤਿਤਰ-ਬਿਤਰ ਹੋ ਗਏ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਸ਼ਾਂਤਨੂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਤੇਜ਼ ਤੇ ਨੁਕਲੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ—
ਨਾਸ਼ਯਾਮਾਸ ਸੇਨਾਂ ਤਾਂ ਭੀष੍ਮਸ੍ਤੇषਾਂ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾਮ੍ । ਪਞ੍ਚਾਲਾਨਾਂ ਚ ਸੈਨ੍ਯਾਨਿ ਸ਼ਰੈਰ੍ਨਿਨ੍ਯੇ ਯਮਕ੍ਸ਼ਯਮ੍
ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਉਹ ਵੱਡੇ ਯੋਧਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤੀ, ਤੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਪਾਂਚਾਲਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਯਮ ਦੇ ਘਰ ਭੇਜ ਦਿੱਤਾ।
ਏਵਂ ਭਿਤ੍ਤ੍ਵਾ ਮਹੇष੍ਵਾਸਃ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨਾਮਨੀਕਿਨੀਮ੍। ਕृਤ੍ਵਾऽਵਹਾਰਂ ਸੈਨ੍ਯਾਨਾਂ ਯਯੌ ਸ੍ਵਸ਼ਿਬਿਰਂ ਨृਪ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵੱਡਾ ਧਨੁਸ਼ਧਾਰੀ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਚੀਰ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਭਜਾ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਆਪਣੀ ਛਾਵਣੀ ਵੱਲ ਮੁੜ ਗਿਆ, ਰਾਜਾ।
ਨਾਸ਼ਯਾਮਾਸਤੁਰ੍ਵੀਰੌ ਧृष੍ਟਦ੍ਯੁਮ੍ਨਵृਕੋਦਰੌ। ਕਰਵਾਣਾਮਨੀਕਾਨਿ ਸ਼ਰੈਃ ਸਨ੍ਨਤਪਰ੍ਵਭਿਃ
ਫਿਰ, ਦੋ ਬਹਾਦਰ, ਧ੍ਰਿਸ਼ਟਦਯੁਮਨ ਤੇ ਵ੍ਰਿਕੋਦਰ, ਕਰਵਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ ਤੇ ਨੁਕਲੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਧਰ੍ਮਰਾਜੋऽਪਿ ਸਂਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਧृष੍ਟਦ੍ਯੁਮ੍ਨਵृਕੋਦਰੌ । ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਿ ਚੈਤਾਵੁਪਾਘ੍ਰਾਯ ਪ੍ਰਹृष੍ਟਃ ਸ਼ਿਬਿਰਂ ਯਯੌ
ਧਰਮਰਾਜ ਨੇ ਧ੍ਰਿਸ਼ਟਦਯੁਮਨ ਤੇ ਭੀਮ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਿਰ ਨੂੰ ਛੁਹ ਕੇ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਗਲੇ ਲਾਇਆ ਤੇ ਫਿਰ ਸ਼ਿਵਿਰ ਵੱਲ ਚੱਲ ਪਿਆ।
ਅਰ੍ਜੁਨੋ ਵਾਸੁਦੇਵਸ਼੍ਚ ਕੌਰਵਾਣਾਮਨੀਕਿਨੀਮ੍ ।' ਹਤ੍ਵਾ ਵਿਦ੍ਰਾਵ੍ਯ ਚ ਸ਼ਰੈਃ ਸ਼ਿਬਿਰਾਯੈਵ ਜਗ੍ਮਤੁਃ
ਅਰਜੁਨ ਤੇ ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੇ ਕੌਰਵਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰ ਕੇ ਤੇ ਭਜਾ ਕੇ, ਸਿੱਧਾ ਆਪਣੇ ਸ਼ਿਵਿਰ ਵੱਲ ਰੁਖ ਕੀਤਾ।
ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਾਸ੍ਤੇ ਮਹਾਰਾਜ ਪਰਸ੍ਪਰਕृਤਾਗਸਃ। ਜਗ੍ਮੁਃ ਸ੍ਵਸ਼ਿਬਿਰਾਣ੍ਯੇਵ ਰੁਧਿਰੇਣ ਸਮੁਕ੍ਸ਼ਿਤਾਃ
ਮਹਾਰਾਜ, ਉਹ ਕਸ਼ਤਰੀ ਜੋ ਇਕ ਦੂਜੇ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਲੜੇ, ਖੂਨ ਨਾਲ ਲਪੇਟੇ ਹੋਏ, ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਸ਼ਿਵਿਰਾਂ ਵੱਲ ਵਾਪਸ ਆ ਗਏ।
ਵਿਸ਼੍ਰਮ੍ਯ ਚ ਯਥਾਨ੍ਯਾਯਂ ਪੂਜਯਿਤ੍ਵਾ ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍ । ਸਨ੍ਨਦ੍ਧਾਃ ਸਮਦृਸ਼੍ਯਨ੍ਤ ਭੂਯੋ ਯੁਦ੍ਧਚਿਕੀਰ੍षਵਃ
ਉਹ ਲੋਕ ਜਿਵੇਂ ਠੀਕ ਸੀ, ਆਰਾਮ ਕਰਕੇ ਤੇ ਇਕ ਦੂਜੇ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਕਰਕੇ, ਫਿਰ ਪੂਰੀ ਤਿਆਰੀ ਨਾਲ ਜੰਗ ਲਈ ਉਤਸ਼ਾਹਤ ਹੋ ਕੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਗਏ।
ਤਤਸ੍ਤਵ ਸੁਤੋ ਰਾਜਂਸ਼੍ਚਿਨ੍ਤਯਾਭਿਪਰਿਪ੍ਲੁਤਃ । ਵਿਸ੍ਰਵਚ੍ਛੋਣਿਤਾਕ੍ਤਾਙ੍ਗਃ ਪਪ੍ਰਚ੍ਛੇਦਂ ਪਿਤਾਮਹਮ੍
ਫਿਰ, ਤੇਰਾ ਪੁੱਤ, ਰਾਜਾ, ਚਿੰਤਾ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਜਿਸ ਦੇ ਅੰਗ ਚੁੱਕਦੇ ਖੂਨ ਨਾਲ ਲਪੇਟੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਪਿਤਾਮਹ ਨੂੰ ਪੁੱਛਣ ਲੱਗਾ।
ਸੈਨ੍ਯਾਨਿ ਰੌਦ੍ਰਾਣਿ ਭਯਾਨਕਾਨਿ ਵ੍ਯੂਢਾਨਿ ਸਮ੍ਯਗ੍ਬਹੁਲਧ੍ਵਜਾਨਿ। ਵਿਦਾਰ੍ਯ ਹਤ੍ਵਾ ਚ ਨਿਪੀਡ੍ਯ ਸ਼ੂਰਾਂ- ਸ੍ਤੇ ਪਾਣ੍ਡਵਾ ਲਬ੍ਧਜਯਾਃ ਪ੍ਰਹृष੍ਟਾਃ
ਫੌਜਾਂ, ਜ਼ਬਰਦਸਤ ਤੇ ਡਰਾਉਣੀਆਂ, ਕਈ ਝੰਡਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ, ਵੀਰਾਂ ਵੱਲੋਂ ਚੀਰ ਕੇ, ਮਾਰ ਕੇ ਤੇ ਦਬਾ ਕੇ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੇ ਜਿੱਤ ਹਾਸਲ ਕੀਤੀ ਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋਏ।