ਅਥਾਭਿਮਨ੍ਯੁਃ ਸਮਰੇ ਭੀਮਸੇਨੇਨ ਸਂਗਤਃ । ਪਾਰ੍षਤੇਨ ਚ ਤੇ ਸਰ੍ਵੇ ਕੈਕਯਾ ਦ੍ਰੌਪਦੀਸੁਤਾਃ
ਫਿਰ ਅਭਿਮਨਯੂ, ਭੀਮਸੇਨ, ਪਾਰਸ਼ਤ, ਸਾਰੇ ਕੈਕੈਯਾ ਅਤੇ ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ।
ਤਾਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸਮਰੇ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਾਂਸ੍ਤਵ ਸੈਨ੍ਯੇ ਮਹਾਰਥਾਃ। ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਪ੍ਰਭृਤਯਃ ਪ੍ਰਗृਹੀਤਸ਼ਰਾਸਨਾਃ। ਭृਸ਼ਮਰ੍ਸ਼੍ਵੈਃ ਪ੍ਰਜਵਿਤੈਃ ਪ੍ਰਯਯੁਰ੍ਯਤ੍ਰ ਤੇ ਰਥਾਃ
ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਦੇਖ ਕੇ, ਤੇਰੀ ਫੌਜ ਦੇ ਮਹਾਨ ਰਥੀ, ਦੁਰਯੋਧਨ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ, ਧਨੁਸ਼ ਫੜ ਕੇ ਤੇਜ਼ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਰਥਾਂ ਵੱਲ ਦੌੜੇ।
ਅਪਰਾਹ੍ਣੇ ਮਹਾਰਾਜ ਪ੍ਰਾਵਰ੍ਤਤ ਮਹਾਰਣਃ। ਤਾਵਕਾਨਾਂ ਚ ਬਲਿਨਾਂ ਪਰੇषਾਂ ਚੈਵ ਭਾਰਤ
ਦੁਪਹਿਰ ਨੂੰ, ਮਹਾਰਾਜ, ਤੇਰੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਜਥੇ ਅਤੇ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਵੱਡੀ ਜੰਗ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਗਈ।
ਅਭਿਮਨ੍ਯੁਰ੍ਵਿਕਰ੍ਣਸ੍ਯ ਹਯਾਨ੍ਹਤ੍ਵਾ ਮਹਾਹਵੇ। ਅਥੈਨਂ ਪਞ੍ਚਵਿਂਸ਼ਤ੍ਯਾ ਕ੍ਸ਼ੁਦ੍ਰਕਾਣਾਂ ਸਮਾਰ੍ਪਯਤ੍
ਅਭਿਮਨਯੂ ਨੇ ਵੱਡੀ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਵਿਕਰਨ ਦੇ ਘੋੜੇ ਮਾਰ ਦਿੱਤੇ; ਫਿਰ ਉਸ ਨੂੰ ਪਚੀਹ ਘੱਟ ਦਰਜੇ ਦੇ ਘੋੜੇ ਭੇਜੇ।
ਹਤਾਸ਼੍ਵਂ ਰਥਮੁਤ੍ਸृਜ੍ਯ ਵਿਕਰ੍ਣਸ੍ਤੁ ਮਹਾਰਥਃ । ਆਰੁਰੋਹ ਰਥਂ ਰਾਜਂਸ਼੍ਚਿਤ੍ਰਸੇਨਸ੍ਯ ਭਾਰਤ । ਯੋਧਯਾਮਾਸ ਸਮਰੇ ਤਦਦ੍ਭੁਤਮਿਵਾਭਵਤ੍
ਘੋੜੇ ਮਾਰੇ ਜਾਣ ਤੇ ਵਿਕਰਨ, ਮਹਾਨ ਰਥੀ, ਆਪਣਾ ਰਥ ਛੱਡ ਕੇ ਚਿਤ੍ਰਸੇਨ ਦੇ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ, ਭਾਰਤ, ਤੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਲੜਿਆ, ਜੋ ਅਜੋਬਾ ਜਿਹਾ ਲੱਗਦਾ ਸੀ।
ਸ੍ਥਿਤਾਵੇਕਰਥੇ ਤੌ ਤੁ ਭ੍ਰਾਤਰੌ ਕੁਲਵਰ੍ਧਨੌ। ਆਰ੍ਜਿਨਿਃ ਸ਼ਰਜਾਲੇਨ ਚ੍ਛਾਦਯਾਮਾਸ ਭਾਰਤ
ਉਹ ਦੋ ਭਰਾ, ਆਪਣੇ ਵੰਸ਼ ਨੂੰ ਵਧਾਉਣ ਵਾਲੇ, ਇੱਕ ਰਥ 'ਤੇ ਖੜੇ ਹੋਏ; ਅਰਜਿਨੀ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਰਸਾਤ ਨਾਲ ਢੱਕ ਲਿਆ, ਭਾਰਤ।
ਚਿਤ੍ਰਸੇਨੋ ਵਿਕਰ੍ਣਸ਼੍ਚ ਕਾਰ੍ष੍ਣਿਂ ਪਞ੍ਚਭਿਰਾਯਸੈਃ । ਵਿਵ੍ਯਧਾਤੇ ਨ ਚਾਕਮ੍ਪਤ੍ਕਾਰ੍ष੍ਣਿਰ੍ਮੇਰੁਰਿਵ ਸ੍ਥਿਤਃ
ਚਿਤ੍ਰਸੇਨ ਤੇ ਵਿਕਰਨ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਪੰਜ ਲੋਹੇ ਦੇ ਤੀਰ ਮਾਰੇ, ਪਰ ਉਹ ਹਿਲਿਆ ਨਹੀਂ, ਮੈਰੂ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਟਿਕਾ ਰਹਿਆ।
ਦੁਃਸ਼ਾਸਨਸ੍ਤੁ ਸਮਰੇ ਕੇਕਯਾਨ੍ਪਞ੍ਚ ਮਾਰਿਪ । ਯੋਧਯਾਮਾਸ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਤਦਦ੍ਭੁਤਮਿਵਾਭਵਤ੍
ਦੁਸ਼ਾਸਨ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਪੰਜ ਕੇਕੈਯਾ ਭਰਾਵਾਂ ਨਾਲ ਲੜਾਈ ਕੀਤੀ, ਰਾਜਨ; ਇਹ ਦੇਖਣ ਵਾਲਾ ਅਜੋਬਾ ਸੀ।
ਦ੍ਰੌਪਦੇਯਾ ਰਣੇ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਾ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਮਵਾਰਯਨ੍ । ਸ਼ਰੈਰਾਸ਼ੀਵਿषਾਕਾਰੈਃ ਪੁਤ੍ਰਂ ਤਵ ਵਿਸ਼ਾਂਪਤੇ
ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਤੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਦੁਰਯੋਧਨ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ ਵਾਲੇ ਸੱਪਾਂ ਵਰਗੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਰੋਕ ਲਿਆ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ।
ਪੁਤ੍ਰੋऽਪਿ ਤਵ ਦੁਰ੍ਧਰ੍षੋ ਦ੍ਰੌਪਦ੍ਯਾਸ੍ਤਨਯਾਨ੍ਰਣੇ । ਸਾਯਕੈਰ੍ਨਿਸ਼ਿਤੈ ਰਾਜਨ੍ਨਾਜਘਾਨ ਪृਥਕ੍ਪृਥਕ੍
ਤੇਰਾ ਪੁੱਤਰ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਹਰਾਉਣਾ ਔਖਾ ਸੀ, ਰਾਜਨ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ।
ਤੈਸ਼੍ਚਾਪਿ ਵਿਦ੍ਧਃ ਸ਼ੁਸ਼ੁਭੇ ਰੁਧਿਰੇਮ ਸਮੁਕ੍ਸ਼ਿਤਃ । ਗਿਰਿਃ ਪ੍ਰਸ੍ਰਵਣੈਰ੍ਯਦ੍ਵਦ੍ਗੈਰਿਕਾਦਿਵਿਮਿਸ਼੍ਰਿਤੈਃ
ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਘਾਇਲ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਲਹੂ ਵਿੱਚ ਭਿੱਜ ਕੇ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਪਹਾੜ ਤੇ ਲਾਲ ਮਿੱਟੀ ਵਾਲੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਮਿਲੀਆਂ ਹੋਣ।
ਭੀष੍ਮੋऽਪਿ ਸਮਰੇ ਰਾਜਨ੍ਪਾਣ੍ਡਵਾਨਾਮਨੀਕਿਨੀਮ੍ । ਕਾਲਯਾਮਾਸ ਬਲਵਾਨ੍ਪਾਲਃ ਪਸ਼ੁਗਣਾਨਿਵ
ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਵੀ, ਰਾਜਨ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਫੌਜ 'ਤੇ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਪਸ਼ੂਆਂ ਦੇ ਜਥੇ ਨੂੰ ਹੰਕਦਾ ਹੈ।
ਤਤੋ ਗਾਣ੍ਡੀਵਨਿਰ੍ਘੋषਃ ਪ੍ਰਾਦੁਰਾਸੀਦ੍ਵਿਸ਼ਾਂਪਤੇ । ਦਕ੍ਸ਼ਿਣੇਨ ਵਰੂਥਿਨ੍ਯਾਃ ਪਾਰ੍ਥਸ੍ਯਰੀਨ੍ਵਿਨਿਘ੍ਨਤਃ
ਫਿਰ ਦੱਖਣ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਗਾਂਡੀਵ ਦੀ ਗੂੰਜ ਉਠੀ, ਜਦੋਂ ਪਾਰਥ ਨੇ ਆਪਣੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ।
ਉਤ੍ਤਸ੍ਥੁਃ ਸਮਰੇ ਤਤ੍ਰ ਕਬਨ੍ਧਾਨਿ ਸਮਨ੍ਤਤਃ। ਕੁਰੂਣਾਂ ਚੈਵ ਸੈਨ੍ਯੇषੁ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨਾਂ ਚ ਭਾਰਤ
ਮੈਦਾਨ ਵਿਚ, ਦੋਹਾਂ ਪਾਸਿਆਂ—ਕੁਰੂਆਂ ਅਤੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਵਿਚ—ਸਿਰ ਕੱਟੇ ਹੋਏ ਲਾਸ਼ਾਂ ਹਰ ਪਾਸੇ ਉੱਠ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਹੇ ਭਾਰਤ।
ਸ਼ੋਣਿਤੋਦਂ ਸ਼ਰਾਵਰ੍ਤਂ ਗਜਦ੍ਵੀਪਂ ਹਯੋਰ੍ਮਿਣਮ੍ । ਰਥਨੌਭਿਰ੍ਨਰਵ੍ਯਾਘ੍ਰਾਃ ਪ੍ਰਤੇਰੁਃ ਸੈਨ੍ਯਸਾਗਰਮ੍
ਲਹੂ ਪਾਣੀ ਵਾਂਗ, ਤੀਰ ਲਹਿਰਾਂ ਵਾਂਗ, ਹਾਥੀ ਟਾਪੂਆਂ ਵਾਂਗ, ਘੋੜੇ ਮੋਜਾਂ ਵਾਂਗ, ਤੇ ਮਨੁੱਖ-ਸ਼ੇਰ ਰਥਾਂ-ਜਹਾਜ਼ਾਂ 'ਚ ਫੌਜਾਂ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰਦੇ ਸਨ।
ਛਿਨ੍ਨਹਸ੍ਤਾ ਵਿਕਵਚਾ ਵਿਦੇਹਾਸ਼੍ਚ ਨਰੋਤ੍ਤਮਾਃ । ਦृਸ਼੍ਯਨ੍ਤੇ ਪਤਿਤਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਸ਼ਤਸ਼ੋऽਥ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ
ਉਥੇ, ਹੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਸੈਂਕੜੇ ਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਲਾਸ਼ਾਂ ਪਈਆਂ ਸਨ—ਕੱਟੇ ਹੱਥ, ਟੁੱਟੀ ਹੋਈ ਕਵਚ, ਤੇ ਜਿੰਦ ਰਹਿਤ।
ਨਿਹਤੈਰ੍ਮਤ੍ਤਮਾਤਙ੍ਗੈਃ ਸ਼ੋਣਿਤੌਘਪਰਿਪ੍ਲੁਤੈਃ । ਭੂਰ੍ਭਾਤਿ ਭਰਤਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਪਰ੍ਵਤੈਰਾਚਿਤਾ ਯਥਾ
ਮਰੇ ਹੋਏ, ਨਸ਼ੇ ਵਿੱਚ ਹਾਥੀਆਂ, ਜੋ ਲਹੂ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਨਾਲ ਡੁੱਬੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਪਹਾੜਾਂ ਵਾਂਗ ਢੱਕੀ ਹੋਈ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ, ਹੇ ਭਾਰਤਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ।
ਤਤ੍ਰਾਦ੍ਭੁਤਮਪਸ਼੍ਯਾਮ ਤਵ ਤੇषਾਂ ਚ ਭਾਰਤ । ਨ ਤਤ੍ਰਾਸੀਤ੍ਪੁਮਾਨ੍ਕਸ਼੍ਚਿਦ੍ਯੋ ਯੁਦ੍ਧਂ ਨਾਭਿਕਾਙ੍ਕ੍ਸ਼ਤਿ
ਉਥੇ, ਹੇ ਭਾਰਤ, ਅਸੀਂ ਇਕ ਅਜੋਬਾ ਵੇਖਿਆ: ਕੋਈ ਵੀ ਮਨੁੱਖ ਨਹੀਂ ਸੀ ਜੋ ਲੜਾਈ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾ ਰੱਖਦਾ ਹੋਵੇ।
ਏਵਂ ਯੁਯੁਧਿਰੇ ਵੀਰਾਃ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਯਾਨਾ ਮਹਦ੍ਯਸ਼ਃ। ਤਾਵਕਾਃ ਪਾਣ੍ਡਵੈਃ ਸਾਰ੍ਧਮਾਕਾਙ੍ਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤੋ ਜਯਂ ਯੁਧਿ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਤੇਰੇ ਤੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੇ ਵੀਰ ਲੜਦੇ ਰਹੇ, ਵੱਡੀ ਇੱਜਤ ਦੀ ਖ਼ਾਹਿਸ਼ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਹਰ ਕੋਈ ਜਿੱਤ ਦੀ ਆਸ ਵਿਚ।
ਤਤੋ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨੋ ਰਾਜਾ ਲੋਹਿਤਾਯਤਿ ਭਾਸ੍ਕਰੇ। ਸਂਗ੍ਰਾਮਰਭਸੋ ਭੀਮਂ ਹਨ੍ਤੁਕਾਮੋऽਭ੍ਯਧਾਵਤ
ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਸੂਰਜ ਲਾਲ ਹੋ ਗਿਆ, ਰਾਜਾ ਦੁਰਯੋਧਨ ਲੜਾਈ ਦੇ ਜੋਸ਼ ਵਿਚ ਭੀਮ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਲਈ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਆਇਆ।
ਤਮਾਯਾਨ੍ਤਮਭਿਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਨृਵੀਰਂ ਦृਢਵੈਰਿਣਮ੍ । ਭੀਮਸੇਨਃ ਸੁਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧ ਇਦਂ ਵਚਨਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਉਸ ਯੋਧਾ ਨੂੰ, ਜੋ ਪੱਕਾ ਵੈਰ ਰੱਖਦਾ ਸੀ, ਆਉਂਦੇ ਦੇਖ ਕੇ, ਭੀਮਸੇਨ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਇਹ ਗੱਲ ਕਹੀ।
ਅਯਂ ਸ ਕਾਲਃ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਵਰ੍षਪੂਗਾਭਿਵਾਞ੍ਛਿਤਃ । ਅਦ੍ਯ ਤ੍ਵਾਂ ਨਿਹਨਿष੍ਯਾਮਿ ਯਦਿ ਨੋਤ੍ਸृਜਸੇ ਰਣਮ੍
ਇਹੀ ਉਹ ਸਮਾਂ ਆ ਗਿਆ ਹੈ ਜੋ ਸਾਲਾਂ ਤੋਂ ਚਾਹਿਆ ਸੀ; ਅੱਜ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇਵਾਂਗਾ, ਜੇ ਤੂੰ ਜੰਗ ਛੱਡ ਕੇ ਭੱਜਿਆ ਨਹੀਂ।
ਅਦ੍ਯ ਕੁਨ੍ਤ੍ਯਾਃ ਪਰਿਕ੍ਲੇਸ਼ਂ ਵਨਵਾਸਂ ਚ ਕृਤ੍ਸ੍ਨਸ਼ਃ। ਦ੍ਰੌਪਦ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਪਰਿਕ੍ਲੇਸ਼ਂ ਪ੍ਰਣੇष੍ਯਾਮਿ ਹਤੇ ਤ੍ਵਯਿ
ਅੱਜ, ਜਦ ਤੂੰ ਮਰ ਜਾਵੇਂਗਾ, ਕੁੰਤੀ ਦੀ ਸਾਰੀ ਤਕਲੀਫ਼ ਤੇ ਵਨਵਾਸ, ਅਤੇ ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਦੀ ਮੁਸ਼ਕਲ, ਮੈਂ ਖਤਮ ਕਰ ਦੇਵਾਂਗਾ।
ਯਤ੍ਪੁਰਾ ਮਤ੍ਸਰੀਭੂਤ੍ਵਾ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨਵਮਨ੍ਯਸੇ । ਤਸ੍ਯ ਪਾਪਸ੍ਯ ਗਾਨ੍ਧਾਰੇ ਪਸ਼੍ਯ ਵ੍ਯਸਨਮਾਗਤਮ੍
ਹੇ ਗਾਂਧਾਰੀ ਦੇ ਪੁੱਤ, ਜੋ ਪਾਪ ਤੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਕੀਤਾ, ਜਦ ਤੂੰ ਹਿਰਸ ਵਿਚ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ ਘੱਟ ਸਮਝਿਆ, ਉਸ ਦਾ ਨਤੀਜਾ ਹੁਣ ਵੇਖ।
ਕਰ੍ਣਸ੍ਯ ਮਤਮਾਸ੍ਥਾਯ ਸੌਬਲਸ੍ਯ ਚ ਯਤ੍ਪੁਰਾ । ਅਚਿਨ੍ਤ੍ਯ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨ੍ਕਾਮਾਦ੍ਯਥੇष੍ਟਂ ਕृਤਵਾਨਸਿ
ਕਰਣ ਅਤੇ ਸੌਬਲ ਦੇ ਸਲਾਹ ਮੰਨ ਕੇ, ਤੂੰ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਪਰਵਾਹ ਨਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰਮ ਕੀਤੇ।
ਯਾਚਮਾਨਂ ਚ ਯਨ੍ਮੋਹਾਦ੍ਦਾਸ਼ਾਰ੍ਹਮਵਮਨ੍ਯਸੇ। ਉਲੂਕਸ੍ਯ ਸਮਾਦੇਸ਼ਂ ਯਦ੍ਦਦਾਸਿ ਚ ਹृष੍ਟਵਤ੍
ਮੋਹ ਵਿਚ, ਤੂੰ ਯਾਚਨਾ ਕਰਦੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਘੱਟ ਸਮਝਿਆ, ਤੇ ਉਲੂਕਾ ਦਾ ਸੰਦੇਸ਼ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਮੰਨ ਲਿਆ।
ਤੇਨ ਤ੍ਵਾਂ ਨਿਹਨਿष੍ਯਾਮਿ ਸਾਨੁਬਨ੍ਧਂ ਸਬਾਨ੍ਧਵਮ੍ । ਸ਼ਮੀਕਰਿष੍ਯੇ ਤਤ੍ਪਾਪਂ ਯਤ੍ਪੁਰਾ ਕृਤਵਾਨਸਿ
ਇਸ ਸਾਰੇ ਕਰਤੂਤਾਂ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਤੇਰੇ ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਤੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ ਮਾਰ ਦੇਵਾਂਗਾ, ਤੇ ਜੋ ਪਾਪ ਤੂੰ ਕੀਤਾ, ਉਸ ਨੂੰ ਖਤਮ ਕਰਾਂਗਾ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਧਨੁਰ੍ਘੋਰਂ ਵਿਕृष੍ਯੋਦ੍ਭ੍ਰਾਮ੍ਯ ਚਾਸਕृਤ੍ । ਸਮਾਧਤ੍ਤ ਸ਼ਰਾਨ੍ਘੋਰਾਨ੍ਮਹਾਸ਼ਨਿਸਮਪ੍ਰਭਾਨ੍
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਭਿਆਨਕ ਧਨੁਸ਼ ਖਿੱਚਿਆ, ਵਾਰ-ਵਾਰ ਘੁੰਮਾਇਆ, ਤੇ ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਡਰਾਉਣੇ ਤੀਰ ਤਿਆਰ ਕਰ ਲਏ।
षਡ੍ਵਿਂਸ਼ਤਿਮਸਂ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਮੁਮੋਚਾਸ਼ੁ ਸੁਯੋਧਨੇ । ਜ੍ਵਲਿਤਾਗ੍ਨਿਸ਼ਿਖਾਕਾਰਾਨ੍ਵਜ੍ਰਕਲ੍ਪਾਨਜਿਹ੍ਮਗਾਨ੍
ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ, ਉਸ ਨੇ ਛਬੀ-ਵੀਂਤੀ (26) ਤੀਰ ਸੁਯੋਧਨ ਵੱਲ ਛੱਡੇ, ਜੋ ਅੱਗ ਦੀ ਲਪਟ ਵਾਂਗ ਸੜਦੇ, ਤੇ ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਸਿੱਧੇ ਸਨ।
ਤਤੋऽਸ੍ਯ ਕਾਰ੍ਮੁਕਂ ਦ੍ਵਾਭ੍ਯਾਂ ਸੂਤਂ ਦ੍ਵਾਭ੍ਯਾਂ ਚ ਵਿਵ੍ਯਧੇ । ਚਤੁਰ੍ਭਿਰਸ਼੍ਵਾਞ੍ਜਵਨਾਨਨਯਦ੍ਯਮਸਾਦਨਮ੍
ਫਿਰ, ਦੋ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦਾ ਧਨੁਸ਼, ਦੋ ਨਾਲ ਰਥ ਦਾ ਸਾਰਥੀ, ਤੇ ਚਾਰ ਨਾਲ ਸੁਯੋਧਨ ਦੇ ਤੇਜ਼ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਯਮ ਦੇ ਘਰ ਵੱਲ ਭੇਜ ਦਿੱਤਾ।