ਦ੍ਵਾਭ੍ਯਾਂ ਚ ਸੁਵਿਕृष੍ਟਾਭ੍ਯਾਂ ਸ਼ਰਾਭ੍ਯਾਮਰਿਮਰ੍ਦਨਃ । ਛਤ੍ਰਂ ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਸਮਰੇ ਰਾਜ੍ਞਸ੍ਤਸ੍ਯ ਨਰੋਤ੍ਤਮ੍
ਦੋ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਲਾਏ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਦੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਰਾਜੇ ਦੀ ਛਤਰੀ ਕੱਟ ਦਿੱਤੀ, ਹੇ ਸਰਵੋਤਮ ਮਨੁੱਖ।
षਙ੍ਭਿਸ਼੍ਚ ਤਸ੍ਯ ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਜ੍ਵਲਨ੍ਤਂ ਧ੍ਵਜਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਛਿਤ੍ਤ੍ਵਾ ਤਂ ਚ ਨਨਾਦੋਚ੍ਚੈਸ੍ਤਵ ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਪਸ਼੍ਯਤਃ
ਫਿਰ ਛੇ ਹੋਰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਰਾਜੇ ਦੀ ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਉੱਤਮ ਝੰਡਾ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ; ਝੰਡਾ ਕੱਟ ਕੇ, ਤੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਉਹ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਗੂੰਜਿਆ।
ਰਥਾਚ੍ਚ ਸ ਧ੍ਵਜਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ਨਾਨਾਰਤ੍ਨਵਿਭੂषਿਤਾਤ੍। ਪਪਾਤ ਸਹਸਾ ਭੂਮੌ ਵਿਦ੍ਯੁਞ੍ਜਲਧਰਾਦਿਵ
ਉਹ ਸੋਹਣਾ ਝੰਡਾ, ਜੋ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਰਥ ਤੋਂ ਅਚਾਨਕ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਬੱਦਲ ਵਿੱਚੋਂ ਬਿਜਲੀ ਡਿੱਗਦੀ ਹੋਵੇ।
ਜ੍ਵਲਨ੍ਤਂ ਸੂਰ੍ਯਸਂਕਾਸ਼ਂ ਨਾਗਂ ਮਣਿਮਯਂ ਸ਼ੁਭਮ੍ । ਧ੍ਵਜਂ ਕੁਰੁਪਤੇਸ਼੍ਛਿਨ੍ਨਂ ਦਦृਸ਼ੁਃ ਸਰ੍ਵਪਾਰ੍ਥਿਵਾਃ
ਸਾਰੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੇ ਕੁਰੂ ਮੁਖੀ ਦਾ ਝੰਡਾ, ਜੋ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ, ਮਣੀਆਂ ਨਾਲ ਬਣਿਆ ਤੇ ਸੋਹਣਾ ਸੀ, ਕੱਟਿਆ ਹੋਇਆ ਤੇ ਡਿੱਗਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ।
ਅਥੈਨਂ ਦਸ਼ਭਿਰ੍ਬਾਣੈਸ੍ਤੋਤ੍ਰੈਰਿਵ ਮਹਾਦ੍ਵਿਪਮ੍ । ਆਜਘਾਨ ਰਣੇ ਵੀਰਂ ਸ੍ਮਯਨ੍ਨਿਵ ਮਹਾਰਥਃ
ਫਿਰ ਮਹਾਨ ਰਥੀ ਨੇ, ਜਿਵੇਂ ਹੱਸਦਾ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਵੀਰ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਦਸ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵੱਡੇ ਹਾਥੀ 'ਤੇ ਅੰਕੁਸ਼ ਵਾਂਗ ਵੱਜਾਇਆ।
ਸ ਗਾਢਵਿਦ੍ਧੋ ਵ੍ਯਥਿਤੋ ਭੀਮਸੇਨੇਨ ਸਂਯੁਗੇ । ਨਿषਸਾਦ ਰਥੋਪਸ੍ਥੇ ਮੂਰ੍ਚ੍ਛਾਭਿਹਤਚੇਤਨਃ
ਭੀਮਸੇਨ ਵਲੋਂ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਗਹਿਰੀ ਵੱਜਤ ਤੇ ਪੀੜਤ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਰਥ ਦੀ ਸੀਟ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ, ਮੂਰਛਾ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਹੋਸ਼ ਗੁੰਮ ਹੋ ਗਏ।
ਤਤਃ ਸ ਰਾਜਾ ਸਿਨ੍ਧੂਨਾਂ ਰਥਸ਼੍ਰੇष੍ਠੋ ਮਹਾਬਲਃ । ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਸ੍ਯ ਜਗ੍ਰਾਹ ਪਾਰ੍ष੍ਣਿਂ ਸ੍ਵਪੁਰੁषੈਰ੍ਵृਤਃ
ਫਿਰ ਉਹ ਸਿੰਧੂਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਰਥੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਤੇ ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਰ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲਕੇ ਦੁਰਯੋਧਨ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਜਾ ਪਿਆ।
ਕृਪਸ਼੍ਚ ਰਥਿਨਾਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਸ੍ਤਵ ਪੁਤ੍ਰਮਚੇਤਨਮ੍ । ਆਰੋਪਯਦ੍ਰਥਂ ਰਾਜਨ੍ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਮਮਰ੍षਣਮ੍
ਕ੍ਰਿਪਾ, ਜੋ ਰਥੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੀ, ਤੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਦੁਰਯੋਧਨ ਨੂੰ, ਜੋ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹਾ ਲਿਆ, ਹੇ ਰਾਜਾ।
ਪਰਿਵਾਰ੍ਯ ਤਤੋ ਭੀਮਂ ਜੇਤੁਕਾਮੋ ਜਯਦ੍ਰਥਃ । ਰਥੈਰਨੇਕਸਾਹਸ੍ਰੈਰ੍ਭੀਮਸ੍ਯਾਵਾਰਯਦ੍ਦਿਸ਼ਃ
ਭੀਮ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦਿਆਂ, ਜਯਦਰਥ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲਿਆ ਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਰਥਾਂ ਨਾਲ ਭੀਮ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਦਿਸਾਵਾਂ ਰੋਕ ਦਿੱਤੀਆਂ।
ਧृष੍ਟਕੇਤੁਸ੍ਤਤੋ ਰਾਜਨ੍ਨਭਿਮਨ੍ਯੁਸ਼੍ਚ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍। ਕੇਕਯਾ ਦ੍ਰੌਪਦੇਯਾਸ਼੍ਚ ਤਵ ਪੁਤ੍ਰਾਨਯੋਧਯਨ੍
ਫਿਰ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਧ੍ਰਿਸ਼ਟਕੇਤੁ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਅਭਿਮਨਯੂ, ਕੇਕੈ ਤੇ ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੇ ਤੇਰੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨਾਲ ਜੰਗ ਕੀਤੀ।
ਚਿਤ੍ਰਸੇਨਃ ਸੁਚਿਤ੍ਰਸ਼੍ਚ ਚਿਤ੍ਰਾਙ੍ਗਸ਼੍ਚਿਤ੍ਰਦਰ੍ਸ਼ਨਃ । ਚਾਰੁਚਿਤ੍ਰਃ ਸੁਚਾਰੁਸ਼੍ਚ ਤਥਾ ਨਨ੍ਦੋਪਨਨ੍ਦਕੌ
ਚਿਤ੍ਰਸੇਨ, ਸੁਚਿਤ੍ਰ, ਚਿਤ੍ਰਾਂਗ, ਚਿਤ੍ਰਦਰਸ਼ਨ, ਚਾਰੁਚਿਤ੍ਰ, ਸੁਚਾਰੁ, ਤੇ ਨੰਦ ਅਤੇ ਉਪਨੰਦ—
ਅष੍ਟਾਵੇਤੇ ਮਹੇष੍ਵਾਸਾਃ ਸੁਕੁਮਾਰਾ ਯਸ਼ਸ੍ਵਿਨਃ । ਅਭਿਮਨ੍ਯੁਰਥਂ ਰਾਜਨ੍ਸਮਨ੍ਤਾਤ੍ਪਰ੍ਯਵਾਰਯਨ੍
ਇਹ ਅੱਠ, ਵੱਡੇ ਧਨੁਧਾਰੀ, ਨਰਮ ਤੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ, ਅਭਿਮਨਯੂ ਦੇ ਰਥ ਨੂੰ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਘੇਰ ਲਿਆ, ਹੇ ਰਾਜਾ।
ਆਜਘਾਨ ਤਤਸ੍ਤੂਰ੍ਣਮਭਿਮਨ੍ਯੁਰ੍ਮਹਾਮਨਾਃ । ਏਕੈਕਂ ਪਞ੍ਚਭਿਰ੍ਬਾਣੈਃ ਸ਼ਿਤੈਃ ਸਨ੍ਨਤਪਰ੍ਵਭਿਃ
ਫਿਰ ਮਹਾਨ ਮਨ ਵਾਲਾ ਅਭਿਮਨਯੂ ਨੇ, ਤੇਜ਼ ਤੇ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬਣੇ ਪੰਜ ਪੰਜ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਹਰ ਇੱਕ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵੱਜਾਇਆ।
ਵਜ੍ਰਮृਤ੍ਯੁਪ੍ਰਤੀਕਾਸ਼ੈਰ੍ਵਿਚਿਤ੍ਰਾਯੁਧਨਿਃਸृਤੈਃ । ਅਮृष੍ਯਮਾਣਾਸ੍ਤੇ ਸਰ੍ਵੇ ਸੌਭਦ੍ਰਂ ਰਥਸਤ੍ਤਮਮ੍
ਵਜਰ ਤੇ ਮੌਤ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ, ਉਹ ਸਾਰੇ, ਸਹਿ ਨਾ ਸਕਦੇ ਹੋਏ, ਉਤਕ੍ਰਿਸ਼ਟ ਰਥੀ ਸੌਭਦ੍ਰ ਨੂੰ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰਦੇ।
ਵਵृषੁਰ੍ਮਾਰ੍ਗਣੈਸ੍ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣੈਰ੍ਗਿਰਿਂ ਮੇਰੁਮਿਵਾਮ੍ਬੁਦਾਃ । ਸ ਪੀਡ੍ਯਮਾਨਃ ਸਮਰੇ ਕृਤਾਸ੍ਤ੍ਰੋ ਯੁਦ੍ਧਦੁਰ੍ਮਦਃ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸ 'ਤੇ ਮੀਂਹ ਵਾਂਗ ਤੀਰ ਵਰਖਾ ਕੀਤੀ, ਜਿਵੇਂ ਬੱਦਲ ਮੇਰੂ ਪਹਾੜ 'ਤੇ; ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਪੀੜਤ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਯੁੱਧ ਕਲਾ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਤੇ ਜੰਗੀ ਜਜ਼ਬੇ ਵਾਲਾ ਸੀ—
ਅਭਿਮਨ੍ਯੁਰ੍ਮਹਾਰਾਜ ਤਾਵਕਾਨ੍ਸਮਕਮ੍ਪਯਤ੍। ਯਥਾ ਦੇਵਾਸੁਰੇ ਯੁਦ੍ਧੇ ਵਜ੍ਰਪਾਣਿਰ੍ਮਹਾਸੁਰਾਨ੍
ਅਭਿਮਨਯੂ ਨੇ, ਹੇ ਮਹਾਰਾਜਾ, ਤੇਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਕੰਬਾ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਵਜਰਧਾਰੀ ਨੇ ਦੇਵ-ਅਸੁਰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਹਾ-ਅਸੁਰਾਂ ਨੂੰ ਕੰਬਾ ਦਿੱਤਾ ਸੀ।
ਵਿਕਰ੍ਣਸ੍ਯ ਤਤੋ ਭਲ੍ਲਾਨ੍ਪ੍ਰੇषਯਾਮਾਸ ਭਾਰਤ। ਚਤੁਰ੍ਦਸ਼ ਰਥਸ਼੍ਰੇष੍ਠੋ ਘੋਰਾਨਾਸ਼ੀਵਿषੋਪਮਾਨ੍
ਫਿਰ, ਹੇ ਭਾਰਤ, ਵਧੀਆ ਰਥੀ ਨੇ ਚੌਦਾਂ ਡਰਾਉਣੇ ਤੇ ਜ਼ਹਿਰੀਲੇ ਸੱਪਾਂ ਵਾਂਗ ਤੀਰ ਵਿਕਰਨ 'ਤੇ ਚਲਾਏ।
ਸ ਤੈਰ੍ਵਿਕਰ੍ਣਸ੍ਯ ਰਥਾਤ੍ਪਾਤਯਾਮਾਸ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍ । ਧ੍ਵਜਂ ਸੂਤਂ ਹਯਾਂਸ਼੍ਚੈਵ ਨृਤ੍ਯਮਾਨ ਇਵਾਹਵੇ
ਉਹ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਨੇ ਵਿਕਰਨ ਦੇ ਰਥ ਤੋਂ ਝੰਡਾ, ਸੂਤਾ ਤੇ ਘੋੜੇ ਡਿੱਗਾ ਦਿੱਤੇ, ਜਿਵੇਂ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਨੱਚਦਾ ਹੋਵੇ।
ਪੁਨਸ਼੍ਚਾਨ੍ਯਾਞ੍ਸ਼ਰਾਨ੍ਪੀਤਾਨਕੁਣ੍ਠਾਗ੍ਰਾਞ੍ਸ਼ਿਲਾਸ਼ਿਤਾਨ੍। ਪ੍ਰੇषਯਾਮਾਸ ਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਵਿਕਰ੍ਣਾਯ ਮਹਾਬਲਃ
ਮਹਾਬਲੀਆਂ ਅਭਿਮਨਯੂ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਫਿਰ ਪੀਲੇ ਸਿਰੇ ਵਾਲੇ ਤੇ ਪੱਥਰ ਨਾਲ ਤੇਜ਼ ਕੀਤੇ ਤੀਰ ਵਿਕਰਨ ਵੱਲ ਸੁੱਟੇ।
ਤੇ ਵਿਕਰ੍ਣਂ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਕਙ੍ਕਬਰ੍ਹਿਣਵਾਸਸਃ। ਭਿਤ੍ਤ੍ਵਾ ਦੇਹਂ ਗਤਾ ਭੂਮਿਂ ਜ੍ਵਲਨ੍ਤ ਇਵ ਪਨ੍ਨਗਾਃ
ਉਹ ਤੀਰ, ਕਾਂਗਾਂ ਤੇ ਬਗਲੇ ਦੇ ਪੰਖਾਂ ਵਾਲੇ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨੇ ਵਿਕਰਨ ਨੂੰ ਲੱਗੇ, ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਛੇਦ ਕੇ ਜ਼ਮੀਨ ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ, ਸੱਪਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਹੋਏ।
ਤੇ ਸ਼ਰਾ ਹੇਮਪੁਙ੍ਖਾਗ੍ਰਾ ਵ੍ਯਦृਸ਼੍ਯਨ੍ਤ ਮਹੀਤਲੇ । ਵਿਕਰ੍ਣਰੁਧਿਰਕ੍ਲਿਨ੍ਨਾ ਵਮਨ੍ਤ ਇਵ ਸ਼ੋਣਿਤਮ੍
ਉਹ ਸੋਨੇ ਦੇ ਸਿਰੇ ਵਾਲੇ ਤੀਰ ਜ਼ਮੀਨ ਤੇ ਵਿਖਾਈ ਦਿੱਤੇ, ਵਿਕਰਨ ਦੇ ਖੂਨ ਨਾਲ ਭਿੱਜੇ ਹੋਏ, ਲਗਦਾ ਸੀ ਲਾਲ ਰੰਗ ਵਗਾ ਰਹੇ ਹਨ।
ਵਿਕਰ੍ਣਂ ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਨਿਰ੍ਭਿਨ੍ਨਂ ਤਸ੍ਯੈਵਾਨ੍ਯੇ ਸਹੋਦਰਾਃ । ਅਭ੍ਯਦ੍ਰਵਨ੍ਤ ਸਮਰੇ ਸੌਭਦ੍ਰਪ੍ਰਮੁਖਾਨ੍ਰਥਾਨ੍
ਵਿਕਰਨ ਨੂੰ ਜਖਮੀ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਸ ਦੇ ਹੋਰ ਭਰਾ, ਸੌਭਦ੍ਰਾ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿਚ, ਯੁੱਧ ਵਿਚ ਰਥਾਂ ਵੱਲ ਦੌੜ ਪਏ।
ਅਭਿਯਾਤ੍ਵਾ ਤਥੈਵਾਨ੍ਯਾਨ੍ਰਥਾਂਸ੍ਤਾਨ੍ਸੂਰ੍ਯਵਰ੍ਚਸਃ । ਅਵਿਧ੍ਯਨ੍ਸਮਰੇऽਨ੍ਯੋਨ੍ਯਂ ਸਂਰਮ੍ਭਾਦ੍ਯੁਦ੍ਧਦੁਰ੍ਮਦਾਃ
ਉਹ ਚਮਕਦੇ ਯੋਧੇ ਅੱਗੇ ਵਧ ਕੇ, ਗੁੱਸੇ ਤੇ ਯੁੱਧ ਦੀ ਮਸਤ ਵਿਚ, ਇਕ ਦੂਜੇ ਦੇ ਰਥਾਂ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ।
ਦੁਰ੍ਮੁਖਃ ਸ਼੍ਰੁਤਕਰ੍ਮਾਣਂ ਵਿਦ੍ਧ੍ਵਾ ਸਪ੍ਤਭਿਰਾਸ਼ੁਗੈਃ । ਧ੍ਵਜਮੇਕੇਨ ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਸਾਰਥਿਂ ਚਾਸ੍ਯ ਸਪ੍ਤਮਿਃ
ਦੁਰਮੁਖ ਨੇ ਸ੍ਰੁਤਕਰਮਾ ਨੂੰ ਸੱਤ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵਿੱਧਿਆ, ਇਕ ਨਾਲ ਉਸ ਦਾ ਝੰਡਾ ਕੱਟਿਆ ਤੇ ਸੱਤਵੇਂ ਨਾਲ ਰਥੀ ਨੂੰ ਜਖਮੀ ਕੀਤਾ।
ਅਸ਼੍ਵਾਞ੍ਜਾਮ੍ਬੂਨਦੈਰ੍ਜਾਲੈਃ ਪ੍ਰਚ੍ਛਨ੍ਨਾਨ੍ਵਾਤਰਂਹਸਃ । ਜਘਾਨ षਙ੍ਭਿਰਾਸਾਦ੍ਯ ਸਾਰਥਿਂ ਚਾਭ੍ਯਪਾਤਯਤ੍
ਉਸ ਨੇ ਜਾਮਬੂਨਦ ਸੋਨੇ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਰਸਾਤ ਨਾਲ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਢੱਕ ਕੇ, ਛੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਰਥੀ ਨੂੰ ਵੀ ਜਖਮੀ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਸ ਹਤਾਸ਼੍ਵੇ ਰਥੇ ਤਿष੍ਠਞ੍ਸ਼੍ਰੁਤਕਰ੍ਮਾ ਮਹਾਰਥਃ । ਸ਼ਕ੍ਤਿਂ ਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਮਹੋਲ੍ਕਾਂ ਜ੍ਵਲਿਤਾਮਿਵ
ਸ੍ਰੁਤਕਰਮਾ, ਮਹਾਰਥੀ, ਆਪਣੇ ਰਥ ਤੇ ਖੜਾ ਹੋਇਆ, ਘੋੜੇ ਮਾਰੇ ਹੋਏ, ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਇਕ ਵੱਡੀ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਸੁੱਟੀ।
ਸਾ ਦੁਰ੍ਮੁਖਸ੍ਯ ਵਿਮਲਂ ਵਰ੍ਮ ਭਿਤ੍ਤ੍ਵਾ ਯਸ਼ਸ੍ਵਿਨਃ । ਵਿਦਾਰ੍ਯ ਪ੍ਰਾਵਿਸ਼ਦ੍ਭੂਭਿਂ ਦੀਪ੍ਯਮਾਨਾ ਸ੍ਵਤੇਜਸਾ
ਉਹ ਸ਼ਕਤੀ, ਦੁਰਮੁਖ ਦੇ ਚਿੱਟੇ ਕਵਚ ਨੂੰ ਛੇਦ ਕੇ, ਧਰਤੀ ਵਿਚ ਵੜ ਗਈ, ਆਪਣੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ।
ਦੁਰ੍ਮੁਖੋ ਵਿਹ੍ਵਲਸ੍ਤਤ੍ਰ ਨਿषਸਾਦ ਰਣੇ ਵਿਭੋ। ਵਿਸਂਜ੍ਞਂ ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਤੇ ਸਰ੍ਵੇ ਭ੍ਰਾਤਰਃ ਪਰ੍ਯਵਾਰਯਨ੍
ਦੁਰਮੁਖ, ਓਥੇ ਹਾਰ ਕੇ, ਯੁੱਧ ਵਿਚ ਡਿੱਗ ਗਿਆ; ਉਸ ਨੂੰ ਬੇਹੋਸ਼ ਵੇਖ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਭਰਾ ਉਸ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ।
ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵਿਰਥਂ ਤਤ੍ਰ ਸੁਤਸੋਮੋ ਮਹਾਰਥਃ । ਪਸ਼੍ਯਤਾਂ ਸਰ੍ਵਸੈਨ੍ਯਾਨਾਂ ਰਥਮਾਰੋਪਯਤ੍ਸ੍ਵਕਮ੍
ਉਸ ਨੂੰ ਰਥ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਮਹਾਰਥੀ ਸਤਸੋਮ ਨੇ, ਸਾਰੀ ਫੌਜ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਰਥ ਤੇ ਚੜਾ ਲਿਆ।
ਸ਼੍ਰੁਤਕੀਰ੍ਤਿਸ੍ਤਥਾ ਵੀਰੋ ਜਯਤ੍ਸੇਨਂ ਸੁਤਂ ਤਵ। ਅਭ੍ਯਯਾਤ੍ਸਮਰੇ ਰਾਜਨ੍ਹਨ੍ਤੁਕਾਮੋ ਯਸ਼ਸ੍ਵਿਨਮ੍
ਫਿਰ ਸ੍ਰੁਤਕੀਰਤੀ, ਤੇਰਾ ਵਿਰਲਾ ਪੁੱਤ, ਰਾਜਾ, ਯੁੱਧ ਵਿਚ ਜੈਤਸੇਨ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ।