ਪੁਨਰ੍ਯੁਦ੍ਧਾਯ ਸਮਰੇ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਦ੍ਯਾਤਾ ਜਿਗੀषਵਃ । ਤਤੋ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਃ ਪ੍ਰਾਹ ਸਮਾਹੂਯ ਸ੍ਵਸੈਨਿਕਾਨ੍
ਉਹ ਜਿੱਤ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਮੁੜ ਯੁੱਧ ਲਈ ਅੱਗੇ ਵਧੇ; ਫਿਰ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸੈਨਿਕਾਂ ਨੂੰ ਬੁਲਾ ਕੇ ਆਖਿਆ।
ਗਚ੍ਛਨ੍ਤੁ ਪਦਵੀਂ ਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯਾ ਭੀਮਪਾਰ੍षਤਯੋਰ੍ਯੁਧਿ। ਸੌਭਦ੍ਰਪ੍ਰਮੁਖਾ ਵੀਰਾ ਰਥਾ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ ਦਂਸ਼ਿਤਾਃ
ਸੌਭਦ੍ਰ ਦੇ ਆਗੂ ਹੋ ਕੇ, ਬਾਰਾਂ ਰਥੀ ਵੀਰ ਪੂਰੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਭੀਮ ਤੇ ਧ੍ਰਿਸ਼ਟਦਯੁਮਨ ਦੀ ਰਾਹ ਤੇ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਚਲਣ।
ਪ੍ਰਵृਤ੍ਤਿਮਧਿਗਚ੍ਛਨ੍ਤੁ ਨ ਹਿ ਸ਼ੁਦ੍ਧ੍ਯਤਿ ਮੇ ਮਨਃ । ਪ੍ਰਵृਤ੍ਤਿਰ੍ਭਿਮਸੇਨਸ੍ਯ ਪਾਰ੍षਤਸ੍ਯ ਚ ਸਂਯੁਗੇ
ਉਹ ਜਾ ਕੇ ਪਤਾ ਲੈਣ ਕਿ ਕੀ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੇਰਾ ਮਨ ਚੈਨ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ; ਮੈਂ ਭੀਮਸੇਨ ਤੇ ਧ੍ਰਿਸ਼ਟਦਯੁਮਨ ਦੀ ਹਾਲਤ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਜਾਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ।
ਵਿਜ੍ਞੇਯਾ ਸਮਰੇ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਪ੍ਰਵਿਸ਼ਧ੍ਵਂ ਰਥਾਰ੍ਣਵਮ੍ । ਗਚ੍ਛਨ੍ਤੁ ਪਰਯਾ ਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯਾ ਭਵਨ੍ਤ ਇਤਿ ਮੇ ਮਤਿਃ
ਯੁੱਧ ਦੀ ਹਾਲਤ ਜਲਦੀ ਸਮਝੋ, ਰਥਾਂ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਪੂਰੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਵੜੋ—ਇਹ ਮੇਰਾ ਫੈਸਲਾ ਹੈ।
ਤ ਏਵਂ ਸਮਨੁਜ੍ਞਾਤਾਃ ਸ਼ੂਰਾ ਵਿਕ੍ਰਾਨ੍ਤਯੋਧਿਨਃ । ਬਾਢਮਿਤ੍ਯੇਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤੁ ਸਰ੍ਵੇ ਪੁਰੁषਮਾਨਿਨਃ । ਮਧ੍ਯਂਦਿਨਗਤੇ ਸੂਰ੍ਯੇ ਪ੍ਰਯਯੁਃ ਸਰ੍ਵ ਏਵ ਹਿ
ਜਦੋਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਇੰਝ ਆਖਿਆ ਗਿਆ, ਉਹ ਬਹਾਦਰ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਯੋਧੇ, ਸਭ ਮਾਣ ਵਾਲੇ, 'ਠੀਕ ਹੈ' ਆਖ ਕੇ, ਸੂਰਜ ਦੇ ਮੱਧ ਦਿਨ ਹੋਣ ਤੇ, ਸਾਰੇ ਚਲ ਪਏ।
ਕੇਕਯਾ ਦ੍ਰੌਪਦੇਯਾਸ਼੍ਚ ਧृष੍ਟਕੇਤੁਸ਼੍ਚ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍ । ਅਭਿਮਨ੍ਯੁਂ ਪੁਰਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਮਹਤ੍ਯਾ ਸੇਨਯਾ ਵृਤਾਃ
ਕੇਕੈ, ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਧ੍ਰਿਸ਼ਟਕੇਤੁ, ਅਭਿਮਨ्यु ਨੂੰ ਆਗੂ ਬਣਾਕੇ, ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ ਚਲ ਪਏ।
ਤੇ ਕृਤ੍ਵਾ ਸਮਰੇ ਵ੍ਯੂਹਂ ਸੂਚੀਮੁਖਮਰਿਨ੍ਦਮਮ੍ । ਬਿਭਿਦੁਰ੍ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰਾਣਾਂ ਤਦ੍ਰਥਾਨੀਕਮਾਹਵੇ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਸੂਈ ਦੀ ਨੁਕ ਵਾਲੀ ਵਿਉਹ ਬਣਾਈ, ਜੋ ਵੈਰੀਆਂ ਲਈ ਅਜੇਹੀ ਸੀ, ਤੇ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਰਥਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਚੀਰ ਦਿੱਤਾ।
ਤਾਨ੍ਪ੍ਰਯਾਤਾਨ੍ਮਹੇष੍ਵਾਸਾਨਭਿਮਨ੍ਯੁਪੁਰੋਗਮਾਨ੍। ਭੀਮਸੇਨਭਯਾਵਿष੍ਟਾ ਧृष੍ਟਦ੍ਯੁਮ੍ਨਵਿਮੋਹਿਤਾ
ਅਭਿਮਨ्यु ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ ਉਹ ਮਹਾਨ ਧਨੁਧਾਰੀ ਆਗੇ ਵਧਦੇ ਦੇਖ ਕੇ, ਕੌਰਵਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਭੀਮਸੇਨ ਦੇ ਡਰ ਤੇ ਧ੍ਰਿਸ਼ਟਦਯੁਮਨ ਦੇ ਭਟਕਾਵੇ ਵਿੱਚ ਫਸ ਗਈ।
ਨ ਸਂਵਾਰਯਿਤੁਂ ਸ਼ਕ੍ਤਾ ਤਵ ਸੇਨਾ ਜਨਾਧਿਪ । ਮਦਮੂਰ੍ਚ੍ਛਨ੍ਵਿਤਾਤ੍ਮਾ ਵੈ ਪ੍ਰਮਦੇਵਾਧ੍ਵਨਿ ਸ੍ਥਿਤਾ
ਤੇਰੀ ਫੌਜ, ਰਾਜਾ, ਮਾਣ ਤੇ ਭਟਕਾਵੇ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੀ ਹੋਈ, ਰਾਹ ਤੇ ਖੜੀ ਲਾਪਰਵਾਹ ਔਰਤ ਵਾਂਗ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕਣ ਦੇ ਯੋਗ ਨਹੀਂ ਸੀ।
ਤੇऽਭਿਜਾਤਾ ਮਹੇष੍ਵਾਸਾਃ ਸੁਵਰ੍ਣਵਿਕृਤਧ੍ਵਜਾਃ । ਪਰੀਪ੍ਸਨ੍ਤੋऽਭ੍ਯਧਾਵਨ੍ਤ ਧृष੍ਟਦ੍ਯੁਮ੍ਰਵृਕੋਦਰੌ
ਉਹ ਉੱਚ ਕੁਲ ਦੇ ਮਹਾਨ ਧਨੁਧਾਰੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਝੰਡੇ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਧ੍ਰਿਸ਼ਟਦਯੁਮਨ ਤੇ ਵ੍ਰਿਕੋਦਰ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਅੱਗੇ ਵਧੇ।
ਤੌ ਚ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮਹੇष੍ਵਾਸਾਵਭਿਮਨ੍ਯੁਪੁਰੋਗਮਾਨ੍ । ਬਭੂਵਤੁਰ੍ਮੁਦਾਯੁਕ੍ਤੌ ਨਿਘ੍ਨਨ੍ਤੌ ਤਵ ਵਾਹਿਨੀਮ੍
ਅਭਿਮਨ्यु ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ ਉਹ ਮਹਾਨ ਧਨੁਧਾਰੀ ਆਉਂਦੇ ਦੇਖ ਕੇ, ਧ੍ਰਿਸ਼ਟਦਯੁਮਨ ਤੇ ਵ੍ਰਿਕੋਦਰ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ ਤੇ ਤੇਰੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਮਾਰਦੇ ਰਹੇ।
ਦ੍ਰੋਣਮਿष੍ਵਸ੍ਤ੍ਰਕੁਸ਼ਲਂ ਸਰ੍ਵਵਿਦ੍ਯਾਸੁ ਪਾਰਗਮ੍।' ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤੁ ਸਹਸਾਯਾਨ੍ਤਂ ਪਾਞ੍ਚਾਲ੍ਯੋ ਗੁਰੁਮਾਤ੍ਮਨਃ । ਨਾਸ਼ਂਸਤ ਵਧਂ ਵੀਰਃ ਪੁਤ੍ਰਾਣਾਂ ਤਵ ਪਾਰ੍षਤਃ
ਪਰ ਜਦ ਪਾਂਚਾਲ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਦ੍ਰੋਣ ਨੂੰ, ਜੋ ਹਥਿਆਰਾਂ ਤੇ ਸਾਰੀਆਂ ਵਿਦਿਆਵਾਂ ਦਾ ਮਾਹਰ ਸੀ, ਅਚਾਨਕ ਆਉਂਦੇ ਦੇਖਿਆ—ਆਪਣੇ ਅਧਿਆਪਕ ਨੂੰ—ਉਹ ਨੇ ਨਹੀਂ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਤੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਮਾਰੇ ਜਾਣਗੇ।
ਤਤੋ ਰਥਂ ਸਮਾਰੋਪ੍ਯ ਕੈਕੇਯਸ੍ਯ ਵृਕੋਦਰਮ੍ । ਅਭ੍ਯਧਾਵਤ੍ਸੁਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਦ੍ਰੋਣਮਿष੍ਵਸ੍ਤ੍ਰਪਾਰਗਮ੍
ਫਿਰ, ਵ੍ਰਿਕੋਦਰ ਨੂੰ ਕੇਕੈ ਦੇ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜਾ ਕੇ, ਪਾਂਚਾਲ ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਦ੍ਰੋਣ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੇ ਮਾਹਰ, ਵੱਲ ਦੌੜਿਆ।
ਤਸ੍ਯਾਭਿਪਤਤਸ੍ਤੂਰ੍ਣਂ ਭਾਰਦ੍ਵਾਜਃ ਪ੍ਰਤਾਪਵਾਨ੍। ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਸ਼੍ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਬਾਣੇਨ ਧਨੁਃ ਸ਼ਤ੍ਰੁਨਿਬਰ੍ਹਣਃ
ਜਦ ਉਹ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤਦ ਭਾਰਦਵਾਜ, ਜੋ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਇੱਕ ਤੀਰ ਨਾਲ ਉਸ ਦਾ ਧਨੁਸ਼ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ, ਉਹ ਜੋ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਅਨ੍ਯਾਂਸ਼੍ਚ ਸ਼ਤਸ਼ੋ ਬਾਣਾਨ੍ਪ੍ਰੇषਯਾਮਾਸ ਪਾਰ੍षਤੇ । ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਹਿਤਾਰ੍ਥਾਯ ਭਰ੍ਤृਪਿਣ੍ਡਮਨੁਸ੍ਮਰਨ੍
ਉਸ ਨੇ ਪਾਂਚਾਲ ਉੱਤੇ ਸੈਂਕੜੇ ਤੀਰ ਛੱਡੇ, ਦੁਰਯੋਧਨ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ, ਆਪਣੇ ਮਾਲਕ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹੋਏ।
ਅਥਾਨ੍ਯਦ੍ਧਨੁਰਾਦਾਯ ਪਾਰ੍षਤਃ ਪਰਵੀਰਹਾ । ਦ੍ਰੋਣਂ ਵਿਵ੍ਯਾਧ ਵਿਂਸ਼ਤ੍ਯਾ ਰੁਕ੍ਮਪੁਙ੍ਖੈਃ ਸ਼ਿਲਾਸ਼ਿਤੈਃ
ਫਿਰ, ਪਾਂਚਾਲ ਨੇ ਹੋਰ ਧਨੁਸ਼ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਦ੍ਰੋਣ ਨੂੰ ਵੀਹ ਸੋਨੇ ਵਾਲੇ ਤੇ ਨੁਕਦਾਰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵੱਜਿਆ।
ਤਸ੍ਯ ਦ੍ਰੋਣਃ ਪੁਨਸ਼੍ਚਾਪਂ ਚਿਚ੍ਛੇਦਾਮਿਤ੍ਰਕਰ੍ਸ਼ਨਃਕ । ਹਯਾਂਸ਼੍ਚ ਚਤੁਰਸ੍ਤੂਰ੍ਣਂ ਚਤੁਰ੍ਭਿਃ ਸਾਯਕੋਤ੍ਤਮੈਃ
ਫਿਰ ਦ੍ਰੋਣ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਧਨੁਸ਼ ਤੋੜ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਚਾਰ ਵਧੀਆ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਚਾਰੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵਿੱਧ ਦਿੱਤਾ।
ਵੈਵਸ੍ਵਤਕ੍ਸ਼ਯਂ ਘੋਰਂ ਪ੍ਰੇषਯਾਮਾਸ ਭਾਰਤ । ਸਾਰਥਿਂ ਚਾਸ੍ਯ ਭਲ੍ਲੇਨ ਪ੍ਰੇषਯਾਮਾਸ ਭਾਰਤ
ਭਾਰਤ, ਦ੍ਰੋਣ ਨੇ ਭਿਆਨਕ ਨਾਸ ਪੈਦਾ ਕੀਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਵੈਵਸਵਤ ਦਾ ਨਾਸ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਇਕ ਚੌੜੀ ਧਾਰ ਵਾਲੇ ਤੀਰ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਰਥ ਦੇ ਸਾਰਥੀ ਨੂੰ ਵੀ ਵਿੱਧ ਦਿੱਤਾ।
ਹਤਾਸ਼੍ਵਾਤ੍ਸ ਰਥਾਤ੍ਤੂਰ੍ਣਮਵਪ੍ਲੁਤ੍ਯ ਮਹਾਰਥਃ । ਆਰੁਰੋਹ ਮਹਾਬਾਹੁਰਭਿਮਨ੍ਯੋਰ੍ਮਹਾਰਥਮ੍
ਜਦ ਉਸ ਦੇ ਰਥ ਦੇ ਘੋੜੇ ਮਾਰੇ ਗਏ, ਉਹ ਮਹਾਂਯੋਧਾ ਰਥ ਤੋਂ ਛੇਤੀ ਉਤਰਿਆ ਅਤੇ ਆਪਣੀਆਂ ਵੱਡੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਅਭਿਮਨਯੂ ਦੇ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ।
ਤਤਃ ਸਰਥਨਾਗਾਸ਼੍ਵਾ ਸਮਕਮ੍ਪਤ ਵਾਹਿਨੀ । ਪਸ਼੍ਯਤੋ ਭੀਮਸੇਨਸ੍ਯ ਪਾਰ੍षਤਸ੍ਯ ਚ ਪਸ਼੍ਯਤਃ
ਫਿਰ, ਰਥਾਂ, ਹਾਥੀਆਂ ਅਤੇ ਘੋੜਿਆਂ ਵਾਲੀ ਫੌਜ ਕੰਬ ਗਈ, ਭੀਮਸੇਨ ਅਤੇ ਪਾਰਸ਼ਤ ਦੇਖ ਰਹੇ ਸਨ।
ਤਤ੍ਪ੍ਰਭਗ੍ਨਂ ਬਲਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦ੍ਰੋਣੇਨਾਮਿਤਤੇਜਸਾ । ਨਾਸ਼ਕ੍ਰੁਵਨ੍ਵਾਰਯਿਤੁਂ ਸਮਸ੍ਤਾਸ੍ਤੇ ਮਹਾਰਥਾਃ
ਦ੍ਰੋਣ ਦੀ ਅਤੁੱਟ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਟੁੱਟੀ ਹੋਈ ਦੇਖ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਮਹਾਂਯੋਧੇ ਉਸ ਨੂੰ ਰੋਕਣ ਵਿੱਚ ਅਸਮਰਥ ਰਹੇ।
ਵਧ੍ਯਮਾਨਂ ਤੁ ਤਤ੍ਸੈਨ੍ਯਂ ਦ੍ਰੋਣੇਨ ਨਿਸ਼ਿਤੈਃ ਸ਼ਰੈਃ । ਵ੍ਯਭ੍ਰਮਤ੍ਤਤ੍ਰਤਤ੍ਰੈਵ ਕ੍ਸ਼ੋਭ੍ਯਮਾਣ ਇਵਾਰ੍ਣਵਃ
ਦ੍ਰੋਣ ਦੇ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਫੌਜ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਹ ਇੱਥੇ-ਉੱਥੇ ਭੱਜ ਗਈ, ਜਿਵੇਂ ਸਮੁੰਦਰ ਉਥਲ-ਪੁਥਲ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਥਾ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਚ ਤਤ੍ਸੈਨ੍ਯਂ ਜਹृषੇ ਤਾਵਕਂ ਬਲਮ੍ । ਦृष੍ਟ੍ਵਾਚਾਰ੍ਯਂ ਸੁਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧਂ ਤਪਨ੍ਤਂ ਰਿਪੁਵਾਹਿਨੀਮ੍ । ਤੁष੍ਟੁਵੁਃ ਸਰ੍ਵਤੋ ਯੋਧਾਃ ਸਾਧੁਸਾਧ੍ਵਿਤਿ ਭਾਰਤ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ, ਤੁਹਾਡੀ ਪੱਖ ਦੀ ਫੌਜ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਈ। ਅਚਾਰਯ ਨੂੰ ਵਿਰੋਧੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਤਪਦੇ ਹੋਏ ਦੇਖ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਯੋਧੇ ਹਰ ਪਾਸੇ 'ਸ਼ਾਬਾਸ਼, ਸ਼ਾਬਾਸ਼' ਕਹਿ ਕੇ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਨ ਲੱਗੇ।
ਤਤੋ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨੋ ਰਾਜਾ ਮਹੋਤ੍ਪ੍ਰਤ੍ਯਾਗਤਸ੍ਮृਤਿਃ । ਸ਼ਰਵਰ੍षੈਃ ਪੁਨਰ੍ਭੀਮਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯਵਾਰਯਦਚ੍ਯੁਤਮ੍
ਫਿਰ ਰਾਜਾ ਦੁਰਯੋਧਨ, ਜਿਸ ਦੀ ਯਾਦ ਮੁੜ ਆ ਗਈ ਸੀ, ਨੇ ਭੀਮ ਨੂੰ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਨਾਲ ਰੋਕਿਆ।
ਏਕੀਭੂਤਾਸ੍ਤਤਸ਼੍ਚੈਵ ਤਵ ਪੁਤ੍ਰਾ ਮਹਾਰਥਾਃ । ਸਮੇਤ੍ਯ ਸਮਰੇ ਭੀਮਂ ਯੋਧਯਾਮਾਸੁਰੁਦ੍ਯਤਾਃ
ਤਦ ਤੇਰੇ ਪੁੱਤਰ, ਮਹਾਂਯੋਧੇ, ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਭੀਮ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆਏ ਅਤੇ ਪੂਰੀ ਤਿਆਰੀ ਨਾਲ ਉਸ ਨਾਲ ਲੜਨ ਲੱਗੇ।
ਭੀਮਸੇਨੋऽਪਿ ਸਮਰੇ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਸ੍ਵਰਥਂ ਪੁਨਃ । ਸਮਾਰੁਹ੍ਯ ਮਹਾਬਾਹੁਰ੍ਯਯੌ ਯੇਨ ਤਵਾਤ੍ਮਜਃ
ਭੀਮਸੇਨ ਵੀ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਆਪਣਾ ਰਥ ਮੁੜ ਹਾਸਲ ਕਰ ਕੇ, ਵੱਡੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਉਸ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ ਅਤੇ ਤੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਵੱਲ ਵਧਿਆ।
ਪ੍ਰਗृਹ੍ਯ ਚ ਮਹਾਵੇਗਂ ਪਰਾਸੁਕਰਣਂ ਦृਢਮ੍ । ਸਜ੍ਯਂ ਸ਼ਰਾਸਨਂ ਸਙ੍ਖ੍ਯੇ ਸ਼ਰੈਰ੍ਵਿਵ੍ਯਾਧ ਤੇ ਸੁਤਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਮਜ਼ਬੂਤ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਧਨੁਸ਼, ਜੋ ਜੰਗ ਲਈ ਤਿਆਰ ਸੀ, ਫੜ ਕੇ, ਤੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵਿੱਧਿਆ।
ਤਤੋ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨੋ ਰਾਜਾ ਭੀਮਸੇਨਂ ਮਹਾਬਲਮ੍ । ਨਾਰਾਚੇਨ ਸੁਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣੇਨ ਭृਸ਼ਂ ਮਰ੍ਮਣ੍ਯਤਾਡਯਤ੍
ਫਿਰ ਰਾਜਾ ਦੁਰਯੋਧਨ ਨੇ ਭੀਮਸੇਨ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸੀ, ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਤੇਜ਼ ਅਤੇ ਨੁਕਦਾਰ ਤੀਰ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਜ਼ਰੂਰੀ ਅੰਗਾਂ 'ਤੇ ਗੰਭੀਰ ਚੋਟ ਮਾਰੀ।
ਸੋऽਤਿਵਿਦ੍ਧੋ ਮਹੇष੍ਵਾਸਸ੍ਤਵ ਪੁਤ੍ਰੇਣ ਧਨ੍ਵਿਨਾ । ਕ੍ਰੋਧਸਂਰਕ੍ਤਨਯਨੋ ਵੇਗੇਨਾਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਯ ਕਾਰ੍ਮੁਕਮ੍
ਤੇਰੇ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਵਧੀਆ ਧਨੁਸ਼ਧਾਰੀ ਸੀ, ਨੇ ਭੀਮਸੇਨ ਨੂੰ ਡੂੰਘੀ ਚੋਟ ਮਾਰੀ। ਭੀਮਸੇਨ ਦੇ ਅੱਖਾਂ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋ ਗਈਆਂ ਅਤੇ ਉਸ ਨੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਖਿੱਚਿਆ।
ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਂ ਤ੍ਰਿਭਿਰ੍ਬਾਣੈਰ੍ਬਾਹ੍ਵੋਰੁਰਸਿ ਚਾਰ੍ਪਯਤ੍ । ਸ ਤਤ੍ਰ ਸ਼ੁਸ਼ੁਭੇ ਰਾਜਾ ਸ਼ਿਖਰੈਰ੍ਗਿਰਿਰਾਡਿਵ
ਉਸ ਨੇ ਦੁਰਯੋਧਨ ਨੂੰ ਤਿੰਨ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਬਾਂਹਾਂ ਅਤੇ ਰਾਣਾਂ 'ਤੇ ਵਿੱਧਿਆ। ਉਥੇ ਰਾਜਾ ਪਹਾੜ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਣ ਲੱਗਾ।