ਚਿਤ੍ਰਸੇਨਃ ਸੁਚਿਤ੍ਰਸ਼੍ਚ ਚਿਤ੍ਰਾਙ੍ਗਸ਼੍ਚਿਤ੍ਰਦਰ੍ਸ਼ਨਃ । ਚਾਰੁਚਿਤ੍ਰਃ ਸੁਚਾਰੁਸ਼੍ਚ ਤਥਾ ਨਨ੍ਦੋਪਨਨ੍ਦਕੌ
ਚਿਤ੍ਰਸੇਨ, ਸੁਚਿਤ੍ਰ, ਚਿਤ੍ਰਾਂਗ, ਚਿਤ੍ਰਦਰਸ਼ਨ, ਚਾਰੁਚਿਤ੍ਰ, ਸੁਚਾਰੁ, ਤੇ ਨੰਦ ਅਤੇ ਉਪਨੰਦ—
ਅष੍ਟਾਵੇਤੇ ਮਹੇष੍ਵਾਸਾਃ ਸੁਕੁਮਾਰਾ ਯਸ਼ਸ੍ਵਿਨਃ । ਅਭਿਮਨ੍ਯੁਰਥਂ ਰਾਜਨ੍ਸਮਨ੍ਤਾਤ੍ਪਰ੍ਯਵਾਰਯਨ੍
ਇਹ ਅੱਠ, ਵੱਡੇ ਧਨੁਧਾਰੀ, ਨਰਮ ਤੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ, ਅਭਿਮਨਯੂ ਦੇ ਰਥ ਨੂੰ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਘੇਰ ਲਿਆ, ਹੇ ਰਾਜਾ।
ਆਜਘਾਨ ਤਤਸ੍ਤੂਰ੍ਣਮਭਿਮਨ੍ਯੁਰ੍ਮਹਾਮਨਾਃ । ਏਕੈਕਂ ਪਞ੍ਚਭਿਰ੍ਬਾਣੈਃ ਸ਼ਿਤੈਃ ਸਨ੍ਨਤਪਰ੍ਵਭਿਃ
ਫਿਰ ਮਹਾਨ ਮਨ ਵਾਲਾ ਅਭਿਮਨਯੂ ਨੇ, ਤੇਜ਼ ਤੇ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬਣੇ ਪੰਜ ਪੰਜ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਹਰ ਇੱਕ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵੱਜਾਇਆ।
ਵਜ੍ਰਮृਤ੍ਯੁਪ੍ਰਤੀਕਾਸ਼ੈਰ੍ਵਿਚਿਤ੍ਰਾਯੁਧਨਿਃਸृਤੈਃ । ਅਮृष੍ਯਮਾਣਾਸ੍ਤੇ ਸਰ੍ਵੇ ਸੌਭਦ੍ਰਂ ਰਥਸਤ੍ਤਮਮ੍
ਵਜਰ ਤੇ ਮੌਤ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ, ਉਹ ਸਾਰੇ, ਸਹਿ ਨਾ ਸਕਦੇ ਹੋਏ, ਉਤਕ੍ਰਿਸ਼ਟ ਰਥੀ ਸੌਭਦ੍ਰ ਨੂੰ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰਦੇ।
ਵਵृषੁਰ੍ਮਾਰ੍ਗਣੈਸ੍ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣੈਰ੍ਗਿਰਿਂ ਮੇਰੁਮਿਵਾਮ੍ਬੁਦਾਃ । ਸ ਪੀਡ੍ਯਮਾਨਃ ਸਮਰੇ ਕृਤਾਸ੍ਤ੍ਰੋ ਯੁਦ੍ਧਦੁਰ੍ਮਦਃ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸ 'ਤੇ ਮੀਂਹ ਵਾਂਗ ਤੀਰ ਵਰਖਾ ਕੀਤੀ, ਜਿਵੇਂ ਬੱਦਲ ਮੇਰੂ ਪਹਾੜ 'ਤੇ; ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਪੀੜਤ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਯੁੱਧ ਕਲਾ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਤੇ ਜੰਗੀ ਜਜ਼ਬੇ ਵਾਲਾ ਸੀ—
ਅਭਿਮਨ੍ਯੁਰ੍ਮਹਾਰਾਜ ਤਾਵਕਾਨ੍ਸਮਕਮ੍ਪਯਤ੍। ਯਥਾ ਦੇਵਾਸੁਰੇ ਯੁਦ੍ਧੇ ਵਜ੍ਰਪਾਣਿਰ੍ਮਹਾਸੁਰਾਨ੍
ਅਭਿਮਨਯੂ ਨੇ, ਹੇ ਮਹਾਰਾਜਾ, ਤੇਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਕੰਬਾ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਵਜਰਧਾਰੀ ਨੇ ਦੇਵ-ਅਸੁਰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਹਾ-ਅਸੁਰਾਂ ਨੂੰ ਕੰਬਾ ਦਿੱਤਾ ਸੀ।
ਵਿਕਰ੍ਣਸ੍ਯ ਤਤੋ ਭਲ੍ਲਾਨ੍ਪ੍ਰੇषਯਾਮਾਸ ਭਾਰਤ। ਚਤੁਰ੍ਦਸ਼ ਰਥਸ਼੍ਰੇष੍ਠੋ ਘੋਰਾਨਾਸ਼ੀਵਿषੋਪਮਾਨ੍
ਫਿਰ, ਹੇ ਭਾਰਤ, ਵਧੀਆ ਰਥੀ ਨੇ ਚੌਦਾਂ ਡਰਾਉਣੇ ਤੇ ਜ਼ਹਿਰੀਲੇ ਸੱਪਾਂ ਵਾਂਗ ਤੀਰ ਵਿਕਰਨ 'ਤੇ ਚਲਾਏ।
ਸ ਤੈਰ੍ਵਿਕਰ੍ਣਸ੍ਯ ਰਥਾਤ੍ਪਾਤਯਾਮਾਸ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍ । ਧ੍ਵਜਂ ਸੂਤਂ ਹਯਾਂਸ਼੍ਚੈਵ ਨृਤ੍ਯਮਾਨ ਇਵਾਹਵੇ
ਉਹ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਨੇ ਵਿਕਰਨ ਦੇ ਰਥ ਤੋਂ ਝੰਡਾ, ਸੂਤਾ ਤੇ ਘੋੜੇ ਡਿੱਗਾ ਦਿੱਤੇ, ਜਿਵੇਂ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਨੱਚਦਾ ਹੋਵੇ।
ਪੁਨਸ਼੍ਚਾਨ੍ਯਾਞ੍ਸ਼ਰਾਨ੍ਪੀਤਾਨਕੁਣ੍ਠਾਗ੍ਰਾਞ੍ਸ਼ਿਲਾਸ਼ਿਤਾਨ੍। ਪ੍ਰੇषਯਾਮਾਸ ਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਵਿਕਰ੍ਣਾਯ ਮਹਾਬਲਃ
ਮਹਾਬਲੀਆਂ ਅਭਿਮਨਯੂ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਫਿਰ ਪੀਲੇ ਸਿਰੇ ਵਾਲੇ ਤੇ ਪੱਥਰ ਨਾਲ ਤੇਜ਼ ਕੀਤੇ ਤੀਰ ਵਿਕਰਨ ਵੱਲ ਸੁੱਟੇ।
ਤੇ ਵਿਕਰ੍ਣਂ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਕਙ੍ਕਬਰ੍ਹਿਣਵਾਸਸਃ। ਭਿਤ੍ਤ੍ਵਾ ਦੇਹਂ ਗਤਾ ਭੂਮਿਂ ਜ੍ਵਲਨ੍ਤ ਇਵ ਪਨ੍ਨਗਾਃ
ਉਹ ਤੀਰ, ਕਾਂਗਾਂ ਤੇ ਬਗਲੇ ਦੇ ਪੰਖਾਂ ਵਾਲੇ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨੇ ਵਿਕਰਨ ਨੂੰ ਲੱਗੇ, ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਛੇਦ ਕੇ ਜ਼ਮੀਨ ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ, ਸੱਪਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਹੋਏ।
ਤੇ ਸ਼ਰਾ ਹੇਮਪੁਙ੍ਖਾਗ੍ਰਾ ਵ੍ਯਦृਸ਼੍ਯਨ੍ਤ ਮਹੀਤਲੇ । ਵਿਕਰ੍ਣਰੁਧਿਰਕ੍ਲਿਨ੍ਨਾ ਵਮਨ੍ਤ ਇਵ ਸ਼ੋਣਿਤਮ੍
ਉਹ ਸੋਨੇ ਦੇ ਸਿਰੇ ਵਾਲੇ ਤੀਰ ਜ਼ਮੀਨ ਤੇ ਵਿਖਾਈ ਦਿੱਤੇ, ਵਿਕਰਨ ਦੇ ਖੂਨ ਨਾਲ ਭਿੱਜੇ ਹੋਏ, ਲਗਦਾ ਸੀ ਲਾਲ ਰੰਗ ਵਗਾ ਰਹੇ ਹਨ।
ਵਿਕਰ੍ਣਂ ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਨਿਰ੍ਭਿਨ੍ਨਂ ਤਸ੍ਯੈਵਾਨ੍ਯੇ ਸਹੋਦਰਾਃ । ਅਭ੍ਯਦ੍ਰਵਨ੍ਤ ਸਮਰੇ ਸੌਭਦ੍ਰਪ੍ਰਮੁਖਾਨ੍ਰਥਾਨ੍
ਵਿਕਰਨ ਨੂੰ ਜਖਮੀ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਸ ਦੇ ਹੋਰ ਭਰਾ, ਸੌਭਦ੍ਰਾ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿਚ, ਯੁੱਧ ਵਿਚ ਰਥਾਂ ਵੱਲ ਦੌੜ ਪਏ।
ਅਭਿਯਾਤ੍ਵਾ ਤਥੈਵਾਨ੍ਯਾਨ੍ਰਥਾਂਸ੍ਤਾਨ੍ਸੂਰ੍ਯਵਰ੍ਚਸਃ । ਅਵਿਧ੍ਯਨ੍ਸਮਰੇऽਨ੍ਯੋਨ੍ਯਂ ਸਂਰਮ੍ਭਾਦ੍ਯੁਦ੍ਧਦੁਰ੍ਮਦਾਃ
ਉਹ ਚਮਕਦੇ ਯੋਧੇ ਅੱਗੇ ਵਧ ਕੇ, ਗੁੱਸੇ ਤੇ ਯੁੱਧ ਦੀ ਮਸਤ ਵਿਚ, ਇਕ ਦੂਜੇ ਦੇ ਰਥਾਂ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ।
ਦੁਰ੍ਮੁਖਃ ਸ਼੍ਰੁਤਕਰ੍ਮਾਣਂ ਵਿਦ੍ਧ੍ਵਾ ਸਪ੍ਤਭਿਰਾਸ਼ੁਗੈਃ । ਧ੍ਵਜਮੇਕੇਨ ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਸਾਰਥਿਂ ਚਾਸ੍ਯ ਸਪ੍ਤਮਿਃ
ਦੁਰਮੁਖ ਨੇ ਸ੍ਰੁਤਕਰਮਾ ਨੂੰ ਸੱਤ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵਿੱਧਿਆ, ਇਕ ਨਾਲ ਉਸ ਦਾ ਝੰਡਾ ਕੱਟਿਆ ਤੇ ਸੱਤਵੇਂ ਨਾਲ ਰਥੀ ਨੂੰ ਜਖਮੀ ਕੀਤਾ।
ਅਸ਼੍ਵਾਞ੍ਜਾਮ੍ਬੂਨਦੈਰ੍ਜਾਲੈਃ ਪ੍ਰਚ੍ਛਨ੍ਨਾਨ੍ਵਾਤਰਂਹਸਃ । ਜਘਾਨ षਙ੍ਭਿਰਾਸਾਦ੍ਯ ਸਾਰਥਿਂ ਚਾਭ੍ਯਪਾਤਯਤ੍
ਉਸ ਨੇ ਜਾਮਬੂਨਦ ਸੋਨੇ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਰਸਾਤ ਨਾਲ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਢੱਕ ਕੇ, ਛੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਰਥੀ ਨੂੰ ਵੀ ਜਖਮੀ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਸ ਹਤਾਸ਼੍ਵੇ ਰਥੇ ਤਿष੍ਠਞ੍ਸ਼੍ਰੁਤਕਰ੍ਮਾ ਮਹਾਰਥਃ । ਸ਼ਕ੍ਤਿਂ ਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਮਹੋਲ੍ਕਾਂ ਜ੍ਵਲਿਤਾਮਿਵ
ਸ੍ਰੁਤਕਰਮਾ, ਮਹਾਰਥੀ, ਆਪਣੇ ਰਥ ਤੇ ਖੜਾ ਹੋਇਆ, ਘੋੜੇ ਮਾਰੇ ਹੋਏ, ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਇਕ ਵੱਡੀ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਸੁੱਟੀ।
ਸਾ ਦੁਰ੍ਮੁਖਸ੍ਯ ਵਿਮਲਂ ਵਰ੍ਮ ਭਿਤ੍ਤ੍ਵਾ ਯਸ਼ਸ੍ਵਿਨਃ । ਵਿਦਾਰ੍ਯ ਪ੍ਰਾਵਿਸ਼ਦ੍ਭੂਭਿਂ ਦੀਪ੍ਯਮਾਨਾ ਸ੍ਵਤੇਜਸਾ
ਉਹ ਸ਼ਕਤੀ, ਦੁਰਮੁਖ ਦੇ ਚਿੱਟੇ ਕਵਚ ਨੂੰ ਛੇਦ ਕੇ, ਧਰਤੀ ਵਿਚ ਵੜ ਗਈ, ਆਪਣੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ।
ਦੁਰ੍ਮੁਖੋ ਵਿਹ੍ਵਲਸ੍ਤਤ੍ਰ ਨਿषਸਾਦ ਰਣੇ ਵਿਭੋ। ਵਿਸਂਜ੍ਞਂ ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਤੇ ਸਰ੍ਵੇ ਭ੍ਰਾਤਰਃ ਪਰ੍ਯਵਾਰਯਨ੍
ਦੁਰਮੁਖ, ਓਥੇ ਹਾਰ ਕੇ, ਯੁੱਧ ਵਿਚ ਡਿੱਗ ਗਿਆ; ਉਸ ਨੂੰ ਬੇਹੋਸ਼ ਵੇਖ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਭਰਾ ਉਸ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ।
ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵਿਰਥਂ ਤਤ੍ਰ ਸੁਤਸੋਮੋ ਮਹਾਰਥਃ । ਪਸ਼੍ਯਤਾਂ ਸਰ੍ਵਸੈਨ੍ਯਾਨਾਂ ਰਥਮਾਰੋਪਯਤ੍ਸ੍ਵਕਮ੍
ਉਸ ਨੂੰ ਰਥ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਮਹਾਰਥੀ ਸਤਸੋਮ ਨੇ, ਸਾਰੀ ਫੌਜ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਰਥ ਤੇ ਚੜਾ ਲਿਆ।
ਸ਼੍ਰੁਤਕੀਰ੍ਤਿਸ੍ਤਥਾ ਵੀਰੋ ਜਯਤ੍ਸੇਨਂ ਸੁਤਂ ਤਵ। ਅਭ੍ਯਯਾਤ੍ਸਮਰੇ ਰਾਜਨ੍ਹਨ੍ਤੁਕਾਮੋ ਯਸ਼ਸ੍ਵਿਨਮ੍
ਫਿਰ ਸ੍ਰੁਤਕੀਰਤੀ, ਤੇਰਾ ਵਿਰਲਾ ਪੁੱਤ, ਰਾਜਾ, ਯੁੱਧ ਵਿਚ ਜੈਤਸੇਨ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ।
ਤਸ੍ਯ ਵਿਕ੍ਸ਼ਿਪਤਸ਼੍ਚਾਪਂ ਸ਼੍ਰੁਤਕੀਰ੍ਤੇਰ੍ਮਹਾਸ੍ਵਨਮ੍। ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਸਮਰੇ ਤੂਰ੍ਣਂ ਜਯਤ੍ਸੇਨਃ ਸੁਤਸ੍ਤਵ
ਜਦੋਂ ਸ੍ਰੁਤਕੀਰਤੀ ਨੇ ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਖਿੱਚਿਆ, ਜੈਤਸੇਨ, ਤੇਰਾ ਪੁੱਤ, ਨੇ ਯੁੱਧ ਵਿਚ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉਹਨੂੰ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਕ੍ਸ਼ੁਰਪ੍ਰੇਣ ਸੁਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣੇਨ ਪ੍ਰਹਸਨ੍ਨਿਵ ਭਾਰਤ। ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਚ੍ਛਿਨ੍ਨਧਨ੍ਵਾਨਂ ਸ਼ਤਾਨੀਕਃ ਸਹੋਦਰਮ੍
ਭਾਰਤ, ਜੈਤਸੇਨ ਨੇ ਹੱਸਦੇ ਹੋਏ, ਬਹੁਤ ਤੇਜ਼ ਕੁਰਪਾਣੀ ਤੀਰ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਦਾ ਧਨੁਸ਼ ਟੁੱਟਿਆ ਵੇਖਿਆ।
ਅਭ੍ਯਪਦ੍ਯਤ ਤੇਜਸ੍ਵੀ ਸਿਂਹਵਨ੍ਨਿਨਦਨ੍ਮੁਹੁਃ । ਸ਼ਤਾਨੀਕਸ੍ਤੁ ਸਮਰੇ ਦृਢਂ ਵਿਸ੍ਪਾਰ੍ਯ ਕਾਰ੍ਮੁਕਮ੍
ਚਮਕਦਾ ਸ਼ਤਾਨੀਕ, ਸਿੰਘ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜਦਾ, ਵਾਰ-ਵਾਰ ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ; ਯੁੱਧ ਵਿਚ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਪੂਰੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਖਿੱਚਿਆ।
ਵਿਵ੍ਯਾਧ ਦਸ਼ਭਿਸ੍ਤੂਰ੍ਣਂ ਜਯਤ੍ਸੇਨਂ ਸ਼ਿਲੀਮੁਖੈਃ । ਨਨਾਦ ਸੁਮਹਾਨਾਦਂ ਪ੍ਰਭਿਨ੍ਨ ਇਵ ਵਾਰਣਃ
ਉਸ ਨੇ ਜੈਤਸੇਨ ਨੂੰ ਦਸ ਪੱਥਰ ਵਾਲੇ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵਿੱਧਿਆ, ਤੇ ਵੱਡੀ ਗੂੰਜ ਨਾਲ ਦਹਾੜਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲਾ ਹਾਥੀ।
ਅਥਾਨ੍ਯੇਨ ਸੁਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣੇਨ ਸਰ੍ਵਾਵਰਣਭੇਦਿਨਾ । ਸ਼ਤਾਨੀਕੋ ਜਯਤ੍ਸੇਨਂ ਵਿਵ੍ਯਾਧ ਹृਦਯੇ ਭृਸ਼ਮ੍
ਫਿਰ, ਇਕ ਹੋਰ ਬਹੁਤ ਤੇਜ਼ ਤੇ ਸਾਰੇ ਰੱਖੇ ਟੁੱਟਣ ਵਾਲੇ ਤੀਰ ਨਾਲ, ਸ਼ਤਾਨੀਕ ਨੇ ਜੈਤਸੇਨ ਨੂੰ ਦਿਲ ਵਿਚ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਵਿੱਧਿਆ।
ਤਥਾ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਵਰ੍ਤਮਾਨੇ ਦੁष੍ਕਰ੍ਣੋ ਭ੍ਰਾਤੁਰਨ੍ਤਿਕੇ । ਮੁਮੋਚਾਸ੍ਮੈਸ਼ਿਤਾਨ੍ਬਾਣਾਂਸ੍ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਾਨਾਸ਼ੀਵਿषੋਪਮਾਨ੍ ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਸਮਰੇ ਚਾਪਂ ਨਾਕੁਲੇਃ ਕ੍ਰੋਧਮੂਰ੍ਚ੍ਛਿਤਃ
ਜਦ ਇਹ ਹੋ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਦੁਸ਼ਕਰਣ ਨੇ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਦੇ ਨੇੜੇ, ਜ਼ਹਿਰੀਲੇ ਸੱਪ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼ ਤੀਰ ਸੁੱਟੇ, ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਨਕੁਲ ਦਾ ਧਨੁਸ਼ ਯੁੱਧ ਵਿਚ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਅਥਾਨ੍ਯਦ੍ਧਨੁਰਾਦਾਯ ਭਾਰਸਾਹਮਨੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਸਮਾਦਤ੍ਤ ਸ਼ਰਾਨ੍ਘੋਰਾਞ੍ਸ਼ਤਾਨੀਕੋ ਮਹਾਬਲਃ
ਫਿਰ, ਇੱਕ ਹੋਰ ਵਧੀਆ ਤੇ ਭਾਰੀ ਧਨੁਸ਼ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਸ਼ਤਾਨੀਕਾ ਨੇ ਆਪਣੀ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਤੇਜ਼ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਤੀਰ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਫੜ ਲਏ।
ਤਿष੍ਠਤਿष੍ਠੇਤਿ ਚਾਮਨ੍ਤ੍ਰ੍ਯ ਦੁष੍ਕਰ੍ਣਂ ਭ੍ਰਾਤੁਰਗ੍ਰਤਃ। ਮੁਮੋਚਾਸ੍ਮੈ ਸ਼ਿਤਾਨ੍ਬਾਣਾਜ੍ਜ੍ਵਲਿਤਾਨ੍ਪਨ੍ਨਗਾਨਿਵ
ਉਸ ਨੇ 'ਠਹਿਰ, ਠਹਿਰ!' ਕਹਿ ਕੇ, ਦੁਸ਼ਕਰਨ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆਵਾਜ਼ ਦਿੱਤੀ, ਤੇ ਉਸ ਵੱਲ ਅੱਗ ਲਾਂਗਦੇ ਸੱਪਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਨੁਕਲੇ ਤੀਰ ਛੱਡੇ।
ਤਤੋऽਸ੍ਯ ਧਨੁਰੇਕੇਨ ਦ੍ਵਾਭ੍ਯਾਂ ਸੂਤਂ ਚ ਮਾਰਿष । ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਸਮਰੇ ਤੂਰ੍ਣਂ ਤਂ ਚ ਵਿਵ੍ਯਾਧ ਸਪ੍ਤਭਿਃ
ਫਿਰ, ਇੱਕ ਤੀਰ ਨਾਲ ਉਸ ਦਾ ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਦੋ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਰਥ ਦਾ ਸਾਰਥੀ ਜਲਦੀ ਹੀ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸੱਤ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵਿੱਥ ਦਿੱਤਾ।
ਅਸ਼੍ਵਾਨ੍ਮਨੋਜਵਾਂਸ੍ਤਸ੍ਯ ਕਰ੍ਬੁਰਾਨ੍ਵਾਤਰਂਹਸਃ । ਜਘਾਨ ਨਿਸ਼ਿਤੈਸ੍ਤੂਰ੍ਣਂ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਭਿਃ ਸ਼ਰੈਃ
ਉਸ ਦੇ ਰਥ ਦੇ ਹਵਾ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼ ਤੇ ਚਿੱਟੇ-ਚਿੱਟੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ, ਬਾਰ੍ਹ ਨੁਕਲੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਜਲਦੀ ਹੀ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।