ਤਮਾਯਾਨ੍ਤਮਭਿਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਨृਵੀਰਂ ਦृਢਵੈਰਿਣਮ੍ । ਭੀਮਸੇਨਃ ਸੁਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧ ਇਦਂ ਵਚਨਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਉਸ ਯੋਧਾ ਨੂੰ, ਜੋ ਪੱਕਾ ਵੈਰ ਰੱਖਦਾ ਸੀ, ਆਉਂਦੇ ਦੇਖ ਕੇ, ਭੀਮਸੇਨ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਇਹ ਗੱਲ ਕਹੀ।
ਅਯਂ ਸ ਕਾਲਃ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਵਰ੍षਪੂਗਾਭਿਵਾਞ੍ਛਿਤਃ । ਅਦ੍ਯ ਤ੍ਵਾਂ ਨਿਹਨਿष੍ਯਾਮਿ ਯਦਿ ਨੋਤ੍ਸृਜਸੇ ਰਣਮ੍
ਇਹੀ ਉਹ ਸਮਾਂ ਆ ਗਿਆ ਹੈ ਜੋ ਸਾਲਾਂ ਤੋਂ ਚਾਹਿਆ ਸੀ; ਅੱਜ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇਵਾਂਗਾ, ਜੇ ਤੂੰ ਜੰਗ ਛੱਡ ਕੇ ਭੱਜਿਆ ਨਹੀਂ।
ਅਦ੍ਯ ਕੁਨ੍ਤ੍ਯਾਃ ਪਰਿਕ੍ਲੇਸ਼ਂ ਵਨਵਾਸਂ ਚ ਕृਤ੍ਸ੍ਨਸ਼ਃ। ਦ੍ਰੌਪਦ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਪਰਿਕ੍ਲੇਸ਼ਂ ਪ੍ਰਣੇष੍ਯਾਮਿ ਹਤੇ ਤ੍ਵਯਿ
ਅੱਜ, ਜਦ ਤੂੰ ਮਰ ਜਾਵੇਂਗਾ, ਕੁੰਤੀ ਦੀ ਸਾਰੀ ਤਕਲੀਫ਼ ਤੇ ਵਨਵਾਸ, ਅਤੇ ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਦੀ ਮੁਸ਼ਕਲ, ਮੈਂ ਖਤਮ ਕਰ ਦੇਵਾਂਗਾ।
ਯਤ੍ਪੁਰਾ ਮਤ੍ਸਰੀਭੂਤ੍ਵਾ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨਵਮਨ੍ਯਸੇ । ਤਸ੍ਯ ਪਾਪਸ੍ਯ ਗਾਨ੍ਧਾਰੇ ਪਸ਼੍ਯ ਵ੍ਯਸਨਮਾਗਤਮ੍
ਹੇ ਗਾਂਧਾਰੀ ਦੇ ਪੁੱਤ, ਜੋ ਪਾਪ ਤੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਕੀਤਾ, ਜਦ ਤੂੰ ਹਿਰਸ ਵਿਚ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ ਘੱਟ ਸਮਝਿਆ, ਉਸ ਦਾ ਨਤੀਜਾ ਹੁਣ ਵੇਖ।
ਕਰ੍ਣਸ੍ਯ ਮਤਮਾਸ੍ਥਾਯ ਸੌਬਲਸ੍ਯ ਚ ਯਤ੍ਪੁਰਾ । ਅਚਿਨ੍ਤ੍ਯ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨ੍ਕਾਮਾਦ੍ਯਥੇष੍ਟਂ ਕृਤਵਾਨਸਿ
ਕਰਣ ਅਤੇ ਸੌਬਲ ਦੇ ਸਲਾਹ ਮੰਨ ਕੇ, ਤੂੰ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਪਰਵਾਹ ਨਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰਮ ਕੀਤੇ।
ਯਾਚਮਾਨਂ ਚ ਯਨ੍ਮੋਹਾਦ੍ਦਾਸ਼ਾਰ੍ਹਮਵਮਨ੍ਯਸੇ। ਉਲੂਕਸ੍ਯ ਸਮਾਦੇਸ਼ਂ ਯਦ੍ਦਦਾਸਿ ਚ ਹृष੍ਟਵਤ੍
ਮੋਹ ਵਿਚ, ਤੂੰ ਯਾਚਨਾ ਕਰਦੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਘੱਟ ਸਮਝਿਆ, ਤੇ ਉਲੂਕਾ ਦਾ ਸੰਦੇਸ਼ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਮੰਨ ਲਿਆ।
ਤੇਨ ਤ੍ਵਾਂ ਨਿਹਨਿष੍ਯਾਮਿ ਸਾਨੁਬਨ੍ਧਂ ਸਬਾਨ੍ਧਵਮ੍ । ਸ਼ਮੀਕਰਿष੍ਯੇ ਤਤ੍ਪਾਪਂ ਯਤ੍ਪੁਰਾ ਕृਤਵਾਨਸਿ
ਇਸ ਸਾਰੇ ਕਰਤੂਤਾਂ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਤੇਰੇ ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਤੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ ਮਾਰ ਦੇਵਾਂਗਾ, ਤੇ ਜੋ ਪਾਪ ਤੂੰ ਕੀਤਾ, ਉਸ ਨੂੰ ਖਤਮ ਕਰਾਂਗਾ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਧਨੁਰ੍ਘੋਰਂ ਵਿਕृष੍ਯੋਦ੍ਭ੍ਰਾਮ੍ਯ ਚਾਸਕृਤ੍ । ਸਮਾਧਤ੍ਤ ਸ਼ਰਾਨ੍ਘੋਰਾਨ੍ਮਹਾਸ਼ਨਿਸਮਪ੍ਰਭਾਨ੍
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਭਿਆਨਕ ਧਨੁਸ਼ ਖਿੱਚਿਆ, ਵਾਰ-ਵਾਰ ਘੁੰਮਾਇਆ, ਤੇ ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਡਰਾਉਣੇ ਤੀਰ ਤਿਆਰ ਕਰ ਲਏ।
षਡ੍ਵਿਂਸ਼ਤਿਮਸਂ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਮੁਮੋਚਾਸ਼ੁ ਸੁਯੋਧਨੇ । ਜ੍ਵਲਿਤਾਗ੍ਨਿਸ਼ਿਖਾਕਾਰਾਨ੍ਵਜ੍ਰਕਲ੍ਪਾਨਜਿਹ੍ਮਗਾਨ੍
ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ, ਉਸ ਨੇ ਛਬੀ-ਵੀਂਤੀ (26) ਤੀਰ ਸੁਯੋਧਨ ਵੱਲ ਛੱਡੇ, ਜੋ ਅੱਗ ਦੀ ਲਪਟ ਵਾਂਗ ਸੜਦੇ, ਤੇ ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਸਿੱਧੇ ਸਨ।
ਤਤੋऽਸ੍ਯ ਕਾਰ੍ਮੁਕਂ ਦ੍ਵਾਭ੍ਯਾਂ ਸੂਤਂ ਦ੍ਵਾਭ੍ਯਾਂ ਚ ਵਿਵ੍ਯਧੇ । ਚਤੁਰ੍ਭਿਰਸ਼੍ਵਾਞ੍ਜਵਨਾਨਨਯਦ੍ਯਮਸਾਦਨਮ੍
ਫਿਰ, ਦੋ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦਾ ਧਨੁਸ਼, ਦੋ ਨਾਲ ਰਥ ਦਾ ਸਾਰਥੀ, ਤੇ ਚਾਰ ਨਾਲ ਸੁਯੋਧਨ ਦੇ ਤੇਜ਼ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਯਮ ਦੇ ਘਰ ਵੱਲ ਭੇਜ ਦਿੱਤਾ।
ਦ੍ਵਾਭ੍ਯਾਂ ਚ ਸੁਵਿਕृष੍ਟਾਭ੍ਯਾਂ ਸ਼ਰਾਭ੍ਯਾਮਰਿਮਰ੍ਦਨਃ । ਛਤ੍ਰਂ ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਸਮਰੇ ਰਾਜ੍ਞਸ੍ਤਸ੍ਯ ਨਰੋਤ੍ਤਮ੍
ਦੋ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਲਾਏ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਦੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਰਾਜੇ ਦੀ ਛਤਰੀ ਕੱਟ ਦਿੱਤੀ, ਹੇ ਸਰਵੋਤਮ ਮਨੁੱਖ।
षਙ੍ਭਿਸ਼੍ਚ ਤਸ੍ਯ ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਜ੍ਵਲਨ੍ਤਂ ਧ੍ਵਜਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਛਿਤ੍ਤ੍ਵਾ ਤਂ ਚ ਨਨਾਦੋਚ੍ਚੈਸ੍ਤਵ ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਪਸ਼੍ਯਤਃ
ਫਿਰ ਛੇ ਹੋਰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਰਾਜੇ ਦੀ ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਉੱਤਮ ਝੰਡਾ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ; ਝੰਡਾ ਕੱਟ ਕੇ, ਤੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਉਹ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਗੂੰਜਿਆ।
ਰਥਾਚ੍ਚ ਸ ਧ੍ਵਜਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ਨਾਨਾਰਤ੍ਨਵਿਭੂषਿਤਾਤ੍। ਪਪਾਤ ਸਹਸਾ ਭੂਮੌ ਵਿਦ੍ਯੁਞ੍ਜਲਧਰਾਦਿਵ
ਉਹ ਸੋਹਣਾ ਝੰਡਾ, ਜੋ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਰਥ ਤੋਂ ਅਚਾਨਕ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਬੱਦਲ ਵਿੱਚੋਂ ਬਿਜਲੀ ਡਿੱਗਦੀ ਹੋਵੇ।
ਜ੍ਵਲਨ੍ਤਂ ਸੂਰ੍ਯਸਂਕਾਸ਼ਂ ਨਾਗਂ ਮਣਿਮਯਂ ਸ਼ੁਭਮ੍ । ਧ੍ਵਜਂ ਕੁਰੁਪਤੇਸ਼੍ਛਿਨ੍ਨਂ ਦਦृਸ਼ੁਃ ਸਰ੍ਵਪਾਰ੍ਥਿਵਾਃ
ਸਾਰੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੇ ਕੁਰੂ ਮੁਖੀ ਦਾ ਝੰਡਾ, ਜੋ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ, ਮਣੀਆਂ ਨਾਲ ਬਣਿਆ ਤੇ ਸੋਹਣਾ ਸੀ, ਕੱਟਿਆ ਹੋਇਆ ਤੇ ਡਿੱਗਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ।
ਅਥੈਨਂ ਦਸ਼ਭਿਰ੍ਬਾਣੈਸ੍ਤੋਤ੍ਰੈਰਿਵ ਮਹਾਦ੍ਵਿਪਮ੍ । ਆਜਘਾਨ ਰਣੇ ਵੀਰਂ ਸ੍ਮਯਨ੍ਨਿਵ ਮਹਾਰਥਃ
ਫਿਰ ਮਹਾਨ ਰਥੀ ਨੇ, ਜਿਵੇਂ ਹੱਸਦਾ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਵੀਰ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਦਸ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵੱਡੇ ਹਾਥੀ 'ਤੇ ਅੰਕੁਸ਼ ਵਾਂਗ ਵੱਜਾਇਆ।
ਸ ਗਾਢਵਿਦ੍ਧੋ ਵ੍ਯਥਿਤੋ ਭੀਮਸੇਨੇਨ ਸਂਯੁਗੇ । ਨਿषਸਾਦ ਰਥੋਪਸ੍ਥੇ ਮੂਰ੍ਚ੍ਛਾਭਿਹਤਚੇਤਨਃ
ਭੀਮਸੇਨ ਵਲੋਂ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਗਹਿਰੀ ਵੱਜਤ ਤੇ ਪੀੜਤ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਰਥ ਦੀ ਸੀਟ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ, ਮੂਰਛਾ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਹੋਸ਼ ਗੁੰਮ ਹੋ ਗਏ।
ਤਤਃ ਸ ਰਾਜਾ ਸਿਨ੍ਧੂਨਾਂ ਰਥਸ਼੍ਰੇष੍ਠੋ ਮਹਾਬਲਃ । ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਸ੍ਯ ਜਗ੍ਰਾਹ ਪਾਰ੍ष੍ਣਿਂ ਸ੍ਵਪੁਰੁषੈਰ੍ਵृਤਃ
ਫਿਰ ਉਹ ਸਿੰਧੂਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਰਥੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਤੇ ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਰ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲਕੇ ਦੁਰਯੋਧਨ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਜਾ ਪਿਆ।
ਕृਪਸ਼੍ਚ ਰਥਿਨਾਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਸ੍ਤਵ ਪੁਤ੍ਰਮਚੇਤਨਮ੍ । ਆਰੋਪਯਦ੍ਰਥਂ ਰਾਜਨ੍ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਮਮਰ੍षਣਮ੍
ਕ੍ਰਿਪਾ, ਜੋ ਰਥੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੀ, ਤੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਦੁਰਯੋਧਨ ਨੂੰ, ਜੋ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹਾ ਲਿਆ, ਹੇ ਰਾਜਾ।
ਪਰਿਵਾਰ੍ਯ ਤਤੋ ਭੀਮਂ ਜੇਤੁਕਾਮੋ ਜਯਦ੍ਰਥਃ । ਰਥੈਰਨੇਕਸਾਹਸ੍ਰੈਰ੍ਭੀਮਸ੍ਯਾਵਾਰਯਦ੍ਦਿਸ਼ਃ
ਭੀਮ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦਿਆਂ, ਜਯਦਰਥ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲਿਆ ਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਰਥਾਂ ਨਾਲ ਭੀਮ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਦਿਸਾਵਾਂ ਰੋਕ ਦਿੱਤੀਆਂ।
ਧृष੍ਟਕੇਤੁਸ੍ਤਤੋ ਰਾਜਨ੍ਨਭਿਮਨ੍ਯੁਸ਼੍ਚ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍। ਕੇਕਯਾ ਦ੍ਰੌਪਦੇਯਾਸ਼੍ਚ ਤਵ ਪੁਤ੍ਰਾਨਯੋਧਯਨ੍
ਫਿਰ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਧ੍ਰਿਸ਼ਟਕੇਤੁ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਅਭਿਮਨਯੂ, ਕੇਕੈ ਤੇ ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੇ ਤੇਰੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨਾਲ ਜੰਗ ਕੀਤੀ।
ਚਿਤ੍ਰਸੇਨਃ ਸੁਚਿਤ੍ਰਸ਼੍ਚ ਚਿਤ੍ਰਾਙ੍ਗਸ਼੍ਚਿਤ੍ਰਦਰ੍ਸ਼ਨਃ । ਚਾਰੁਚਿਤ੍ਰਃ ਸੁਚਾਰੁਸ਼੍ਚ ਤਥਾ ਨਨ੍ਦੋਪਨਨ੍ਦਕੌ
ਚਿਤ੍ਰਸੇਨ, ਸੁਚਿਤ੍ਰ, ਚਿਤ੍ਰਾਂਗ, ਚਿਤ੍ਰਦਰਸ਼ਨ, ਚਾਰੁਚਿਤ੍ਰ, ਸੁਚਾਰੁ, ਤੇ ਨੰਦ ਅਤੇ ਉਪਨੰਦ—
ਅष੍ਟਾਵੇਤੇ ਮਹੇष੍ਵਾਸਾਃ ਸੁਕੁਮਾਰਾ ਯਸ਼ਸ੍ਵਿਨਃ । ਅਭਿਮਨ੍ਯੁਰਥਂ ਰਾਜਨ੍ਸਮਨ੍ਤਾਤ੍ਪਰ੍ਯਵਾਰਯਨ੍
ਇਹ ਅੱਠ, ਵੱਡੇ ਧਨੁਧਾਰੀ, ਨਰਮ ਤੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ, ਅਭਿਮਨਯੂ ਦੇ ਰਥ ਨੂੰ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਘੇਰ ਲਿਆ, ਹੇ ਰਾਜਾ।
ਆਜਘਾਨ ਤਤਸ੍ਤੂਰ੍ਣਮਭਿਮਨ੍ਯੁਰ੍ਮਹਾਮਨਾਃ । ਏਕੈਕਂ ਪਞ੍ਚਭਿਰ੍ਬਾਣੈਃ ਸ਼ਿਤੈਃ ਸਨ੍ਨਤਪਰ੍ਵਭਿਃ
ਫਿਰ ਮਹਾਨ ਮਨ ਵਾਲਾ ਅਭਿਮਨਯੂ ਨੇ, ਤੇਜ਼ ਤੇ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬਣੇ ਪੰਜ ਪੰਜ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਹਰ ਇੱਕ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵੱਜਾਇਆ।
ਵਜ੍ਰਮृਤ੍ਯੁਪ੍ਰਤੀਕਾਸ਼ੈਰ੍ਵਿਚਿਤ੍ਰਾਯੁਧਨਿਃਸृਤੈਃ । ਅਮृष੍ਯਮਾਣਾਸ੍ਤੇ ਸਰ੍ਵੇ ਸੌਭਦ੍ਰਂ ਰਥਸਤ੍ਤਮਮ੍
ਵਜਰ ਤੇ ਮੌਤ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ, ਉਹ ਸਾਰੇ, ਸਹਿ ਨਾ ਸਕਦੇ ਹੋਏ, ਉਤਕ੍ਰਿਸ਼ਟ ਰਥੀ ਸੌਭਦ੍ਰ ਨੂੰ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰਦੇ।
ਵਵृषੁਰ੍ਮਾਰ੍ਗਣੈਸ੍ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣੈਰ੍ਗਿਰਿਂ ਮੇਰੁਮਿਵਾਮ੍ਬੁਦਾਃ । ਸ ਪੀਡ੍ਯਮਾਨਃ ਸਮਰੇ ਕृਤਾਸ੍ਤ੍ਰੋ ਯੁਦ੍ਧਦੁਰ੍ਮਦਃ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸ 'ਤੇ ਮੀਂਹ ਵਾਂਗ ਤੀਰ ਵਰਖਾ ਕੀਤੀ, ਜਿਵੇਂ ਬੱਦਲ ਮੇਰੂ ਪਹਾੜ 'ਤੇ; ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਪੀੜਤ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਯੁੱਧ ਕਲਾ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਤੇ ਜੰਗੀ ਜਜ਼ਬੇ ਵਾਲਾ ਸੀ—
ਅਭਿਮਨ੍ਯੁਰ੍ਮਹਾਰਾਜ ਤਾਵਕਾਨ੍ਸਮਕਮ੍ਪਯਤ੍। ਯਥਾ ਦੇਵਾਸੁਰੇ ਯੁਦ੍ਧੇ ਵਜ੍ਰਪਾਣਿਰ੍ਮਹਾਸੁਰਾਨ੍
ਅਭਿਮਨਯੂ ਨੇ, ਹੇ ਮਹਾਰਾਜਾ, ਤੇਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਕੰਬਾ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਵਜਰਧਾਰੀ ਨੇ ਦੇਵ-ਅਸੁਰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਹਾ-ਅਸੁਰਾਂ ਨੂੰ ਕੰਬਾ ਦਿੱਤਾ ਸੀ।
ਵਿਕਰ੍ਣਸ੍ਯ ਤਤੋ ਭਲ੍ਲਾਨ੍ਪ੍ਰੇषਯਾਮਾਸ ਭਾਰਤ। ਚਤੁਰ੍ਦਸ਼ ਰਥਸ਼੍ਰੇष੍ਠੋ ਘੋਰਾਨਾਸ਼ੀਵਿषੋਪਮਾਨ੍
ਫਿਰ, ਹੇ ਭਾਰਤ, ਵਧੀਆ ਰਥੀ ਨੇ ਚੌਦਾਂ ਡਰਾਉਣੇ ਤੇ ਜ਼ਹਿਰੀਲੇ ਸੱਪਾਂ ਵਾਂਗ ਤੀਰ ਵਿਕਰਨ 'ਤੇ ਚਲਾਏ।
ਸ ਤੈਰ੍ਵਿਕਰ੍ਣਸ੍ਯ ਰਥਾਤ੍ਪਾਤਯਾਮਾਸ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍ । ਧ੍ਵਜਂ ਸੂਤਂ ਹਯਾਂਸ਼੍ਚੈਵ ਨृਤ੍ਯਮਾਨ ਇਵਾਹਵੇ
ਉਹ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਨੇ ਵਿਕਰਨ ਦੇ ਰਥ ਤੋਂ ਝੰਡਾ, ਸੂਤਾ ਤੇ ਘੋੜੇ ਡਿੱਗਾ ਦਿੱਤੇ, ਜਿਵੇਂ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਨੱਚਦਾ ਹੋਵੇ।
ਪੁਨਸ਼੍ਚਾਨ੍ਯਾਞ੍ਸ਼ਰਾਨ੍ਪੀਤਾਨਕੁਣ੍ਠਾਗ੍ਰਾਞ੍ਸ਼ਿਲਾਸ਼ਿਤਾਨ੍। ਪ੍ਰੇषਯਾਮਾਸ ਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਵਿਕਰ੍ਣਾਯ ਮਹਾਬਲਃ
ਮਹਾਬਲੀਆਂ ਅਭਿਮਨਯੂ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਫਿਰ ਪੀਲੇ ਸਿਰੇ ਵਾਲੇ ਤੇ ਪੱਥਰ ਨਾਲ ਤੇਜ਼ ਕੀਤੇ ਤੀਰ ਵਿਕਰਨ ਵੱਲ ਸੁੱਟੇ।
ਤੇ ਵਿਕਰ੍ਣਂ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਕਙ੍ਕਬਰ੍ਹਿਣਵਾਸਸਃ। ਭਿਤ੍ਤ੍ਵਾ ਦੇਹਂ ਗਤਾ ਭੂਮਿਂ ਜ੍ਵਲਨ੍ਤ ਇਵ ਪਨ੍ਨਗਾਃ
ਉਹ ਤੀਰ, ਕਾਂਗਾਂ ਤੇ ਬਗਲੇ ਦੇ ਪੰਖਾਂ ਵਾਲੇ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨੇ ਵਿਕਰਨ ਨੂੰ ਲੱਗੇ, ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਛੇਦ ਕੇ ਜ਼ਮੀਨ ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ, ਸੱਪਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਹੋਏ।