ਤੈਸ਼੍ਚਾਪਿ ਵਿਦ੍ਧਃ ਸ਼ੁਸ਼ੁਭੇ ਰੁਧਿਰੇਮ ਸਮੁਕ੍ਸ਼ਿਤਃ । ਗਿਰਿਃ ਪ੍ਰਸ੍ਰਵਣੈਰ੍ਯਦ੍ਵਦ੍ਗੈਰਿਕਾਦਿਵਿਮਿਸ਼੍ਰਿਤੈਃ
ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਘਾਇਲ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਲਹੂ ਵਿੱਚ ਭਿੱਜ ਕੇ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਪਹਾੜ ਤੇ ਲਾਲ ਮਿੱਟੀ ਵਾਲੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਮਿਲੀਆਂ ਹੋਣ।
ਭੀष੍ਮੋऽਪਿ ਸਮਰੇ ਰਾਜਨ੍ਪਾਣ੍ਡਵਾਨਾਮਨੀਕਿਨੀਮ੍ । ਕਾਲਯਾਮਾਸ ਬਲਵਾਨ੍ਪਾਲਃ ਪਸ਼ੁਗਣਾਨਿਵ
ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਵੀ, ਰਾਜਨ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਫੌਜ 'ਤੇ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਪਸ਼ੂਆਂ ਦੇ ਜਥੇ ਨੂੰ ਹੰਕਦਾ ਹੈ।
ਤਤੋ ਗਾਣ੍ਡੀਵਨਿਰ੍ਘੋषਃ ਪ੍ਰਾਦੁਰਾਸੀਦ੍ਵਿਸ਼ਾਂਪਤੇ । ਦਕ੍ਸ਼ਿਣੇਨ ਵਰੂਥਿਨ੍ਯਾਃ ਪਾਰ੍ਥਸ੍ਯਰੀਨ੍ਵਿਨਿਘ੍ਨਤਃ
ਫਿਰ ਦੱਖਣ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਗਾਂਡੀਵ ਦੀ ਗੂੰਜ ਉਠੀ, ਜਦੋਂ ਪਾਰਥ ਨੇ ਆਪਣੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ।
ਉਤ੍ਤਸ੍ਥੁਃ ਸਮਰੇ ਤਤ੍ਰ ਕਬਨ੍ਧਾਨਿ ਸਮਨ੍ਤਤਃ। ਕੁਰੂਣਾਂ ਚੈਵ ਸੈਨ੍ਯੇषੁ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨਾਂ ਚ ਭਾਰਤ
ਮੈਦਾਨ ਵਿਚ, ਦੋਹਾਂ ਪਾਸਿਆਂ—ਕੁਰੂਆਂ ਅਤੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਵਿਚ—ਸਿਰ ਕੱਟੇ ਹੋਏ ਲਾਸ਼ਾਂ ਹਰ ਪਾਸੇ ਉੱਠ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਹੇ ਭਾਰਤ।
ਸ਼ੋਣਿਤੋਦਂ ਸ਼ਰਾਵਰ੍ਤਂ ਗਜਦ੍ਵੀਪਂ ਹਯੋਰ੍ਮਿਣਮ੍ । ਰਥਨੌਭਿਰ੍ਨਰਵ੍ਯਾਘ੍ਰਾਃ ਪ੍ਰਤੇਰੁਃ ਸੈਨ੍ਯਸਾਗਰਮ੍
ਲਹੂ ਪਾਣੀ ਵਾਂਗ, ਤੀਰ ਲਹਿਰਾਂ ਵਾਂਗ, ਹਾਥੀ ਟਾਪੂਆਂ ਵਾਂਗ, ਘੋੜੇ ਮੋਜਾਂ ਵਾਂਗ, ਤੇ ਮਨੁੱਖ-ਸ਼ੇਰ ਰਥਾਂ-ਜਹਾਜ਼ਾਂ 'ਚ ਫੌਜਾਂ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰਦੇ ਸਨ।
ਛਿਨ੍ਨਹਸ੍ਤਾ ਵਿਕਵਚਾ ਵਿਦੇਹਾਸ਼੍ਚ ਨਰੋਤ੍ਤਮਾਃ । ਦृਸ਼੍ਯਨ੍ਤੇ ਪਤਿਤਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਸ਼ਤਸ਼ੋऽਥ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ
ਉਥੇ, ਹੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਸੈਂਕੜੇ ਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਲਾਸ਼ਾਂ ਪਈਆਂ ਸਨ—ਕੱਟੇ ਹੱਥ, ਟੁੱਟੀ ਹੋਈ ਕਵਚ, ਤੇ ਜਿੰਦ ਰਹਿਤ।
ਨਿਹਤੈਰ੍ਮਤ੍ਤਮਾਤਙ੍ਗੈਃ ਸ਼ੋਣਿਤੌਘਪਰਿਪ੍ਲੁਤੈਃ । ਭੂਰ੍ਭਾਤਿ ਭਰਤਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਪਰ੍ਵਤੈਰਾਚਿਤਾ ਯਥਾ
ਮਰੇ ਹੋਏ, ਨਸ਼ੇ ਵਿੱਚ ਹਾਥੀਆਂ, ਜੋ ਲਹੂ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਨਾਲ ਡੁੱਬੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਪਹਾੜਾਂ ਵਾਂਗ ਢੱਕੀ ਹੋਈ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ, ਹੇ ਭਾਰਤਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ।
ਤਤ੍ਰਾਦ੍ਭੁਤਮਪਸ਼੍ਯਾਮ ਤਵ ਤੇषਾਂ ਚ ਭਾਰਤ । ਨ ਤਤ੍ਰਾਸੀਤ੍ਪੁਮਾਨ੍ਕਸ਼੍ਚਿਦ੍ਯੋ ਯੁਦ੍ਧਂ ਨਾਭਿਕਾਙ੍ਕ੍ਸ਼ਤਿ
ਉਥੇ, ਹੇ ਭਾਰਤ, ਅਸੀਂ ਇਕ ਅਜੋਬਾ ਵੇਖਿਆ: ਕੋਈ ਵੀ ਮਨੁੱਖ ਨਹੀਂ ਸੀ ਜੋ ਲੜਾਈ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾ ਰੱਖਦਾ ਹੋਵੇ।
ਏਵਂ ਯੁਯੁਧਿਰੇ ਵੀਰਾਃ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਯਾਨਾ ਮਹਦ੍ਯਸ਼ਃ। ਤਾਵਕਾਃ ਪਾਣ੍ਡਵੈਃ ਸਾਰ੍ਧਮਾਕਾਙ੍ਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤੋ ਜਯਂ ਯੁਧਿ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਤੇਰੇ ਤੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੇ ਵੀਰ ਲੜਦੇ ਰਹੇ, ਵੱਡੀ ਇੱਜਤ ਦੀ ਖ਼ਾਹਿਸ਼ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਹਰ ਕੋਈ ਜਿੱਤ ਦੀ ਆਸ ਵਿਚ।
ਤਤੋ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨੋ ਰਾਜਾ ਲੋਹਿਤਾਯਤਿ ਭਾਸ੍ਕਰੇ। ਸਂਗ੍ਰਾਮਰਭਸੋ ਭੀਮਂ ਹਨ੍ਤੁਕਾਮੋऽਭ੍ਯਧਾਵਤ
ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਸੂਰਜ ਲਾਲ ਹੋ ਗਿਆ, ਰਾਜਾ ਦੁਰਯੋਧਨ ਲੜਾਈ ਦੇ ਜੋਸ਼ ਵਿਚ ਭੀਮ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਲਈ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਆਇਆ।
ਤਮਾਯਾਨ੍ਤਮਭਿਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਨृਵੀਰਂ ਦृਢਵੈਰਿਣਮ੍ । ਭੀਮਸੇਨਃ ਸੁਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧ ਇਦਂ ਵਚਨਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਉਸ ਯੋਧਾ ਨੂੰ, ਜੋ ਪੱਕਾ ਵੈਰ ਰੱਖਦਾ ਸੀ, ਆਉਂਦੇ ਦੇਖ ਕੇ, ਭੀਮਸੇਨ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਇਹ ਗੱਲ ਕਹੀ।
ਅਯਂ ਸ ਕਾਲਃ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਵਰ੍षਪੂਗਾਭਿਵਾਞ੍ਛਿਤਃ । ਅਦ੍ਯ ਤ੍ਵਾਂ ਨਿਹਨਿष੍ਯਾਮਿ ਯਦਿ ਨੋਤ੍ਸृਜਸੇ ਰਣਮ੍
ਇਹੀ ਉਹ ਸਮਾਂ ਆ ਗਿਆ ਹੈ ਜੋ ਸਾਲਾਂ ਤੋਂ ਚਾਹਿਆ ਸੀ; ਅੱਜ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇਵਾਂਗਾ, ਜੇ ਤੂੰ ਜੰਗ ਛੱਡ ਕੇ ਭੱਜਿਆ ਨਹੀਂ।
ਅਦ੍ਯ ਕੁਨ੍ਤ੍ਯਾਃ ਪਰਿਕ੍ਲੇਸ਼ਂ ਵਨਵਾਸਂ ਚ ਕृਤ੍ਸ੍ਨਸ਼ਃ। ਦ੍ਰੌਪਦ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਪਰਿਕ੍ਲੇਸ਼ਂ ਪ੍ਰਣੇष੍ਯਾਮਿ ਹਤੇ ਤ੍ਵਯਿ
ਅੱਜ, ਜਦ ਤੂੰ ਮਰ ਜਾਵੇਂਗਾ, ਕੁੰਤੀ ਦੀ ਸਾਰੀ ਤਕਲੀਫ਼ ਤੇ ਵਨਵਾਸ, ਅਤੇ ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਦੀ ਮੁਸ਼ਕਲ, ਮੈਂ ਖਤਮ ਕਰ ਦੇਵਾਂਗਾ।
ਯਤ੍ਪੁਰਾ ਮਤ੍ਸਰੀਭੂਤ੍ਵਾ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨਵਮਨ੍ਯਸੇ । ਤਸ੍ਯ ਪਾਪਸ੍ਯ ਗਾਨ੍ਧਾਰੇ ਪਸ਼੍ਯ ਵ੍ਯਸਨਮਾਗਤਮ੍
ਹੇ ਗਾਂਧਾਰੀ ਦੇ ਪੁੱਤ, ਜੋ ਪਾਪ ਤੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਕੀਤਾ, ਜਦ ਤੂੰ ਹਿਰਸ ਵਿਚ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ ਘੱਟ ਸਮਝਿਆ, ਉਸ ਦਾ ਨਤੀਜਾ ਹੁਣ ਵੇਖ।
ਕਰ੍ਣਸ੍ਯ ਮਤਮਾਸ੍ਥਾਯ ਸੌਬਲਸ੍ਯ ਚ ਯਤ੍ਪੁਰਾ । ਅਚਿਨ੍ਤ੍ਯ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨ੍ਕਾਮਾਦ੍ਯਥੇष੍ਟਂ ਕृਤਵਾਨਸਿ
ਕਰਣ ਅਤੇ ਸੌਬਲ ਦੇ ਸਲਾਹ ਮੰਨ ਕੇ, ਤੂੰ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਪਰਵਾਹ ਨਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰਮ ਕੀਤੇ।
ਯਾਚਮਾਨਂ ਚ ਯਨ੍ਮੋਹਾਦ੍ਦਾਸ਼ਾਰ੍ਹਮਵਮਨ੍ਯਸੇ। ਉਲੂਕਸ੍ਯ ਸਮਾਦੇਸ਼ਂ ਯਦ੍ਦਦਾਸਿ ਚ ਹृष੍ਟਵਤ੍
ਮੋਹ ਵਿਚ, ਤੂੰ ਯਾਚਨਾ ਕਰਦੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਘੱਟ ਸਮਝਿਆ, ਤੇ ਉਲੂਕਾ ਦਾ ਸੰਦੇਸ਼ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਮੰਨ ਲਿਆ।
ਤੇਨ ਤ੍ਵਾਂ ਨਿਹਨਿष੍ਯਾਮਿ ਸਾਨੁਬਨ੍ਧਂ ਸਬਾਨ੍ਧਵਮ੍ । ਸ਼ਮੀਕਰਿष੍ਯੇ ਤਤ੍ਪਾਪਂ ਯਤ੍ਪੁਰਾ ਕृਤਵਾਨਸਿ
ਇਸ ਸਾਰੇ ਕਰਤੂਤਾਂ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਤੇਰੇ ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਤੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ ਮਾਰ ਦੇਵਾਂਗਾ, ਤੇ ਜੋ ਪਾਪ ਤੂੰ ਕੀਤਾ, ਉਸ ਨੂੰ ਖਤਮ ਕਰਾਂਗਾ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਧਨੁਰ੍ਘੋਰਂ ਵਿਕृष੍ਯੋਦ੍ਭ੍ਰਾਮ੍ਯ ਚਾਸਕृਤ੍ । ਸਮਾਧਤ੍ਤ ਸ਼ਰਾਨ੍ਘੋਰਾਨ੍ਮਹਾਸ਼ਨਿਸਮਪ੍ਰਭਾਨ੍
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਭਿਆਨਕ ਧਨੁਸ਼ ਖਿੱਚਿਆ, ਵਾਰ-ਵਾਰ ਘੁੰਮਾਇਆ, ਤੇ ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਡਰਾਉਣੇ ਤੀਰ ਤਿਆਰ ਕਰ ਲਏ।
षਡ੍ਵਿਂਸ਼ਤਿਮਸਂ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਮੁਮੋਚਾਸ਼ੁ ਸੁਯੋਧਨੇ । ਜ੍ਵਲਿਤਾਗ੍ਨਿਸ਼ਿਖਾਕਾਰਾਨ੍ਵਜ੍ਰਕਲ੍ਪਾਨਜਿਹ੍ਮਗਾਨ੍
ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ, ਉਸ ਨੇ ਛਬੀ-ਵੀਂਤੀ (26) ਤੀਰ ਸੁਯੋਧਨ ਵੱਲ ਛੱਡੇ, ਜੋ ਅੱਗ ਦੀ ਲਪਟ ਵਾਂਗ ਸੜਦੇ, ਤੇ ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਸਿੱਧੇ ਸਨ।
ਤਤੋऽਸ੍ਯ ਕਾਰ੍ਮੁਕਂ ਦ੍ਵਾਭ੍ਯਾਂ ਸੂਤਂ ਦ੍ਵਾਭ੍ਯਾਂ ਚ ਵਿਵ੍ਯਧੇ । ਚਤੁਰ੍ਭਿਰਸ਼੍ਵਾਞ੍ਜਵਨਾਨਨਯਦ੍ਯਮਸਾਦਨਮ੍
ਫਿਰ, ਦੋ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦਾ ਧਨੁਸ਼, ਦੋ ਨਾਲ ਰਥ ਦਾ ਸਾਰਥੀ, ਤੇ ਚਾਰ ਨਾਲ ਸੁਯੋਧਨ ਦੇ ਤੇਜ਼ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਯਮ ਦੇ ਘਰ ਵੱਲ ਭੇਜ ਦਿੱਤਾ।
ਦ੍ਵਾਭ੍ਯਾਂ ਚ ਸੁਵਿਕृष੍ਟਾਭ੍ਯਾਂ ਸ਼ਰਾਭ੍ਯਾਮਰਿਮਰ੍ਦਨਃ । ਛਤ੍ਰਂ ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਸਮਰੇ ਰਾਜ੍ਞਸ੍ਤਸ੍ਯ ਨਰੋਤ੍ਤਮ੍
ਦੋ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਲਾਏ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਦੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਰਾਜੇ ਦੀ ਛਤਰੀ ਕੱਟ ਦਿੱਤੀ, ਹੇ ਸਰਵੋਤਮ ਮਨੁੱਖ।
षਙ੍ਭਿਸ਼੍ਚ ਤਸ੍ਯ ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਜ੍ਵਲਨ੍ਤਂ ਧ੍ਵਜਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਛਿਤ੍ਤ੍ਵਾ ਤਂ ਚ ਨਨਾਦੋਚ੍ਚੈਸ੍ਤਵ ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਪਸ਼੍ਯਤਃ
ਫਿਰ ਛੇ ਹੋਰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਰਾਜੇ ਦੀ ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਉੱਤਮ ਝੰਡਾ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ; ਝੰਡਾ ਕੱਟ ਕੇ, ਤੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਉਹ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਗੂੰਜਿਆ।
ਰਥਾਚ੍ਚ ਸ ਧ੍ਵਜਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ਨਾਨਾਰਤ੍ਨਵਿਭੂषਿਤਾਤ੍। ਪਪਾਤ ਸਹਸਾ ਭੂਮੌ ਵਿਦ੍ਯੁਞ੍ਜਲਧਰਾਦਿਵ
ਉਹ ਸੋਹਣਾ ਝੰਡਾ, ਜੋ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਰਥ ਤੋਂ ਅਚਾਨਕ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਬੱਦਲ ਵਿੱਚੋਂ ਬਿਜਲੀ ਡਿੱਗਦੀ ਹੋਵੇ।
ਜ੍ਵਲਨ੍ਤਂ ਸੂਰ੍ਯਸਂਕਾਸ਼ਂ ਨਾਗਂ ਮਣਿਮਯਂ ਸ਼ੁਭਮ੍ । ਧ੍ਵਜਂ ਕੁਰੁਪਤੇਸ਼੍ਛਿਨ੍ਨਂ ਦਦृਸ਼ੁਃ ਸਰ੍ਵਪਾਰ੍ਥਿਵਾਃ
ਸਾਰੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੇ ਕੁਰੂ ਮੁਖੀ ਦਾ ਝੰਡਾ, ਜੋ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ, ਮਣੀਆਂ ਨਾਲ ਬਣਿਆ ਤੇ ਸੋਹਣਾ ਸੀ, ਕੱਟਿਆ ਹੋਇਆ ਤੇ ਡਿੱਗਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ।
ਅਥੈਨਂ ਦਸ਼ਭਿਰ੍ਬਾਣੈਸ੍ਤੋਤ੍ਰੈਰਿਵ ਮਹਾਦ੍ਵਿਪਮ੍ । ਆਜਘਾਨ ਰਣੇ ਵੀਰਂ ਸ੍ਮਯਨ੍ਨਿਵ ਮਹਾਰਥਃ
ਫਿਰ ਮਹਾਨ ਰਥੀ ਨੇ, ਜਿਵੇਂ ਹੱਸਦਾ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਵੀਰ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਦਸ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵੱਡੇ ਹਾਥੀ 'ਤੇ ਅੰਕੁਸ਼ ਵਾਂਗ ਵੱਜਾਇਆ।
ਸ ਗਾਢਵਿਦ੍ਧੋ ਵ੍ਯਥਿਤੋ ਭੀਮਸੇਨੇਨ ਸਂਯੁਗੇ । ਨਿषਸਾਦ ਰਥੋਪਸ੍ਥੇ ਮੂਰ੍ਚ੍ਛਾਭਿਹਤਚੇਤਨਃ
ਭੀਮਸੇਨ ਵਲੋਂ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਗਹਿਰੀ ਵੱਜਤ ਤੇ ਪੀੜਤ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਰਥ ਦੀ ਸੀਟ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ, ਮੂਰਛਾ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਹੋਸ਼ ਗੁੰਮ ਹੋ ਗਏ।
ਤਤਃ ਸ ਰਾਜਾ ਸਿਨ੍ਧੂਨਾਂ ਰਥਸ਼੍ਰੇष੍ਠੋ ਮਹਾਬਲਃ । ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਸ੍ਯ ਜਗ੍ਰਾਹ ਪਾਰ੍ष੍ਣਿਂ ਸ੍ਵਪੁਰੁषੈਰ੍ਵृਤਃ
ਫਿਰ ਉਹ ਸਿੰਧੂਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਰਥੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਤੇ ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਰ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲਕੇ ਦੁਰਯੋਧਨ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਜਾ ਪਿਆ।
ਕृਪਸ਼੍ਚ ਰਥਿਨਾਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਸ੍ਤਵ ਪੁਤ੍ਰਮਚੇਤਨਮ੍ । ਆਰੋਪਯਦ੍ਰਥਂ ਰਾਜਨ੍ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਮਮਰ੍षਣਮ੍
ਕ੍ਰਿਪਾ, ਜੋ ਰਥੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੀ, ਤੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਦੁਰਯੋਧਨ ਨੂੰ, ਜੋ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹਾ ਲਿਆ, ਹੇ ਰਾਜਾ।
ਪਰਿਵਾਰ੍ਯ ਤਤੋ ਭੀਮਂ ਜੇਤੁਕਾਮੋ ਜਯਦ੍ਰਥਃ । ਰਥੈਰਨੇਕਸਾਹਸ੍ਰੈਰ੍ਭੀਮਸ੍ਯਾਵਾਰਯਦ੍ਦਿਸ਼ਃ
ਭੀਮ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦਿਆਂ, ਜਯਦਰਥ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲਿਆ ਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਰਥਾਂ ਨਾਲ ਭੀਮ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਦਿਸਾਵਾਂ ਰੋਕ ਦਿੱਤੀਆਂ।
ਧृष੍ਟਕੇਤੁਸ੍ਤਤੋ ਰਾਜਨ੍ਨਭਿਮਨ੍ਯੁਸ਼੍ਚ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍। ਕੇਕਯਾ ਦ੍ਰੌਪਦੇਯਾਸ਼੍ਚ ਤਵ ਪੁਤ੍ਰਾਨਯੋਧਯਨ੍
ਫਿਰ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਧ੍ਰਿਸ਼ਟਕੇਤੁ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਅਭਿਮਨਯੂ, ਕੇਕੈ ਤੇ ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੇ ਤੇਰੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨਾਲ ਜੰਗ ਕੀਤੀ।